I SA/Kr 11/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. skargę oddala. W dniu 4 stycznia 2021 r. do Urzędu Skarbowego K. wpłynął wniosek J. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o udzielenie w ramach pomocy de minimis, ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w formie odroczenia do 25 marca 2021 r. terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. w kwocie 82.458,00 zł. Spółka uzasadniając swoją prośbę wskazała, że podstawowym przedmiotem jej działalności jest świadczenie outsourcingu usług księgowych, kadrowo-płacowych itp. dla podmiotów zewnętrznych. Główny kontrahent Spółki P. Sp. z o.o. został zobligowany do czasowego zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie funkcjonowania klubów fitness, co skutkuje ograniczonymi wpływami finansowymi, oraz problemami z regulowaniem przez Spółkę zobowiązań publiczno-prawnych. Spółka stwierdziła, że odroczenie zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej poprawiłoby jej kondycję finansową oraz pozwoliłoby utrzymać poziom zatrudnienia. Decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego K. odmówił udzielenia Spółce wnioskowanej ulgi. W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K. J. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie oraz odroczenie płatności podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. do dnia 25 marca 2021 r., względnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji organu I instancji Spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej, tj. zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej Spółki oraz jej przyczyn, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w zakresie ustalenia, że sytuacja finansowa Spółki nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią Covid-19, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym, globalnym, a tym samym jako niezależna od Spółki nie uzasadniała uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu płatności podatku VAT za listopad 2020 r. – art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązku dokonywania przez organ podatkowy oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się w błędnym przyjęciu, że sytuacja finansowa Spółki nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią Covid-19, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od Spółki nie uzasadniała uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu płatności podatku VAT za listopad 2020 r. 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika i brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności podatku VAT za listopad 2020 r. Decyzją z dnia 29 października 2021 r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 15 czerwca 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu naruszenia art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uznając go za bezpodstawny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania była kwestia ulgi w spłacie w formie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w oparciu o przepisy art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zatem organ I instancji nie naruszył przepisów art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ zauważył, że art. 67 Ordynacji podatkowej nie obowiązuje, gdyż został uchylony. Powołując się na treść art. 67a§ 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał na uznaniowy charakter wydanego na tej podstawie rozstrzygnięcia powodujący, że w przypadku zaistnienia zagrożenia ważnych interesów podatnika organ podatkowy może, lecz nie musi odroczyć termin płatności zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, a negatywna decyzja nie narusza prawa. Organ II instancji stwierdził, że rozpatrując wniosek podatnika o odroczenie terminu zapłaty zaległości podatkowej, analizie podlegają wszelkie dane pozwalające nakreślić sytuację finansowo-ekonomiczną Spółki, jak również okoliczności powstania zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Spółka za 2018 r. w korekcie zeznania podatkowego CIT-8 wykazała dochód z innych źródeł w kwocie 49.431,50 zł oraz stratę do odliczenia z lat ubiegłych w kwocie 36.996,20 zł, za 2019 r. w korekcie CIT-8 Spółka wykazała dochód z innych źródeł w kwocie 249.117,95 zł, natomiast w zeznaniu CIT-8 za 2020r. Spółka wykazała stratę w kwocie 1.290.556,38 zł. Spółka nie przedstawiła informacji dot. uzyskiwanych dochodów/strat w 2021 r. oraz nie wskazała liczby zatrudnionych pracowników. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podniósł, że według złożonych w Urzędzie Skarbowym K. deklaracji PIT-4R Spółka zatrudniała w 2018 r. od 70 do 75 osób, w 2019 r. zatrudniała od 75 do 82 osób, a w 2020 r. od 66 do 75 osób. Z przedłożonego przez Spółkę wyciągu z rachunku w Bank z dnia 7 maja 2021 r. wynika, że za kwiecień 2021 r. wypłacono wynagrodzenia 64 pracownikom. Według załączonego do akt sprawy zestawienia na dzień 4 maja 2021 r. Spółka wykazała należności na łączną kwotę 229.825,31 zł, w tym od wspólnika Spółki, tj. P. Sp. z o.o. na kwotę 69.175,20 zł. Spółka nie posiada nieruchomości. Według przedłożonego zestawienia rzeczy ruchomych stanowiących własność J. Sp. z o.o., Spółka posiada ruchomości o wartości w kwocie brutto 1.085.588,02 zł. Z ww. zestawienia wynika, że w 2020 r. Spółka nabyła m.in. samochód ciężarowy R.. o wartości 80.700,00 zł, samochód osobowy A. o wartości brutto 108.712,00 zł, oraz 2 samochody osobowe M.. Odnosząc się do stwierdzenia Spółki zawartego w odwołaniu, że przepływy finansowe zostały znacząco ograniczone, co negatywnie odbiło się na sytuacji finansowej Spółki, gdyż główny kontrahent świadczący usługi fitness był zobligowany do zawieszenia działalności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że Spółka nie uprawdopodobniła znaczącego zmniejszenia w 2020 r. przepływów finansowych ze Spółką P. Sp. z o.o. Organ II instancji wyjaśnił, że należny podatek VAT za listopad 2020 r. w kwocie 82.458,00 zł wynika ze złożenia deklaracji VAT-7. Zatem powstanie przedmiotowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT nie zostało, zdaniem organu, spowodowane wyjątkowymi okolicznościami, niezależnymi od działań Spółki. Należny podatek VAT został naliczony od wykazanej podstawy opodatkowania w kwocie 464.859,00 zł. Z analizy składanych przez Spółkę deklaracji VAT-7 za I-XII 2020 r. wynika, że Spółka wykazała sprzedaż za ww. okres w kwocie 4.828.739,00 zł. Z kolei na okres I-III 2021 r. Spółka wykazała sprzedaż w kwocie 1.041.317,00 zł. Przy uzyskiwaniu obrotów regulowanie zobowiązań podatkowych nie powinno stanowić problemu. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności powstania przedmiotowego zobowiązania podatkowego dowodzą, że w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności losowe, na które Spółka nie miała wpływu, lecz są wynikiem podjętych przez nią suwerennych decyzji i działań, które nie przemawiają za odroczeniem terminu zapłaty zaległości w podatku VAT za listopad 2020 r. do dnia 25 marca 2021 r. Organ podkreślił przy tym, że podatek VAT jest podatkiem pośrednim co oznacza, że jego zapłata obciąża faktycznie ostatecznego odbiorcę, a sprzedający jedynie pośredniczy w przekazaniu pobranego podatku VAT zawartego w cenie towaru lub usługi do budżetu państwa. Zapłata tego podatku jest niezależna od wyników finansowych przedsiębiorcy. Natomiast nieodprowadzenie tego podatku w terminie jest równoznaczne z kredytowaniem bieżącej działalności gospodarczej przedsiębiorcy środkami publicznymi. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., argumenty przedstawione przez Spółkę nie wyczerpują znamion zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego, a w konsekwencji nie przemawiają za wyrażeniem zgody na ulgę w spłacie zaległości podatkowej w formie odroczenia terminu płatności. Organ II instancji wskazał, że w przedłożonym formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis z dnia 10 maja 2021 r. Spółka wskazała, że istnieją powiązania polegające na tym, że: – jeden przedsiębiorca posiada w drugim większość praw głosu; – jeden przedsiębiorca ma prawo powołać lub odwołać większość członków organu zarządzającego lub nadzorującego innego przedsiębiorcy; – jeden przedsiębiorca ma prawo wywierać dominujący wpływ na innego przedsiębiorcę zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorcą lub jego dokumentami założycielskimi; – przedsiębiorca pozostaje w jakimkolwiek ze stosunków poprzez jednego innego przedsiębiorcę lub kilku innych przedsiębiorców. J. Sp. z o.o. jest powiązana z następującymi podmiotami: P. Sp. z o.o., P.1 Sp. z o.o., P.2, P.3 Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., A., A.1 Sp. z o.o., A.2 Sp. z o.o. sp.k., K. Sp. z o.o. Organ odwoławczy stwierdził, że Spółka wskazała, że nie spełnia kryteriów kwalifikujących ją do objęcia postępowaniem upadłościowym, nie odnotowuje strat, maleją obroty, nie zwiększa się suma zadłużenia, nie rosną kwoty odsetek od zobowiązań, oraz zmniejsza się przepływ środków finansowych. Spółka oświadczyła również, że łączną wartość pomocy de minimis udzielonej w bieżącym roku podatkowym oraz dwóch poprzedzających latach podatkowych wszystkim powiązanym ze Spółką przedsiębiorcom wyniosła 37.822,68 euro. Natomiast w rejestrach monitorujących pomoc de minimis za okres od 1 stycznia 2019 r. do 16 września 2021 r. łączna kwota pomocy de minimis wyniosła 38.018,43 euro, w tym: J. Sp. z o.o. - 492,60 euro, P. Sp. z o.o. -12.787,65 euro, P.1 Sp. z o.o. -10.195,42 euro, oraz P.2 14.542,76 euro. Ponadto z ustaleń organu odwoławczego wynika, że J. sp. z o.o. otrzymała pomoc rekompensującą negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z Covid - 19, udzielonej w ramach limitu 800.000,00 euro na przedsiębiorcę, tj. w 2020 r. pomoc o wartości brutto 201.777,84 euro oraz w 2021 r. pomoc o wartości brutto 81.369,24 euro. Zdaniem organu II instancji, w zaistniałym stanie faktycznym Spółka spełnia formalne warunki umożliwiające udzielenie pomocy de minimis. Spółka uzyskała pomoc publiczną o wartości nieprzekraczającej 200.000,00 euro oraz nie prowadzi działalności w sektorze, który jest wyjęty spod unormowań uprawniających do skorzystania z pomocy de minimis, co nie oznacza automatycznego udzielenia ulgi w spłacie. Udzielenie wnioskowanej ulgi nie jest bowiem uzasadnione ważnym interesem podatnika ani interesem publicznym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że Spółka otrzymała pomoc w ramach tarczy antykryzysowej w łącznej wartości brutto 1.284,474,12 zł będącej formą wsparcia przedsiębiorców w okresie pandemii. Z zestawienia danych z deklaracji VAT-7 wynika, że za okres od stycznia do grudnia 2020 r. Spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 4.829.337,00 zł oraz nabycie środków trwałych o wartości 205.901,00 zł. Natomiast za okres od stycznia od lipca 2021 r. Spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 2.874.777,00 zł oraz nabycie środków trwałych w kwocie 12.229,00 zł. Składając deklarację VAT-7 za listopad 2020 r. i wykazując w niej sprzedaż Spółka musiała być świadoma wynikających z tego tytułu konsekwencji. Organ zauważył, że Spółka nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w 2020 r. wykazuje dochód do opodatkowania podatkiem VAT, a środki finansowe przeznaczyła m.in. na zakup środków trwałych. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., w przedmiotowej sprawie nie został naruszony ważny interes podatnika, gdyż nie mamy do czynienia z sytuacją nadzwyczajną, losową, niezależną od działań Spółki, lecz powstałą na skutek suwerennych decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że nie wystąpiły żadne okoliczności, które uzasadniałyby odroczenie terminu zapłaty zaległości w podatku VAT za listopad 2020 r. do 25 marca 2021 r. z uwagi na ważny interes publiczny. Uwzględnienie wniosku Spółki o ulgę w spłacie spowodowałoby naruszenie interesu publicznego, polegającego na równym traktowaniu podatników. Ponadto wnioskowany przez Spółkę termin odroczenia terminu płatności upłynął 25 marca 2021 r., a Spółka uregulowała przedmiotową zaległość w podatku VAT za listopad 2020 r. wpłatami dokonanymi 25 marca 2021 r. oraz 9 kwietnia 2021 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z informacjami pozyskanymi od organu I instancji, Spółka otrzymała ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w ramach pomocy de minimis. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzją z dnia 18 czerwca 2020 r. nr [...]odroczył Spółce do 27 lipca 2020 r. termin zapłaty zaległości w podatku VAT za marzec 2020 r., decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] odroczył do 22 czerwca 2020 r. termin zapłaty zaległej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za luty 2020 r. oraz decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] odroczył do 25 czerwca 2020 r. termin zapłaty zaległości w podatku VAT za luty 2020r. Spółka uregulowała ww. zaległości podatkowe w terminie ich odroczenia. Z powyższego wynika, że organ podatkowy l instancji podjął próbę pomocy Spółce w stopniowym wyjściu z zadłużenia. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że ulgi w spłacie należności podatkowych nie mogą być niejako codzienną formą wspierania działalności Spółki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 122 w związku z art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut jest bezzasadny, gdyż postępowanie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad wynikających z tych przepisów. Również stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem tych zasad. Organ I instancji w toku postępowania wyczerpująco bowiem zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie, a wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy został zebrany w sposób właściwy, poprawnie przeprowadzono jego analizę i przedstawiono jego ocenę w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., organ I instancji uwzględnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy rozpatrywaniu sprawy, decyzja zawiera uzasadnienie odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Podejmując rozstrzygniecie, organ I instancji w sposób szczegółowy odniósł się zarówno do dowodów złożonych przez Spółkę, jak również do dowodów będących w posiadaniu tego organu. Zatem rozstrzygnięcie podjęte zaskarżoną decyzją zostało dokonane na podstawie całego materiału dowodowego i nie narusza granic tzw. swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji uznał zatem, że argumenty przedstawione we wniosku, jak również w odwołaniu nie wyczerpują znamion zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego, a w konsekwencji nie przemawiają za wyrażeniem zgody na odroczenie terminu zapłaty zaległości w podatku VAT za listopad 2020 r. Zarówno bowiem organ I instancji, jak i organ odwoławczy w sposób szczegółowy zbadały istnienie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego i stwierdziły, że rzeczone przesłanki nie wystąpiły. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. J. Sp. z o.o. w K. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), tj. zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej skarżącego oraz jej przyczyn, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w zakresie ustalenia że sytuacja finansowa skarżącego nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią koronawirusa, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od skarżącego nie uzasadniała uwzględnia wniosku o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za listopad 2020 r.; – art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązku dokonywania przez organ podatkowy oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającej się w błędnym przyjęciu, że sytuacja finansowa skarżącego nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią koronawirusa, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od skarżącego nie uzasadniała uwzględnia wniosku o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za listopad 2020 r.; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 1 w zw. z art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika i tym samym brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przytoczyła argumenty, które jej zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych przez nią zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., zwanej dalej ustawą o COVID-19). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wspomnianego powyżej ust. 3 omawianego przepisu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na to, że w odpowiedzi na skargę organ podał swój adres elektroniczny na platformie ePUAP oraz wniósł o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, względnie o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, Sąd zwrócił się do skarżącej Spółki o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP oraz podanie, czy wnosi o przeprowadzenie rozprawy zdalnej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Sąd poinformował, że w takiej sytuacji sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Strona skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu. Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Wydziału I WSA w K. zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę. Przystępując zatem do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego K. nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., zwanej dalej O.p.), a w szczególności jej art. 67a § 1 pkt 2, który stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Z kolei zgodnie z treścią art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. Z uwagi na fakt, że o preferencję podatkową wnioskował podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w pierwszej kolejności organy były zobligowane do ustalenia, czy wnioskowana ulga stanowiłaby pomoc publiczną. W tym kontekście zauważyć należy, że nie każda ulga w spłacie podatków udzielona podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą może być traktowana jako pomoc publiczna. Z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika, że – z pewnymi wyjątkami – "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi". Stosowanie ulg w spłacie podatków jest zatem pomocą publiczną, co należy podkreślić, tylko wówczas, gdy prowadzi lub może doprowadzić do zakłóceń w wymianie handlowej pomiędzy państwami UE. A zatem udzielenie pomocy niezakłócającej funkcjonowania wymiany handlowej między państwami UE nie jest jeszcze niedozwoloną pomocą publiczną. Organy podatkowe samodzielnie tę okoliczność muszą ustalać w każdej indywidualnej sprawie. Jeżeli ulga nie stanowi pomocy publicznej zastosowanie znajdzie art. 67b § 1 pkt 1 O.p. Jeżeli natomiast wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, a udzielenie mu ulgi będzie pomocą publiczną, organ ustala rodzaj tej pomocy. Może to być pomoc de minimis albo jeden z rodzajów pomocy wymienionych w art. 67b § 1 pkt 3 O.p. W judykaturze zauważa się ponadto, że jakkolwiek pojęcie pomocy publicznej nie zostało zdefiniowane w Ordynacji podatkowej, to przepisy tej ustawy dopuszczalność udzielania pomocy publicznej podatnikom ubiegającym się o ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych wyraźnie wiążą z regulacjami prawa unijnego. O tym, czy udzielenie takiej ulgi kwalifikuje się jako pomoc publiczna w rozumieniu art. 67b § 1 O.p. decydują przede wszystkim akty prawa wspólnotowego. Z tego punktu widzenia należy podkreślić, że regulacja z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. wyznacza dwie fazy postępowania podatkowego w zakresie badania wniosku podatnika (przedsiębiorcy) o udzielenie ulgi stanowiącej pomoc de minimis. Pierwszym z nich powinna być weryfikacja spełnienia kryteriów określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE. L 352 z 24.12.2013 r., s. 1) W razie potwierdzenia, że podatnik spełnia kryteria wynikające z ww. aktu prawa unijnego organ w ramach uznania administracyjnego uprawniony jest do wyboru określonej alternatywy decyzyjnej, tj. uwzględnienia wniosku albo odmowy zastosowania ulgi (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3249/16). Z brzmienia art. 67a § 1 O.p. wynika, że decyzje wydane na podstawie tego przepisu mają charakter uznaniowy (o czym świadczy sformułowanie "organ podatkowy może"), a to oznacza, że decyzja o przyznaniu wnioskodawcy ulgi zależy od woli organu podatkowego. Jednakże możliwość wydania decyzji w ramach uznania administracyjnego uzależniona jest od wystąpienia w danej sprawie wymienionych w tym przepisie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W przypadku wykazania przez stronę, że w sprawie takie okoliczności wystąpiły (jedna z nich), od uznania organu podatkowego zależy, czy przyzna stronie ulgę w zapłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 1887/13). Uznanie administracyjne wyrażone przez organy podatkowe w decyzjach musi więc być poprzedzone ustaleniem, czy w danej sprawie wystąpiły powyższe przesłanki, bowiem ich brak powoduje, że organ podatkowy nie jest uprawniony do rozpatrzenia ulgi podatkowej. Jednakże wolność decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej. Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2015r. sygn. akt II FSK 2529/13. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest też pogląd, że kontroli Sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego oraz to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Sąd nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności (por. wyroki NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 31/08 i z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3530/13). Wskazać również należy, że art. 67a § 1 O.p. wskazuje na dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w przepisie wskazuje przy tym, że wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Instytucja odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2505/21; z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3609/21). Na podstawie art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1703/13). W przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Artykuł 67a § 1 O.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru rozstrzygnięcia, co nie świadczy jednak o tym, że dysponuje w tym przypadku zupełną dowolnością. Z kolei stwierdzenie przez organ braku przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że organ nie będzie dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt II FSK 493/05). Rzeczone uznanie wyraża się zaś w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu występowania w sprawie przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p., co jednocześnie determinuje zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć zapadłych na tle omawianej regulacji. Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, lecz jedynie poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych zeń wniosków co do wypełnienia przez stan faktyczny danej sprawy zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p., co oznacza wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych czy słusznościowych (por. wyroki NSA: z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt II FSK 1821/13; z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07; z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 671/11). Terminy, którymi posługuje się art. 67a § 1 pkt 2 O.p. "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" są pojęciami nieostrymi, ale o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności. Terminów tych nie można utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Z orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny wynika, że "ważny interes podatnika" nie może być utożsamiany jedynie z trudnościami finansowymi strony. Tym niemniej zajdzie on w razie znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, spowodowanych zdarzeniem losowym (np. powódź, pożar, kradzież lub inne zdarzenie uznane za wyjątkowe), uniemożliwiającego uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Przesłanki ważnego interesu podatnika nie można jednak ograniczać tylko do sytuacji nadzwyczajnych. Nie można też "ważnego interesu podatnika" upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na nim zobowiązaniach (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3001/13; z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1000/09). Przez "interes publiczny" rozumie się natomiast dyrektywę postępowania nakazującą wzięcie pod uwagę wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. (wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 1999 r. sygn. akt SA/Sz 850/98 i z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 31/08, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1298/14, LEX nr 2106529; Komentarz do art. 22 O.p. (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011, wyd. IV). Powyższe wynika z wyjątkowego charakteru instytucji ulgi, stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania (art. 84 Konstytucji RP). Zasadą jest bowiem płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Wszelkie ulgi podatkowe są więc wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. Udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest, co do zasady, jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, zaś pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe w sposób prawidłowy zastosowały art. 67a § 1 pkt 2 O.p. uznając, że sytuacja majątkowa skarżącej Spółki pozwala jej na uregulowanie ww. zaległości podatkowej, przy równoczesnym braku zaistnienia po jej stronie ważnego interes podatnika usprawiedliwiającego wniosek o przyznanie ulgi z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Jak wynika z akt sprawy, w korekcie zeznania podatkowego CIT-8 za 2018 r. skarżąca Spółka wykazała dochód z innych źródeł w kwocie 49.431,50 zł oraz stratę do odliczenia z lat ubiegłych w kwocie 36.996,20 zł. Z kolei w korekcie CIT-8 za 2019 r. Spółka wykazała dochód z innych źródeł w kwocie 249.117,95 zł, a w zeznaniu CIT-8 za 2020 r. stratę w kwocie 1.290.556,38 zł. Ze złożonych w Urzędzie Skarbowym K. deklaracji PIT-4R wynika, że Spółka zatrudniała w 2018 r. od 70 do 75 osób, w 2019 r. zatrudniała od 75 do 82 osób, a w 2020 r. od 66 do 75 osób. Z kolei z przedłożonego przez Spółkę wyciągu z rachunku w Bank z dnia 7 maja 2021 r. wynika, że za kwiecień 2021 r. wypłacono wynagrodzenia 64 pracownikom. Wskazać również należy, że według załączonego do akt sprawy zestawienia na dzień 4 maja 2021 r. Spółka wykazała należności na łączną kwotę 229.825,31 zł, w tym od P. Sp. z o.o. (mającej stanowić jej głównego kontrahenta) na kwotę 69.175,20 zł. Z powyższych informacji nie wynika zatem by przepływy finansowe pomiędzy skarżącą Spółka a jej głównym kontrahentem uległy znaczącemu zmniejszeniu. Ponadto z przedłożonego przez stronę skarżącą zestawienia rzeczy ruchomych wynika, że posiada ona ruchomości o wartości w kwocie brutto 1.085.588,02 zł. Co więcej w 2020 r. Spółka nabyła m.in. samochód ciężarowy R.. o wartości 80.700,00 zł, samochód osobowy A. o wartości brutto 108.712,00 zł oraz 2 samochody osobowe M. Z poczynionych przez organy obu instancji ustaleń wynika ponadto, że skarżąca Spółka jest powiązana z następującymi podmiotami: P. Sp. z o.o., P.1 Sp. z o.o., P.2, P.3 Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., A., A.1 Sp. z o.o., A.2 Sp. z o.o. sp.k., K. Sp. z o.o. Z kolei w toku postępowania Spółka oświadczyła, że łączną wartość pomocy de minimis udzielonej w bieżącym roku podatkowym oraz dwóch poprzedzających latach podatkowych wszystkim powiązanym z nią przedsiębiorcom wyniosła 37.822,68 euro. Natomiast w rejestrach monitorujących pomoc de minimis za okres od 1 stycznia 2019 r. do 16 września 2021 r. łączna kwota pomocy de minimis wyniosła 38.018,43 euro, w tym: J. Sp. z o.o. - 492,60 euro, P. Sp. z o.o. -12.787,65 euro, P.1 Sp. z o.o. -10.195,42 euro oraz P.2 14.542,76 euro. Strona skarżąca otrzymała również pomoc rekompensującą negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19, udzielonej w ramach limitu 800.000,00 euro na przedsiębiorcę, tj. w 2020 r. pomoc o wartości brutto 201.777,84 euro oraz w 2021 r. pomoc o wartości brutto 81.369,24 euro. Skarżąca spółka otrzymała także pomoc w ramach tarczy antykryzysowej w łącznej wartości brutto 1.284,474,12 zł. Z zestawienia danych z deklaracji VAT-7 wynika, że za okres od stycznia do grudnia 2020 r. Spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 4.829.337,00 zł oraz nabycie środków trwałych o wartości 205.901,00 zł. Natomiast za okres od stycznia do lipca 2021 r. Spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 2.874.777,00 zł oraz nabycie środków trwałych w kwocie 12.229,00 zł. Ponadto Spółka otrzymała ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w ramach pomocy de minimis. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzją z dnia 18 czerwca 2020 r. nr [...] odroczył Spółce do 27 lipca 2020 r. termin zapłaty zaległości w podatku VAT za marzec 2020 r., decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...]odroczył do 22 czerwca 2020 r. termin zapłaty zaległej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za luty 2020 r. a decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] odroczył do 25 czerwca 2020 r. termin zapłaty zaległości w podatku VAT za luty 2020 r. Spółka uregulowała ww. zaległości podatkowe w terminie ich odroczenia. W ocenie Sądu, opisana powyżej sytuacja finansowa skarżącej Spółki umożliwiała jej jednorazową zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. Pomimo bowiem poniesionej w 2020 r. straty strona skarżąca za okres od 1 stycznia 2019 r. do 16 września 2021 r. obok opisanej wcześniej pomocy de minimis otrzymała również pomoc rekompensującą negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19 - w 2020 r. pomoc o wartości brutto 201.777,84 euro, w 2021 r. pomoc o wartości brutto 81.369,24 euro, a także pomoc w ramach tarczy antykryzysowej w łącznej wartości brutto 1.284,474,12 zł. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga że sytuacja ekonomiczna strony skarżącej pozwoliła jej w 2020 r. na nabycie m.in. samochodu ciężarowego R.. o wartości 80.700,00 zł, samochodu osobowego A. o wartości brutto 108.712,00 zł oraz 2 samochodów osobowych M.. Już zatem sama wartość samochodu osobowego A. przewyższała wysokość powstałej zaległości podatkowej za listopad 2020 r. (82.457,20 zł należności głównej + 127 zł odsetek). Zakup powyższych pojazdów wskazuje więc, że skarżąca Spółka dysponowała środkami finansowymi, które mogła przeznaczyć na pokrycie powstałej zaległości podatkowej. Pomimo okresu pandemii COVID-19 skarżąca Spółka, pozostawała aktywnym podmiotem obrotu gospodarczego wykazując podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 4.829.337,00 zł oraz nabycie środków trwałych o wartości 205.901,00 zł. Z kolei na okres styczeń - marzec 2021 r. Spółka wykazała sprzedaż w kwocie 1.041.317,00 zł. W tym miejscu podkreślić należy, że konstrukcja podatku od towarów i usług polega na tym, iż podatek ten jest płacony przez nabywcę (odbiorcę) towaru lub usługi, a podatnik, czyli sprzedawca, czy też usługodawca, ma jedynie obowiązek odprowadzić go do budżetu państwa (po ewentualnym pomniejszeniu o podatek naliczony), gdyż nie jest on przychodem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Podatek od towarów i usług nie jest więc zależny od wyników prowadzonej działalności gospodarczej. Z analizy składanych przez Spółkę deklaracji VAT-7 za wskazany powyżej okres wynika, iż spółka generowała obrót. Tym samym powstanie zaległości podatkowej było wynikiem arbitralnej decyzji skarżącej Spółki o nieodprowadzeniu w terminie należnego podatku VAT do budżetu państwa. Odnośnie podnoszonego przez stronę w treści wniosku i skargi argumentu, że trwający stan pandemii, jako sytuacja nadzwyczajna o zasięgu globalnym, wpłynął na jej sytuację finansową, gdyż jej główny kontrahent musiał zawiesić swoją działalność, stwierdzić należy, że choć okoliczność ta z całą pewnością miała wpływ na sytuację Spółki, to jednak oceniana w kontekście pozostałych faktów, tj. dysponowania środkami finansowymi na zakup samochodów, uzyskania pomocy de minimis oraz pomocy rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19, a także pomocy w ramach tarczy antykryzysowej, jak również odroczenia Spółce terminu zapłaty zaległości w podatku VAT za luty i marzec 2020 r. oraz terminu zapłaty zaległej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za luty 2020 r., musiało doprowadzić organy podatkowe do konkluzji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że nawet sama strata, czy też ograniczenie rozmiaru, zakresu prowadzonej działalności nie jest jednoznaczne z taką sytuacją ekonomiczną danego podmiotu, która uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych, nawet jeżeli perturbacje finansowe wynikają ze stanu nadzwyczajnego w danych warunkach gospodarczych (tu: stanu pandemii) (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Op 57/22). Niezależnie od tego trafnie zauważył organ odwoławczy, iż skarżąca Spółka w toku postępowania pomimo ciążącego na niej ciężaru dowodu nie wykazała, iż na skutek pandemii Covid-19 jej przepływy finansowe z jej głównym kontrahentem zostatały znacząco ograniczone, co z kolei znalazło swoje negatywne odzwierciedlenie w sytuacji ekonomicznej strony skarżącej. Mając te wszystkie okoliczności na uwadze, zdaniem Sądu, organy podatkowe dokonały prawidłowej analizy sprawy pod kątem badania ważnego interesu podatnika i w tym zakresie nie mogło być mowy o przekroczeniu zakresu uznania administracyjnego. Równocześnie za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organów, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Przesłankę tę należy oceniać wielopłaszczyznowo, tj. nie tylko z punktu widzenia interesu fiskalnego, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 542/21). Zdaniem Sądu, organy podatkowe uwzględniły powyższe kryteria. Interes publiczny odczytywać należy jako pewną potrzebę, której zaspokojenie powinno służyć społecznościom lokalnym lub całemu społeczeństwu. W okolicznościach niniejszej sprawy tj. po ustaleniu sytuacji skarżącej Spółki, umożliwiającej regulowanie ciążących na niej zaległości, trudno byłoby znaleźć jakiekolwiek uzasadnienie dla odroczenia w czasie dochodzenia należności. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepis art. 67a § 1 pkt 2 O.p., gdyż racjonalna i spójna jest ocena organów podatkowych, że sytuacja majątkowa skarżącej Spółki pozwalała na uregulowanie ww. zaległości podatkowej i brak było usprawiedliwionych podstaw faktycznych do odroczenia terminu jej płatności. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności określonymi w art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 O.p. Podkreślić należy, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W ocenie Sądu, organy podatkowe zgromadziły w niniejszej sprawie pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach decyzji obu instancji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem uznać należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Z kolei wnioski, które wywiodły organy, uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem decyzji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.