I GSK 2101/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 522/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu gminy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 20 października 2017r., sygn. akt I SA/Lu 522/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., obecnie: Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę [...] "[...]" (dalej też: "strona", "strona skarżąca", "Stowarzyszenie") i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu (dalej też: "SKO", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2017r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji oraz zasądził od SKO na rzecz Stowarzyszenia kwotę 7.400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z [...] grudnia 2016r. Burmistrz Miasta [...] (organ I instancji), nałożył na Stowarzyszenie obowiązek zwrotu dotacji wypłaconej na prowadzenie w 2011r. Niepublicznego Przedszkola Specjalnego w [...] (przedszkole) w wysokości 116.066,86 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz 45.861,97 zł jako nienależnie pobranej wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Decyzją z [...] kwietnia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO wskazało, że została przeprowadzona kontrola dotycząca wykorzystania dotacji przyznanej Stowarzyszeniu na potrzeby prowadzenia niepublicznego przedszkola w latach 2011-2013. Pozwoliła ona ustalić, że w 2011r. z budżetu Gminy Miasta [...] wypłacono Stowarzyszeniu na ten cel dotację w łącznej wysokości 575.695,14 zł. Organ odwoławczy przyjął, że Stowarzyszenie z dotacji uzyskanej w 2011r. finansowało zadania organu prowadzącego przedszkole oraz inne zadania, pozostające poza zakresem art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz.U.2004.256.2572 ze zm. w brzmieniu dla 2011r.- "u.s.o.") i na te pozaustawowe cele przeznaczyło łącznie 70.931,68 zł. Wskazano, że Stowarzyszenie nie było uprawnione do finansowania środkami z dotacji oświatowej wydatków na: badania wstępne i okresowe pracowników, zakup książek, tabliczek wizytówkowych i wykonania planszy, opłat bankowych, zakupu znaczków, prenumeraty czasopisma, tablicy reklamowej, szkolenia pracowników i dyrektora, ubezpieczeń majątkowych i osobowych, usług związanych z utrzymaniem i eksploatacją budynku, zakupu sprzętu i wyposażenia, remontów. W dalszej kolejności SKO argumentowało, że Stowarzyszenie z dotacji uzyskanej w 2011r. przeznaczyło 45.138,25 zł na premie dla pracowników wraz ze składkami na rzecz ubezpieczenia społecznego, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz z odpisami na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. W ocenie SKO, przedszkole jako pracodawca nie zawarło w umowach o pracę postanowień dotyczących zasad wypłaty premii dla pracowników tej placówki. Brak jest również w tej jednostce organizacyjnej aktów normujących zasady premiowania. Podstawą wypłaty premii nie mógł być regulamin wynagradzania pracowników organu prowadzącego, a więc Stowarzyszenia. W tych okolicznościach, kwoty 70.931,68 zł i 45.138,25 zł zakwalifikowano jako dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem SKO Stowarzyszanie nienależnie też pobrało dotację z tytułu prowadzenia przedszkola 2011r. w wysokości 45.861,97 zł. W odniesieniu do sześciorga dzieci nie dysponowało bowiem prawidłowymi orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, zaś co do jednego dziecka w ogóle nie dysponowało takim orzeczeniem. Na potrzeby zweryfikowania prawidłowości uzyskania dotacji na rzecz przedszkola w 2011r. Stowarzyszenie przedstawiło orzeczenia wystawione przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną (poradnia) dotyczące potrzeby specjalnego kształcenia dzieci. Sześć z tych oświadczeń ma treść, która nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 71b ust. 1, 3 w związku z art. 3 pkt 18, 18b u.s.o. oraz w powiązaniu z wzorcem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U.2008.173.1072). W konsekwencji w ocenie SKO Stowarzyszenie nieprawidłowo skalkulowało wysokość wnioskowanej dotacji, stosując zawyżone wagi niepełnosprawności, które nie miały potwierdzenia w uzyskanych orzeczeniach. Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że co do zasady, należało zgodzić się ze Stowarzyszeniem, że rozliczenie dotacji powinno być zweryfikowane przy uwzględnieniu nowego brzmienia art. 90 ust. 3d w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o., które obowiązywało w dacie dokonywania tej weryfikacji, w szczególności mając na względzie doprecyzowujący charakter zmian stanu prawnego w tym zakresie. W ocenie WSA ustawodawca dopiero w 2014r. i w 2015r. sam wyjaśnił, co należy rozumieć przez bieżące wydatki szkół. Zdaniem Sądu I instancji, jeśli analizowana dotacja oświatowa miała służyć realizacji kształcenia, wychowania i opieki, w tym przypadku dzieci w wieku przedszkolnym z niepełnosprawnościami, nie można zasadnie wykluczać z zakresu dotowania wydatków nieodłącznie i na bieżąco towarzyszących kształceniu, wychowaniu czy opiece, w tym wynikających z konieczności zatrudnienia i utrzymania niezbędnej kadry pedagogicznej - administracyjnej, konieczności nabycia pomocy do edukacji i rozwoju dzieci, nagród za ich osiągnięcia, utrzymania czystości pomieszczeń, zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych, bezpieczeństwa, odpowiedniego wyposażenia sal, w których dzieci mają uczyć się i rozwijać. WSA podkreślił, że ocena przeznaczenia omawianej dotacji wymaga przede wszystkim respektowania treści art. 90 ust. 3d u.s.o., przy jednoczesnym uwzględnieniu celów przypisanych tym dotacjom przez ustawodawcę. Jednocześnie jak wskazał od dnia 1 stycznia 2014r. ustawodawca wyraźnie usunął już wszelkie wątpliwości interpretacyjne przyjmując, że obok wydatków bieżących, o których stanowi art. 90 ust. 3d pkt 1 u.s.o., dotacje mogą być wykorzystywane także na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, według art. 90 ust. 3d pkt 2 tej ustawy. WSA zaznaczył, że nie można zgodzić się z SKO co do tego, że wszystkie wydatki wymienione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie mogły być finansowane z dotacji oświatowej wypłaconej Stowarzyszeniu na potrzeby kształcenia, wychowania i opieki dzieci z niepełnosprawnościami w wieku przedszkolnym, w ramach niepublicznej placówki przedszkolnej. Przede wszystkim organ odwoławczy powinien (w rozumieniu obowiązku) wziąć pod uwagę prawidłowe brzmienie istotnych w tym zakresie regulacji prawnych, zgodnie z przedstawionym wyżej stanowiskiem i rozważyć każdy konkretny wydatek, który budził zastrzeżenia organu. Zabrakło ze strony organu odwoławczego wyjaśnienia z jakich konkretnie powodów przyjął, że wszystkie wydatki wymienione w tabeli przez organ I instancji nie służyły funkcjonowaniu przedszkola, które przecież nie realizowało innych celów, poza rozwojem, edukacją, wychowaniem dzieci niepełnosprawnych. WSA zaznaczył, że nie można również zaakceptować stanowiska organu, według którego sześcioro dzieci nie uzyskało orzeczeń z poradni o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, gdyż zaoferowane organowi orzeczenia mówiły o jednej niepełnosprawności, nie posługiwały się ustawowymi sfomułowaniami. Zdaniem WSA orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ma nawiązywać do stanu zdrowia dziecka na potrzeby prawidłowego zastosowania art. 71b ust. 3 u.s.o. Ewentualne luki, nieścisłości czy wątpliwości dotyczące treści takiego orzeczenia, ujawnione w toku weryfikacji rozliczenia dotacji, podlegają wyjaśnieniu przez organ. W sytuacji, w której poradnia zawarła stwierdzenie o niepełnosprawności sprzężonej, organ nie był uprawniony kwestionować rozliczenia dotacji tylko dlatego, że nie wymieniono w orzeczeniu jakie konkretne niepełnosprawności występują w sprzężeniu. Podsumowując Sąd I instancji wskazał, że przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie uwzględniło wszystkich okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla prawidłowej weryfikacji rozliczenia dotacji przez Stowarzyszenie. WSA zgodził się z SKO co do tego, że w sytuacji, w której dziecko nie legitymowało się orzeczeniem o niepełnosprawności sprzężonej należało odpowiednio zweryfikować rozliczenie dotacji. Wskazał jednak, korygując stanowisko organu, że zgodnie z art. 90 ust. 1a, 2b u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2011r. ustawodawca wymagał zgłoszenia właściwemu organowi najdalej do 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji planowanej liczby dzieci. Zatem nie wiązał tej granicznej daty, zakreślonej na potrzeby wnioskowania o dotację, z przedłożeniem organowi orzeczeń wydanych przez poradnię o potrzebie i formach zalecanego kształcenia specjalnego. Wskazał też, że prawidłowe jest również stanowisko organu, który stwierdził, że premie wypłacone pracownikom przedszkola z końcem 2011r. na poziomie łącznie 45.000 zł nie mogły być finansowane z dotacji oświatowej. WSA podkreślił, że co do zasady, należy zgodzić się ze Stowarzyszeniem, że organ nie jest uprawniony ingerować w decyzje pracodawcy, a więc pracodawca niewątpliwie mógł premiować pracowników przedszkola, tyle tylko, że nie kosztem dotacji uzyskanej na zupełnie inne cele. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie zaskarżyło powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w części niezgodnie z obowiązującymi przepisami, dowolność ustaleń dokonanych przez Sąd oraz dokonanie wykładni tych przepisów sprzecznie z ich treścią i prawidłową interpretacją; 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutowi skargi i brak odniesienia się do części zarzutów skargi odnoszących się do wypłaconych premii, pomimo wskazania w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, iż zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek jedynie część z nich, co uniemożliwia kontrolę instancyjną tego wyroku oraz wpływa na dalsze postępowanie organów administracyjnych po uchyleniu decyzji; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odpowiedniego wyjaśnienia stanowiska Sądu pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku i przyjęcie przez Sąd stanowiska organu za prawidłowe, że wypłacone premie nie mogły być sfinansowane z dotacji, bez należytego i wyczerpującego uzasadnienia dokonanego przez Sąd; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego co do braku istnienia podstawy wypłaty premii i niewzięcie pod uwagę obowiązujących w Stowarzyszeniu i przedszkolu regulaminów wynagradzania i premiowania; 5. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia poza zakresem sporu dotyczącego prawidłowości ustalenia i stosowania w przedszkolu regulaminu wynagradzania i premiowania, ustalonego przez Stowarzyszenie, a nie przez samo przedszkole, co spowodowało błędne uznanie przez Sąd, że wypłata premii nie miała podstaw prawnych i faktycznych; 6. art. 153 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu wiążą również w zakresie przepisów, które nie były stosowane w rozpoznawanej sprawie; 7. art. 170 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i rozszerzenie związania w sposób bezwzględny innych organów i sądów prawomocnym orzeczeniem na kwestie niezwiązane bezpośrednio z sentencją wyroku, ale wspomniane przez Sąd w uzasadnieniu, II. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty w zw. z art. 124 ust. 3, art. 131, art. 236 ust. 2 i 3, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wydatki poniesione na premie dla pracowników - nauczycieli zatrudnionych w przedszkolu na podstawie stosunku pracy nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o. i wobec powyższego nie stanowią wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, podczas gdy zgodnie z przepisami jest to wydatek bieżący, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 90 u.s.o. jako realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. i dopuszczony przez ten przepis; 2. art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez błędne uznanie, że premia nie stanowi wynagrodzenia za pracę i w związku z tym nie realizuje celów określonych w art. 90 ust. 3d, wobec czego wydatek ten nie może być pokrywany z dotacji oświatowych; 3. art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez wkroczenie w kompetencje organu prowadzącego do określania wysokości wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w przedszkolu, poprzez badania zasadności wypłaty części wynagrodzenia, jaką jest premia uznaniowa; 4. art. 13, art. 22 ust. 1, art. 29 § 1, art. 78 § 1, art. 771-773 w zw. z art. 78 § 2, art. 80 ustawy z 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że premie wypłacane pracownikom przez pracodawcę nie stanowią wynagrodzenia pracowników na podstawie stosunku pracy i w związku z tym nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d, wobec czego wydatek ten nie może być pokrywany z dotacji oświatowych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie przedstawiło w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Pismem z [...] marca 2018r. strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pismem z [...] sierpnia 2021r. wiosła uzupełnienie i doprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej. W osnowie pisma wskazała, że rozwinięcie uzasadnienia skargi kasacyjnej dotyczy zarzutów naruszeń przepisów art. 90 ust. 3d u.s.o. oraz przepisów Kodeksu pracy, w zakresie określonym w skardze, poprzez: - błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wydatki poniesione na premie dla pracowników - nauczycieli zatrudnionych w przedszkolu na podstawie stosunku pracy, nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o. i wobec powyższego nie stanowią wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, podczas gdy zgodnie z przepisami jest to wydatek bieżący, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 90 u.s.o. jako realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. i dopuszczony przez ten przepis; - błędne uznanie, że premia nie stanowi wynagrodzenia za pracę i w związku z tym nie realizuje celów określonych w art. 90 ust. 3d, wobec czego wydatek ten nie może być pokrywany z dotacji oświatowych; - art. 13, art. 22 ust. 1, art. 29 § 1, art. 78 § 1, art. 771-773 w zw. z art. 78 § 2, art. 80 ustawy z 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że premie wypłacane pracownikom przez pracodawcę nie stanowią wynagrodzenia pracowników na podstawie stosunku pracy i w związku z tym nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d, wobec czego wydatek ten nie może być pokrywany z dotacji oświatowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842). Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020r., sygn. akt II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020r. jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w stanie pandemii w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a., a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto zarówno na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i prawa materialnego i to zarówno przez błędną ich wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zarzuty w niej zawarte nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte zostały zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawarte w pkt I ppkt 1.,3-4. petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu poprzez uzasadnienie wyroku w części niezgodne z obowiązującymi przepisami i przyjęcie przez Sąd stanowiska organu prawidłowe, że wypłacone premie nie mogły być sfinansowane z dotacji, bez należytego i wyczerpującego uzasadnienia oraz niewzięcie pod uwagę obowiązujących w stowarzyszeniu i przedszkolu regulaminów wynagradzania i premiowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało bowiem sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną. W szczególności pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się WSA podejmując zaskarżone orzeczenie. Ponadto z treści zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w istocie wynika, że za jego pomocą Stowarzyszenie polemizuje ze stanowiskiem WSA, co do wykładni prawa materialnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie. Polemika ta nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem za pomocą tego zarzutu nie można zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 27 lipca 2012r., sygn. akt I FSK 1467/11; 13 maja 2013r., sygn. akt II FSK 358/12). Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji i kwestionuje zasadność zawartych w uzasadnieniu ustaleń oraz poglądów nie świadczy o naruszeniu wymogów odnoszących się do uzasadnienia wyroku, wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Ewentualna wadliwość stanowiska Sądu nie może być zwalczana zarzutem naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020r., sygn. akt II GSK 682/18). Nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.(pkt I.ppkt 2. i ppkt 5.petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r. (sygn. akt I OPS 10/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Podnieść należy, że zarzut taki może być uzasadniony wówczas, gdyby sąd wyszedł poza granice danej sprawy, albo gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż Sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy podkreślić, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", oznacza to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy zatem od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., sygn. akt II FSK 629/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżący kasacyjnie organ nie wykazał, iż Sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy. Ponadto, jak już wskazywano, naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. można rozważać wówczas, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, nie zauważając naruszeń prawa, które chociaż nie zostały powołane przez skarżącego, ale istnienie których Sąd zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Przepis ten jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem norm, których sam skarżący wprawdzie nie sygnalizował w złożonej skardze, ale których naruszenie Sąd I instancji powinien dostrzec z urzędu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei art. 1 i art. 2 p.p.s.a. wskazują, iż kontrola ta dotyczy spraw administracyjnych do rozpoznawania których powołane są sądy administracyjne. Odnosząc się zaś do zarzutów wskazanych w pkt I. ppkt 6 i ppkt 7 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie Sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie oraz zareagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej co do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Związanie to obejmuje nie tylko ten Sąd i organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia Sądu, ale także każdy organ i Sąd orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia (art. 170 i art. 171 p.p.s.a.). Wypada jednak podkreślić, że ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W orzecznictwie (podobnie w piśmiennictwie) przyjmuje się, że ocena traci swoją moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku Sądu administracyjnego. W stanie sprawy ocena prawna, którą ma na myśli autor skargi kasacyjnej dotyczy stanowiska WSA co do charakteru przyznawania premii pracownikom i wiąże się z zarzutami błędnej wykładni art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty. Przechodząc zatem do zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych w pkt II. ppkt 1)-4) petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia ich łączne rozpoznanie, wskazać należy, że nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew zarzutom i prezentowanej w ich uzasadnieniu argumentacji nie ma podstaw, aby za wadliwe uznać stanowisko Sądu I instancji co do stawianych na gruncie tych zarzutów kwestii, tj. błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty w zw. z art. 124 ust. 3, art. 131, art. 236 ust. 2 i 3, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wydatek poniesiony na premie dla pracowników - nauczycieli zatrudnionych w przedszkolu na podstawie stosunku pracy nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o. i wobec powyższego nie może być pokrywany z dotacji oświatowych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ustawie o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009r. określono trzy typy dotacji: 1) celowe (art. 127 u.f.p.), 2) przedmiotowe (art. 130 u.f.p.) oraz podmiotowe (art. 131 u.f.p.). Przyjmuje się, że rozróżnienie typów dotacji w przepisach ustawy o finansach publicznych poczynione w odniesieniu do wydatków budżetu państwa ma zastosowanie także do dotacji z budżetów jednostek samorządu terytorialnego (por. wyrok TK z dnia 18 grudnia 2008r., sygn. K 19/07). Zgodnie z treścią art. 131 u.f.p., przez dotację podmiotową należy rozumieć środki przeznaczone wyłącznie na dofinansowanie działalności bieżącej konkretnego podmiotu, w zakresie określonym w odrębnej ustawie lub umowie międzynarodowej. W myśl zaś art. 127 u.f.p. dotacje celowe są przeznaczone na realizację określonych zadań. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że dotacja, o której mowa w art. 90 ust. w ust. 1a-3b u.s.o., ma charakter dotacji podmiotowo-celowej, gdyż "udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na cel ogólnego dofinansowania ich bieżącej działalności statutowej" (zob. M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, System Informacji Prawej Lex 2015 - komentarz do art. 80 oraz wyrok NSA z dnia 3 września 2015r., sygn. akt II GSK 1593/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Następnie wskazać należy, że kwestię przeznaczenia dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego reguluje objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 90 ust. 3d u.s.o., który w badanym okresie stanowił że "Dotacje (...) są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki". W wielu wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni art. 90 ust. 3d u.s.o. w wersji obowiązującej do 1 stycznia 2014r., wskazywał, że dotacja oświatowa nie służy finansowaniu działalności organu prowadzącego przedszkole (tj. szeroko rozumianej działalności placówki oświatowej), a więc wszystkich ponoszonych przez ten organ wydatków związanych z działalnością przedszkola, choćby pośrednio były one związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą (por. np. wyroki NSA: z dnia 9 września 2015r., II GSK 1616/14; z dnia 25 września 2015r., II GSK 1769/14; czy z dnia 3 marca 2017r., II GSK 1782/15- publ. CBOSA). A ponadto do wydatków bieżących szkoły/przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej nie mogą być zaliczane wydatki majątkowe, takie jak nabycie środków trwałych, czy też modernizacja przeprowadzona w obcych środkach trwałych, podobnie również nie mogą być z niej pokryte wydatki nie związane bezpośrednio z realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki (por. wyrok NSA z 28 maja 2013r., II GSK 229/13 - publ. CBOSA). NSA w składzie w składzie orzekającym w sprawie podziela powyższe stanowisko, uznając, iż w świetle art. 5 ust. 7 u.s.o. i art. 90 ust. 3d u.s.o. (w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie) dotacja winna trafiać na własne zadania przedszkoli realizujących je w zakresie kształcenia wychowania i opieki. Wprawdzie w ramach "dofinansowania realizacji zadań szkoły przedszkola lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki" mieści się praktycznie cała podstawowa działalność szkoły przedszkola lub innej placówki i mogą być finansowane wszystkie potrzeby związane z jej funkcjonowaniem w sferze zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Szerszej wykładni pojęcia przeznaczenia dotacji na: dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej sprzyjać może, na co kładzie nacisk kasator, zapis tej normy, gdzie podkreśla się, że dotacje mogą być wykorzystane na pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących: "każdy wydatek poniesiony na cele działalności". Odnosząc się do wykładni pojęcia "dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej," które to sformułowanie stanowi w ocenie NSA kwalifikację wydatków - należy zatem wykazać szczególny związek pomiędzy rodzajem konkretnego wydatku a sferą działalności dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńczej. Uwzględnić przy tym należy, że niektóre wydatki pośrednio nawiązują do działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej przedszkola, jednak ich istotą może być bezpośrednie służenie finansowemu interesowi organu prowadzącemu przedszkole. Wiążą się też z ustawowymi obowiązkami organu prowadzącego przedszkole, szkołę lub placówkę obejmującymi w szczególności zapewnienie warunków ich działania, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie, zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej oraz wyposażenie w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów oraz wykonywania innych zadań statutowych. Tymczasem przedmiotowa dotacja ma służyć subwencjonowaniu placówki, realizującej cel o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie zaś jak wyżej wskazano podmiotu tą szkołę/przedszkole prowadzącego. Podmiot prowadzący przedszkole/ szkołę, podejmujący działalność z własnej inicjatywy, będący jak w niniejszej sprawie podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, musi się liczyć z kosztami prowadzonej działalności gospodarczej, jak każdy inny przedsiębiorca i jedynie na zasadzie przywileju korzysta z pomocy finansowej podmiotu publicznego. W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 90 ust. 3d u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym w 2011r.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że pojęciem bieżące wydatki nie są objęte wydatki poniesione na premie dla pracowników - nauczycieli zatrudnionych w przedszkolu na podstawie stosunku pracy nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o. i wobec powyższego nie stanowią: wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, jest nieuzasadniony. Jak wynika z przedstawionych wyżej rozważań, wydatki te, choć mogą być bieżącymi, nie są wydatkami, które kwalifikuje się jako wydatki, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., a więc jako wydatki poniesione w celu realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Odnosząc się natomiast do charakteru dokonanych zmian wskazanej wyżej regulacji, WSA błędnie przyjął, że ustawodawca wprowadzając nowelizację przepisu art. 90 ust 3 u.o. nie dokonał zmiany stanu prawnego, a zmiany te miały charakter doprecyzowujący. Jednakże, w ocenie WSA, nie ma żadnych podstaw do wywodzenia skutków prawnych z ustawy doprecyzowującej z uwagi na fakt, że przedmiot dotacji nie dotyczy ani stosunku prawnego zawiązanego po jej wejściu w życie, ani też trwającego w dacie wejścia w życie ustawy, bowiem dotacja została przyznane na prowadzenie w 2011r. Niepublicznego Przedszkola Specjalnego w [...]. Odnosząc się do powyższej kwestii charakteru zmian przepisu art.90 ust. 3d u.s.o. zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowały się dwa przeciwne stanowiska. Pogląd o merytorycznym charakterze zmian Naczelny Sąd Administracyjny wyraził m.in. w wyrokach: z 26 lipca 2017r., sygn. akt II GSK 3590/15, z 6 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 2737/15, II GSK 2819/15, z 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 2522/15, z 8 marca 2017r. sygn. akt II GSK 4795/16, z 9 września 2015r., sygn. akt II GSK 1616/14, z 25 września 2015r., sygn. akt II GSK 1769/14. Natomiast pogląd o doprecyzowującym charakterze zmian był wyrażany m.in. w wyrokach z 19 stycznia 2017r., sygn. akt II GSK 1355/15 i z 26 lutego 2016r., sygn. akt II GSK 2197/14. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, do 1 stycznia 2014r. w ustawie o systemie oświaty nie było żadnego przepisu wskazującego na to, że dotacje oświatowe, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., są przeznaczone również na finansowanie zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7. Rolą dotacji oświatowej nie było zatem subsydiowanie wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę/przedszkole, bądź jednostkę prowadzącą placówkę czy też pokrywanie wszelkich ich wydatków. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę przyjmuje za prawidłowe stanowisko, uznające, że zmiany miały charakter merytoryczny, nie zaś jak przyjął WSA w Lublinie - doprecyzowujący. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny przywołuje argumentację zawartą m.in. w wyroku NSA z 5 września 2018r., sygn. akt I GSK 2583/18, w którym stwierdzono, że analizowany przepis ma charakter materialnoprawny, reguluje bowiem uprawnienia podmiotu otrzymującego dotację poprzez dookreślenie, na jakie cele dotacja może być wykorzystana. Zmiany wprowadzane przez ustawodawcę, poczynając od 1 stycznia 2014r., są daleko idące, ponieważ katalog wydatków, które można sfinansować z dotacji, zmienia się w sposób istotny w zależności od wersji przepisu. Przy tak daleko idących zmianach trudno zaakceptować pogląd o tym, że zmiany służyły wyłącznie doprecyzowaniu istniejącej regulacji. Ponieważ przepis ma charakter materialnoprawny, to jego interpretacja decyduje o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego w stosunku administracyjnoprawnym. W orzecznictwie podkreśla się również, że zgodnie z zasadą lex retro non agit, do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Tym samym późniejsze przepisy nowelizujące określone regulacje prawne nie znajdują do nich zastosowania. Jednocześnie nowe prawo nie może prowadzić do formułowania odmiennych ocen prawnych tych zdarzeń, niż wynikające z treści przepisów prawa obowiązujących w czasie ich zajścia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 18 września 2014r., sygn. akt V CSK 557/13). Ponadto akcentuje się, że wyjątki od zasady lex retro non agit są dopuszczalne tylko wtedy, gdy wynikają one wprost z brzmienia lub celu nowej ustawy. Zaznacza się przy tym, że nie jest dopuszczalnym "wyinterpretowanie" możliwości obejścia zasady nieretroakcji jedynie w oparciu o przepisy prawa, jeśli taka możliwość nie wynika z przepisów w sposób jednoznaczny (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2014r., sygn. akt V CSK 93/13). Przyjęty pogląd prawny odnośnie do interpretacji art. 90 ust. 3 d u.s.o. znajduje odzwierciedlenie także w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo w wyrokach: z 2 kwietnia 2019r., sygn. akt I GSK 12/19; z 25 kwietnia 2019r., sygn. akt I GSK 1771/18.; z 6 grudnia 2019r., sygn. akt I GSK 1505/18; z 30 stycznia 2020r., sygn. akt I GSK 278/18; z 26 lutego 2020r., sygn. akt I GSK 1726/18), w których również stwierdzono, że zmiany art. 90 ust.3 d u.s.o. miały charakter merytoryczny. Poglądy tam zaprezentowane Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym przyjmuje za własne. Jest to pogląd przeważający, a więc w istocie należy uznać, że ukształtowała się jednolita linia orzecznicza w omawianej kwestii prawnej. W tej sytuacji, mimo że WSA w Lublinie wadliwie uznał, że zmiany brzmienia art. 90 ust. 3d u.s.o. miały charakter doprecyzowujący, rozstrzygnięcie podjęte w pierwszej instancji odpowiada prawu. Powyższe oznacza, że przedmiotowa dotacja oświatowa przyznana skarżącemu Stowarzyszeniu na 2011 rok mogła zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej placówki, które realizować miały zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Z kolei wydatki, które jedynie pośrednio przyczyniają się do realizacji celu, o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie podlegały finansowaniu z dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3 u.s.o. Niezasadne są też zarzuty naruszenia art. 13, art. 22 ust. 1, art. 29 § 1, art. 78 § 1, art. 771-773 w zw. z art. 78 § 2, art. 80 ustawy z 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że premie wypłacane pracownikom przez pracodawcę nie stanowią wynagrodzenia pracowników na podstawie stosunku pracy i w związku z tym nie realizują celów określonych w art. 90 ust. 3d, wobec czego wydatek ten nie może być pokrywany z dotacji oświatowych. Przede wszystkim wskazać należy, że wymienione przez kasatora przepisy kodeksu pracy dotyczą podstawowych zasad prawa pracy: art.13 (prawa do godziwego wynagrodzenia za pracę),art. 22 ust 1 (wykonywania pracy), art. 29 § 1 (umowy o pracę), art. 78 § 1 oraz art. 771-773 w zw. z art. 78 § 2 oraz art. 80 (wynagrodzenia za pracę). Podniesione zarzuty i ich uzasadnienie nie podważyły skutecznie stanowiska WSA, który trafnie zaaprobował stanowisko organu, że premie wypłacone pracownikom przedszkola z końcem 2011r. na poziomie łącznie 45.000 zł nie mogły być finansowane z dotacji oświatowej. Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że wynagrodzenia dla pracowników i wypłacana im premia nie są tożsamymi należnościami. Ponadto jak podniósł, Stowarzyszenie nie wyjaśniło konkretnie jak kalkulowało wypłacane premie poszczególnym pracownikom i w związku z jakimi okolicznościami. Zasadnie wobec tego wskazał że dotacja nie może być traktowana na takich samych zasadach jak wypracowany zysk czy gratyfikacje za realizację określonych zadań. Omawiana dotacja ma bowiem służyć realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wypłacane premie tego celu nie realizowały stanowiąc w istocie przysporzenie majątkowe dla pracowników, bez wykazanego uzasadnienia, nawiązującego do wykonywania obowiązków pracownika. Trafnie WSA wskazał, że organ nie jest uprawniony aby ingerować w decyzje pracodawcy, a więc pracodawca niewątpliwie mógł premiować pracowników przedszkola, tyle tylko, że nie kosztem dotacji uzyskanej na zupełnie inne cele. Na te cele zaś organ prowadzący powinien był wówczas zgromadzić odrębne środki. Brzmienie art. 90 ust. 3d u.s.o. w wersji obowiązującej do końca 2013 roku nakazywało zatem wykluczyć możliwość sfinansowania z dotacji przyznanej w niniejszej sprawie, premii dla pracowników - nauczycieli zatrudnionych w przedszkolu na podstawie stosunku pracy. W świetle powyższych wywodów odnoszących się do naruszenia przepisów procesowych oraz prawa materialnego objętych skargą kasacyjną w zakresie dotacji wykorzystanej w 2011r. niezgodnie z przeznaczeniem, zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione. Organy prawidłowo, bowiem zinterpretowały w tym zakresie przepisy prawa materialnego oraz dokonały subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego, co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji. Podsumowując, skoro przedstawione wyżej zarzuty nie okazały zasadne, a wyrok Sądu I instancji we wskazanym wyżej zakresie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił.