I SA/Ol 474/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Janowska, Protokolant specjalista Monika Rząp, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 9 października 2024 r., nr Rep.1148/IN/24 w przedmiocie określenia wysokości dotacji do zwrotu za lata 2021-2022 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz strony skarżącej A. W. kwotę 4.308,00 zł (cztery tysiące trzysta osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 28 maja 2024 r. Prezydent E. (dalej jako: "organ I instancji", też "organ dotujący") na podstawie art. 104 §1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako: "k.p.a.", art. 60 pkt 1 i 2, 67 i art. 252 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1270, ze zm.), dalej jako: "u.f.p.", oraz art. 35 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 754), dalej jako: "u.f.z.o., określił wobec A. W. (dalej jako: "strona", "skarżąca", także "organ prowadzący") prowadzącej Niepubliczne Przedszkole "[...]" w E. (dalej jako: "przedszkole"): - wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi w 2021 i 2022 r. w łącznej kwocie 20.104,51 zł (w 2021 r. w wysokości 11.772,27 zł, zaś w 2022 r. 8.332,24 zł) wraz z odsetkami, - wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi w 2021 i 2022 r. w łącznej kwocie 8.240,70 zł (w 2021 r. w wysokości 6.490,96 zł, zaś w 2022 r. w wysokości 1.749,74 zł) wraz z odsetkami. Jak wynika z przekazanych sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji w okresie od 17 kwietnia 2023 r. do 7 czerwca 2023 r. organ dotujący przeprowadził w przedszkolu kontrolę obejmującą między innymi sprawdzenie prawidłowości pobrania i wykorzystywania dotacji udzielonej z budżetu gminy w 2021 i 2022 r. zakończoną protokołem z 11 lipca 2023 r. Pomimo wezwania strona nie dokonała zwrotu ww. dotacji, zatem organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończone opisaną na wstępie decyzją. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "SKO", "organ:, "organ odwoławczy") decyzją z 9 października 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi za rok 2021 i rok 2022 i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez: - określenie wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi za rok 2021 w kwocie 7.368,59 zł, - określenie wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi za rok 2022 w kwocie 7.414,82 zł. W tabeli znajdującej się na str. 3 decyzji SKO przedstawiło wydatki uznane przez zespół kontrolujący za poniesione niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrane w nadmiernej wysokości. Zaliczono do nich: (-) objęcie edukacją i wychowaniem przedszkolnym dzieci poniżej 2,5 lat, (-) wypłatę wynagrodzenia na podstawie noty księgowej dla J. L. dyrektora przedszkola z tytułu prowadzenia zajęć z dziećmi z orzeczeniem o kształceniu specjalnym w październiku i listopadzie 2021 r., (-) wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop pracowników, (-) zakup artykułów remontowych, (-) zakup przewijaka i półki na pieluchy, (-) brak potwierdzenia płatności za fakturę wystawioną na zakup pakietów S. S.A., (-) wydatek poniesiony na premię pracownika - podwójne zaksięgowanie wypłaty. Działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., SKO dokonało reformacji decyzji I instancyjnej w zakresie wydatków na wynagrodzenie J. L. za prowadzenie w październiku i listopadzie 2021 r. zajęć socjoterapeutycznych oraz wydatków na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy pracowników za grudzień 2022 r. W tym zakresie organ odwoławczy uznał, że wydatki te mogą być pokryte z dotacji, co spowodowało pomniejszenie kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi za rok 2021 o kwotę 4.403,68 zł oraz o kwotę 917,42 zł za rok 2022 (w stosunku do wysokości wynikającej z zaskarżonej decyzji organu I instancji). W pozostałym zakresie organ odwoławczy rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. W pierwszej kolejności SKO podzieliło stanowisko organu I instancji w zakresie podmiotowym decyzji i uznało, że adresatem decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji zarówno za 2021, jak i 2022 rok jest A. W. - jako ustalony na podstawie ewidencji aktualny organ prowadzący przedszkole. Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 252 ust. 1 u.f.p., art. 252 ust. 5 u.f.p. i wyjaśnił, że oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy przyjąć generalne założenie, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielna albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach odrębnych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji. Z kolei dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. W sprawie zaś mamy do czynienia z tzw. dotacją oświatową, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Dotacje przeznaczane na realizację zadań placówki wychowania przedszkolnego ograniczone są do zakresu ich celowości oraz do bieżących jej wydatków. Dotacja oświatowa może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły (przedszkola) lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Organ odwoławczy podkreślił, że to strona, jako podmiot odpowiedzialny z racji bycia organem prowadzącym i bycia beneficjentem dotacji, jest zobowiązana do dołożenia nadzwyczajnej staranności celem wiarygodnego udokumentowania poniesionych przez siebie wydatków na cele zgodne z przeznaczeniem dotacji. SKO podzieliło stanowisko organu dotującego w zakresie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Podał, że z przeprowadzonej kontroli wynika, że w nadmiernej wysokości pobrano w roku 2021 dotację w kwocie 6.490,96 zł, zaś w roku 2022 w kwocie 1.749,74 zł. Kwota ta wynika z wyliczenia przedstawionego w decyzji organu I instancji, odzwierciedla wysokość dotacji przekazanej i dotacji należnej. Wskazane wyżej kwoty wynikają zaś z faktu, że 4 dzieci (w roku 2021) oraz 2 dzieci (w roku 2022) nie spełniało w okresach (oznaczonych w miesiącach wskazanych w odniesieniu do każdego dziecka) definicji ucznia, o której mowa w art. 17 ust. 3 u.f.z.o., gdyż zostały one wykreślone z dokumentacji przedszkolnej. W odniesieniu do jednego dziecka (rok 2022) - od września 2022 r. organ kontrolujący stwierdził brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej uczęszczanie do przedszkola. SKO podkreśliło, że w trakcie kontroli organ dotujący szczegółowo przeanalizował dokumentację przebiegu nauczania wychowania przedszkolnego w oparciu o przedłożone dzienniki zajęć. Nauczyciele prowadzący dokumentację przebiegu nauczania wychowania przedszkolnego nie wykazywali danego dziecka w dzienniku, dając wyraz temu, że dzieci te nie uczestniczyły w zajęciach wychowania przedszkolnego. Ponadto oprócz analizy dzienników zajęć przeanalizowane zostały także umowy o świadczenie usług w latach szkolnych 2020/2021 i 2021/2022. W zakresie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem organ odwoławczy podał, że z protokołu kontroli wynika, że do przedszkola w badanym okresie przyjęte były dzieci poniżej 2,5 roku (co istotne, dzieci te nie były wykazane do dotacji). Wydatki na wymienione w zaskarżonej decyzji (i protokole kontroli) dzieci poniżej 2,5 roku wyniosły w roku 2021 – 7.368,59 zł, zaś w roku 2022 r. kwota wydatków wynosiła 1.699,18 zł. Wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem z tego tytułu obliczono proporcjonalnie na każde dziecko objęte wychowaniem przedszkolnym w przedszkolu, tj. koszty poniesione w danym miesiącu z dotacji podzielono przez liczbę dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym w Przedszkolu. SKO przy tym wskazało, że jako "koszt" uznano wydatki na wynagrodzenia pracowników, wynajem pomieszczeń przedszkola, media, zakup pomocy dydaktycznych, artykułów gospodarczych, zabawek, opłacenie prądu czy centralnego ogrzewania, z tym że do wyliczenia nie brano pod uwagę nauczycieli, którzy zajmowali się opieką wychowanków z grup starszych. SKO podkreśliło, że koszty dotyczące dzieci poniżej 2,5 roku życia powinny być pokrywane z innego źródła niż dotacja oświatowa. Wskazało, że z przepisów ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198, ze zm.(dalej jako: "u.s.o.", wynika, że wiek dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym mieści się w granicach 3-6 lat. W jego ocenie wydatki (wyliczone poprawnie w sposób proporcjonalny) na dzieci poniżej 2,5 lat nie mogły być sfinansowane z dotacji mimo, że wydatki te dotyczą kształcenia, wychowania i opieki. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do kolejnych zakwestionowanych przez organ dotujący wydatków dotyczących: zakupu artykułów remontowych za kwotę 388,66 zł, pakietów S. S.A. za kwotę 3.877,00 zł, przewijaka i półki na pieluchy za kwotę 949,98 zł oraz podwójnego zaksięgowania kwoty 500,00 zł stanowiącej premię zaliczkową dla nauczycielki. W zakresie pierwszego z wymienionych wydatków SKO wskazało, że z protokołu kontroli wynika, że strona nie przedstawiła dowodu na to, że zakup ten (dokonany za pomocą karty kredytowej) został dokonany ze środków pozostających w dyspozycji organu dotującego. Do kontroli przedstawiono paragon fiskalny na kwotę 388,66 zł na zakup artykułów remontowych. Wskazano na nim, że w całości został opłacony z dotacji. Płatności dokonano kartą kredytową. Zakupiono farby i akcesoria do malowania: wałki, mydło malarskie, pędzle, folię malarską. Organ dotujący stwierdził brak wyjścia z konta bankowego, na które wpływa dotacja, a także brak rozliczenia powyższej kwoty w raportach kasowych, dokumentujących wydatki dokonane gotówką. SKO podało odnosząc się do drugiego z wydatków, że w protokole kontroli wskazano, że brak jest w dokumentach potwierdzenia zapłaty za zakup pakietów S. S.A. Na fakturze nr [...] z 20 października 2022 r. wskazano termin płatności do dnia 27 października 2022 r. na rachunek bankowy nr 61 [...], zaś jako dowód wpłaty przedstawiono przelew z 29 września 2022 r. na kwotę 3.793,00 zł dokonany na konto o numerze 63 [...]. Organ odwoławczy zauważył, że nie zgadza się kwota - na fakturze wskazano, że pokryto z dotacji kwotę faktury w wysokości 3.877,00 zł, natomiast na wskazanym przelewie bankowym dokonano wpłaty na kwotę 3.793,00 zł - różnica 84,00 zł. Nie zgadza się także numer rachunku właściwy do zapłaty faktury. Nie przedstawiono zatem dowodu potwierdzającego, że dokonano płatności z dotacji oświatowej. Brak wyjścia z konta bankowego, na które wpływa dotacja, a także brak rozliczenia powyższej kwoty w raportach kasowych, dokumentujących wydatki dokonane gotówką. Odnosząc się do zakupu przewijaka i półki na pieluchy SKO podało, że wydatek ten został przez kontrolujących zakwestionowany w zakresie celowości. W protokole wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego. Celem działalności placówki wychowania przedszkolnego nie są zabiegi pielęgnacyjne, jak przewijanie czy zmiana pieluch dziecku. Organ wskazał na zapisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 27 sierpnia 2012 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2012 r. poz. 997, ze zm.), zgodnie z którymi zadaniem przedszkola jest m.in. kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Zdaniem SKO zakup urządzeń do przewijania i zmiany pieluch dzieciom nie wpisuje się w zadania wychowania przedszkolnego i nie może zostać pokryty z dotacji oświatowej, zwłaszcza, że w toku czynności kontrolnych stwierdzono obejmowanie opieką w przedszkolu, dzieci poniżej 2,5 lat, które zapewne wymagały tego typu zabiegów pielęgnacyjnych, a zgodnie z art. 31 ust. 1 i 3 u.p.o. nie powinny być objęte wychowaniem przedszkolnym. Jeżeli chodzi o podwójnie zaksięgowaną kwotę premii zaliczkowej dla nauczycielki, to w ocenie SKO nie ulega wątpliwości, że kwota ta, wypłacona z dotacji specjalnej, nie mogła jednocześnie obciążać środków z dotacji oświatowej. Błąd w księgowaniu został uznany i poprawiony w trakcie kontroli. Końcowo organ odwoławczy uznał za prawidłową ocenę organu I instancji w powyższym zakresie. Zaznaczył, że to po stronie organu dotowanego leży obowiązek prowadzenia dokumentacji (zwłaszcza księgowej) w taki sposób, by móc bez wątpliwości wykazać, że określone zakupy dokonywane są ze środków pochodzących z dotacji. Brak wypełnienia tego obowiązku skutkuje konsekwencjami, które obciążać mogą wyłącznie beneficjenta dotacji oświatowej, który takich dokumentów nie przedstawił. Postanowieniem z 10 grudnia 2024 r. SKO sprostowało z urzędu omyłkę pisarską w decyzji z 9 października 2024 r. w ten sposób, że użyte w każdej formie i w każdym miejscu nazwisko organu prowadzącego przedszkole "W." zastąpiono nazwiskiem "W.". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zaskarżyła decyzję SKO w całości, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I) przepisów postępowania mających istotny w pływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 i art. 8 §1 i 2 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a przede wszystkim stanu faktycznego i prawnego oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, de facto pominięciu zastrzeżeń do protokołu kontroli, opartych na wykładni przepisów prawa, stwierdzeniu, źe strona otrzymała w 2021 r. dotację z budżetu Gminy Miasta, podczas gdy jest ona organem prowadzącym przedszkole od 1 stycznia 2022 r. oraz niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej, w tym także niepodjęciu analizy dokumentów (umowy), na podstawie której doszło do zmiany organu prowadzącego przedszkole, 2) art. 7, 8, 9, 11 i 80 w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez rażące sprzeczności w ustaleniach dokonanych co do wiążącej mocy dokumentów w zakresie stwierdzenia, że skarżąca była organem prowadzącym przedszkole w roku 2021 i odpowiada za pobranie i wykorzystanie dotacji za ten rok, kiedy to faktycznie stała się ona organem prowadzącym przedszkole od 1 stycznia 2022 r., 3) art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. poprzez brak dokonania własnych ustaleń w postępowaniu administracyjnym przez organ odwoławczy, a jedynie oparcie się w osnowie decyzji na ustaleniach organu I instancji i jednoczesne zatajenie faktu, że znajdujące się w uzasadnieniu decyzji wywody prawne są stricte skopiowane słowo w słowo z treści uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, które zapadły w innym stanie faktycznym i prawnym, 4) art. 6 k.p.a. polegającym na stosowaniu przepisów prawa w sposób dowolny, przejawiającym się błędną interpretacją art. 35 u.f.z.o., który to artykuł zawiera otwarty katalog wydatków, zaś dorobek judykatury i nowelizacje ustawodawcy nie powinny rodzić żadnych wątpliwości, że wszystkie wydatki poniesione przez skarżącą były zgodne z brzmieniem w. przepisu. Błędna wykładnia art. 35 u.f.z.o. polegała w szczególności na braku subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa w niniejszej sprawie, 5) art. 75, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na pominięciu przedstawianych zastrzeżeń, dowodu z dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo tego, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także uznanie jako wiarygodnych wyliczeń dokumentujących koszt utrzymania jednego dziecka w przedszkolu, 6) art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w skarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych, 7) art. 107 §1 k.p.a. poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanej decyzji, a w szczególności: nieoznaczenie strony decyzji, błędne określenie osoby fizycznej w treści uzasadnienia oraz w stopce decyzji, brak określenia podstawy zwrotu dotacji jako art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o., 8) art. 252 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o. jako zsumowanie do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej nienależnie, co prowadzi do sztucznego zawyżenia kwoty żądanej do zwrotu; II) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w związku z art. 131, art. 252 ust. 1 pkt 1. w związku z art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że wydatki poniesione na: zakup artykułów remontowych zakup przewijaka, brak potwierdzenia opłaty za fakturę - podczas gdy sprzedawca potwierdził na dokumencie, że została opłacona, zaś żaden przepis prawa nie nakazuje wydatkowania dotacji z rachunku, na który wpływa dotacja, a potwierdza to przepis art. 251 ust. 4 u.f.p., nie spełniają przesłanek wykazanych w tym przepisie, co doprowadziło organ do błędnej konkluzji, że jest to kwota wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy dokonane z dotacji wydatki były zgodne z przepisami u.f.z.o. i dopuszczone przez ww. zapisy ustawowe, 2) art. 35 u.f.z.o. w zw. art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie - i zignorowanie faktu zapłaty za zadania i prezentowanie tezy, że w tym zakresie dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy strona prawidłowo udokumentowała wydatki i organ dotujący otrzymał wszystkie stosowne dokumenty w tej sprawie (potwierdzenie zapłaty na fakturze) i świadczące o prawidłowym wykorzystaniu środków, zgodnie z dyspozycją art. 35 u.f.z.o., 3) art. 35 u.f.z.o. w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, ze zm.), dalej jako: "Prawo oświatowe", poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji brak ich zastosowania w zakresie określenia w decyzji kosztów utrzymania dziecka w przedszkolu, kiedy są to wydatki stałe i niezależne od liczby uczniów i przypisanie kwot obliczonych jako kosztów utrzymania ucznia do dzieci niemających 2,5 roku, podczas gdy wydatki organu prowadzącego na zapewnienie różnych zadań i potrzeb, które zdefiniowane są w otwartym katalogu zadań organu prowadzącego służyły uczniom przedszkola, a nie sposób przyjmować jakiegokolwiek podziału wydatku na jednego ucznia, gdyż dotacja jest ogólna i nie jest przeznaczona na konkretnego ucznia, lecz na ogół wydatków przedszkola, 4) art. 35 u.f.z.o. poprzez dokonanie subsumpcji stanu faktycznego do stanu prawnego w poprzednim brzmieniu, tj. sprzed 2014 r., kiedy doszło do pierwszej nowelizacji art. 90 ust. 3d u.s.o., który to jest poprzednikiem rzeczonego art. 35 u.f.z.o., a przez to do zawężenia katalogu wydatków możliwego do pokrycia z dotacji, pomimo odmiennej woli ustawodawcy, co przejawia się w posługiwaniu się orzecznictwem sądów administracyjnych odnoszącym się do stanu prawnego z lat 2009-2013, kiedy obowiązywało inne brzmienie przepisu. Skarżąca zwróciła uwagę, że dotacja nie jest przeznaczona jedynie na wydatki bieżące, ale także na pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o czym wprost stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o. Zdaniem strony skoro organ usiłuje przyjąć, że kwota dotacji została pobrana w nadmiernej wysokości i z tej przyczyny winna zostać zwrócona, to brak jest podstaw do równoległego badania, czy ta właśnie kwota została wydatkowana zgodnie z ustawowym przeznaczeniem dotacji. Strona podniosła, że żaden przepis prawa nie obliguje do odnotowywania w dzienniku zajęć przedszkola daty przyjęcia dziecka do przedszkola. Nie rozumie też, na jakiej podstawie SKO stwierdza, że rekomendacją do przyjęcia dziecka do przedszkola jest umiejętność zgłaszania potrzeb fizjologicznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.". Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy obu instancji miały prawo w ustalonym stanie faktycznym do nakazania zwrotu przez skarżącą (prowadzącą od 28 grudnia 2021 r.) kwoty udzielonej dotacji w 2021 r. : (-) w wysokości 7.368,59 zł. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem; (-) w wysokości 6.490,96 zł pobranej w nadmiernej wysokości oraz w 2022 r. (-) w wysokości 7.414,82 zł wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem; (-) w wysokości 1.749,74 zł pobranej w nadmiernej wysokości oraz w 2022 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla odsetek od zaległości podatkowych naliczonymi: (-) od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (tj. od 15 grudnia 2021 r. oraz od 13 grudnia 2022 r.); (-) od dnia stwierdzenia okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości (termin taki uznaje się po 15 dniach od dnia odbioru wystąpienia pokontrolnego tj. 23 listopada 2023 r.). Zgodnie z art. 252 u.f.p. (ust. 1) dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: (-) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, (-) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. (ust. 2) W przypadku gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, podlegają one zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji. (ust. 3) Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. (ust. 4) Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. (ust. 5) Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. (ust. 6) Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia: (-) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem; (-) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Według art. 35 ust. 1 i 2 u.f.z.o. – (ust. 1) dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: (1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki (...) , w tym na: (...) - (b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), (2) pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących: (a) książki i inne zbiory biblioteczne, (b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach, (c) sprzęt rekreacyjny i sportowy dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków i uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, (d) meble, (e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania. (2) Przez wydatki bieżące, o których mowa w ust. 1 pkt 1, należy rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p. W myśl art. 236 ust. 2 i 3 u.f.p. – (ust. 2) przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. (ust. 3) W planie wydatków bieżących wyodrębnia się w układzie działów i rozdziałów planowane kwoty wydatków bieżących, w szczególności na: (1) wydatki jednostek budżetowych, w tym na: (a) wynagrodzenia i składki od nich naliczane, (b) wydatki związane z realizacją ich statutowych zadań; (2) dotacje na zadania bieżące; (3) świadczenia na rzecz osób fizycznych; (4) wydatki na programy finansowane z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, w części związanej z realizacją zadań jednostki samorządu terytorialnego; (5) wypłaty z tytułu poręczeń i gwarancji udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego, przypadające do spłaty w danym roku budżetowym; (6) obsługę długu jednostki samorządu terytorialnego. Przepis art. 10 u.f.z.o. stanowi, że (ust. 1) Organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: (1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; (2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; (3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; (4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, 295 i 1598), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; (5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; (6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki; (7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych. (ust. 2) W celu wykonywania zadań wymienionych w ust. 1 organy prowadzące szkoły i placówki, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 4-14a, mogą tworzyć jednostki obsługi ekonomiczno-administracyjnej szkół i placówek lub organizować wspólną obsługę administracyjną, finansową i organizacyjną prowadzonych szkół i placówek, o której mowa w ust. 1 pkt 4. (ust. 4) Obowiązek zapewnienia wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy organów prowadzących szkoły i placówki, które na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, nie są obowiązane do stosowania zasad rachunkowości określonych tą ustawą. Na wstępie wymaga zauważenia, że niniejsza sprawa dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z przedmiotowej dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Rola dotacji oświatowej nie polega bowiem na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej, m.in. przez niepubliczne przedszkole czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyroki NSA z: 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1769/14; z 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; z 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12; z 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1002/13). Znaczenie dla rozpoznania sprawy ma także to, że to podmiot dotowany ma obowiązek wykazania związku między wydatkami a zadaniami danego niepublicznego przedszkola (mieszczącymi się w katalogu zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o.), a także udowodnienia, kiedy i w jakich kwotach konkretne wydatki zostały poniesione. Bowiem w sprawach dotyczących rozliczenia dotacji oświatowych, niezależnie od wykładni prawa materialnego istotne jest, czy prawidłowo został ustalony stan faktyczny sprawy, co łączy się z regułami dowodzenia w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 32/23). Ponadto przy rozliczeniu otrzymanej dotacji na beneficjencie ciąży obowiązek wykazania posiadaną dokumentacją, że dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, pobrana należnie i w nie nadmiernej wysokości (por. wyrok NSA z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 387/20). Należy również pamiętać, że zgodnie z art. 126 u.f.p. środki publiczne (a takimi są dotacje oświatowe) podlegają szczególnym zasadom rozliczania. Ponadto dotacje należą do wydatków budżetu państwa na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, dlatego przy ich wydatkowaniu a następnie kontroli uwzględnić należy zasady przewidziane w art. 44 ust. 3 tego aktu prawnego, z którego wynika, że wydatki publiczne powinny być dokonywane: (-) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: (a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, (b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; (-) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań oraz (-) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Ocena zasadności wydatków dokonywana przez pryzmat art. 35 ust. 1 u.f.z.o. musi bezwzględnie uwzględnić treść ww. art. 44 ust. 3 u.f.p. Zwrócić należy również uwagę na to, że sądy administracyjne dokonały wykładni pojęcia "dofinansowanie realizacji zadań", czy to przedszkola, szkoły, czy też innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki. Jak zauważył np. NSA w wyroku z 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 2101/18 (odnosząc się do wykładni tego pojęcia w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej), sformułowanie to stanowi kwalifikację wydatków. Należy zatem wykazać szczególny związek pomiędzy rodzajem konkretnego wydatku a sferą działalności dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńczej. Jak słusznie też zauważył organ odwoławczy, środki z dotacji przekazane na konto placówki nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej. To powoduje, że ich beneficjent nie ma swobody w ich dysponowania. Mają one bowiem nadal charakter publiczny. Organ prowadzący nie włada zatem dotacją jak właściciel (bez ograniczeń), natomiast może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony w przepisach prawa, (por. m.in. wyrok NSA z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1769/14). Mając na względzie powyższe rozważania natury ogólnej wskazania wymaga (jeśli chodzi o poszczególne wydatki, które w ocenie strony mogły być finansowane z dotacji oświatowej a organy obu instancji je zakwestionowały stwierdzając, że w 2021 r. i 2022 r. zostały wykorzystane zarówno niezgodnie z przeznaczeniem, jak i pobrane w nadmiernej wysokości), co następuje: - jeśli chodzi o nieprawidłowe w ocenie organu pokrycie z dotacji oświatowej wydatków na dzieci, które nie były wychowankami przedszkola, to wskazać należy na wstępie (uwzględniaj tezy z wyroku NSA z 27 września 2024 r., sygn. akt I GSK 745/24), że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt. 1 u.f.z.o. jedynym warunkiem uzyskania dotacji, jest przekazanie organowi dotującemu do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji, informacji o planowanej liczbie uczniów, a już samo faktyczne objęcie dziecka wychowaniem przedszkolnym, stwarza po stronie organu dotującego obowiązek finansowania jego edukacji przez okres jej trwania. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że organ przyjął tezę uprawniającą go do stwierdzenia o nieprawidłowym pokryciu z dotacji oświatowej dzieci, które nie były w jego ocenie wychowankami przedszkola wyłącznie w oparciu o dane wynikające z dziennika zajęć (z uwagi na zawarte w nim wykreślenie dziecka) oraz umowy o świadczenie usług, choć nie wynika z nich, że faktycznie dzieci te przestały być wychowankami przedszkola. O tyle jest to istotne, że z treści §19 ust. 2 statutu przedszkola jasno wynika, że skreślenie z listy wychowanków następuje w drodze decyzji Dyrektora Metodycznego przedszkola (a takich decyzji w aktach sprawy nie ma), która przekazywana jest następnie rodzicom lub opiekunom prawnym dziecka. Nadto ww. osoby mogą się od takiej decyzji odwołać do organu prowadzącego przedszkole. Należy też zauważyć, że nieobecności, na które powołuje się organ dotyczą przede wszystkim miesięcy wakacyjnych, czyli lipca i sierpnia (gdzie nieobecność może być wynikiem właśnie tego okresu wakacyjnego) - rok szkolny 2020/2021, w przypadku zaś roku szkolnego 2021/2022 dotyczą listopada i grudnia 2021 r. oraz stycznia 2022. (zał. 2/1-7/5 do protokołu kontroli). Ponadto organ nie wykazał, aby umowy o świadczenie usług przez przedszkole zostały rozwiązane. W przypadku tylko jednego dziecka to nastąpiło, choć z akt sprawy wynika, że nastąpiło to z dniem 6 grudnia 2021 r., a wyciągi z dziennika zajęć dotyczą listopada i grudnia 2021 r. oraz stycznia 2022 r. (co również nie zostało wyjaśnione, czy w tym przypadku dotacją objęto to dziecko za każdy z ww. miesięcy). Wobec powyższego zgodzić się należy ze stroną, że organ nie wykazał, że sporne dzieci nie były wychowankami przedszkola, a jak zauważył NSA w przywołanym na wstępie tej części uzasadnienia wyroku prawo do otrzymania dotacji przez przedszkole na każdego (na konkretnego) wychowanka, wynika z samego faktu bycia wychowankiem. Jak słusznie zauważyła też strona jest to także niezależne od czynnika frekwencji w danym miesiącu. Dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują zatem na każdego ucznia i odnosi się to do faktycznego stanu osób przyjętych i kontynuujących naukę w przedszkolu. W czasie natomiast nieobecności w przedszkolu, np. z powodu choroby, wyjazdu wakacyjnego czy też innych zdarzeń, np. losowych dziecko nie traci przymiotu wychowanka tej placówki, jeśli nie jest wykreślane z ewidencji i kontynuuje naukę; - odnośnie zakwestionowania wydatków poniesionych na zakup przewijaka i półki na pieluchy w zakresie celowości ich wydatkowania i uznania tych wydatków za niezgodne z przeznaczeniem, to sąd z takim stanowiskiem się nie zgadza i go nie akceptuje. Wskazać bowiem należy, że do przedszkola miały prawo uczęszczać dzieci w określonym przez prawo przedziale wiekowym (od 3 lat). Jak wynika jednakże z §8 ust. 2 statutu przedszkola (zał. 1/1-1/19 do protokołu kontroli), w uzasadnionych przypadkach organ prowadzący przedszkole na wniosek rodzica/opiekunów prawnych może podjąć decyzję o przyjęciu dziecka, które nie ukończyło 2,5 roku. Z §9 ust. 1 statutu wynika natomiast, że przedszkole prowadzi 2 grupy dzieci: młodsze 2,5-4 lata oraz starsze 4-6 lat. Nie można zatem wykluczyć (gdyż organ tego w żaden sposób nie wykazał), że zarówno dzieci, które nie ukończyły 2,5 roku (gdyż narracja organu dotyczy wyłącznie tych dzieci), ale również i dzieci starsze nie wymagały użycia tego typu wyposażenia. Zgodzić się zatem należy ze stroną, że potrzeby fizjologiczne najmłodszych uczniów przedszkola (choć zdaniem sądu nie tylko tych najmłodszych) legitymowały taki wydatek, zaś jego zakup usprawniał pracę pracowników przedszkola, wykonujących codzienne czynności higieniczne przy wychowankach przedszkola. Trudno też nie przyznać racji skarżącej, że celem działalności placówki wychowania przedszkolnego nie są zabiegi pielęgnacyjne jak, np. zmiana pieluch dziecku. Tym bardziej, że jak słusznie podniosła dziecko, a szczególnie w przedziale wiekowym od 2 do nawet 6 lat może często nie zdążyć zasygnalizować swoich potrzeb fizjologicznych. Argumentacja zatem podniesiona w tym zakresie przez skarżącą jest zdaniem sądu przekonująca, a same wydatki pozostawałyby zbieżne z celami dotacji i zostały potwierdzone fakturami. Zakup zatem przewijaka i półki na pieluchy (wbrew twierdzeniu organów obu instancji) mieści się w ocenie sądu w otwartym katalogu wydatków, przewidzianych w art. 35 u.f.z.o. Stwierdzenie ponadto, że nie są to wydatki kwalifikowalne, tylko dlatego, że – co do zasady – dzieci przedszkolne nie potrzebują takich udogodnień, jest nadmiernie uproszczone. Prawidłowości dokonanego zakupu i możliwości jego refundacji z dotacji oświatowej nie przeczy również wskazywane przez organ odwoławczy rozporządzenie z 27 sierpnia 2012 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół wskazujące, że zadaniem przedszkola jest m. in. kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Sąd nie był w stanie przy tak lakonicznym uzasadnieniu rzekomej nieprawidłowości tego wydatku dostrzec w oparciu o co SKO twierdzi, że ww. norma prawna pozwala na ich zakwestionowanie (brak jakiekolwiek pogłębionego wywodu w tym zakresie). Jest wręcz odwrotnie. Skoro bowiem przedszkole dopiero kształtuje ww. czynności i nawyki, to przecież może zdarzyć się sytuacja i z pewnością się zdarza, kiedy zakupione wyposażenie jest wykorzystane, m.in. w tym celu, a tym samym trudno uznać ten zakup (zrefundowany z dotacji) za niegodny z celami, o których jest mowa w przywołanym już art. 35 u.f.z.o. i że nie wpisuje się on w zadania wychowania przedszkolnego. Trudno też wywnioskować, w oparciu o co SKO twierdzi, że tylko dzieci poniżej 2,5 lat (a np. 3 latkowie, czy też dzieci powyżej 2,5 roku już nie) wymagają tego typu zabiegów pielęgnacyjnych (przy użyciu ww. urządzeń). Słusznie też zauważyła skarżąca, że przedszkole z racji wieku dzieci, jakie do niego uczęszczają pełni przede wszystkim funkcję opiekuńczą, która polega m.in. na zapewnieniu dobrostanu dziecka w tym również pomoc w załatwianiu różnych potrzeb fizjologicznych. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, w kontekście stwierdzenia zawartego w skardze, że: "Nie wiadomo także skąd SKO stwierdza że rekomendacją do przyjęcia do przedszkola jest umiejętność zgłaszania potrzeb fizjologicznych. SKO nie wyjaśnia tego poglądu, a jest to kwestia dosyć istotna w przedmiocie orzekania o dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.", że ww. twierdzenie oparte jest na treści §18 ust. 3 lit a statutu (zał. 1/15 do protokołu kontroli), z którego wynika, że w przypadku gdy liczna zgłoszonych dzieci jest większa od liczby wolnych miejsc, przyjęcie dziecka do przedszkola następuje przy zachowaniu następujących zasad (że rozwój dziecka w zakresie podstawowych czynności samoobsługowych np. sygnalizowanie potrzeb fizjologicznych, umiejętność samodzielnego zjadania posiłków, rozbierania i ubierania niektórych części garderoby zezwala na uczęszczanie do przedszkola. Choć organ nie wyjaśnił, że taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku, czyli liczba zgłoszonych dzieci była większa od liczby wolnych miejsc w przedszkolu w spornym okresie; - jeśli chodzi o objęcie dotacją dzieci poniżej 2,5 roku (w zakresie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem), to wskazać należy, że statut pozwala na przyjęcie do przedszkola ww. dzieci jedynie w uzasadnionych przypadkach (§8 ust. 2 statutu), a ich przyjęcie następuje na wniosek rodziców. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby strona wykazała, że takie uzasadnione przypadki nastąpiły. Brak jest również stosownych wniosków rodziców takich dzieci. Ponadto, zgodnie z kwestionowanym przez stronę (SKO zupełnie zignorowało fakt, że regulacja zawarta w u.s.o. utraciła moc prawie 7 lat temu) art. 31 ust. 1 Prawa oświatowego wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. W myśl jednocześnie art. 31 ust. 4 tej ustawy tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może także zostać objęte dziecko, które ukończyło 2,5 roku (czego strona nie wykazała). Jak zauważył też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 września 2024 r., sygn. akt I GSK 745/24 ww. przepisie: "(...) ustawodawca dopuścił możliwość objęcia w szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym dzieci, które ukończyły 2,5 roku życia. Sformułowanie szczególnie uzasadnione przypadki nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli istotnie one zaistniały, potrzeba objęcia dzieci 2,5 letnich jest konieczna.". Skoro zatem strona nie wykazała, że dzieci te winny uczęszczać do przedszkola z uwagi na wystąpienie szczególnie uzasadnionych przypadków to nie mogła ich objąć dotacją (co też miało miejsce). Niemniej jednak organ wskazał, że zarówno w 2021 r., jak i 2022 r. podniesiono na te dzieci (pomimo nie objęcia ich dotacją) wydatki w zakwestionowanych w zaskarżonej decyzji kwotach, uznając je za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem. O ile więc można zgodzić się z organem, co do ww. osądu i możliwości w związku z tym wyliczenia kwoty nieprawidłowo wykorzystanej dotacji na zasadzie proporcjonalności, to już sposób wyliczenia tej proporcji budzie uzasadnione zastrzeżenia i wątpliwości, co do jej prawidłowości. Organ bowiem wskazał, że wysokość tak wykorzystanej dotacji obliczył proporcjonalnie na każde dziecko objęte wychowaniem przedszkolnym, tj. koszty poniesione w danym miesiącu z dotacji, podzielone przez liczbę dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym (tabela nr 6 – 2021 r. i tabela nr 10 – 2022 r. – s. 6 i 29 protokołu kontroli). Jednocześnie jako "koszt" uznano takie wydatki jak: wynagrodzenie pracowników, wynajem pomieszczeń przedszkola, media, zakup pomocy dydaktycznych, artykułów gospodarczych, zabawek, opłacenie prądu czy centralnego ogrzewania. Do wyliczenia nie brano pod uwagę nauczycieli, którzy zajmowali się opieką z grup starszych dzieci. Odnośnie przyjętej proporcji zwrócić należy uwagę, że przecież takie koszty jak: wynagrodzenie pracowników, wynajem pomieszczeń przedszkola, media, opłacenie prądu czy centralnego ogrzewania występują niezależnie od tego, że do przedszkola uczęszczały dzieci poniżej 2,5 roku życia. Organ nie wykazał też, że dzieci te tworzyły oddzielną grupę od dzieci pozostałych i wymagały opieki innych nauczycieli niż zatrudnieni w przedszkolu. Jeśli więc były one w grupach z pozostałymi dziećmi prawidłowo przyjętymi do przedszkola, to ww. koszty występowały niezależnie od tego, że uczęszczały do przedszkola również te sporne dzieci. Nie generowały one przecież ich zwiększenia. Jak zauważyła też słusznie skarżąca, koszty utrzymania dziecka w przedszkolu są to to wydatki stałe i niezależne od liczby wychowanków. Ponadto wydatki organu prowadzącego na zapewnienie różnych zadań i potrzeb, które zdefiniowane są w otwartym katalogu zadań organu prowadzącego - służyły wychowankom przedszkola (a nie sposób przyjmować jakiegokolwiek podziału wydatku na jednego ucznia, gdyż dotacja jest ogólna i nie jest przeznaczona na konkretnego wychowanka, lecz na ogół wydatków przedszkola). W ocenie sądu przyjęte zasady ustalenia proporcji w związku z tym winny raz jeszcze zostać poddane szczegółowej analizie, która umożliwi przyjęcie racjonalnej (szczególnie jeśli organ uznaje, że w tym przypadku dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem) i poddającej się w związku z tym kontroli przyjętej proporcji; - jeśli chodzi o zakup kartą kredytową artykułów remontowych (w kwocie 388,66 zł), to wskazać należy, że co do zasady to strona ma obowiązek wykazania posiadaną dokumentacją, że dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, pobrana należnie i nie w nadmiernej wysokości (por. wspomniany już wyrok NSA z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 387/20). W tym przypadku jak wynika z akt sprawy strona przedłożyła paragon fiskalny z 29 listopada 2022 r. (zał. nr 16/1 do protokołu kontroli). Jednocześnie organ nie kwestionuje, że zakup ten mógł być pokryty z dotacji. Jeśli natomiast chodzi o użytą w tym wypadku kartę kredytową i nawet gdyby była to karta prywatna (czego nie można wykluczyć, choć organ tego wyjaśnił), np. osoby piastującej stanowisko organu prowadzącego, to możliwy byłby przelew rekompensujący ten wydatek, czy to z rachunku niepublicznego przedszkola, czy to z rachunku organu prowadzącego, dając tym samym możliwość jego wykazania i udokumentowania. Jeśli więc organ z faktu, że oprócz przedłożonego rachunku opłaconego kartą wywodzi tak daleko idące skutki, że dotacja w tym przypadku została wydatkowana niezgodne z przeznaczeniem (nie kwestionując, jak już zauważono, że zakup ten mógł być sfinansowany z dotacji) to w ocenie sądu winien zwrócić się do strony o wyjaśnienie tej kwestii. W tym miejscy należy jednocześnie zgodzić się ze skarżącą, że możliwe jest (uwzględniając zapisy art. 251 ust. 4 u.f.p.) wydatkowanie dotacji oświatowej w różnych formach (np. gotówką, przelewem, przy użyciu karty płatniczej) o czym przesądza użyty przez ustawodawcę w tym przepisie zwrot "w szczególności przez zapłatę". Nie ma też przeszkód, jak słusznie podnosi strona, by po otrzymaniu dotacji na rachunek bankowy szkoły (przedszkola), mogła ona być wydatkowana za pośrednictwem innego rachunku, np. rachunku należącego do organu prowadzącego. Przedwcześnie zatem przyjęto, że dotacja w tym przypadku została wydatkowana niezgodne z przeznaczeniem (art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.). Należy mieć na uwadze również to (uwzględniając treść wyroku NSA z 9 lutego 2024 r., sygn. akt I GSK 180/20), że z założenia wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielna albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach oświatowych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji (co w tej sprawie nie miało miejsca). Na marginesie podniesiona przez stronę kwestia nieprawidłowego w jej ocenie utożsamiania wydatku i kosztu pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Strona nie wykazała również, że miało to jakikolwiek realny wpływ na prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia. Uwzględniając dotychczasowe rozważania za zasadne należało uznać (jednakże w zakresie wykazanym powyżej) zarzuty (pkt I ppkt 4, 5 i 6 skargi), tj. naruszenia art. 6, art. 7, art. 75, art. i art. 80 k.p.a. oraz (pkt II ppkt 1-4 skargi), tj. naruszenia art. 35 ust. 1 u.f.z.o., art. 251 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. oraz art. 10 ust. 1 u.p.o. Uwzględniając równocześnie ujęte we wcześniejszej części uzasadnienia rozważania natury ogólnej (jeśli chodzi o pozostałe wydatki, które w ocenie strony mogły być finansowane z dotacji oświatowej, a organy obu instancji je zakwestionowały stwierdzając, że w 2021 r. i 2022 r. zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem) - to wskazać należy, co następuje: - odnośnie zakupu pakietów S. S.A. (pokrytych z dotacji oświatowej) to wskazać należy, że o ile należą one do wydatków (gdyby zostały prawidłowo udokumentowane), które w ocenie sądu mieszczą się w grupie tych, których możliwe byłoby objęciem przyznanej dotacji (wbrew twierdzeniu organu, że nie można go powiązać z bieżącymi wydatkami przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej). Niemniej jednak, jak zauważyło SKO, brak jest w dokumentach potwierdzenia zapłaty za zakup opisany na fakturze z 20 października 2022 r. (zał. 18/2 do protokołu kontroli). Z dokumentu tego wynika również, że wskazano na nim termin płatności dot. kwoty transakcyjnej 3.877,00 zł (do 27 października 2022 r.) i że zapłata ma nastąpić na konkretny rachunek bankowy o numerze w nim wskazanym. Jako dowód wpłaty przedstawiono natomiast przelew z 29 września 2022 r. na inną kwotę 3.793,00 zł (zał. nr 18/3 do protokołu kontroli), który dokonano również na inny rachunek. Przede wszystkim jednakże tytuł tego przelewu dotyczy zupełnie innej faktury o nr [...] z opisem "Pomoce". Słusznie zatem przyjęły organy, że powyższy dowód nie potwierdza dokonania zapłaty za przedmiotową fakturę. Nie przedstawiono zatem dowodu potwierdzającego, że dokonano płatności z dotacji oświatowej. Brak jest bowiem wyjścia z konta bankowego, na które wpływa dotacja, a także brak rozliczenia powyższej kwoty w raportach kasowych, dokumentujących wydatki dokonane gotówką. Strona nie przedstawiła również dowodu, że kwota ta rozliczona została z innego rachunku np. organu prowadzącego. Słusznie zatem przyjęto, że dotacja w tym przypadku została wydatkowana niezgodne z przeznaczeniem (art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.); - sąd podzielił również stanowiska organu odwoławczego odnośnie wydatków poniesionych z dotacji na podwójnie zaksięgowaną kwotę premii dla jednej z nauczycielek niepublicznego przedszkola. Jak ustaliły organy, kwota ta wypłacona z dotacji specjalnej, co implikuje, że nie mogła ona jednocześnie obciążać środków z dotacji oświatowej. Jak zauważył równocześnie organ skarżąca błąd ten uznała i poprawiła go już w trakcie kontroli. Zakwestionowanie tego wydatku nie jest, jak się wydaje przedmiotem skargi. W przypadku więc tych wydatków za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi (pkt I ppkt 4, 5 i 6 skargi), tj. naruszenia art. 6, art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 K.p.a. oraz (pkt II ppkt 1-4 skargi), tj. naruszenia art. 35 ust. 1 u.f.z.o., art. 251 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p., jak również art. 10 ust. 1 u.p.o. Jednocześnie w ocenie sądu (uwzględniając dotychczasowe rozważania) nie doszło do postulowanego w skardze naruszenia art. 35 u.f.z.o. poprzez dokonanie subsumpcji stanu faktycznego do stanu prawnego w poprzednim brzmieniu - tj. sprzed 2014 r. kiedy doszło do pierwszej nowelizacji art. 90 ust. 3d u.s.o., który jest poprzednikiem ww. art. 35, a przez to do zawężenia katalogu wydatków możliwego do pokrycia z dotacji, pomimo odmiennej woli ustawodawcy, co przejawia się w posługiwaniu się orzecznictwem sądów administracyjnych odnoszącym się do stanu prawnego z lat 2009-2013, kiedy obowiązywały inne brzmienie przepisu. To, że strona nie zgadza się z przyjętym rozstrzygnięciem nie oznacza jeszcze, że do rzeczonego naruszenia ww. przepisu w zakresie opisanym doszło Sąd równocześnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów zawartych w skardze, dając temu swój wyraz w dalszej części uzasadnienia. W ocenie sądu za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia (pkt I ppkt 1 i 2 skargi): (-) art. 7, art. 8§ 1 i 2 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a przede wszystkim stanu faktycznego i prawnego oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, z uwagi na stwierdzenie, że skarżąca otrzymała w 2021 r. dotację z budżetu Gminy, podczas gdy jest ona organem prowadzącym przedszkole od 1 stycznia 2022 r.; (-) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 80 w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez rażące sprzeczności w ustaleniach dokonanych co do wiążącej mocy dokumentów, w zakresie stwierdzenia, że to strona była organem prowadzącym przedszkole w 2021 r. i odpowiada za pobranie i wykorzystanie dotacji za ten rok, kiedy to faktycznie stała się ona organem prowadzącym przedszkole od 1 stycznia 2022 r. Należy bowiem zauważyć, że sporna dotacja ma służyć subwencjonowaniu niepublicznego przedszkola a nie podmiotu go prowadzącego (por. wyroki WSA we Wrocławiu z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 438/20 oraz z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 529/22). Oznacza to, że obowiązkiem zwrotu dotacji obciążone jest w istocie (faktycznie) przedszkole, a tym samym podmiot je aktualnie prowadzący jako odpowiadający za jego działalność w dacie wydawania decyzji zwrotowej, co miało miejsce 28 maja 2024 r. (a wówczas, co nie jest kwestionowane, to strona była takim organem). Decyzja dotycząca zwrotu dotacji powinna być zatem skierowana do organu prowadzącego. Co istotne, ewentualne umowy cywilnoprawne pomiędzy poprzednim a nowym organem prowadzącym mogą mieć znaczenie tylko pomiędzy stronami tej umowy (por. ww. wyroki WSA we Wrocławiu). Jednocześnie sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia (pkt I ppkt 3 skargi) art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. poprzez brak dokonania własnych ustaleń w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji, a jedynie oparcie się w osnowie decyzji na ustaleniach organu I instancji i jednoczesne zatajenie faktu, że znajdujące się w uzasadnieniu decyzji wywody prawne są stricte skopiowane słowo w słowo z treści uzasadnień wyroków sądów administracyjnych które zapadły w innym stanie faktycznym i prawnym. Wskazać na wstępie należy, że strona nie wykazała, aby zarzut ten miał jakikolwiek wpływ na prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z art. 136 k.p.a. i art. 138 §2 k.p.a. organ odwoławczy ma kompetencje tylko do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co następuje w przypadku wątpliwości organu co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W przypadku gdy uznaje sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, nie musi prowadzić własnego postępowania dowodowego. Natomiast gdy uzna, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, władny jest uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia (co miało przecież miejsce w tej sprawie i oparte zostało, jak wskazało SKO w odpowiedzi na skargę m.in. na dokumentacji dołączonej do akt sprawy przez stronę - w wyniku wykonania postanowienia SKO z 21 sierpnia 2024 r. wydanego na podstawie art. 136 §1 i §3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. (k. 8-9 akt odwoławczych). Odnosząc się do kolejnego zarzutu (pkt I ppkt 8 skargi), tj. naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez zsumowanie do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej nienależnie, co prowadzi do sztucznego zawyżenia kwoty żądanej do zwrotu dotacji – to również i on nie znalazł akceptacji sądu. Przedstawionej tezie przeczy już sama konstrukcja przepisu, gdzie ustawodawca rozdzielił sytuacje, kiedy dotacja jest wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrana w nadmiernej wysokości. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są bowiem dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Natomiast dotacjami wykorzystanymi niezgodnie z przeznaczeniem są dotacje wydatkowane zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 u.f.z.o. (środki beneficjent zobligowany jest bowiem spożytkować na realizację zadań określonych ww. przepisie, czyli w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej). Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Jak zauważył też NSA w przywołanym już wyroku z 9 lutego 2024 r., sygn. akt I GSK 180/20: "Należy przyjąć generalne założenie, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielna albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach oświatowych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji.". Ustalenie w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego może zatem dotyczyć zarówno jednaj, jak i drugiej sytuacji. Wówczas zwrot otrzymanej dotacji dotyczy tej części, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, jak i tej części, która została pobrana w nadmiernej wysokości (jak w tej sprawie). Trudno tutaj więc mówić o sztucznym zawyżeniu. Możliwe jest nawet, jak zauważył WSA w Olsztynie wyroku z 2 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 814/19 określenie jedną kwotą zarówno dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, jak i dotacje pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości, o ile oczywiście z uzasadnienia decyzji wynika, co zostało uznane za dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a co za dotacje pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Tezie strony przeczy również treść art. 252 ust. 5 u.f.p., z którego jasno wynika, że zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 107 §1 k.p.a. (pkt I ppkt 7 skargi) poprzez brak wskazania w podstawie prawnej art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. (dotyczącego zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości). Z treści decyzji wynika bowiem, że przedmiotowe rozstrzygnięcie obejmuje również art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Należy w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie jednolicie podnosi się, że o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy w ogóle nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji (co w tej sprawie nie miało miejsca, a jedynie nie wskazano go w podstawie prawnej). Natomiast decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej (por. wyrok NSA: z 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1952/08, z 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1401/08. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji. W tej sytuacji można mówić jedynie o uchybieniu formy aktu administracyjnego. Pozostaje on jednak bez wpływu na prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia. Be znaczenia dla prawidłowości przyjętego rozstrzygnięcia pozostaje również podniesiona w skardze okoliczność (pkt I ppkt 7 skargi), że w treści decyzji została błędnie przywołane nazwisko skarżącej "A. W.", podczas gdy powinno być "A. W.". Wskazać bowiem należy, że organ dokonał sprostowania z urzędu omyłki pisarskiej (postanowienie z 10 grudnia 2024 r. – k. 56 kat odwoławczych). Ponadto według art. 113 §1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 180/24). Jak zauważył też ww. orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym (co w tej sprawie nie miało miejsca). Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu. Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej (i taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie), a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję administracyjną. W związku z tym za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 107 §1 k.p.a. poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanej decyzji, a w szczególności: nieoznaczenie strony decyzji, błędne określenie osoby fizycznej w treści uzasadnienia oraz w stopce decyzji. Dotyczy to również podniesionej przez stronę okoliczności błędnego wskazania w pouczeniu zaskarżonej decyzji nieprawidłowej podstawy prawnej odnoszącej się do ustalenia wysokości wpisu (organ wskazał bowiem na §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi a winien być przywołany, jak zauważyła strona §1 pkt 2 tego aktu prawnego). Jak bowiem słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, że w przypadku, gdy zostanie wniesiony wpis w niewłaściwej kwocie - sąd wzywa do jego uzupełnienia. Nadto błąd ten nie czyni decyzji nieprawidłowej. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej (mając na uwadze dotychczasowe rozważania), nie ma też w ocenie sądu podstaw do umorzenia niniejszego postępowania. Wskazać nadto należy, że poza lakonicznym sformułowaniem tego wniosku strona w ogóle go nie uzasadniła, a nie jest rolą sądu doszukiwanie stawianych w skardze zarzutów oraz zgłaszanych wniosków. Ponownie rozstrzygając sprawę organ odwoławczy będzie zatem zobligowany do uwzględnienia zaleceń wynikających z treści niniejszego wyroku. W szczególności dokona ponownej oceny prawidłowości: (-) pokrycia z dotacji oświatowej wydatków na dzieci, które w ocenie organu nie spełniały definicji wychowanka przedszkola, co skutkowało uznaniem, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości; (-) wydatków poniesionych na zakup przewijaka i półki na pieluchy, co skutkowało uznaniem tych wydatków przez organ za niezgodne z przeznaczeniem; (-) objęcia dotacją dzieci poniżej 2,5 roku życia i zastosowanej w związku z tym proporcji w jakiej dotacja, w ocenie organu została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; (-) zakupu kartą kredytową artykułów remontowych, ocenionego przez organu, że dotacja w tym przypadku została wydatkowana niezgodne z przeznaczeniem. W miarę również potrzeby uzupełni materiał dowodowy, a następnie dokona jego stosownej oceny. Wobec powyższego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 p.p.s.a. oraz §14 pkt 1a w zw. §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.