III SA/Łd 643/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. d.j. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wnioskiem z dnia 28 października 2016r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wyrządzenia skarżącej niepowetowanej szkody. Uzasadniając ten wniosek wskazał, iż spółka w ramach swojej działalności gospodarczej prowadzi między innymi Hotel "B." w Ł., którego większość przychodów generowała hotelowa restauracja. Od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji skarżąca wstrzymała sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych na terenie hotelu, co wpłynęło na znaczny spadek przychodów związany z brakiem możliwości organizowania różnego rodzaju imprez okolicznościowych. W następstwie powyższego spółka posiada problemy z płynnością finansową, a w miesiącu wrześniu zanotowała stratę wynoszącą prawie 45.000zł. Do wniosku pełnomocnik skarżącej załączył kserokopie zeznań podatkowych CIT-8 za okresy: 1 stycznia 2016r. – 31 maja 2016r., 1 stycznia 2016r. – 30 czerwca 2016r., 1 stycznia 2016r. – 31 lipca 2016r., 1 stycznia 2016r. – 30 września 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz. U. 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest, bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być przy tym jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu zaś należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Lexis Nexis W-wa 2005, s. 295 czy postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Zważywszy na powyższe uznać należało, iż decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu należy do kategorii aktów administracyjnych podlegających wykonaniu. Konsekwencją jej podjęcia jest wszak zakaz sprzedawania alkoholu, który to zakaz (obowiązek o charakterze niepieniężnym) w razie jego nierespektowania przez spółkę może być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Wniosek spółki o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje jednakże na uwzględnienie. Rozpoznając ten wniosek w pierwszej kolejności podnieść należy, że postępowanie w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek strony skarżącej, co oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżąca w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2015r., II OZ 1093/15). Warunkiem wstrzymania przez Sąd wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05; z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04). Można o niej mówić, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013r., I OZ 998/13). Uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/14; z dnia 3 lipca 2014 r., I OSK 1539/14; z dnia 10 lipca 2014 r., II OZ 661/14; z dnia 10 czerwca 2014 r., II FZ 763/14; z dnia 20 maja 2014 r.; II GSK 1020/14). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności p.p.s.a. nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009r., I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009r., I OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009r., I OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014r., I OZ 341/14; z dnia 12 sierpnia 2008r., II GZ 177/08; z dnia 17 listopada 2010r., II GZ 345/10 i II GZ 346/10; z dnia 29 listopada 2010r., II GZ 337/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy Sąd stwierdził, iż spółka, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazała jedynie na brak możliwości sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w restauracji prowadzonego przez skarżącą hotelu, w ramach jej działalności gospodarczej, co przekłada się na brak możliwości organizowania różnego rodzaju imprez okolicznościowych. Następstwem powyższego są problemy z płynnością finansową spółki, która we wrześniu 2016r. odnotowała stratę w wysokości prawie 45.000 zł. Tak wskazane okoliczności zastosowania ochrony tymczasowej w ocenie Sądu nie wystarczają do uznania, iż w sprawie wystąpiły przesłanki wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Przedłożone przez spółkę kserokopie zeznań podatkowych CIT-8 nie pozwalają bowiem, na stwierdzenie, że poniesiona przez skarżącą strata za wrzesień 2016r. jest następstwem braku możliwości sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w hotelowej restauracji, czy może wynika z kondycji całej działalności spółki, w skład której wchodzą także usługi hotelowe, usługi żywieniowe, czy też usługi w zakresie szkoleniowo-konferencyjnym. Z zeznań tych wynika, że pomimo zaprzestania sprzedaży alkoholu w czerwcu 2016r. przychody spółki rosły w porównaniu do poprzedniego okresu rozliczeniowego. Za okres styczeń – czerwiec 2016r. wyniosły one 1.711.800zł, zaś za okres styczeń – lipiec 2016r. – 1.887.234,92 zł, co oznacza, iż w lipcu przychód ten wynosił 175.434,92zł. Za styczeń - wrzesień 2016r. wynosił on 2.372.569,13zł, czyli wyniósł on 485.334,21zł za sierpień i wrzesień. Wobec tego, że spółka nie złożyła zeznania za sierpień 2016r. nie można jednoznacznie stwierdzić ile wynosił przychód za te miesiące. Niemniej jednak jest on znacznie wyższy w stosunku do miesiąca lipca, średnio można bowiem przyjąć, iż wynosił on 242.667,105 zł za miesiąc. Ze wzrostem przychodu wzrosły też koszty jego uzyskania. Niemniej jednak sama ta okoliczność, która we wrześniu spowodowała stratę, nie jest tożsama ze spadkiem kondycji finansowej spółki. Strata jest wszak wynikiem szeregu czynników, może być m.in. konsekwencją czynionych przez spółkę nakładów (np. inwestycyjnych, zakupu nadwyżki towarów). Skoro jednak spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów finansowo-księgowych, z których wynikałaby bieżąca kondycja spółki, w tym wartość środków trwałych i obrotowych, stan rachunków bankowych, to nie sposób ocenić skąd wynikła strata we wrześniu 2016r., tj. czy jest ona wynikiem wygaśnięcia spornego zezwolenia. W konsekwencji nie sposób też stwierdzić, czy spółka ma problemy z płynnością finansową. Niewątpliwie jednak sam fakt ponoszenia tak dużych kosztów, większych niż w poprzednich okresach rozliczeniowych, dowodzi czynienia przez spółkę większych wydatków, co z kolei uprawnia wniosek przeciwny do prezentowanego przez spółkę we wniosku. Twierdzeniom spółki przeczy więc osiąganie i ponoszenie znacznie wyższych niż w poprzednim okresie odpowiednio zarówno przychodów i wydatków spółki. Co prawda nie wiadomo jak się te dane kształtowały w poprzednim okresie, bowiem spółka złożyła zeznania dopiero za okres styczeń-maj 2016r. Niemniej jednak ze złożonych zeznań wynika niewątpliwie, że wzrost ten nastąpił począwszy od lipca, a więc po wydaniu już zaskarżonej decyzji. Koszty uzyskania przychodu w okresie styczeń-czerwiec 2016r. wynosiły 1.534.707,45zł (średnio 255.784,577zł/m), za okres styczeń-lipiec 2016r. – 1.849.071,70 zł, za okres styczeń-wrzesień 2016r. – 2.417.512,81zł, co oznacza, że w stosunku do okresu styczeń-czerwiec 2016r. wynosiły one odpowiednio 314.364,25zł i 568.441,11zł (średnio 284.220,55zł/m). Wzrosły one zatem w stosunku do okresu styczeń-czerwiec o 58.579,673zł w lipcu i średnio o 28.435,973zł w sierpniu i wrześniu. Nie bez znaczenia ma też i ta okoliczność, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w szerokim zakresie. Jak bowiem wynika z odpisu KRS przedmiotem tej działalności jest handel hurtowy, handel detaliczny, działalność usługowa związana z wyżywieniem, zakwaterowanie. Brak możliwości sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w hotelowej restauracji nie przesądza zatem automatycznie o braku możliwości organizowania przez skarżącą wszelkich imprez okolicznościowych, a jedynie tych, których organizator oczekuje serwowania alkoholu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. d.j.