II SA/Kr 324/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi U. S., M. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2022 r. nr WOB.7721.639.2021.AJAN w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Przedmiotem skargi U. S. i M. S. reprezentowanych przez adwokata A. P. jest decyzja nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2022 roku, znak: WOB.7721.639.2021.AJAN utrzymująca w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 22 listopada 2021 znak: ROIK [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazano U. S. i J. S. współwłaścicielom działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. rozbiórkę ogrodzenia panelowego z siatki zgrzewanej z poziomymi przytłoczeniami o wys. 1,6 m zlokalizowanego po obwodzie działki nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K. w trzech odcinkach o łącznej długości ok. 62 mb w układzie słupków, 23 paneli z siatki zgrzewanej i furtki ogrodzeniowej, dowiązanych do istniejącego ogrodzenia od strony budynku położonego przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], realizowanego w sposób niezgodny z przepisami tj. uchwałą nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych oraz ogrodzeń " oraz ustaleniami wynikającymi z uchwały nr CIII/1578/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Monte Cassino – Konopnickiej". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 9 września 2021 r. upoważnieni pracownicy PINB w K. - Powiat G. – dalej też jako "PINB", przeprowadzili czynności kontrolne dotyczące robót budowlanych realizowanych przy ul. [...] w K. na dz. nr [...] obr. [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż cyt.: "na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. realizowane są roboty budowlane polegające na montażu ogrodzenia wokół działki. Ogrodzenie systemowe, panelowe, o wysokości do 180 cm, prefabrykowane z bloczkami i fundamentami modułowymi. Zamontowano słupki pod furtkę oraz pod bramę ogrodzeniową. W dniu kontroli nie prowadzono robót budowlanych, roboty są niezakończone. Dostęp do działki z ulicy. Stwierdzono także, iż prawdopodobnie zostały wycięte drzewa i krzewy z uwagi na liczne gałęzie oraz pozostałości po konarach i pniach". Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który wraz z dokumentacją fotograficzną został dołączony do akt postępowania (k: 2-5 akt PINB znak: ROIK [...]). Pismem z dnia 10 września 2021 r., PINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ogrodzenia na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul. [...], w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (k: 16 akt PINB znak: ROIK [...]). W dniu 18 października 2021r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny ogrodzenia wokół działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Podczas oględzin ustalono, iż cyt.: "P. S. wykonał ogrodzenie panelowe o wys. 160 cm w okresie VII-VIII 2021 r. Ogrodzenie składa się z paneli modułowych o różnych długościach z 3 stron działki na prefabrykowanych fundamentach pod słupki oraz stanowiących podmurówkę pod ogrodzenie. W dniu oględzin nie wykonywano żadnych robót budowlanych. Nie zamontowano bramy docelowo na wykonanych pod nią słupkach na fundamencie betonowym. P. S. oświadcza, że nie posiada żadnego pozwolenia na budowę ani skutecznego zgłoszenia robót w ww. zakresie w organie administracji architektoniczno - budowlanej." Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół nr [...] (zawierający min. poglądowy szkic sytuacyjny wraz z wymiarami), który wraz z dokumentacją fotograficzną został dołączony do akt postępowania (k: 21-24 akt PINB). Zawiadomieniem z dnia 20 października 2021r., organ I instancji, działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia (k: 25 akt PINB). W dniu 22 listopada 2021 r. PINB w K. - Powiat G. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nakazał U. S. i J. S. współwłaścicielom działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. rozbiórkę ogrodzenia panelowego z siatki zgrzewanej z poziomymi przytłoczeniami o wys. 1,6 m zlokalizowanego po obwodzie działki nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K. w trzech odcinkach o łącznej długości ok. 62 mb w układzie słupków, 23 paneli z siatki zgrzewanej i furtki ogrodzeniowej, dowiązanych do istniejącego ogrodzenia od strony budynku położonego przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], realizowanego w sposób niezgodny z przepisami tj. uchwałą nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych oraz ogrodzeń " oraz ustaleniami wynikającymi z uchwały nr CIII/1578/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Monte Cassino – Konopnickiej" (k: 29-30 akt PINB). Odwołanie od ww. decyzji PINB zostało złożone przez P. U. S. i P. J. S. - reprezentowanych przez pełnomocnika adw. A. P.. Organ I instancji przekazując odwołanie do MWINB stwierdził brak przesłanek do zastosowania przepisu art. 132 k.p.a. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej też jako "MWINB" decyzją nr [...] z dnia 21 grudnia 2022 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy objęta zaskarżoną decyzją inwestycja, zrealizowana na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. polegająca na budowie ogrodzenia - ma charakter działań budowlanych podlegających reglamentacji prawa budowlanego. MWINB wskazał, iż budowa ogrodzenia zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - posiadającego wysokość do 2,20 m nie była objęta obowiązkiem pozyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Wskazać jednakże należy, że sam fakt budowy obiektu budowlanego nie wymagającego pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie wyłącza możliwości wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania. MWINB podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1743/13, iż w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego nie wymagającego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do zbadania czy obiekt taki nie narusza innych przepisów, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko takie przedstawione zostało również w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016r. sygn. akt: II OPS 1/16 tu cyt.: "W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że: "Do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art 50 ust 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine". MWINB zaznaczył, że organ I instancji ustalił, iż działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. na której znajduje się przedmiotowe ogrodzenie (zrealizowane w okresie sierpień - wrzesień 2021r.) zlokalizowana jest na terenie objętym na mocy uchwały nr CIII/1578/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru Monte Cassino - Konopnickiej (dalej: mpzp). Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji oraz zweryfikowanych przez organ odwoławczy wynika, iż budowa ogrodzenia działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Monte Cassino - Konopnickiej, zatwierdzonym Uchwałą Nr CIII/1578/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 r. Organ I instancji ustalił, iż działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. znajduje się w terenie oznaczonym symbolem ZP. 11 - tereny zieleni urządzonej. MWINB dokonując ponownej oceny materiału dowodowego zgodnie z art. 80 k.p.a. stwierdza, iż ogrodzenie zlokalizowane na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. stoi w sprzeczności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z zapisami uchwały Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie ustalenia ,zasad i warunków sytuowania obiektów malej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń". MWINB wskazał też, że z materiału dowodowego wynika, iż w przedmiotowej sprawie nie znajd zastosowania wyjątki, o których mowa w §22 ust. 1 pkt 1 lit a), b) oraz c) ani też pkt. 5 uchwały XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 marca 2020 r. W stanie faktycznym niniejszej sprawy ma miejsce sprzeczność wykonanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla oceny prawnej skutków tej sytuacji należy przede wszystkim podnieść, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest, z mocy art. 14 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktem prawa miejscowego. Tym samym realizacja obiektu budowlanego wbrew postanowieniom tego planu jest wypadkiem podejmowania działalności budowlanej niezgodnie z przepisami, a więc odpowiada dyspozycji art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. (Wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 684/19). W tym miejscu w ślad za orzecznictwem MWINB wskazuje, że postępowanie naprawcze wszczynane jest m.in. w sytuacji, gdy wykonane roboty budowlane w sposób istotnie odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości okoliczność, ze "przepisy", o których mowa w art 50 ust 1 pkt 4 P.b. to takie postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 151/17) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2019r., sygn. akt II SA/Ol 672/18). Tym samym w przedmiotowej sprawie okoliczność wykonania robót budowlanych z naruszeniem przepisów prawa, wywołana jest faktem wykonania tych robót w konkretnym miejscu, co powoduje naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie brak jest wiec możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych. W związku z tym MWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli U. S. i M. S. reprezentowani przez pełnomocnika adwokat A. P., podnosząc zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego wskutek utrzymania w mocy Decyzji PINB, a to: a) art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. art. 50 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z dnia 7 lipca 2020 r., Dz.U. z 2020 r. poz. 1333- "p.b.") w zw. z § 22 ust. 1 pkt. 1 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" ("Uchwała nr XXXVI/908/20", "Uchwala") w zw. z § 9 pkt. 2 ppkt f) uchwały nr CIII/1578/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Monte Cassino Konopnickiej" ("m.p.z.p.") w zw. z art. 94 i 32 oraz art. 21 Konstytucji, przez: — brak uznania, że nakazanie rozbiórki ogrodzenia na Nieruchomości Skarżących z uwagi na naruszenie przepisów m.p.z.p. i Uchwała nr XXXVI/908/20 jest bezpodstawne, w sytuacji, kiedy w stanie faktycznym obszar [...] w Uchwale nr CIII/1578/14 pozostaje zielenią urządzoną. Zgodnie natomiast z rzeczywistością, obszar ten jest całkowicie zabudowany kilkoma budynkami wielomieszkaniowymi, w których działają też usługi, a z samej Decyzji I instancji zaakceptowane przez Decyzję WINB wynika, że istniało tam już ogrodzenie, do którego dołączyli się Skarżący, wobec czego nie sposób przyjąć, że stosowanie wobec nich sankcji z art. 51 ust. 1 pkt. 1 p.b. jest uzasadnione; — nadmierne różnicowanie sytuacji Skarżących od pozostałych osób i Jednostek działających na obszarze określonym w m.p.z.p., jako obszar [...] i limitowanie możliwości ich działalności inwestycyjnej, w sytuacji, kiedy realne przeznaczenie tego obszaru w żadnej mierze nie odpowiada założeniom m.p.z.p., a zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Skarżących budynki na nim wzniesione wraz z infrastrukturą {w tym ogrodzeniami) zostały wzniesione już po wejściu m.p.z.p. w życie, co świadczy o celowym umniejszaniu uprawnień właścicielskich Skarżących wobec innych podmiotów, jak również nieusprawiedliwionym pozbawianiu ich możliwości dysponowania tym terenem; — brak stwierdzenia, że Decyzja PINB została wydana w sytuacji sprzeczności m.p.z.p. z Uchwałą nr XXXVI/908/20, a to wobec brzmienia jej § 22 ust. 1 pkt. 5 ppkt. c), zgodnie z którym dopuszczalna jest budowa ogrodzeń na terenach stanowiących publicznie dostępne tereny sportu, rekreacji i wypoczynku (w tym parki), wybiegi dla psów, a także tereny ogródków działkowych, cmentarzy i targowisk, co powoduje, że obszar [...] w m.p.z.p. traktowany, jako teren zieleni urządzonej spełnia powyższe warunki, co powoduje, że z uwagi na wykładnię prawa mogło dojść w tym zakresie do uchylenia warunków m.p.z.p.; — brak stwierdzenia przekroczenia przez Gminę Miasto K. upoważnienia ustawowego określonego w art. 6 u.p.z.p. w zakresie uchwalenia m.p.z.p. i ustalenie obszaru [...] na obszarze już zabudowanym, jak tez planowo poddanym pod zabudowę mieszkaniową, co czyni nielogicznym traktowanie go jako teren zieli urządzonej; — przez utrzymanie w mocy Decyzji PINB, mimo że prowadzi ona do nakładania na Skarżących sankcji w postaci nakazu rozbiórki ogrodzenia w sytuacji, kiedy zapis § 9 m.p.z.p. pozostaje niejasny wobec (i) sprzeczności z rzeczywistym przeznaczeniem obszaru [...] oraz (ii) sprzeczności z Uchwałą nr XXXVI/908/20 b) prawa materialnego, a to art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 k. c. w zw. z art. 6 m.p.z.p., wskutek utrzymania w mocy Decyzji I instancji w oparciu o okoliczność sprzeczności budowy ogrodzenia z m.p.z.p., w sytuacji, kiedy m.p.z.p. nadmiernie ingeruje w prawa i wolności jednostki, przeznaczając na tereny zieleni urządzonej tereny prywatne, czym w rzeczywistości odbiera możliwość ich zagospodarowania zgodne z wolą właścicieli, całkowicie wyłączając ich uprawnienia wobec nieruchomości; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 15 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy przez Organ II instancji i powielenie błędów organu I instancji; b) art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a przez brak stwierdzenia, że PINB dopuścił się niekompletnego zgromadzenia i niedogłębnego zbadania materiału dowodowego w sprawie, co również powielił Organ II instancji, a także niezupełne wyjaśnienie w Decyzji II instancji wszystkich okoliczności sprawy i odniesienie się do zarzutów Odwołania, co skutkowało przyjęciem błędnych wniosków wyrażonych w skarżonym akcie, polegającym m. in. na; — braku wyjaśnienia, a przez to arbitralnego ustalenia, że ogrodzenie powstało w sierpniu i wrześniu 2021 roku; — braku zbadania przez Organ I i II instancji aktualnego stanu faktycznego sprawy obejmującego również sposób zagospodarowania obszaru ZP. 11 w m.p.z.p. i pominięcie, że na działkach [...], 61 oraz 300 obr. [...], przy ul. [...] i [...] znajdują się budynki mieszkalne wraz z infrastrukturami (obejmującymi również ogrodzenia) wzniesione tam również po wejściu w życie m.p.z.p., co powoduje niezrozumiałym zróżnicowanie sytuacji prawnej Skarżących, jak i pozostałych inwestorów w tym obszarze; — braku zgromadzenia wyczerpującego i kompletnego materiału dowodowego przez pominięcie dowodów dotyczących realizacji inwestycji na działce nr [...], w tym też legalności dokonanych tam prac i ich dopuszczenia przez organy administracji architektonicznobudowlanej oraz przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego, w sytuacji, kiedy zgodnie z treścią Decyzji Skarżący dopuścili przyłączenia ogrodzenia po obwodzie ich Nieruchomości do istniejącego już ogrodzenia na działce [...] obr. [...]; — błędne przyjęcie za Organem I instancji, że Skarżący naruszyli przepisy prawa, w tym zwłaszcza m.p.z.p. i Uchwały nr XXXVI/908/20, w sytuacji, kiedy teren [...] jest zielenią urządzoną i na podstawie §22 Uchwały nr XXXVI/908/20 dopuszczalne jest na takich terenach wznoszenie ogrodzeń; c) naruszenie zasady praworządności i legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a., jak i art. 7a, tj. interpretowania wątpliwości na korzyść strony przez: — uznanie za legalne wydania nakazu rozbiórki ogrodzenia na Nieruchomości wobec sytuacji sprzeczności między m.p.z.p. a Uchwałą nr XXXVI/908/20, która rozstrzygana powinna być na korzyść Skarżących oraz sprzeczności ze stanem faktycznym; — uznanie wydania nakazu rozbiórki, w sytuacji, gdy jest to niecelowe wobec innego, aniżeli w m.p.z.p. zagospodarowania obszaru [...]; d) naruszenie zasady przekonywania wskazane w art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak zasadniczo odniesienia się w Decyzji II instancji do argumentów podniesionych przez Skarżących w Odwołaniu, a przez to wyjaśnienia wszystkich przesłanek koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym zwłaszcza wyjaśnienia rozbieżności związanych ze sposobem zagospodarowania terenu [...] w rzeczywistości, a planowanym zagospodarowaniem w m.p.z.p. Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie decyzji I i II instancji i umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, względnie o uchylenie decyzji I i II instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 80 K.p.a. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast w myśl art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przytoczonych norm K.p.a. wynika, że rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy zweryfikowania legalności wybudowania ogrodzenia po obwodzie działki nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K. organy były zobligowane do ustalenia i zbadania czy wskazana inwestycja nie narusza przepisów prawa i stosowanie do poczynionych ustaleń wydać odpowiednie rozstrzygnięcie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały przez organ w sposób prawidłowy ustalone i zweryfikowane. Przede wszystkim wbrew zarzutowi skargi, w świetle akt sprawy, nie budzi wątpliwości kiedy powstało przedmiotowe ogrodzenie. Okoliczność ta została ustalona przez organy w oparciu o oświadczenie J. S., który był obecny podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 18 października 2021 roku. Wówczas wskazał on, że wykonał ogrodzenie panelowe "w okresie VII – VIII 2021 roku". Dlatego też zarzut jakoby organy ustaliły te okoliczność w sposób swobodny jest bezzasadny. Bez znaczenia oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest podnoszona przez Skarżących okoliczność, że organ pominął okoliczność, że na działkach [...], 61 oraz 300 obr. [...], przy ul. [...] i Twardowskiego znajdują się budynki mieszkalne wraz z infrastrukturami (obejmującymi również ogrodzenia) wzniesione tam również po wejściu w życie m.p.z.p., co powoduje niezrozumiałym zróżnicowanie sytuacji prawnej Skarżących, jak i pozostałych inwestorów w tym obszarze. Podobnie poza zakresem przedmiotowej sprawy jest kwestia zagospodarowania działki nr [...] obr. [...] w K.. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy legalności realizacji określonych obiektów na innych działkach niż działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., dlatego też podnoszone argumenty, co do legalności robót budowlanych na innych działkach nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. art. 50 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) - dalej jako "PrBud" w zw. z § 22 ust. 1 pkt. 1 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" ("Uchwała nr XXXVI/908/20", "Uchwala reklamowa") w zw. z § 9 pkt. 2 lit. f) uchwały nr CIII/1578/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Monte Cassino Konopnickiej" – dalej jako "m.p.z.p." lub "plan miejscowy" w zw. z art. 94 i 32 oraz art. 21 Konstytucji. Naruszenie powyższych przepisów Skarżący łączą ze sprzecznością jaka istnieje między faktycznym zagospodarowaniem nieruchomości sąsiednich względem nieruchomości Skarżących, a ustaleniami planu miejscowego oraz uchwały reklamowej, co ma świadczyć o celowym umniejszaniu uprawnień właścicielskich Skarżących wobec innych podmiotów, jak również nieusprawiedliwionym pozbawianiu ich możliwości dysponowania tym terenem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do zapisów § 22 ust. 1 uchwały nr XXXVI/908/20: "1. Ustala się następujące zasady i warunki sytuowania ogrodzeń: 1) zakazuje się sytuowania ogrodzeń w terenach wyłączonych spod zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a w terenach nieobjętych ustaleniami planów miejscowych - nieruchomości niezabudowanych, z wyłączeniem nieruchomości: a) o których mowa w pkt. 5, b) na których prowadzone są uprawy leśne, o których mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129, 2161, z 2019 r. poz. 83, 125, 1815), c) na których prowadzona jest działalność rolnicza, o której mowa w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1362), 2) zakazuje się sytuowania ogrodzenia na nieruchomości zabudowanej budynkiem lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, chyba, że ogrodzenie stanowi ogrodzenie ogródka przydomowego, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 12, 3) dopuszcza się sytuowanie ogrodzenia na nieruchomości zabudowanej: a) budynkiem lub budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub nieruchomości, na której prowadzone są roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, b) budynkiem lub budynkami usługowymi (produkcyjnymi) lub nieruchomości, na której prowadzone są roboty budowlane związane z budową tych budynków; 4) dopuszcza się sytuowanie tymczasowych ogrodzeń na nieruchomości: a) na której wykonywane są roboty budowlane na czas prowadzenia tych robót budowlanych, b) wyłącznie w określonym miejscu organizacji przedsięwzięcia plenerowego, na czas jego trwania oraz na czas ich montażu i demontażu w okresie trzech dni roboczych przed rozpoczęciem przedsięwzięcia plenerowego i do jednego dnia roboczego po jego zakończeniu; 5) dopuszcza się ogrodzenie nieruchomości: a) niezabudowanej, o ile na takiej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292), b) niezabudowanej, związanej z wykonywaniem rzemiosła, o którym mowa w ustawie z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz. 1267), c) stanowiących publicznie dostępne tereny sportu, rekreacji i wypoczynku (w tym parki), wybiegi dla psów, a także tereny ogródków działkowych, cmentarzy i targowisk." Zgodnie natomiast z § 9 pkt. 2 lit. f) planu miejscowego na całym obszarze planu miejscowego zakazano lokalizacji ogrodzeń w granicach obszaru planu, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami U.3, [...], [...], [...] w części objętej strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej. Ponadto trzeba też wskazać, że zgodnie z § 24 planu miejscowego: 1. Wyznacza się tereny zieleni urządzonej oznaczone na rysunku planu symbolami ZP. 1 - ZP. 11. 2. Podstawowym przeznaczeniem terenów ZP jest zieleń urządzona obejmująca urządzone i utrzymane zespoły drzew, krzewów oraz zieleni niskiej. 3. Jako przeznaczenie uzupełniające terenów ZP ustala się: 1) obiekty malej architektury: 2) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej związane z zagospodarowaniem terenu (w tym oświetlenie); 3) ciągi piesze i trasy rowerowe; 4) parking w terenie ZP. 1; 5) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] 4. Ustala się następujące warunki zagospodarowania terenów: 1) zakaz lokalizacji budynków; 2) zagospodarowanie terenów ZP należy kształtować w oparciu o kompleksowy projekt zagospodarowania, określający kształtowanie zieleni, przebiegi ścieżek rowerowych, pieszych, lokalizację poszczególnych elementów malej architektury, sieci i urządzeń - tworzących wysoką jakość przestrzeni publicznej; 3) dopuszcza się utrzymanie istniejących ogrodów działkowych w terenie ZP. 1; 4) dla istniejących ogrodów działkowych, obowiązują przepisy odrębne, dotyczące rodzinnych ogrodów działkowych; 5) wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie może być niższy niż 70%. Ponadto trzeba też wskazać, że zgodnie z ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 roku o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774) – dalej jako "uOchrKrajobraz" wprowadziła zmiany do m.in. ustawy 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm.) – dalej jako "uPlan". Zmiany te polegały m.in. na dodaniu po art. 37 uPlan art. 37a – art. 37e, które regulowały zasady tryb uchwalania zasad i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych (por. art. 7 pkt. 5) uOchrKrajobraz). W związku z tym, że do czasu wejścia w życie uOchrKrajobraz zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane były na podstawie art. 15 ust. 3 pkt. 9) uPlan regulowane w planie miejscowym, na mocy art. 7 pkt. 3) lit. b) uOchrKrajobraz uchylono art. 15 ust. 3 pkt. 9) uPlan. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 uOchrKrajobraz wskazano, że Regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Innymi słowy ustawodawca w sposób jednoznaczny wskazał w jaki sposób rozwiązana powinna być powstała kolizja. Wejście w życie uchwały reklamowej powoduje zatem uchylenie tych regulacji planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 uPlan. Odnosząc powyżej przytoczone regulacje zarówno z poziomu uchwały jak i ustawy do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy trzeba wskazać, że należąca do Skarżących działka nr [...] obr. [...] położona przy ulicy [...] w K. przeznaczona jest zgodnie z ustaleniami planu miejscowego pod tereny oznaczone symbolem [...] – tereny zieleni urządzonej. Jak wynika przy tym z § 24 ust. 4 pkt. 1) mpzp na tym obszarze obowiązują zakaz zabudowy budynkami. Zgodnie natomiast w zapisami § 22 ust. 1 pkt. 1) uchwały reklamowej zakazuje się sytuowania ogrodzeń w terenach wyłączonych spod zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W świetle uchwały reklamowej nie budzi wątpliwości, że na nieruchomości Skarżących składającej z działki nr [...] obr. [...] w K. nie może być wybudowane ogrodzenie. To natomiast oznacza, że wybudowane ogrodzenie narusza przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż poprzez rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia. Dlatego też organ nadzoru budowlanego trafnie zastosował art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. art. 50 ust. 1 pkt. 4 PrBud. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt. 1) PrBud przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Natomiast w myśl art. 50 ust. 1 pkt. 4) PrBud w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Zaznaczyć też trzeba, że punktem odniesienia dla oceny czy roboty budowlane zostały wykonane w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach jak i też dla oceny, czy możliwe jest przyjęcie innego rozstrzygnięcia niż rozbiórka nie jest faktycznie istniejące zagospodarowanie nieruchomości, czy też faktycznie istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich, lecz treść przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Dlatego też całkowicie bezzasadne są argumenty Skarżących odnoszące się do sprzeczności między treścią planu miejscowego, a faktycznym zagospodarowaniem nieruchomości. Nie może być również w tym kontekście mowy o różnicowaniu sytuacji Skarżących od pozostałych osób mających nieruchomości w obszarze [...] Podnoszona natomiast przez Skarżących okoliczność budynki przez inne osoby na tym obszarze zostały wybudowane już po wejściu m.p.z.p. nie tyle świadczy różnicowaniu sytuacji Skarżących od pozostałych osób, ale może stanowić podstawę dla organów nadzoru budowlanego do zweryfikowania również i tych kwestii, ale w ramach innego już postępowania. Nie jest trafne również twierdzenie Skarżących, że w świetle § 22 ust. 1 pkt. 5 lit. c) uchwały reklamowej dopuszczalna jest budowa ogrodzeń na terenach stanowiących publicznie dostępne tereny sportu, rekreacji i wypoczynku (w tym parki), wybiegi dla psów, a także tereny ogródków działkowych, cmentarzy i targowisk, co powoduje, że obszar [...] w m.p.z.p. traktowany, jako teren zieleni urządzonej spełnia powyższe warunki. Teren [...] to tereny zieleni urządzonej i wbrew sugestiom Skarżących nie może być on utożsamiany z terenami sportu, rekreacji i wypoczynku, a tym bardziej z terenami ogródków działkowych, cmentarzy i targowisk. Na taką kwalifikację nie pozwala ani przeznaczenie podstawowe, ani dopuszczalne. Pozbawiony podstaw jest również zarzut dotyczący przekroczenia przez Gminę Miasto K. upoważnienia ustawowego określonego w art. 6 u.p.z.p. w zakresie uchwalenia m.p.z.p. i ustalenie obszaru [...] na obszarze już zabudowanym, jak tez planowo poddanym pod zabudowę mieszkaniową, co czyni nielogicznym traktowanie go jako teren zieli urządzonej. W kontekście tych argumentów trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, że przedmiotem skargi nie jest uchwała w sprawie planu miejscowego, lecz decyzja MWINB nakazująca rozbiórkę ogrodzenia. Oznacza to, że Sąd nie ma kompetencji do badania legalności przedmiotowej uchwały (planu miejscowego), dlatego też stanowisko Skarżących dotyczące przekroczenia przez organy na etapie uchwalania planu miejscowego władztwa planistycznego nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Z tych samych powodów bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 k. c. w zw. z art. 6 m.p.z.p., wskutek utrzymania w mocy Decyzji I instancji w oparciu o okoliczność sprzeczności budowy ogrodzenia z m.p.z.p., w sytuacji, kiedy m.p.z.p. nadmiernie ingeruje w prawa i wolności jednostki, przeznaczając na tereny zieleni urządzonej tereny prywatne. Wreszcie pozbawiony jest podstaw zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy przez Organ II instancji i powielenie błędów organu I instancji. Zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie, z zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek organu administracji publicznej pierwszej instancji merytorycznego rozpoznania sprawy oraz obowiązek organu drugiej instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej (por. H. Knysiak – Sudyka komentarz do art. 15 teza 3 [w:] Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III,LEX/el; oraz m.in. uzasadnienia do wyroków: WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Kr 1024/13, WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Kr 13/13, NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1147/10, NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2720/11; NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. II OSK 672/10). Analiza akt sprawy, a w tym uzasadnienia do zaskarżonej decyzji prowadzi jednak do wniosku, że nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy niezależne od organu I instancji rozpatrzył sprawę pod względem merytorycznym. Bynajmniej nie można mówić na gruncie tej sprawy o powieleniu przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Wręcz przeciwnie organ II instancji szeroko omówił i ustosunkował się do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, rozwijając je przy tym w porównaniu ze stanowiskiem przedstawionym przez organ I instancji. Nie stanowi przy tym o naruszeniu art. 15 K.p.a. okoliczność, że Wojewódzki Inspektor ostatecznie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zarzucana natomiast kwestia powielenia MWINB błędów organu I instancji jest przedmiotem poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze, które w ocenie Sądu nie są uzasadnione. Nie jest w końcu trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Lektura treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi jednak do wniosku, że wszystkie te elementy ono zawiera. Organ wskazał, a także cytował fragmenty dokumentów, w tym protokołu oględzin, które pozwoliły mu na ustalenie konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, jak np. to kto i kiedy wybudował na przedmiotowej działce ogrodzenie. Ponadto organ wyjaśnił treść przepisów, które zastosował oraz wskazał jakie mają one przełożenie na ustalone okoliczności. Tok rozumowania organu jest uporządkowany, spójny i logiczny i jako taki nie budzi zastrzeżeń Sądu. Z tych względów podniesiony zarzut jest bezzasadny. Z powyższych względów skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.