III SA/Łd 1139/13

Dnia 9 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] nr z dnia [...], nr [...] odmawiającą "A" z o.o. z siedzibą w K. uchylenia decyzji z dnia [...], nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Pismem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w [...] poinformował spółkę, że z dniem [...] wygasa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W piśmie poinformowano także, iż zgodnie z treścią § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. nr 102 poz.946), poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności, w oparciu o które poświadczenie zostało dokonane. W związku z czym właściwy naczelnik urzędu celnego wyrejestrowuje automaty. W piśmie z dnia [...] (uzupełnionym kolejnym pismem z dnia [...]) spółka działając w oparciu o treść art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] z wnioskiem o ponowne zarejestrowanie automatów do gier o niskich wygranych - wznowienie postępowania. Spółka uzasadniła wniosek orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012r., jakie zapadło w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C 217/11 i opublikowane zostało w dniu 29 września 2012r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w [...] odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] i ponownego zarejestrowania automatów do gry o niskich wygranych wyrejestrowanych z Komputerowego Rejestru Automatów do Gry. W uzasadnieniu podniesiono, że w ocenie organu wyrok Trybunału z 19 lipca 2012r. nie miał wpływu na treść decyzji z dnia [...]. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, w którym wskazując na zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i na tej podstawie wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne zarejestrowanie automatów do gier o niskich wygranych wyrejestrowanych z "B" lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji, ponieważ przepisy ustawy o grach hazardowych to przepisy techniczne. Przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Spółka podniosła, że organ w prowadzonym postępowaniu powinien ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów uwzględniając okoliczność, że ograniczenie liczby miejsc prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych powoduje zmniejszenie liczby kasyn, jak również automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Ponadto organ powinien ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu ich wykorzystania w kasynach jako automaty do gier hazardowych o wyższych wygranych i czy spowoduje to większe ryzyko uzależnienia graczy. Dodatkowo strona załączyła dokumenty potwierdzające spadek liczby eksploatowanych automatów oraz opinię na okoliczność spadku liczby eksploatowanych automatów, pismo spółek na ww okoliczność i opinię techniczną dotycząca możliwości adaptacji automatów do gier. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że kwestia rozstrzygana w niniejszej sprawie nie jest zagadnieniem samoistnym. Wyrejestrowanie automatów było bowiem konsekwencją wygaśnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych z dnia [...] nr [...], co zostało również wyjaśnione stronie w piśmie z dnia [...]. Następstwem wydania zezwolenia na urządzanie gier jest rejestracja automatów w Komputerowym Rejestrze Automatów do Gry, natomiast konsekwencją wygaśnięcia zezwolenia jest wyrejestrowanie automatów przypisanych do zezwolenia. Zgodnie z treścią § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1a i 1b ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych. Bezpośredni wpływ na uzyskanie potwierdzenia rejestracji automatów w wymienionym rejestrze ma obecność w obrocie prawnym aktualnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że kwestią odrębną stanowi natomiast charakter przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, które w ocenie organu nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z późn. zm.) i w związku z tym nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej. Przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, podlegającymi obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, są jedynie takie przepisy krajowe, które stanowią przeszkody w swobodnym przepływie towarów w rozumieniu przepisów TFUE, a więc są środkami o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przepływie towarów (w rozumieniu art. 34 TFUE). Teza taka wynika przede wszystkim z treści preambuły do dyrektywy 98/34/WE, wyjaśniającej motywy i powody ustanowienia tego unijnego aktu prawnego. Z zapisów w pkt 2-4 preambuły do dyrektywy 98/34/WE wynika, że została ona ustanowiona w celu wspierania sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, obejmującego obszar bez wewnętrznych granic, w których zapewniony jest m.in. swobodny przepływ towarów, czyli gdzie istnieje zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów oraz środków o skutkach równoważnych. Przepisy ustawy z 2009 roku o grach hazardowych, w tym powołany przez stronę skarżącą art. 138 ustawy, stanowią regulacje niedyskryminacyjne zgodnie z orzecznictwem ETS dotyczącym swobody przepływu towarów. Przepisy te nie dotyczą bowiem bezpośrednio samych towarów jako takich, lecz określają jedynie pewne sposoby korzystania z określonych towarów w obrocie prawnym, co wynika wprost z ww. orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, pkt 29. Przepisy te nie określają żadnych parametrów technicznych, wyglądu czy wielkości automatów do gier, natomiast określają pewne modalności wykorzystywania tych automatów, zarówno pochodzących z Polski jak też sprowadzanych z innych państw członkowskich. Zdaniem organu odwoławczego przepisy o grach hazardowych dotyczące koncesji i zezwoleń nie mieszczą się także w legalnej definicji przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy techniczne obejmują cztery grupy przepisów: specyfikacje techniczne (art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE), inne wymagania (art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE), zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (art. 1 pkt 5 dyrektywy 98/34/WE) i przepisy zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług (art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE). W orzeczeniu z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, TSUE stwierdził, że przepisy ustawy z 2009 r. o grach hazardowych dotyczące koncesji i zezwoleń na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, łącznie z przepisami przejściowymi, na pewno nie należą ani do specyfikacji technicznych (pkt 28-30 orzeczenia), ani do zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (pkt 27 orzeczenia), ani też do przepisów zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług (pkt 31-34 orzeczenia). Trybunał pozostawił natomiast otwartą kwestię do ustalenia, czy analizowane przepisy ustawy z 2009 r. o grach hazardowych mogłyby być ewentualnie zaliczone do "innych wymagań" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE (pkt 35-40 orzeczenia). "Inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Z orzecznictwa Trybunału wynika przy tym, że "innymi wymaganiami" w powyższym rozumieniu są warunki determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że automaty do gier o niskich wygranych z całą pewnością można przeprogramować, pomijając przy tym koszty, tak aby stały się automatami do gier o wyższych wygranych i by mogły być w ten sposób przedmiotem dalszego ich gospodarczego wykorzystania w takim właśnie charakterze. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że kolejną ważną kwestią w punktu widzenia braku obowiązku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych jest wyłączenie przewidziane w art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, zgodnie z którym przepisów tej dyrektywy mówiących o obowiązku uprzedniej notyfikacji przepisów technicznych nie stosuje się m.in. do takich przepisów krajowych, które "stosują klauzule bezpieczeństwa, wprowadzone przez obowiązujące wspólnotowe akty prawne" lub które "ograniczają się do wykonania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich". W tym kontekście zdaniem organu odwoławczego, przepisy ustawy o grach hazardowych są przejawem zastosowania klauzul bezpieczeństwa wprowadzonych przez obowiązujące unijne (dawniej wspólnotowe) akty prawne, a konkretnie wprowadzonych przez Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz przez dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (Dz.Urz.UE.L 2006.376.36). Równocześnie przepisy o grach hazardowych ograniczają się w istocie, w omawianym zakresie, jedynie do wykonania orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, a mianowicie do wykonania tych orzeczeń, w których Trybunał wskazał, w jaki sposób państwa członkowskie powinny w świetle TFUE regulować działalność w zakresie gier hazardowych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 245 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i na tej podstawie wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji, 2. art. 34 TUWE poprzez zastosowanie środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych; 3. art. 49 TUWE poprzez istotne ograniczenie swobody przedsiębiorczości obywateli innych państw członkowskich na terytorium Polski i zmniejszenie atrakcyjności korzystania z tych swobód; 4. art. 56 TUWE poprzez ograniczenie swobody świadczenia usług; 5. art. 260 ust. 2 i art. 267 TFUE poprzez przyjęcie wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE innej niż dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku, jaki zapadł w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C 217/11. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8 z 2005r. poz.60 z późn. zm.) zwana dalej O.p. Zgodnie z treścią art.240 § 1 pkt 11 wymienionej ustawy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosiła o wznowienie postępowania zakończonego pismem Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] z [...] nr [...]. W piśmie tym organ podatkowy przypomniał stronie, że z dniem 29 października 2010r. wygasa zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W wymienionym piśmie poinformowano również spółkę o utracie ważności poświadczenia rejestracji automatów wraz z wygaśnięciem zezwolenia w oparciu o które poświadczenie zostało wydane. Pismo to jest zatem w istocie stwierdzeniem utraty ważności poświadczenia rejestracji automatów. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że stwierdzenie utraty ważności poświadczenia rejestracji automatu następuje w formie decyzji administracyjnej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 marca 2014r. w spr. II GSK 1516/12 oraz w postanowieniach z 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1677/11; z 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1752/11; z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2290/11; z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2334/11; z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2283/11; z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2112/11; z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2128/11; z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 49/12; z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 19/12; z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 234/12; z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2215/11; z 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 2364/11; z 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 2222/11; z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2216/11; z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 127/12; z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 18/12; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 65/12; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2421/11; z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2411/11; z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 2214/11; z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 17/12; z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 36/12; z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 2382/11. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. Oznacza to, że pismo Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] z dnia [...] mimo, że nie zawiera wszystkich wymaganych elementów decyzji administracji jest faktycznie decyzją stwierdzającą utratę ważności poświadczenia rejestracji automatów do gier o niskich wygranych. Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji z powodu wad postępowania. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania dopuszczalności wznowienia postępowania, co wyraźnie wynika z art. 243 § 1 O.p i kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, jeżeli zostały spełnione przesłanki formalne do wznowienia, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia w razie braku takich przesłanek (art. 243 § 3 O.p). We wstępnym etapie badając dopuszczalność wznowienia organ bada, czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu, żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem ostatecznym, w żądaniu wskazano podstawę wznowienia, czy w przypadku żądania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4, 8 i 11 O.p zachowano miesięczny termin. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 omawianej ustawy, organ może przejść do drugiego etapu postępowania, którego przedmiotem badania jest istnienie przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki formalne do wznowienia. Decyzja z [...] jest ostateczna gdyż została ona doręczona stronie w dniu [...] i nie wniesiono od niej odwołania. Wniosek o wznowienie został złożony przez uprawniony podmiot, wskazano w nim podstawę wznowienia określoną w art.240 § 1 pkt 11 O.p. i zachowano miesięczny termin do złożenia wniosku określony w art.241 § 2 pkt 2 O.p. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012r. w spr. C -213/11, C – 214/11 i C – 217/11, który wskazano jako podstawę wznowienia, został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C nr 295 z 2012r. z dnia 29 września 2012r. Spółka "A" złożyła wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...], który zawierał braki formalne oraz w dniu [...] po uzupełnieniu braków wniosku. Można zatem uznać, że wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art.242 § 2 pkt 2 O.p. Organ podatkowy trafnie uznał, że spełnione zostały przesłanki formalne do wznowienia postępowania i w dniu [...] prawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu. Następnym etapem postępowania o wznowienie jest ustalenie czy istnieją przesłanki wznowienia określone w art.240 § 1 O.p. Strona skarżąca jako przyczynę wznowienia wskazała przepis art.240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Z wymienionego przepisu wynika, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości może być podstawą wznowienia jeżeli ma ono wpływ na treść decyzji. Użyte w przepisie art.240 § 1 pkt 11 O.p. sformułowanie "wpływ" należy rozumieć w ten sposób, że orzeczenie ETS musi dotyczyć wykładni tych przepisów prawnych, które stanowiły podstawę wydania decyzji. O wznowieniu postępowania nie przesądza sam fakt wydania orzeczenia przez ETS lecz to, że w orzeczeniu tym dokonano wykładni przepisów w oparciu o które wydano konkretną decyzję. Innymi słowy musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy treścią orzeczenia ETS (dotyczącą wykładni przepisów) a treścią wydanej decyzji przy czym związek ten należy rozumieć jako sytuację, że gdyby organowi podatkowemu znane było orzeczenie ETS to wydałby decyzję o innej treści. Pogląd taki wyraził WSA w Szczecinie w wyroku z 28 listopada 2013r. w spr. I SA/Sz 348/13, WSA w Warszawie w wyroku z 5 listopada 2008r. w spr. III SA/Wa 1049/08, WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 22 stycznia 29009r. w spr. I SA/Go 917/08, WSA w Poznaniu w wyroku z 20 maja 2011r. w spr. I SA/Po 33/11 i WSA w Gdańsku w wyroku z 6 grudnia 2007r. w spr. I SA/Gd 827/07. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W niniejszej sprawie organy podatkowe słusznie stwierdziły, że nie istnieje przesłanka wznowienia postępowania określona w art.240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca jako podstawę wznowienie wskazała wyrok Trybunału z dnia 19 lipca 2012r. Wyrok ten został wydany na skutek pytań prejudycjonalnych zadanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dotyczących interpretacji trzech przepisów ustawy o grach hazardowych a mianowicie art.129 ust.2, art.135 ust.2 i art.138 ust.1. W wyroku tym Trybunał uznał, że art.1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie 'przepisy techniczne' w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Podstawą prawną decyzji z [...] stanowił natomiast przepis § 10 ust.4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. nr 102 poz.946 z późn. zm.) zgodnie z którym poświadczenie rejestracji automatu traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art.24 ust.1,1a i 1b ustawy z 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. nr 102 z 1998r. poz. 650 z późn. zm.) Wymienione rozporządzenie zostało wydane na podstawie art.11 ust.7, art. 16 i art. 22 ust.3 ustawy z 29 lipca 1992r. i obowiązywało do dnia 9 kwietnia 2012r. z uwagi na treść art.144 ustawy o grach hazardowych. Należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 129 ust.1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Decyzja z [...] nie została zatem wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych będących przedmiotem wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 lipca 2012r. Wydano ją w oparciu o przepisy wykonawcze do poprzednio obowiązującej ustawy z 29 lipca 1992r. Wyrok Trybunału z 19 lipca 2012r. nie dotyczy więc wykładni przepisów na podstawie których wydano decyzję z [...]. Brak jest związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy treścią wyroku Trybunału, dotyczącego przepisów ustawy o grach hazardowych, a decyzją z dnia [...]. Nawet gdyby organowi podatkowemu znane było orzeczenie Trybunału w spr. C -213/11 to i tak nie zostałaby wydana decyzja o innej treści niż decyzja z [...]. W sytuacji gdy decyzja z [...]. nie została wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, których dotyczy wyrok Trybunału z 19 lipca 2012r. to wskazuje to, że wymieniony wyrok nie miał wpływu na treść decyzji z [...]. Podstawą wznowienia określoną w art.240 § 1 pkt 11 O.p. nie jest każde orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości a tylko takie orzeczenie, które miało wpływ na wydaną decyzję. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała istnienia takiego wpływu. Cała treść skargi poświęcona jest omówieniu wyroku Trybunału z 19 lipca 2012r. i wykazaniu, że ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne. Brak jest jednak rozważań dotyczących kwestii wpływu wymienionego wyroku na treść decyzji z [...]. Skoro strona skarżąca nie wykazała wpływu wyroku Trybunału z 19 lipca 2012r. na treść decyzji z [...] to oznacza, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art.240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją zaś nie stwierdzenia istnienia przesłanki wznowienia postępowania jest odmowa uchylenia decyzji z dnia [...]. Organy podatkowe obu instancji słusznie odmówiły uchylenia wymienionej decyzji z powodu braku istnienia przesłanki wznowienia. W niniejszej sprawie organ I instancji nie w pełni zgodnie z treścią art.240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej sformułował sentencję swojego rozstrzygnięcia. W myśl wymienionego przepisu organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art.243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art.240 § 1 O.p. Z wymienionego przepisu wynika, że w przypadku braku przesłanki wznowienia postępowania wydawana jest decyzja o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji. Organ I instancji natomiast w swoim rozstrzygnięciu odmówił uchylenia decyzji z [...] i ponownego zarejestrowania automatu do gier o niskich wygranych wyrejestrowanych z komputerowego systemu "B". W decyzji organu I instancji prawidłowo odmówiono uchylenia decyzji z [...] lecz niepotrzebnie orzeczono o odmowie ponownego zarejestrowania automatów do gier o niskich wygranych. Zawarcie w decyzji sformułowania o odmowie ponownej rejestracji automatów jest niezgodne z treścią art.245 § 1 pkt 2 O.p. Faktem jest, że strona skarżąca żądała wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] i ponownego zrejestrowania automatów. Spółka uznała zatem, że konsekwencją wznowienia postępowania będzie uchylenie decyzji z [...] i ponowne zarejestrowania automatów. Rejestracja automatów, w ocenie strony skarżącej, stanowiłoby skutek uchylenia decyzji z [...]. Wbrew takiemu stanowisku w przypadku niestwierdzenia przesłanki wznowienia określonej w art.240 § 1 pkt 11 O.p. organ podatkowy winien wydać decyzję jedynie o odmowie uchylenia decyzji z [...] tak jak określa to przepis art.245 § 1 pkt 2 O.p. Błędnie zatem orzeczono jednocześnie o odmowie ponownej rejestracji automatów. Stanowi to naruszenie przepisu art. 245 § 1 pkt 2 O.p. lecz, w ocenie sądu, nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak wyjaśnił to na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego organowi I instancji chodziło o doprecyzowanie treści rozstrzygnięcia do treści żądania strony. W sytuacji gdy strona skarżąca, po wznowieniu postępowania, żądała uchylenia decyzji z [...] i ponownego zarejestrowania automatów to organ I instancji w swojej decyzji wydał rozstrzygnięcie odpowiadające treści żądania strony. Innymi słowy sentencja decyzji organu I instancji rozstrzygała o całości żądania jakie sformułowała strona skarżąca. W przekonaniu sądu naruszenie art.245 § 1 pkt 2 O.p. nie było na tyle istotne aby skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie istoty sprawy (odmowa uchylenia decyzji z [...] z powodu braku przesłanki wznowienia z art.240 § 1 pkt 11 O.p.) było bowiem prawidłowe. W związku z czym sąd uznał, że nie zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 1c.) p.p.s.a. Wszystkie zarzuty skargi dotyczą kwestii czy ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy o charakterze technicznym. Strona skarżąca stara się wykazać, że wymieniona ustawa zawiera przepisy o takim charakterze. Tymczasem okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy gdyż decyzję z dnia [...] wydano w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy a mianowicie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003r. wydanego na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W związku z czym wszystkie zarzuty skargi pozostają poza zakresem rozważań sądu w niniejszej sprawie jako, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] określona w art.240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, że wyrok Trybunału z 19 lipca 2012r. miał wpływ na treść decyzji z [...]. W związku z czym brak było podstaw do uchylenia tej decyzji. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. b.a.