II SA/Op 278/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant : St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 25 marca 2013 r., Nr XXX/346/13 w przedmiocie określenia rodzajów dodatkowych usług świadczonych przez gminę w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania odpadów oraz wysokości cen za te usługi postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem uiszczonego wpisu. Przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej wniesionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w [...] jest uchwała Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 25 marca 2013 r., nr XXX/346/13 w sprawie określenia rodzajów dodatkowych usług świadczonych przez gminę w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania odpadów oraz wysokości cen za te usługi. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.- zwanej dalej u.s.g.) oraz art. 6r ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (w brzemieniu wprowadzonym w Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm., obecnie tj. 2013 poz. 1399 ze zm. - zwanej dalej ustawą). Sądowi z urzędu wiadome jest, iż opisana na wstępie uchwała Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 25 marca 2013 r., nr XXX/346/13 była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Z akt sprawy o sygn. akt II SA/Op 576/13, ujawnionych przez WSA w Opolu w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) wynika bowiem, że postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 576/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...] wywiedzioną na ww. uchwałę. Podstawą odrzucenia skargi było uchybienie przez stronę skarżącą terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podał, że przed wniesieniem skargi do sądu, Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem, które wpłynęło do organu 12 września 2013 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż za odpowiedź taką, w ocenie Sądu, nie można uznać pisma Przewodniczącego Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 7 listopada 2013 r., informującego o późniejszym rozpatrzeniu przez Radę Miejską wezwania. Zatem, skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane przez skarżącą do Rady Miejskiej w Zawadzkiem w dniu 12 września 2013 r. to skarga złożona dnia 6 grudnia 2013 r. została wniesiona z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu do jej wniesienia. Wobec czego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił. Przedmiotowe postanowienie WSA w Opolu uprawomocniło się w dniu 29 marca 2014 r. W następstwie powyższego postanowienia, pismem z dnia 10 marca 2014 r. (data wpływu do organu 11 marca 2014 r. - data prezenty umieszczona na wezwaniu - K. nr 5 akt sądowych) o tożsamej treści, co wezwanie z dnia 12 września 2013 r., Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w [...], ponownie wezwała Radę Miejska w Zawadzkiem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego opisaną na wstępie uchwałą Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 25 marca 2013 r., nr XXX/346/13. Następnie, wobec nieudzielania przez organ odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 7 maja 2014 r. Spółdzielnia "A" wniosła do WSA w Opolu skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 25 marca 2013 r., nr XXX/346/13. Skarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 2, art. 6r ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 40 u.s.g. oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji RP. W oparciu o powyższe zarzuty domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W rozwinięciu podnoszonych zarzutów wskazała, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo, bowiem skarżąca jest zmuszona do korzystania z wyspecyfikowanych w niej usług, które stanowią taryfę karną za przekroczenie minimalnej ilości pojemnika, ustalonej dla potrzeb art. 4 ust. 2 ustawy. Zdaniem skarżącej, uchwała, mimo jej podjęcia w oparciu o art. 6r ust. 4 ustawy w rzeczywistości dotyczy odbioru odpadów (w ilości przekraczającej minimalną pojemności pojemnika), nie odnosi się natomiast do dodatkowej usługi w rozumieniu tego przepisu. W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Zawadzkiem wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając odrzucenie skargi podniosła, że skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa datowanym na 10 marca 2014 r., które nie zostało złożone do Rady Miejskiej w Zawadzkiem, lecz zostało złożone do Przewodniczącego Rady, co uzasadnia twierdzenie, że nie została spełniona przesłanka z art. 101 u.s.g. W dalszej kolejności organ odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi. W szczególności wskazał na regulację art. 6r ust. 3 i ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i wyrok WSA w Opolu, jaki zapadł w sprawie o sygn. akt II SA/Op 202/13. Akcentował również, że skoro z treści art. 6r ust. 3 ustawy wynika, że określa się ilości odpadów odbieranych przez gminę, to zgodnie z literalnie sformułowaną wolę ustawodawcy należało określić te ilości odpadów w tym również limity. Organ podkreślił nadto, iż celem i założeniem ustawodawcy było minimalizowanie negatywnych skutków powstałych odpadów, w tym minimalizowanie ilości ich powstawania, czemu będzie służyć minimalizowanie ilości odbieranych odpadów w zamian za opłatę. W konsekwencji, organ uznał, że limitowanie ilości odpadów jest rozwiązaniem sprawiedliwym i praktycznym. Wytworzenia bowiem większej ilość odpadów powoduje wyższe koszty ich gospodarowania. Gmina zobowiązana będzie do odebrania odpadów komunalnych wytworzonych ponad limit, jednakże za dodatkową cenę. W piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" odniosła się do odpowiedzi na skargę, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), regulującego kwestie zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Dalej podać należy, że dla swej skuteczności skarga wymaga zachowania określonego terminu do jej wniesienia. W zakresie ustalania terminu do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy zastosowanie znajduje przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej nadal P.p.s.a.), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do tego przyjąć należy, że termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. W sytuacji natomiast, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu. Taką wykładnię cytowanego przepisu art. 53 § 2 P.p.s.a. potwierdził również skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 nr 3, poz. 60), wiążąca Sąd orzekający w niniejszej sprawie z mocy art. 269 P.p.s.a., ponieważ pogląd zawarty w powołanej uchwale podziela również Sąd w niniejszej sprawie. Podkreślić również należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie stanowi wszak odpowiednik środka odwoławczego, określony w art. 52 § 4 P.p.s.a. Środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można z kolei wnieść tylko jeden raz. W świetle tego, przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Dlatego, niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. (postanowienia NSA z 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1656/12, z 6 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 596/12, z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 895/11, z 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 744/11, z 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 202/11, z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2488/10, z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09, z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 552/08 oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 – dostępne na stronie internetowej CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponowienie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nawet wtedy, gdy późniejsze wezwanie formułuje nowe zarzuty. Warto zauważyć również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A z 2003 r. nr 8, poz. 84) stwierdził, że jest oczywiste, że ta sama osoba nie może wnosić kolejnych skarg na tę samą uchwałę. Sąd orzekający w mniejszej sprawie podziela przytoczone powyżej poglądy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" powtórnie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Pierwsze wezwanie zredagowane zostało w piśmie datowanym na dzień 12 września 2013 r. WSA w Opolu rozpoznając po raz pierwszy skargę wywiedzioną na uchwałę Rady Miejskiej w Zawadzkiem z dnia 25 marca 2013 r., nr XXX/346/13 uznał, że skarga została wniesiona przez stronę skarżącą z uchybieniem terminu do jej wniesienia i postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r. odrzucił skargę. W następstwie powyższego orzeczenia, Spółdzielnia powtórnie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. (data wpływu do organu 11 marca 2014 r.), a następnie pismem z dnia 7 lipca 2014 r. skargę do WSA w Opolu. Wobec powyższego, stwierdzić należy, iż wezwanie w sprawie tej samej uchwały wyrażone w piśmie z dnia 10 marca 2014 r., które jest nie tylko powtórne ale i powołuje się na te same okoliczności i zawiera te same co poprzednio zarzuty nie może otwierać stronie ponownie terminu do wniesienia skargi. W postanowieniu z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12 NSA stwierdził, że nie można instytucji wezwania traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjna zasada równości wszystkich podmiotów wobec prawa. W związku powyższym, stwierdzić należy, iż skoro skarga z dnia 7 maja 2014 r. jest kolejną skargą na uchwałę Rady Miejskiej w Zawadzkiem nr XXX/346/13 z dnia 25 marca 2013 r., bowiem po raz pierwszy w piśmie z dnia 6 grudnia 2013 r., strona złożyła taką skargę, która została prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 576/13. Dlatego zachodzą podstawy do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i należało skargę z dnia 7 maja 2014 r. odrzucić, co też Sąd orzekł w pkt 1 sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt 2 o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi uzasadnia przepis art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.