III SA/Kr 1633/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Bogusław Wolas WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 20 października 2025 r. nr 53/ZW2023-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oddala skargę. Decyzją z 20 października 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie (dalej: "KWP", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w N. (dalej: "KPP", "organ I instancji") z 27 sierpnia 2025 r. Rozstrzygnięciem tym organ I instancji odmówił wypłaty skarżącemu (K. G.) wyrównania: 1. uposażenia przysługującego za styczeń i luty 2023 r., 2. nagrody rocznej za 2023 r., 3. odprawy z tytułu zwolnienia ze służby Policji, 4. ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. W pierwszej kolejności KWP, odnosząc się do zarzutu skarżącego, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, stąd postępowanie administracyjne winno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe, podał, że KPP jest organem administracji publicznej właściwym do rozpatrzenia sprawy dotyczącej należnego uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych przysługujących byłemu policjantowi pełniącemu służbę w tej jednostce Policji oraz do orzekania w formie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Na analogicznej zasadzie są rozstrzygane żądania funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w Policji, jeśli dotyczą należności wynikających ze stosunku służbowego. Zasada ta jest w pełni akceptowana przez wojewódzkie sądy administracyjne. KWP podał, że w rozpoznawanej sprawie czynność materialno-techniczna ponownego naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia przysługującego za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji - o co wzywa skarżący w piśmie z 23 czerwca 2025 r. - nie może zostać zrealizowana ze względu na brak podstawy prawnej. Z kolei odmowa wypłacenia takiego wyrównania winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ pierwszej instancji - na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu orzeczenia z 30 października 2018 r. K 7/15 odnoszącego się do zagadnienia ekwiwalentu urlopowego (zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2014 r., I OSK 542/13). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące przed dniem 1 marca 2023 r. przepisy dotyczące wysokości kwoty bazowej oraz mnożników kwoty bazowej i wobec braku możliwości naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia i świadczeń pieniężnych policjantowi zwolnionemu ze służby przed 1 marca 2023 r. słusznie wydał stronie decyzję odmawiającą wnioskowanego przez nią wyrównania. Powyższe uzasadnia również brak umorzenia postępowania administracyjnego, wobec niezachodzenia przesłanki jego bezprzedmiotowości, zawartej w art. 105 § 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej "k.p.a.". Organ podał, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2023 r. Skarżącemu wypłacono uposażenie za styczeń i luty 2023 r., świadczenia pieniężne przysługujące mu w związku z pełnioną służbą (nagroda roczna) oraz w związku ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent urlopowy) – naliczone zgodnie z przepisami obowiązującymi w terminie ich wypłaty. Dalej organ wyjaśnił, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza Policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w 2023 r. regulują przepisy (art. 9 ust.1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 256) oraz ustawa (art. 41 ust.1 i 2) z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666). Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Ponadto na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 lutego 2023 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat. od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385), które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r., zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów. Rozporządzenie to wprowadziło podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów, jednakże skutki prawne tej podwyżki powstały dopiero od dnia wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. od dnia 1 marca 2023 r.. Zdaniem KWP, brzmienie powołanych przepisów oraz czas ich wejścia w życie, nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia zasadniczego ustalonego skarżącemu za miesiące styczeń i luty 2023 r. Natomiast pozostałe świadczenia wymienione w punktach 2-4 zostały, obliczone w oparciu o wysokość uposażenia należnego skarżącemu w dniu zwolnienia ze służby w Policji. Organ pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej interpretacji przepisów odnoszących się do zasad naliczania funkcjonariuszowi uposażenia przysługującego za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych ww. świadczeń pieniężnych. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), organ podał, że argumentacja dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy (którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. w porównaniu do tych, którzy służbę pełnili w tym dniu lub później) nie może mieć wpływu na treść niniejszej decyzji, ponieważ brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych byłemu funkcjonariuszowi w odniesieniu do podwyższonej kwoty bazowej lub mnożników, jeżeli funkcjonariusz nie pełnił już służby w czasie, gdy nowe regulacje płacowe weszły w życie. Przeciwnie, obowiązkiem organu administracji działającego na podstawie prawa (tj. zgodnie z art. 6 k.p.a.) jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania, jeśli nie znajduje to oparcia w ustawie lub innym obowiązującym akcie prawnym. Organy Policji nie są uprawnione do wprowadzania mechanizmów kompensacyjnych w drodze decyzji administracyjnych w oparciu o pozaprawne względy słusznościowe lub równościowe - takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą legalizmu zawartą w art. 7 Konstytucji RP. Tym samym niezasadny jest także zarzut naruszenia Konstytucji RP z powodu dyskryminacji przez art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, ponieważ wypłacając uposażenie, płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości, ani tym bardziej przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podwyżki nie mogą być przyznane w inny sposób, niż wynika to z przepisów prawa. Płatnik nie ma również możliwości podwyższenia uposażenia policjantom, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. Z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa nie można więc wywodzić obowiązku wydania przez organ decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości prawnych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2000 r. SK 22/99). Odnosząc się do kwestii wezwania do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, KWP podał, że ewentualne roszczenie w tym zakresie przysługuje zatem na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego, a właściwym w sprawie rozpoznania żądania będzie sąd powszechny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 1 ustawy k.p.a. oraz art 63 § 1 k.p.a. w zw. z art 20 k.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównanie żądanych świadczeń, tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania ww. świadczeń, w sytuacji, gdy: a. przedmiotem żądania są roszczenia o wyrównanie świadczeń, a kwestia ta nie została uregulowania w pragmatyce służbowej - ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm.); b. niniejsza sprawa jest ściśle powiązana z roszczeniem ze stosunku służbowego w rozumieniu Kodeksu pracy; c. niniejsza sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna ze względu na brak upoważnienia z mocy prawa lub na podstawie porozumień organu do załatwiania spraw merytorycznie w przedmiocie wyrównań świadczeń emerytowanych funkcjonariuszy Policji oraz odsetek od tych świadczeń; d. brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w niniejszej sprawie, ze względu na brak jakiegokolwiek stosunku prawnego (służbowego) ze skarżącym. 2. art. 1 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art 6 k.p.a. przez wszczęcie postępowania administracyjnego wskutek skierowania przez skarżącego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej w sytuacji gdy - nie istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej; 3. art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania przez organ I i II instancji postanowienia o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość; 4. przepisów prawa materialnego - art. 41 ust 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 przez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis prawa utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji; 5. przepisów prawa materialnego – art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115-115a ustawy o Policji przez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy wskazane przepisy prawa nie dotyczą i nie odnoszą się stricte do kwestii możliwości przyznania wyrównania świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie, argumentując jak dotychczas. Na rozprawie 12 marca 2026 r. pełnomocniczka skarżącego powołała się na zapadły w analogicznej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stwierdzający nieważność zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Dodatkowo, pełnomocniczka skarżącego wskazała, że po początkowym odrzucaniu pozwów w podobnych sprawach, sądy powszechne przyjmują je do rozpoznania, uznając, że są właściwe w tego typu sprawach. Pełnomocnik organu wskazał, że w istocie orzecznictwo sądów administracyjnych w s[prawach funkcjonariuszy, którzy odeszli na emeryturę przed 1 marca 2023 r. jest rozbieżne. Istnieje jednak taka linia orzecznicza, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, która uznaje właściwość sadów administracyjnych. Pełnomocniczka skarżącego wniosła o włączenie do akt repliki skarżącego na twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę, doręczając odpis pisma pełnomocnikowi organu. W replice skarżący wniósł dodatkowo o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji ewentualnie uchylenie tych decyzji oraz umorzenie postepowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Dodatkowo do repliki dołączone zostały wydruki lub odpisy rozstrzygnięć sądów powszechnych świadczące o kognicji sądów powszechnych w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnienie repliki zawierało komentarze skarżącego odnoszące się do treści przedłożonych rozstrzygnięć sądów powszechnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie została uwzględniona ponieważ sprawy byłych funkcjonariuszy policji, dotyczące ich uposażenia przed odejściem na emeryturę, należą do kognicji sądów administracyjnych – nawet jeżeli w dacie złożenia wniosku o zapłatę wyrównania świadczeń, funkcjonariusz policji nie pozostaje w stosunku służbowym (jest emerytem). O kognicji sądów administracyjnych nie decyduje bowiem wola stron (zarówno organu jak i skarżącego) poddania sporu pod kontrolę sądów administracyjnych lub powszechnych, ale istotne jest czy brzmienie obowiązujących przepisów prawa przewiduje wydanie w danej sprawie przez organ policyjny rozstrzygnięcia kontrolowanego przez sąd administracyjny. Niezasadne były również żądania skarżącego wyrównania uposażenia począwszy od 1 stycznia 2023 r., skoro waloryzacja świadczeń policyjnych nastąpiła z dniem, który przypadał po odejściu skarżącego na emeryturę. Poniżej przedstawione uzasadnienie stanowi w znacznej mierze (ze zmianami wynikającymi ze stanu faktycznego sprawy) powtórzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 lutego 2026 r., III SA/Kr 1422/25 oddalającego skargę. Sąd z uwagi na tożsamość istotnych w sprawie zagadnień prawnych i argumentację stron uznał za zasadne powtórzenie argumentów przedstawionych w powołanym wyroku. Orzekający Sąd ma przy tym świadomość, że w sprawach byłych funkcjonariuszy Policji, którzy odeszli na emeryturę przed 1 marca 2023 r. i wnosili o wyrównanie uposażenia oraz pochodnych od tego uposażenia należności – zapadają przed tut. Sądem różne orzeczenia, w tym zgodne z żądaniami skarżącego. Sąd jednak tego typu orzeczeń (wszystkie nieprawomocne) nie [podziela z przyczyn, o których mowa poniżej. W rozpoznawanej sprawie, Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażane w linii orzeczniczej dominującej w analogicznych sprawach, zgodnie z którą organ, po zgłoszeniu przez funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji, roszczeń o wypłatę świadczeń związanych ze stosunkiem służby, zobowiązany jest albo do dokonania czynności materialno-technicznej wypłaty tych świadczeń albo odmowy ich wypłaty w formie decyzji administracyjnej (zob. np. wyroki WSA w Łodzi z dnia 2 października 2025 r., III SA/Łd 535/25 i III SA/Łd 546/25, z 5 listopada 2025 r., III SA/Łd 630/25, wyrok WSA w Białymstoku z 8 grudnia 2025 r., II SA/Bł 1720/25 czy wyroki WSA: w Warszawie z 16 lipca 2025 r., II SA/Wa 567/25, z 11 grudnia 2025 r., VIII SA/Wa 744/25, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 listopada 2025 r., II SA/Go 469/25, WSA w Gdańsku z 26 listopada 2025 r., III SA/Gd 527/25; WSA w Rzeszowie z 4 lutego 2026 r., II SA/Rz 1501/25 i z 17 lutego 2026 r., II SA/Rz 1643/25). W rozpatrywanej sprawie bezspornie skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2023 r. stosownym rozkazem personalnym. W dacie złożenia wniosku o wyrównanie uposażenia i wszystkich pochodnych od niego należności tj. 27 czerwca 2025 r. (data prezentaty) zatytułowanego "Wezwanie do zapłaty" skarżący pozostawał już poza służba w Policji. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu tj. braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej z uwagi na brak posiadania przez skarżącego statusu funkcjonariusza Policji w momencie wydawania decyzji i wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd uznał je za bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 2844/19, 23 lutego 2023 r., sygn. III OSK 3266/21, III OSK 3293/21, III OSK 3337/21, III OSK 3346/21, III OSK 3544/21, III OSK 3655/21, III OSK 3496/21 i III OSK 3736/21, z dnia 28 lutego 2023 r., III OSK 2816/21, z 2 marca 2023 r., III OSK 3885/21, z 21 czerwca 2023 r., III OSK 3379/21, III 3475/21 i III OSK 3486/21, z 18 kwietnia 2024 r., III OSK 4170/21, III OSK 4251/21 i III OSK 4219/21, z 7 czerwca 2024 r., III OSK 4132/21 i III OSK 4167/21, czy z 24 czerwca 2024 r., III OSK 3221/23 (CBOSA), w których Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego, a do takich z całą pewnością należy np. ekwiwalent za niewykorzystany urlop, mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2001 r., II SA 2591/01, inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym, i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy. W związku z tym w orzecznictwie nie jest również sporne, że zagadnienia związane z uposażeniem policjanta i jego prawem do innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, do których należy m.in. prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, mieści się w pojęciu spraw osobowych, których załatwienie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że pozytywne załatwienie sprawy następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty policjantowi równoważnika pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15, opubl. w OTK-A 2018/65; wyroki NSA: z 15 listopada 2011 r., I OSK 575/11, z 15 kwietnia 2014 r., I OSK 542/13, z 12 kwietnia 2022 r., III OSK 4337/21). Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania ekwiwalentu, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna. Przypomnieć przy tym należy, że wszystkie sprawy dotyczące wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, które rozpoznawane były przez wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny, inicjowane były przez byłych już funkcjonariuszy, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypłacany bowiem jest w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza, zatem dochodzenie roszczeń z tego tytułu następuje już po zakończeniu służby. W przypadku zatem zgłoszenia przez funkcjonariusza lub byłego funkcjonariusza żądania wypłaty świadczeń, dla którego to żądania właściwa jest droga administracyjna, organ nie może zaniechać rozpoznania tego żądania, narażałby się bowiem na zasadny zarzut bezczynności. To nie strona bowiem, nawet reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, decyduje o wyborze trybu załatwienia jej żądania, w sytuacji, gdy przepisy prawa nie dają jej takiego wyboru. Do czasu zatem skutecznego cofnięcia tego żądania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, organ zobowiązany jest do jego merytorycznego rozpoznania. Wybór właściwego trybu procedowana przez organ, podlega kontroli sądu administracyjnego. W ocenie orzekającego Sądu, nie ma przy tym prawnego znaczenia, czy skarżący domagał się załatwienia swojej sprawy w trybie administracyjnym, czy też kierował do organów Policji "wezwanie o zapłatę" traktując swoje roszczenie jako cywilnoprawne, rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej. Zasadą bowiem jest (i to w obu procedurach), że to nie do stron należy decyzja w jakim trybie rozstrzygany jest spór. Zasadniczo, w przypadku procedury administracyjnej, to organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i to on decyduje o swojej właściwości w sprawie; środkach dowodowych i formie rozstrzygnięcia. Systemowo świadczą o tym przepisy przede wszystkim art. 19 k.p.a (przestrzeganie z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej), Rozdziału 2 w Dziale I k.p.a. (zasady ogólne postępowania) oraz całego Działu II k.p.a., w których przepisy określają przede wszystkim obowiązki organu co do prowadzonego postępowania administracyjnego. Powyższa zasada w sposób jednolity jest rozumiana w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z 7 listopada 2025 r., II OSK 42/23). Przypomnieć przy tym należy, że wszystkie sprawy dotyczące wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, które rozpoznawane były przez wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny (ponad 2 000 wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i ok. 4000 wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych), inicjowane były przez byłych już funkcjonariuszy, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypłacany bowiem jest w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza, zatem dochodzenie roszczeń z tego tytułu następuje już po zakończeniu służby. Przywoływana natomiast w innych tego rodzaju sprawach, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2011 r., II PZP 1/11 (OSNP 2012/1-2/2) dla uzasadnienia drogi postępowania cywilnego dla tych spraw, nie może być oceniana z pominięciem kluczowego w tej uchwale słowa "zwrot", zgodnie z tą uchwałą bowiem: "w sprawie o zwrot równoważnika pieniężnego za umundurowanie, wypłaconego byłemu funkcjonariuszowi Policji dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym - wydziałem cywilnym tego sądu". Uchwała ta dotyczy sprawy z powództwa Komendy Wojewódzkiej Policji (a więc organu administracyjnego) przeciwko byłemu policjantowi o zwrot równoważnika pieniężnego za umundurowanie wypłaconego funkcjonariuszowi bez podstawy prawnej, a nie jego wypłatę. Powództwo to opiera się na przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu, stąd też wynika właściwość drogi przed sądem powszechnym (cywilnym). Jest to zupełnie inna sytuacja i stosunek prawny, niż w niniejszej sprawie, która dotyczy wypłaty uposażenia i świadczeń z nim związanych, a nie ich zwrotu. W tego typu sprawach tj. opartych na żądaniach organu administracyjnego nie związanych ze stosowaniem przepisów określających wymiar należności, ale z faktem wypłaty nienależnego świadczenia (np. omyłkowo wypłaconych podatnikom nadpłat podatkowych) sądy administracyjne uznają drogę cywilnoprawną (por. wyrok NSA z 27 października 2011 r., I FSK 1680/10, powtórzony w wywodach wyroku NSA z 3 czerwca 2014 r., II FSK 1106/13) Na marginesie jedynie wskazać należy, że równoważnik pieniężny za umundurowanie nie jest też ani uposażeniem, ani świadczeniem z nim związanym, zależnym od wysokości uposażenia, nie jest uregulowany w rozdziale 9 ustawy o Policji "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów". Jest to świadczenie o charakterze kompensacyjnym – zwrot kosztów poszczególnych elementów umundurowania, w które funkcjonariusz musiał zaopatrzyć się sam w związku z ich niewydaniem mu w naturze. Świadczenie to zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163) w przeciwieństwie do wynagrodzenia i świadczeń z nim związanych, wolne jest od podatku dochodowego. Podobnie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05 (OSNP 2006/15-16/227) wpisuje się w stabilną i funkcjonującą już od dłuższego czasu linię orzeczniczą rozdzielającą (w sposób niekonkurencyjny) właściwość drogi administracyjnej (w tym przed sądem administracyjnym) oraz przed sądem powszechnym. W uchwale tej mowa jest bowiem o odsetkach za opóźnienie w wypłacie uposażenia (nie zaś o uposażeniu). Roszczenie odsetkowe oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego i należy do drogi przed sądem powszechnym. Żądania odsetkowe, o których przecież nie orzekał organ w niniejszej sprawie, nie należą do drogi administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1467/13). Przechodząc zatem do dalszych zarzutów skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przepis ten zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość - ustaloną według odrębnych zasad - określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA z 24 września 2014 r., I OSK 1317/13, z 24 stycznia 2025 r., III OSK 3269/23). Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie zaś do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do rozporządzenia z dnia 28 lutego 2023 r. Wskazane rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. weszło w życie 1 marca 2023 r. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 256) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666). W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł. Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z przywołanych powyżej przepisów prawa wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł - ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie przywołanych powyżej przepisów, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w sytuacji, gdy z dniem 24 lutego 2023 r., na swój wniosek, został on zwolniony ze służby w Policji na podstawie rozkazu personalnego z dniem 20 lutego 2023 r., a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od dnia 1 marca 2023 r. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia, nie budzi żadnych wątpliwości i wynika z załączonych do akt dokumentów. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych, organy Policji prawidłowo zastosowały wskazane powyżej przepisy prawa i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Zgodnie bowiem ze wskazanym art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji 24 lutego 2023 r. Słusznie więc organy wskazały, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 a tym samym nie mogły one przyznać podwyżki uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. W ocenie sądu, zasadnie organ odmówił wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 u.o P.), które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji, gdy nie uległo ono ani waloryzacji, ani wyrównaniu. Wskazana zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od marca 2023 r., ale także z wprowadzenia od 1 marca 2023 r. nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. (które weszło w życie od dnia 1 marca 2023 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia w tabeli przedstawiono zatem grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Dla 5 grupy zaszeregowania przewidziano wzrost mnożnika do 2,168. Podczas gdy uprzednio, to jest przed dniem 1 marca 2023 r., dla tej grupy zaszeregowania obowiązywał niższy mnożnik kwoty bazowej 2,082, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.). Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Wbrew ocenie skarżącego mechanizm ten nie stanowił prostego wyrównania uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać, ani w kategorii waloryzacji, tak jak przepisu art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej nie należy traktować jako przepisu zamrażającego waloryzację płac dla funkcjonariuszy pełniących służbę w styczniu 2023 r. i lutym 2023 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w styczniu 2023 r. i lutym 2023 r., jako funkcjonariusz pozostający w tym czasie w służbie w Policji, z uwagi na zajmowane stanowisko, podlegał zaszeregowaniu do grupy 6, gdzie obowiązywał w tym czasie mnożnik kwoty bazowej 2,080. Jednocześnie wyliczając jego uposażenie za wskazane miesiące, organy miały obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. zapisy ustawy okołobudżetowej na 2023 r., w tym art. 41 ust. 2 tej ustawy, wskazując, że obowiązującą w tym czasie dla uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. funkcjonariuszy Policji jest kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł. Do wyliczenia uposażenia skarżącego za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. posłużyły obowiązujące w tym czasie przepisy. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do kwestionowania, aby doszło do nieprawidłowego wyliczenia uposażenia skarżącego. Zdaniem Sądu, skarżący otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich uposażeń wpłacanych za styczeń 2023 i za luty 2023 r. bez wyjątku, dla wszystkich funkcjonariuszy - była pochodną takiej samej wysokości kwoty bazowej na poziomie 1 614,69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. W tej sprawie ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty "wyrównania" dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie "wyrównanie" uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Zdaniem Sądu, wobec brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., ale określoną przez ustawodawcę, co prawda w bardzo specyficzny sposób, ale jednak zmianę zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy widzieć w kategorii podwyżki płac od tej daty, a nie waloryzacji i "wyrównania" wypłaconych już uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 tej ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej. Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r., a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. Jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od dnia 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń. Zwrócić bowiem należy uwagę, że pomiędzy 1 stycznia 2023 r. a 1 marca 2023 r., funkcjonariusze pozostający w służbie po 1 marca 2023 r. mogli zmienić grupę zaszeregowania i choćby dla tej grupy funkcjonariuszy podwyżka wynagrodzenia nie była w żaden sposób powiązana z wynagrodzeniem wypłaconym pomiędzy 2 stycznia a 28 lutego 2023 r. Podwyżka ta nie jest bowiem liczona od różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście wypłaconym za styczeń i luty 2023 r., a wynagrodzeniem hipotetycznym jakie byłoby funkcjonariuszowi wypłacone za ten okres, gdyby ustawodawca wprowadził waloryzację wynagrodzeń od 1 stycznia 2023 r., a nie od 1 marca 2023 r. Natomiast funkcjonariusze, którzy nie zmienili grupy zaszeregowania w tym okresie, aby uzyskać kwotowe, jak określa to skarżący, "wyrównanie", musieli pozostawać w służbie do końca 2023 r. Nie jest zatem tak, jak przedstawia to skarżący, że funkcjonariusz odchodzący ze służby w dniu 1 marca 2023 r. otrzymywać miał wszystkie żądane przez skarżącego świadczenia, w tym waloryzację wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Skarżący w istocie chciałby znaleźć się w sytuacji takiej, jak funkcjonariusz odchodzący ze służby w dniu 31 grudnia 2023 r. (zatem ponad 10 miesięcy później), zamiast sytuacji analogicznej do funkcjonariusza odchodzącego ze służby w dniu 31 grudnia 2022 r. (niespełna 2 miesiące wcześniej niż skarżący). Wprowadzenie mechanizmu podwyżki wynagrodzenia funkcjonariusza policji, zawsze powoduje różnice w sytuacji osoby zwalnianej ze służby dzień przed wprowadzeniem tej podwyżki w porównaniu z sytuacją osoby zwalnianej z dniem wprowadzenia podwyżki. Aby taka sytuacja nie miała miejsca, wynagrodzenia musiałyby nie być podwyższane, co wobec inflacji, która, jak powszechnie wiadomo, jest procesem postępującym, a nie skokowym (przypadającym raz do roku jak podwyżka świadczeń), byłoby stanem nieakceptowalnym. Wolą skarżącego nie jest zatem doprowadzenie do pełnej równości wszystkich funkcjonariuszy w zakresie kwot nominalnych uzyskiwanych w chwili zwolnienia ze służby, ale do przesunięcia momentu zmiany sytuacji funkcjonariuszy z daty 1 marca 2023 r. na 1 stycznia 2023 r., aby zmiana ta objęła także i jego. Sąd podzielił przy tym stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r., III SA/Łd 167/25, który wskazał, że mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. jest to mechanizm wprowadzony od 1 marca 2023 r., mający zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie obchodzili ze służby. W uzasadnieniu do ustawy okołobudżetowej na 2023 r. akcentowano, że celem tego mechanizmu jest skłonienie do pozostania w służbie. Ponieważ dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od miesiąca marca 2023 r., wskazany przepis art. 41 ust. 3 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który na swój wniosek, został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie do obliczania uposażeń funkcjonariuszy od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, zatem organy prawidłowo wskazały, że w odniesieniu do sytuacji skarżącego musiał mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Organ nie mógłby odstąpić od jego zastosowania, skoro odnosił się wprost właśnie do uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. należnych skarżącemu. Z kolei świadczenie za długoletnią służbę zostało wprowadzone do ustawy o Policji na podstawie art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wprowadzeniem świadczenia za długoletnią służbę (Dz. U. z 2023 r., poz. 347), poprzez dodanie przepisu art. 120d. Zgodnie z art. 20 ustawy nowelizującej, przepis wprowadzający świadczenie za długoletnią służbę wszedł w życie z dniem 1 marca 2023 r. Świadczenie to także należy postrzegać jako motywujące do dłuższej pracy. Przedmiotowe świadczenie nie przysługiwało zatem w ogóle policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 1 marca 2023 r., jak miało to miejsce w przypadku skarżącego. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej do sądu decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 7 Konstytucji, art. 6 k.p.a.), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. Z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2024 r., I GSK 1710/22). Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta, doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. W niniejszej sprawie powyższe zasady nie zostały naruszone. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zastosowania art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, który, zdaniem skarżącego, jest niezgodny z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji. Odnosząc się natomiast do sugestii repliki o naruszeniu konstytucyjnej normy niedyskryminacji przez w art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 należy podkreślić, że ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., II OSK 174/24). Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe, odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, a sprzeczność ma charakter oczywisty (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 2023 r. III USK 268/22). Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, gdy Trybunał stwierdził niekonstytucyjność określonej normy prawnej zamieszczonej w przepisie tożsamym, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem lub gdy sposób rozumienia przepisu ustawy wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki SN z 8 stycznia 2009 r. I CSK 482/08, opubl. w OSNC-ZD 2009/4/95; z 17 marca 2016 r. sygn. V CSK 377/15, opubl. OSNC 2016/12/148). Nie jest również możliwe odmówienie zastosowania przepisu ustawy w danej sprawie, bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP. Uznając dany przepis za niekonstytucyjny sąd uwzględnia ten fakt przy orzekaniu o indywidualnym stosunku prawnym będącym przedmiotem oceny jedynie w konkretnej rozpoznawanej sprawie. Uprawnienie sądu w tym względzie nie uchybia kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, którego orzeczenie zgodnie z treścią art. 190 ust. 1 Konstytucji RP jest powszechnie obowiązujące i ostateczne. Żaden z wyżej wskazanych przypadków odmowy zastosowania przepisu ustawy nie miał miejsca w badanej sprawie, wobec czego niezasadne jest stanowisko skarżącego, że w przypadku zakwestionowanego przepisu ustawy miała miejsce oczywista niezgodność z Konstytucją. Żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakaz ich waloryzowania od innej daty. Od 1 marca każdego roku waloryzowane są choćby świadczenia emerytalno-rentowe zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1749) obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. W ocenie Sądu art. 41 ustawy na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wymogi konstytucyjne. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1), zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa, podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii, muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. P 45/06, opubl. W OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. K 5/10, opubl. W OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non, jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach (zob. np. wyroki TK: z 23 listopada 2010 r., K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r., P 41 /09, opubl. w OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., K 37/12, opubl. w OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r., sygn. K 40/12, opubl. w OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., I OSK 2792/17). Zdaniem Sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane powyżej wymagania konstytucyjne. Prawodawca ma bowiem prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).