III SA/Po 80/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant specjalista Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi D. P. i M. P. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 17 maja 2016 r. nr XXVIII/245/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 66 obręb Wójtostwo; 2. zasądza od Gminy Pobiedziska na rzecz skarżących D. P. i M. P., solidarnie, kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na sesji w dniu 17 maja 2016 r. Rada Miejska Gminy Pobiedziska (dalej jako "Rada Gminy" lub "Organ") podjęła uchwałę nr XXVIII/245/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska (zwaną dalej "Uchwałą", "Planem miejscowym" lub "Planem"). Pismem z 25 września 2025 r. D. P. i M. P. (dalej łącznie "Skarżący"), reprezentowani przez r. K., wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na Uchwałę "w części dotyczącej działki Skarżących o nr ewidencyjnym 66 położonej w Gminie Pobiedziska obręb Wójtostwo, w tym w zakresie § 9 pkt 4), § 10 pkt 4), § 12 pkt 3) oraz załącznika graficznego nr 5 do tej Uchwały". Zarzuciwszy Uchwale naruszenie: 1. art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p.") – przez przekroczenie przez organ granic władztwa planistycznego, polegające na nieuzasadnionej prawnie i faktycznie, dowolnej oraz nieograniczonej ingerencji w prawo własności Skarżących do nieruchomości gruntowej obejmującej ww. działkę nr ewid. 66, z jednoczesnym brakiem wyważenia interesu publicznego i prywatnego oraz nieproporcjonalnym ograniczeniem tego prawa bez adekwatnego uzasadnienia w dokumentacji planistycznej, co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 64 ust. 3 w zw. z art. 21 Konstytucji (chronionego konstytucyjnie prawa własności), a także art. 31 ust. 3 (zasady proporcjonalności) i art. 2 Konstytucji (zasady demokratycznego państwa prawnego), w tym przez: a. zakwalifikowanie Uchwałą działki Skarżących jako tereny R, R/ZO i ZL, wprowadzenie na niej zakazu zabudowy oraz wyłączenie jej całkowicie ze strefy zabudowy mieszkaniowej, w tym jednorodzinnej, pomimo że wiele nieruchomości w okolicy działki Skarżących bądź zabudowane jest budynkami mieszkalnymi, jednorodzinnymi i gospodarczymi, bądź taka budowa jest w toku, b. objęcie działki Skarżących w sposób zupełnie dowolny postanowieniami Planu miejscowego w sytuacji, gdy znaczna część działek z nią sąsiadujących o takich samych walorach, jak działka Skarżących, w tym działki nr 64/3 i 64/4 (aktualnie podzielone na działki o numerach od 64/40 do 64/79) czy działka nr 43/1, zostały spod postanowień tego Planu wyłączone; 2. art. 27 ust. 1 u.p.z.p. – przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") w części dotyczącej działki nr 66 w sposób niezgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Pobiedziska (dalej "Studium") w zakresie przeznaczenia terenu, które dopuszczało zabudowę pojedynczych gospodarstw, a w zaskarżonym Planie wprowadzono całkowity zakaz zabudowy; 3. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. – przez brak uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, polegający na nieuzasadnionym wprowadzeniu całkowitego zakazu zabudowy na działce nr 66, która w poprzednich aktach planistycznych przewidziana była pod inne, dopuszczające zabudowę, przeznaczenie; 4. art. 20 u.p.z.p. – przez ustalenie przeznaczenia terenu, tj. obszaru Wójtostwo, odmiennego od ustalonego w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy, i to bez uprzedniego stwierdzenia zgodności z ustaleniami tegoż planu, w tym nieuwzględnienie w uchwalonym Planie miejscowym założeń Studium, co uniemożliwia Skarżącym realizację zamierzeń inwestycyjnych zgodnych z dotychczasowym przeznaczeniem terenu, Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od Miasta i Gminy Pobiedziska (dalej jako "Gmina") na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że przedmiotowa działka przed wejściem w życie zaskarżonego Planu była objęta planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy, zgodnie z którym przeznaczona była w części pod tereny łąk i pastwisk, a w części pod tereny upraw polowych. Działka nie była położona w granicach parku narodowego, a w jej skład nie wchodził las (co także zmieniono zaskarżonym Planem). Oznacza to, że na jej terenie dopuszczalna była zabudowa pojedynczych gospodarstw, które powinny jedynie podlegać rygorom w zakresie wysokości zabudowy lub charakteru architektury, wynikającym wprost z planów ochrony parków krajobrazowych. Zgodnie ze Studium przewidziane było przeznaczenie działki w części pod strefę III przyrodniczą, a w części pod strefę II rolno-przyrodniczą, które również nie wykluczały zabudowy w określonym zakresie. Zaskarżony m.p.z.p. nie uwzględniał ww. okoliczności, a w konsekwencji naruszył przepis art. 20 u.p.z.p., gdyż w niniejszej sprawie brak jest informacji, aby wymagana w świetle tego przepisu zgodność z ustaleniami planu ogólnego została stwierdzona przed podjęciem zaskarżonej Uchwały, co stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej. Wskutek błędnej kwalifikacji gruntów, organ w sposób jednoznaczny wykluczył możliwość zabudowy nieruchomości-działki nr [...], co wprost stanowi naruszenie interesów Skarżących oraz świadczy o nadużyciu przez organ władztwa planistycznego, a w konsekwencji o naruszeniu również art. 64 ust. 3 w zw. z art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. Brak jest szczegółowej analizy, która pozwoliłaby zbadać zasadność dokonanych kryteriów, w szczególności czy Uchwała realizuje interes publiczny, a także czy jest ona możliwa do wykonania bez uszczerbku interesów osób trzecich, w tym interesów Gminy. Skarżący podnieśli, że ich interesy nie zostały w sposób poprawny wyważone w niniejszej sprawie, a podjęte decyzje nie zostały w sposób właściwy i prawidłowy uzasadnione. Zdaniem Skarżących przy sporządzaniu projektu Planu organ najwyraźniej zupełnie zignorował okoliczność, że inne działki położone w sąsiedztwie działki Skarżących posiadają możliwość zabudowy – jak np. działki nr 69 i 71, na których zabudowa została już zrealizowana, a także położone w najbliższym sąsiedztwie działki o numerach 64/3 i 64/4 (aktualnie podzielone na mniejsze działki 64/40–64/79), które posiadają przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową (symbol M), będące już w trakcie realizacji. Ponadto zupełnie dowolne i niezrozumiałe oraz nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym było działanie Gminy polegające na tym, że działka Skarżących została w sposób dowolny objęta postanowieniami Planu miejscowego, w sytuacji gdy znaczna część pozostałych działek z nią sąsiadujących została spod postanowień tego Planu wyłączona, w tym ww. działki nr 64/3 i 64/4 oraz działka nr 43/1. W ocenie Skarżących w odniesieniu do ich działki uzasadnieniem wprowadzonego zakazu zabudowy nie mogły być także: utworzenie Parku Krajobrazowego Promno i objęcie jego granicami m.in. działki Skarżących, lokalizacja tej działki "w czy też w pobliżu" obszaru "Natura 2000", ani postanowienia Studium. W konkluzji Skarżący stwierdzili, że zakaz zabudowy wprowadzony zaskarżonymi postanowieniami Uchwały ingeruje w ich prawo własności w sposób arbitralny i nadmierny. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy, reprezentowana przez Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska (dalej "Burmistrz"), wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ przedstawił najpierw przebieg procedury planistycznej i ocenił, że została ona zachowana. Odnosząc się zaś do zarzutów Skarżących, stwierdził, że Plan uchwalono, uwzględniając obowiązujące ówcześnie zapisy Studium zatwierdzonego Uchwałą Nr V/40/2011 Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 24 lutego 2011 r. Zgodnie ze Studium działkę nr 66 przewidziano: - w większości pod strefę III przyrodniczą – dla której przyjęte kierunki rozwoju to: tereny zieleni, w tym lasów, łąk, pastwisk, wód i terenów podmokłych, terenami komunikacji i infrastruktury technicznej. W związku z tym w Studium założono, że generalnie strefa przyrodnicza powinna być terenem wyłączonym z jakiejkolwiek zabudowy. Niewielkie, istniejące enklawy zabudowy (leśniczówki, pojedyncze gospodarstwa, stanice turystyczne, itp.) powinny podlegać rygorom – w zakresie wysokości zabudowy lub charakteru architektury – wynikającym z planów ochrony parków krajobrazowych; - w części pod strefę II rolno-przyrodniczą – dla której przyjęte kierunki rozwoju to cele produkcji rolniczej wraz z rozproszoną zabudową siedliskową (poza terenami ciągów ekologicznych, które powinny być wolne od jakiejkolwiek zabudowy). W ramach tej strefy mogą występować także tereny związane z obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych, itp. Natomiast w zaskarżonym Planie miejscowym dla działki nr 66 ustalono następujące przeznaczenie: - około 71,9% powierzchni działki – pod tereny rolnicze i zieleni otwartej, oznaczone symbolem RZ/O, - około 14,9% powierzchni działki – pod tereny lasów, oznaczone symbolem ZL oraz - około 13,2% powierzchni działki – pod tereny rolnicze, oznaczone symbolem R. Dalej Burmistrz wyjaśnił, że działka Skarżących bezpośrednio graniczy od wschodu z terenem Natura 2000 "Ostoja koło Promna", a od południa z Kanałem Czachurskim, ponadto położona jest w granicy Parku Krajobrazowego Promno. Podkreślił, że w uchwale Nr XXXVII/728/13 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 30 września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno (Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 5742) w § 5 ust. 1 wprowadzono obowiązujące na terenie parku zakazy, które uwzględniono przy uchwalaniu Planu miejscowego, w tym w pkt 7 (w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 1 uchwały Nr XVI/443/16 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 21 marca 2016 r. zmieniającej uchwałę w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno; Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 2541) przewidziano zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym – z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Poza tym Burmistrz ocenił, że zaskarżone zakazy z § 9 pkt 4, § 10 pkt 4 oraz § 12 pkt 3 Uchwały realizują ustalenia Studium dla strefy II rolno-przyrodniczej oraz strefy III przyrodniczej, które obejmują najcenniejsze obszary przyrodnicze Gminy. Wobec tego dopuszczenie w Planie miejscowym zabudowy na działce Skarżących mogłoby skutkować rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody stwierdzającym sprzeczność Planu z ustaleniami Studium. Autor odpowiedzi na skargę podkreślił, że "z obszaru planu miejscowego zostały wyłączone tereny, dla których już wydano decyzje o warunkach zabudowy, tereny które w nieobowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wyznaczały tereny pod zabudowę oraz tereny, które w Studium przewidziano pod strefę I zurbanizowaną". W podsumowaniu stwierdził, że skarga winna być oddalona, gdyż Skarżący nie wykazali, by zaskarżona Uchwała naruszała obowiązujące przepisy prawa, w szczególności by doszło do naruszenia procedury planistycznej, i tym samym by doszło do przekroczenia władztwa planistycznego. O przekroczeniu władztwa planistycznego można bowiem mówić wyłącznie wtedy, gdy rozwiązanie planistyczne okażą się dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego – a taka sytuacja nie miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Zaskarżona Uchwała była przedmiotem kontroli przez Wojewodę, który po sprawdzeniu [zgodności] procedury opracowania projektu Planu miejscowego z przepisami prawa, opublikował uchwałę w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Wniesiona skarga została pierwotnie zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt IV SA/Po 949/25. W wyniku reorganizacji sądowych wydziałów orzeczniczych, sprawie tej została nadana nowa sygnatura akt: III SA/Po 80/26. W piśmie procesowym z 20 stycznia 2026 r. pełnomocnik Skarżących podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, a ponadto wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów z dokumentów: 1. kopii mapy ewidencyjnej z 08.08.2016 r. obejmującej działkę Skarżących i działki sąsiadujące – na okoliczność, że działki sąsiadujące z działką Skarżących, oznaczone numerami początkowymi (przed ukośnikiem) 64, na czas uchwalenia zaskarżonego Planu miały identyczne przeznaczenie, jak działka Skarżących, a mimo to uzyskały warunki zabudowy przewidujące zabudowę mieszkaniową i tym samym – że organ w sposób nieuzasadniony, zupełnie dowolny i arbitralny objął działkę Skarżących postanowieniami zaskarżonego Planu, przewidując na niej całkowity zakaz zabudowy, 2. wydruk z Geoportal.gov.pl obrazujący aktualną lokalizację działki Skarżących, Kanału Czachurskiego i działek sąsiadujących – na okoliczność, że działka Skarżących zlokalizowana jest przy drodze powiatowej oraz że przylega do Kanału Czachurskiego w ten sam sposób, jak posiadające możliwość zabudowy działki nr 64/41–64/46, 3. trzech zdjęć obrazujących lokalizację i warunki panujące na działce Skarżących oraz działkach sąsiadujących z ich działką, które oznaczone są numerami początkowymi (przed ukośnikiem) 64 – na okoliczność, że zarówno działka Skarżących, jak i działki z nią sąsiadujące posiadają te same uwarunkowania i tym samym nieuzasadnione, zupełnie dowolne i arbitralne było objęcie działki Skarżących postanowieniami zaskarżonego Planu, przewidującymi na niej całkowity zakaz zabudowy, 4. zdjęcia banneru dotyczącego działek sąsiadujących z działką Skarżących, które oznaczone są numerami początkowymi (przed ukośnikiem) 64 – na okoliczność, że są to działki budowlane, a tym samym – że nieuzasadnione, zupełnie dowolne i arbitralne było objęcie działki Skarżących postanowieniami zaskarżonego Planu, przewidującymi na niej całkowity zakaz zabudowy, 5. pięciu zdjęć ukazujących sąsiadujący z działką Skarżących od południa historyczny "Kanał Czachurski" – dla wykazania, że z działką Skarżących nie graniczy ani nie znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m żadna rzeka, jezioro, inny naturalny zbiornik wodny ani sztuczny zbiornik wodny i że Kanał Czachurski nie jest żadną wodą płynącą ani zbiornikiem wodnym, a więc również lokalizacja przy nim działki Skarżących nie wyklucza jej zabudowy, 6. wydruku orzeczenia WSA w Poznaniu z 08.11.2025 r. o sygn. akt II SA/Po 574/22 i ewentualnie – o przeprowadzenie dowodu z akt tego postępowania – na okoliczność, że już w tym orzeczeniu dotyczącym miejscowości Wójtostwo tut. Sąd dostrzegł zupełnie nieakceptowalne postępowanie organu w zakresie kwalifikowania gruntów rolnych do objęcia ich postanowieniami m.p.z.p. w sytuacji, kiedy część gruntów o takim samym przeznaczeniu Organ wyłącza spod postanowień Planu i na części działek Planem ustanawia zakaz zabudowy, a na działkach z nimi sąsiadujących w drodze indywidualnych aktów administracyjnych dopuszcza zabudowę. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r.: - pełnomocnik Skarżących podtrzymał wnioski i wywody zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym z 20 stycznia 2026 r., podkreślając, że stan zobrazowany na załączonych do tego pisma wydrukach zdjęć był taki sam w 2016 r., w tym także co do stanu Kanału Czachurskiego, którym już wówczas nie płynęła woda. Zmiana dotyczy jedynie tego, że na sąsiednich działkach trwają procesy budowlane oraz dokonano administracyjnego podziału tych działek. W odpowiedzi na pytanie Sądu, pełnomocnik wyjaśnił, że na przedmiotowej działce nr 66 nie ma trwałej zabudowy, zlokalizowane są wyłącznie obiekty tymczasowe typu wiata i obiekt kontenerowy, które nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia; - Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżących z 20 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego ("j.s.t."). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 5.3.2008 r., I OSK 1799/07; z 9.4.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; o ile nie zastrzeżono inaczej, wszystkie orzeczenia NSA i WSA przywołane w nin. uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 5.6.2014 r., II OSK 117/13) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotowa uchwała nr XXVIII/245/2016 Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 17 maja 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 7.6.2016 r. poz. 3704), która weszła w życie z dniem 22 czerwca 2016 r. (por. § 26 Uchwały), została zaskarżona jedynie w części, a mianowicie - jak to zostało określone w skardze – "części dotyczącej działki Skarżących o nr ewidencyjnym 66 położonej w Gminie Pobiedziska obręb Wójtostwo, w tym w zakresie § 9 pkt 4), § 10 pkt 4), § 12 pkt 3) oraz załącznika graficznego nr [...] do tej Uchwały". W konsekwencji tylko w tej części Sąd był władny poddać zaskarżoną Uchwałę kontroli w niniejszym postępowaniu. A. Dopuszczalność skargi. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jak każda podjęta w sprawie m.p.z.p., jest (gminnym) aktem prawa miejscowego – o czym expressis verbis stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") – a więc aktem j.s.t. zaskarżalnym do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Kontynuując badanie dopuszczalności skargi, należy zauważyć, że została ona wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g."). Przepis ten w aktualnym brzmieniu (cyt.: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego") – ustalonym od 01 czerwca 2017 r. przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935; w skrócie jako "ustawa zmieniająca z 2017 r.") – nie wymaga już uprzedniego (przed wniesieniem skargi) wystąpienia do rady gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże, zgodnie z przepisem przejściowym art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2017 r., tak zmienioną regulację stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej, tj. po 1 czerwca 2017 r. W konsekwencji w odniesieniu do zaskarżonej Uchwały – która została uchwalona 17 maja 2016 r. i weszła w życie 22 czerwca 2016 r. – nadal obowiązywał wymóg uprzedniego, bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, przewidziany w art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą z 2017 r. (cyt.: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego"). Skarżący wyczerpali ów tryb, gdyż pismem wniesionym, jak oświadczył ich pełnomocnik w skardze: 4 sierpnia 2025 r. (otrzymanym, jak z kolei oświadczył organ w piśmie przewodnim do odpowiedzi na skargę: 5.8.2025 r.; k. 14 akt sądowych) wezwali Radę Gminy do usunięcia skutków naruszenia prawa prze Uchwałę, żądając jej uchylenia w całości albo co najmniej we wskazanej części (tożsamej z zaskarżoną następnie w skardze). Wobec braku odpowiedzi Organu na to wezwanie w terminie 30 dni od jego otrzymania – co bezsporne – Skarżący, pismem z 25 września 2025 r. (wpływ do organu: 2.10.2025 r.; k. 7 akt sądowych), wnieśli skargę, zachowując tym samym 60-dniowy termin, liczony od wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego [por. uchwała NSA(7) z 2.4.2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60). W świetle cytowanego art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne było jeszcze zbadanie legitymacji Skarżących do wniesienia skargi na Uchwałę, a więc wyjaśnienie, czy zaskarżone postanowienia Uchwały naruszają ich interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu ww. przepisu. Godzi się podkreślić, że pod rządem art. 101 ust. 1 u.s.g. – inaczej niż w przypadku legitymacji strony ustalanej w postępowaniu administracyjnym na gruncie art. 28 k.p.a. – legitymacja do wniesienia skargi na m.p.z.p. przysługuje nie temu, kto (tylko) "ma" w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został skarżonym aktem (już) "naruszony" (por. wyrok NSA z 3.9.2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2; por. też wyroki NSA: z 20.1.2010 r., I OSK 1016/09; z 23.2.2012 r., II OSK 2451/11; z 27.3.2013 r., I OSK 2620/12; z 17.1.2018 r., I OSK 1722/17). Naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (zob. wyroki NSA: z 23.2.2012 r. II OSK 2451/11; z 17.1.2018 r., I OSK 1722/17). Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 listopada 2003 r. o sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003, nr 8, poz. 84) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podobnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma takiego charakteru, a więc że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki NSA: z 3.9.2004 r., OSK 476/04, ONSA 2005, nr 1, poz. 2; z 1.3.2005 r., OSK 1437/04; z 7.3.2018 r., II OSK 1213/16). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że – jak to ujął Sąd Najwyższy w wyroku z 7 marca 2003 r. o sygn. akt III RN 42/02 (OSNP 2004, nr 7, poz. 114) – każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g., musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Badając zatem, czy doszło do tak rozumianego naruszenia interesu prawnego Skarżących zaskarżonymi ustaleniami Planu miejscowego, należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości, iż ustalenia te, odnosząc się do terenu obejmującego nieruchomość stanowiącą własność Skarżących (działkę ewidencyjną nr 66, obr. Wójtostwo) – w granicach tej nieruchomości (działki) – naruszają interes prawny Skarżących w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Skoro bowiem Skarżący są właścicielami ww. nieruchomości, to wprowadzenie w zaskarżonym Planie jakichkolwiek ograniczeń wynikających z ustalenia konkretnego przeznaczenia tej nieruchomości (działki) oraz określenia możliwego sposobu jej zagospodarowania narusza interes prawny Skarżących, wypływający z przysługującego im prawa własności, zdefiniowanego w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, z późn. zm.; w skrócie "k.c.") w ten sposób, że: "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą." Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że w przypadku m.p.z.p. zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem miejscowym. Przyjmowane w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają bowiem w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c. (por.: wyrok NSA z 17.1.2019 r., II OSK 467/17; postanowienie NSA z 6.7.2021 r., II GZ 400/20). Wszak ustalenia planu miejscowego (współ)kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (expressis verbis stanowi o tym art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), a więc w istocie limitują zakres kompetencji właściciela w sferze korzystania z i dysponowania należącymi doń nieruchomościami objętymi planem, które to kompetencje, w braku owych ustaleń, byłyby bez wątpienia szersze – zgodnie ze znamionującą prawo własności ideą domniemania kompetencji; domniemania leżącego po stronie właściciela, a odnoszącego się do ogółu zachowań względem określonej rzeczy (zob. W. Pańko, O prawie własności i jego współczesnych funkcjach, Katowice 1984, s. 75). W konsekwencji Sąd uznał, że Skarżący sprostali wymogowi wynikającemu z art. 101 ust. 1 u.s.g. i wykazali, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami Uchwały w zaskarżonej części, odnoszącej się do terenu położonego w granicach nieruchomości stanowiącej własność Skarżących, tj. działki nr 66 (obr. Wójtostwo). B. Ocena zasadności skargi. Przechodząc do oceny merytorycznej zasadności skargi, należy na wstępie podkreślić, że stwierdzonego wyżej naruszenia interesu prawnego Skarżących przez zaskarżone postanowienia Planu nie można utożsamiać z naruszeniem prawa (w znaczeniu przedmiotowym: jako obiektywnego porządku prawnego) skutkującym "automatycznie" nieważnością tych postanowień. Innymi słowy, samo stwierdzenie naruszenia interesu prawnego Skarżących nie oznacza jeszcze konieczności uwzględnienia ich skargi. Obowiązek taki powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia skargi na m.p.z.p. nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok NSA z 12.5.2011 r., II OSK 355/11). Kluczowe znaczenie ma w tym względzie przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym: "Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi z kolei przesłankę materialnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (merytorycznym opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 18.11.2020 r., II OSK 3746/18; z 20.11.2018 r., II OSK 2828/16; z 12.10.2016 r., II OSK 3317/14; z 25.5.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.9.2008 r., II OSK 215/08). W niniejszej sprawie Skarżący wytknęli głównie naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, bo tak należy rozumieć zarzuty z pkt 1-3 petitum skargi: przekroczenia przez Radę Gminy granic władztwa planistycznego, niezgodności Planu miejscowego z ustaleniami Studium oraz nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego. Natomiast jedyny zarzut o charakterze proceduralnym – naruszenia art. 20 u.p.z.p. przez brak uprzedniego stwierdzenia zgodności uchwalanego Planu miejscowego z ustaleniami Studium (czego wymagał ww. przepis w brzmieniu, jakie obowiązywało w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały) – jawi się jako oczywiście bezzasadny, gdyż w § 1 ust. 1 Uchwały zostało expressis verbis stwierdzone, że (pisownia oryginalna): "Uchwala się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska po stwierdzeniu, że nie narusza ona ustaleń Studium [...]". Jak to już wyżej wskazano, prawną podstawę skargi stanowił przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. W związku z tym należy wskazać, że zgodnie z art. 101 ust. 2 u.s.g. przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Jest to o tyle istotne, że sporna Uchwała była już przedmiotem merytorycznych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w następujących sprawach ze skarg osób fizycznych lub prawnych: - o sygn. akt II SA/Po 574/22 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 8 listopada 2022 r. stwierdził nieważność Uchwały oraz załącznika graficznego nr 5 do niej w części obejmującej działkę nr 82/2 obręb Wójtostwo; - o sygn. akt IV SA/Po 599/24 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 25 września 2024 r. stwierdził nieważność części Uchwały – w zakresie jej § 10 pkt 4 oraz załącznika graficznego nr 6A do Uchwały w zakresie dotyczącym działki nr 50/15; - o sygn. akt IV SA/Po 906/24 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 26 lutego 2025 r. stwierdził nieważność Uchwały oraz załącznika graficznego nr 16B do niej w części obejmującej działki nr 77/57, 77/58, 77/59, 77/60 obręb 0027 Stęszewko; - o sygn. akt IV SA/Po 421/25 – w której WSA nieprawomocnym wyrokiem z 3 lipca 2025 r. oddalił skargę na Uchwałę zaskarżoną w części dotyczącej postanowień zawartych w jej § 10 pkt 4 w zw. z załącznikiem graficznym nr 6a do Uchwały, w zakresie dotyczącym działki nr ewid. 46/1, obręb Kociałkowa Górka; - o sygn. akt IV SA/Po 724/25 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 29 października 2025 r. stwierdził nieważność Uchwały w części obejmującej jej § 9 pkt 4 oraz § 10 pkt 4 w zakresie dotyczącym działek nr 7/3, 7/4, 7/5, 7/6, obręb Uzarzewo Huby; - o sygn. akt IV SA/Po 687/25 – w której WSA prawomocnym wyrokiem z 30 października 2025 r. stwierdził nieważność Uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 11, obręb Jankowo. Jak z powyższego wynika, tylko w jednej z wymienionych spraw – o sygn. akt IV SA/Po 421/25 – WSA skargę oddalił. Ponieważ jednak przedmiotem tamtej skargi była inna część ("zakres") Uchwały – dot. działki nr ewid. 46/1, obr. Kociałkowa Górka – to przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że wyrok w tamtej sprawie nie jest jeszcze prawomocny. Zarazem jednak należy przyjąć, że w ramach rozpoznawania ww. spraw, WSA w Poznaniu oceniał także przesłankę formalnoprawną i nie stwierdził naruszenia trybu sporządzania Planu miejscowego. Sąd w niniejszej składzie również nie dopatrzył się – niezarzuconego zresztą w skardze (poza ewidentnie niezasadnym wytykiem braku uprzedniego stwierdzenia zgodności Planu ze Studium) – naruszenia procedury planistycznej w granicach interesu prawnego Skarżącego. Ponadto godzi się zauważyć, że w ww. sprawach, poza tą o sygn. akt IV SA/Po 421/25, skutecznie zaskarżono m.in. przepisy: § 9 pkt 4 (zob. np. sprawa o sygn. akt IV SA/Po 724/25), § 10 pkt 4 (zob. np. sprawa o sygn. akt II SA/Po 574/22) oraz § 12 pkt 3 (zob. np. sprawa o sygn. akt IV SA/Po 687/25) Uchwały – w odniesieniu do poszczególnych nieruchomości, których dotyczyły ww. sprawy – będące przedmiotem skargi także w niniejszej sprawie. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi, należy wskazać, że zgodnie ze Studium, które obowiązywało w dacie uchwalania Planu miejscowego, w strukturze przestrzennej Gminy Pobiedziska wyodrębniono 3 strefy, określające przyjęte kierunki rozwoju, a jednocześnie przeznaczenie terenu. Przedmiotowa działka nr 66 znalazła się w zasięgu dwóch spośród nich, a mianowicie: - strefy II rolno-przyrodniczej (w mniejszej części), "z terenami użytkowanymi rolniczo, terenami komunikacji i infrastruktury technicznej, a także wyznaczonymi obszarami ciągów ekologicznych". W ramach tej strefy – jak czytamy na s. 41 Studium (dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, https://bip.pobiedziska.pl/v,451,studium-zagospodarowania-przestrzennego.html) – "mogą występować także tereny związane z obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych, itp. Głównie w ramach tej strefy powinny powstawać nowe zalesienia i zadrzewienia. Zakłada się docelowo powiązanie zieleni ze strefy przyrodniczej poprzez strefę rolno-przyrodniczą w ciągły system przestrzenny. Powinno to nastąpić poprzez wyznaczone na gruntach rolnych ciągi ekologiczne. Ciągi ekologiczne są terenami bez możliwości lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy, użytkowane wyłącznie rolniczo, jednak z możliwością zadrzewień, przede wszystkim wzdłuż cieków i wodnych oczek śródpolnych. Na obszarach słabych gruntów rolnych oraz na zboczach dolin w zasięgu ciągów ekologicznych Studium proponuje zalesienia. Działania te zwiększą atrakcyjność krajobrazu, co przy promowaniu funkcji rekreacyjnej w gminie ma istotne znaczenie." - strefy III przyrodniczej (w większej części), "z terenami zieleni, w tym lasów, łąk, pastwisk, wód i terenów podmokłych, terenami komunikacji i infrastruktury technicznej". Strefa ta – jak czytamy w Studium (na s. 41) – "obejmuje PK Puszcza Zielonka i PK Promno, częściowo ich otuliny, a także dolinę Cybiny – potencjalny specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 «Dolina Cybiny» [obecnie już ustanowiony – uw. Sądu]. Są to najcenniejsze obszary przyrodnicze gminy. W związku z tym zakłada się, że generalnie strefa przyrodnicza powinna być terenem wyłączonym z jakiejkolwiek zabudowy. Niewielkie, istniejące enklawy zabudowy (leśniczówki, pojedyncze gospodarstwa, stanice turystyczne, itp.) powinny podlegać rygorom – w zakresie wysokości zabudowy lub charakteru architektury – wynikającym z planów ochrony parków krajobrazowych. [...] Z uwagi na konieczność zachowania ciągłości układów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej możliwe jest w tej strefie ich przeprowadzanie, jednak w sposób zapewniający ochronę walorów krajobrazowych oraz minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko." Z kolei w zaskarżonym Planie miejscowym przedmiotowa działka nr 66 znalazła się w zasięgu trzech obszarów o różnych przeznaczeniach, zyskując w efekcie przeznaczenie (jak wynika z danych szacunkowych zawartych w odpowiedzi na skargę): - ok. 71,9% powierzchni działki – pod tereny rolnicze i zieleni otwartej (oznaczone symbolem RZ/O), - ok. 14,9% powierzchni działki – pod tereny lasów (oznaczone symbolem ZL), - ok. 13,2% powierzchni działki – pod tereny rolnicze (oznaczone symbolem R). Zgodnie z § 9 Uchwały [podkr. Sądu]: "Na terenach rolniczych, oznaczonych na rysunku planu symbolami R ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) zachowanie dotychczasowego rolniczego sposobu zagospodarowania, w tym zachowania istniejących zadrzewień i zakrzewień śródpolnych; 2) zachowanie funkcji istniejącego systemu melioracji; 3) dopuszczenie realizacji stawów przy uwzględnieniu zapisów 5 pkt 9; 4) z a k a z z a b u d o w y z a w y j ą t k i e m u r z ą d z e ń i n f r a s t r u k t u r y t e c h n i c z n e j i t e l e t e c h n i c z n e j ; 5) dopuszczenie usytuowania dróg gruntowych stanowiących dojazdy do pól; 6) zakaz grodzenia terenów, z wyjątkiem przypadków wynikających z przepisów odrębnych; 7) podział na działki zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie podziału gruntów rolnych; 8) dopuszczenie wydzielania działek pod obiekty infrastruktury technicznej pod warunkiem swobodnego dostępu z drogi publicznej; 9) dostępność komunikacyjną terenów z przyległych terenów dróg publicznych i dróg wewnętrznych; 10) dopuszczenie zalesienia nieużytków i gruntów rolnych nieprzydatnych do produkcji rolnej". Z kolei w § 10 Planu, "dedykowanym" terenom rolniczym i zieleni otwartej (R/ZO), ustalono dla tych terenów następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu [podkr. Sądu]: "1) zachowanie dotychczasowego rolniczego sposobu zagospodarowania, w tym zachowanie istniejących zadrzewień i zakrzewień; 2) zachowanie funkcji istniejącego systemu melioracji; 3) dopuszczenie realizacji stawów przy uwzględnieniu zapisów 5 pkt 9; 4) z a k a z z a b u d o w y z a w y j ą t k i e m u r z ą d z e ń i n f r a s t r u k t u r y t e c h n i c z n e j i t e l e t e c h n i c z n e j ; 5) dopuszczenie usytuowania dróg gruntowych stanowiących dojazdy do pól; 6) zakaz grodzenia terenów, z wyjątkiem przypadków wynikających z przepisów odrębnych; 7) podział na działki zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie podziału gruntów rolnych; 8) dopuszczenie wydzielania działek pod obiekty infrastruktury technicznej pod warunkiem swobodnego dostępu z drogi publicznej; 9) dostępność komunikacyjną terenu z przyległych terenów dróg publicznych i dróg wewnętrznych; 10) dopuszczenie zalesienia nieużytków i gruntów rolnych nieprzydatnych do produkcji rolnej; 11) zakaz lokalizacji wolno stojących reklam". Wreszcie, zgodnie z § 12 Planu, poświęconym terenom lasów (ZL), ustalono dla tych terenów następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu [podkr. Sądu]: "1) zachowanie istniejących kompleksów leśnych oraz dotychczasowego sposobu użytkowania terenu, z dopuszczeniem działań pielęgnacyjnych, zgodnie z planem urządzenia lasu; 2) zalesienie wszystkich wolnych przestrzeni niezalesionych zgodnie z planem urządzenia lasu; 3) z a k a z z a b u d o w y , z a w y j ą t k i e m u r z ą d z e ń i n f r a s t r u k t u r y t e c h n i c z n e j i t e l e t e c h n i c z n e j ; 4) podział na działki zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie podziału gruntów leśnych; 5) dostępność komunikacyjną terenów z przyległych terenów dróg publicznych i ciągów pieszo-jezdnych". W ocenie Sądu, wbrew sugestiom skargi, określenie w Planie miejscowym przeznaczenia działki Skarżących jako tereny R, R/ZO i ZL nie jest sprzeczne z postanowieniami Studium, gdyż wpisuje się w jego ustalenia przewidziane, odpowiednio, dla stref II (rolno-przyrodniczej) i III (przyrodniczej). Podobnie ustanowienie w zaskarżonych przepisach § 9 pkt 4, § 10 pkt 4 i § 12 pkt 3 Planu zakazów zabudowy – w zakresie, w jakim dotyczą one spornej działki – zasadniczo nie można uznać za niedopuszczalne w świetle postanowień Studium poświęconych kierunkom zagospodarowania w ww. strefach. Albowiem zgodnie z tymi ustaleniami strefa III przyrodnicza powinna być generalnie terenem wyłączonym z jakiejkolwiek zabudowy. Wyjątkami od tej reguły zostały objęte expressis verbis jedynie [podkr. Sądu]: "niewielkie, i s t n i e j ą c e enklawy zabudowy (leśniczówki, pojedyncze gospodarstwa, stanice turystyczne, itp.)". Jest zaś poza sporem, że na działce nr 66 nie istnieje żadna "enklawa zabudowy" w powyższym rozumieniu. Z kolei w obrębie strefy II (rolno-przyrodniczej) preferowane są zieleń oraz rola, a dodatkowo na terenie ciągów ekologicznych wyraźnie wyłączono możliwość lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy. Powyższe nie oznacza jednak, że sporne zakazy nie naruszają prawa. Wypada bowiem wyjaśnić, że wynikający z obowiązujących w czasie uchwalania Planu miejscowego przepisów: - art. 9 ust. 4 u.p.z.p. – w brzmieniu: "Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych" oraz - art. 20 ust. 1 ab initio u.p.z.p. – w brzmieniu: "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, [...]" wymóg spójności ustaleń planistycznych z ustaleniami studium (a ściślej: "nienaruszania" tych drugich przez te pierwsze) stanowi konieczny, ale niewystarczający warunek przyjęcia określonych rozwiązań planistycznych. Innymi słowy, (istotna) niezgodność ustaleń planistycznych z ustaleniami studium przesądza o wadliwości (ze skutkiem nieważności) tych pierwszych. Natomiast konieczność zachowania zgodności z ustaleniami studium nie może stanowić dostatecznego – a w konsekwencji: wyłącznego – uzasadnienia dla przyjętych rozwiązań planistycznych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że dopuszczalność wprowadzenia do m.p.z.p. zakazu zabudowy określonych terenów ma swoje wyraźne, normatywne oparcie w treści art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym: "2. W planie miejscowym określa się obowiązkowo: [...] 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy". Wypada przy tym zaznaczyć, że wbrew literalnemu brzmieniu, użyte w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., we wprowadzeniu do wyliczenia, określenie "obowiązkowo", nie oznacza, że każdorazowo w planie miejscowym należy zawrzeć wszystkie ustalenia przewidziane w tym przepisie. "Należy bowiem podkreślić, że ustalenia określone w art. 15 ust. 2 powinny odpowiadać stanowi faktycznemu obszaru, dla którego plan jest tworzony. Jeśli okoliczności zastane w terenie nie wymagają dokonania ustaleń, o których mowa w tym przepisie, to plan bez tych ustaleń spełnia wymogi stawiane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" (zob. wyrok NSA z 20.4.2016 r., II OSK 1993/14). Oznacza to, że w świetle wykładni art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., przyjętej w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, Gmina miała wprawdzie kompetencję do ustanowienia w Planie spornych zakazów zabudowy – w granicach posiadanego tzw. władztwa planistycznego – lecz nie była do tego zobligowana, o ile nie zachodziły ku temu przesłanki. Rozważając zasadność wprowadzenia tych zakazów, Gmina winna była więc uwzględnić w szczególności to, że planistyczny zakaz zabudowy stanowi dotkliwą ingerencję w prawo własności, którego ochronę zapewniają m.in. przepisy art. 21 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a także art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Oczywiście własność nie jest prawem bezwzględnym i może doznawać określonych ograniczeń. Dopuszcza je już sama Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw [tu: z prawa własności] mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Władztwo planistyczne może być zatem realizowane przez organ gminy tylko w zakresie wyznaczonym przez obowiązujące prawo, a więc nie w sposób dowolny. Jeżeli gmina decyduje się na ingerencję w prawo własności, to tego rodzaju działanie wymaga zastosowania ww. zasady proporcjonalności. Określenie w m.p.z.p. statusu planistycznego nieruchomości musi być więc dokonane przede wszystkim zgodnie z wymaganiami art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Status ten nie może też prowadzić do naruszenia istoty prawa własności, "do czego dochodzi w sytuacji, gdy regulacje prawne uniemożliwiają praktyczne korzystanie z prawa i realizację jego funkcji, nie znosząc jednak samego prawa" (zob. wyrok TK z 9.7.2007 r., P 30/06, OTK-A 2007, Nr 7, poz. 74). Rolą organu planistycznego jest zatem wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, zarazem jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych m.p.z.p. Ocena podniesionego w skardze zarzutu nadużycia władztwa planistycznego przy ustanawianiu spornych zakazów zabudowy wymagała właśnie rozważenia, czy w tym przypadku doszło do należytego wyważenia interesu ogólnego i interesów indywidualnych. Dla procesu ważenia interesów indywidualnych i zbiorowych istotne znaczenie mają w szczególności postanowienia art. 1 ust. 2 u.p.z.p., które wskazują na wartości, które podczas wykonywania władztwa planistycznego powinny być uwzględniane (zob. wyrok NSA z 18.4.2018 r., II OSK 2110/17). W kontrolowanej sprawie wchodziły w grę zwłaszcza takie wartości, jak: wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7) oraz potrzeby interesu publicznego (pkt 9). O konieczności ważenia interesu publicznego i interesu prywatnego przez organ planistyczny stanowi expressis verbis art. 1 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wójt (burmistrz albo prezydent miasta) sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem, przy czym w uzasadnieniu przedstawia się w szczególności sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 u.p.z.p. W doktrynie podkreśla się przy tym, że ma "swój głęboki sens stawianie wymogu, by uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miała odpowiednie uzasadnienie, podobne do uzasadnienia decyzji administracyjnej wydanej w trybie kodeksu postępowania administracyjnego. Pozwala ono bowiem na zweryfikowanie legalności rozstrzygnięć podjętych mocą takich aktów, albowiem podejmując taki akt, rozstrzyga się o prawach i obowiązkach indywidualnie określonych podmiotów" (zob. E. Szewczyk, M. Szewczyk, Generalny akt administracyjny, Warszawa 2014, s. 96). Przywołany wyżej przepis art. 15 ust. 1 u.p.z.p. koresponduje z bardziej ogólnym – statuowanym w § 131 ust. 1 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej (stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"; Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP") – obowiązkiem sporządzenia uzasadnienia do projektu aktu prawa miejscowego, który z kolei stanowi refleks generalnego wymogu sporządzania uzasadnienia do każdego projektu aktu normatywnego (por. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2021, uw. 1 do § 12). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ wydający akt prawa miejscowego ma obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia nie tylko ze względu na dyspozycję przywołanych przepisów ZTP, ale również dlatego, że takie uzasadnienie warunkuje kontrolę sprawowaną przez organy nadzoru oraz sądy administracyjne. Skoro bowiem do podstawowych obowiązków sądów administracyjnych należy eliminowanie wszelkich rozstrzygnięć administracji publicznej, które nie są wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i prawa, to sąd ma prawo badać powody, które legły u podstaw każdego rozstrzygnięcia zaskarżonego do Sądu. Tym samym organ, podejmując rozstrzygnięcie, ma prawny obowiązek sporządzić doń uzasadnienie (por. wyroki NSA: z 6.5.2003 r., II SA/Kr 251/03; z 25.9.2008 r., II OSK 945/08; z 13.10.2010 r., II GSK 876/09; z 25.9.2018 r., II OSK 1666/18; podobnie G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 713–715; por. też P. Chmielnicki, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 6 maja 2003 r. (sygn. akt II SA/Kr 251/03), "Przegląd Legislacyjny" 2003, nr 4, s. 173–174). W świetle powyższego uprawnione jest oczekiwanie, że uzasadnienie uchwały w sprawie uchwalenia m.p.z.p. powinno wyjaśniać przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Winno ono zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach (por. wyroki NSA: z 17.11.2016 r., II OSK 311/15; z 25.9.2018 r., II OSK 1666/18). Władztwo planistyczne gminy – pojmowane w świetle art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności nieruchomości w drodze stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – nie jest bowiem władztwem absolutnym (nieograniczonym), niepodlegającym żadnej kontroli i legitymizującym podejmowanie działań arbitralnych. Innymi słowy, władztwo to nie może być traktowane jako nieumotywowana przekonywująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności. Powyższe ma na celu wykluczenie zarzutu nadużycia przez gminę władztwa planistycznego – nadużycia kwalifikowanego w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i stanowiącego, zgodnie z tym przepisem, podstawę do stwierdzenia nieważności wadliwego aktu planistycznego w całości lub odpowiedniej części (por. wyroki NSA: z 28.3.2014 r., II OSK 518/13; z 25.9.2018 r., II OSK 1666/18). W kontrolowanej sprawie kwestionowane postanowienia Planu dotyczyły zakazów zabudowy ustanowionych dla terenów: rolniczych (R), rolniczych i zieleni otwartej (R/ZO) oraz leśnych (ZL) – w granicach działki Skarżących nr ewid. 66. W związku z tym należy jeszcze podkreślić – w ślad za trafnymi spostrzeżeniami doktryny – że zarówno z tego względu, iż prawo zabudowy ma charakter wolnościowy i konieczne jest wykazanie każdego przejawu ingerencji w to prawo, jak i z uwagi na to, że konstytucyjne gwarancje praw wolnościowych sprowadzają się zwłaszcza do ochrony sądowej, podstawowe znaczenie ma przedstawienie przez organ motywów jego działania i podstaw takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności. Powinno to nastąpić bądź w uzasadnieniu uchwały – o ile jest ono sporządzane – a na pewno w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, lub w odpowiedzi na skargę, a także można je dekodować z dokumentacji planistycznej, zwłaszcza z protokołu sesji rady poprzedzającej uchwalenie planu (tak W. Jakimowicz, Wolność zabudowy w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 210-211). W konsekwencji należy podzielić i to stanowisko doktryny, zgodnie z którym przepisy u.p.z.p. należy interpretować, w świetle art. 2 Konstytucji RP, w ten sposób, aby w toku całej procedury planistycznej organy gminy rozważały wszystkie wchodzące w grę interesy, a sytuacje konfliktowe rozstrzygały zgodnie z obowiązującym prawem, w tym przestrzegając obowiązku uzasadniania swoich rozstrzygnięć (tak Z. Niewiadomski, Nowe prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2003, s. 33–34). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie, w odniesieniu do analizowanych rozwiązań planistycznych w granicach działki Skarżących (nr ewid. 66), organy Gminy tym wymogom nie sprostały. Już we wcześniejszych wyrokach tut. Sądu uwzględniających skargę na Uchwałę (w określonych zakresach – zob. wyroki o sygn. akt: II SA/Po 574/22, IV SA/Po 599/24, IV SA/Po 906/24, IV SA/Po 724/25 i IV SA/Po 687/25) składy orzekające zasadnie wskazywały, że widoczny jest arbitralny charakter działania Gminy, bowiem uzasadnienie do zaskarżonej Uchwały nie zawiera jakichkolwiek motywów, które przemawiałyby za koniecznością zakazu zabudowy na wskazanych w Uchwale terenach. Te motywy nie wynikają także z przedłożonej Sądowi wraz z Uchwałą dokumentacji planistycznej. Z nader lakonicznego uzasadnienia do Uchwały wynika jedynie, że dla Organu ważne było uwzględnienie w szczególności walorów ekonomicznych przestrzeni przez ustalenie m.in. obszarów wyłączonych z zabudowy: terenów rolniczych, terenów rolniczych i zieleni otwartej (zob. pkt 8 lit. e uzasadnienia). Jednak w żaden sposób nie sprecyzowano, o jakie konkretnie walory ekonomiczne przestrzeni chodzi, a także dlaczego przemawiają one akurat za wprowadzeniem spornych zakazów zabudowy. Z kolei w odpowiedzi na skargę Gmina, uzasadniając potrzebę wprowadzenia tych zakazów, tyleż silnie, co ogólnikowo akcentowała walory przyrodnicze terenów objętych w Studium strefami II i III, a także treść ustaleń studialnych poświęconych tym strefom – argumentując mało konkretnie, że "[w] Studium ww. strefy wskazano jako najcenniejsze obszary przyrodnicze gminy, dla których kierunki rozwoju to: tereny użytkowane rolniczo, tereny zieleni, w tym lasów, łąk, pastwisk, wód i terenów podmokłych, z dopuszczeniem lokalizacji układów komunikacyjnych i sieci infrastruktury technicznej z uwagi na konieczność zachowania ich ciągłości, pod warunkiem ochrony walorów krajobrazowych oraz minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko" (s. 5 odpowiedzi na skargę). W związku z tym należy zauważyć, że jeżeli intencją Gminy było ograniczenie określonej zabudowy na wskazanych terenach, to nic nie stało na przeszkodzie rozważeniu i wprowadzeniu w Planie tego rodzaju regulacji, która np. ustalałaby zakaz wznoszenia na danym terenie obiektów pewnego rodzaju lub przekraczających określone parametry. Nie budzi wątpliwości Sądu, że względy ochrony środowiska –akcentowane zwłaszcza w odpowiedzi na skargę – mogą w określonych przypadkach stanowić uzasadnioną podstawę wprowadzenia konkretnych ograniczeń prawa własności. Niemniej jednak, przyjmowane przez organ planistyczny ustalenia, mające na uwadze ww. cel (ochronę środowiska), skutkujące ustanowieniem na danym terenie całkowitego zakazu zabudowy, powinny być w każdym przypadku należycie i przekonująco uzasadnione (por. wyroki NSA: z 15.9.2022 r., II OSK 3332/19; z 7.4.2022 r., II OSK 1565/19). Przede wszystkim zaś winny spełniać test proporcjonalności ograniczeń (tu: zakazu) – który obejmuje powinność ich oceny z punktu widzenia kryteriów: konieczności, przydatności oraz proporcjonalności sensu stricto – czego w kontrolowanej sprawie ewidentnie zabrakło. Albowiem zasadnicza wadliwość Uchwały w zaskarżonym zakresie sprowadzała się właśnie do tego, że Rada Gminy nie wykazała w sposób konkretny, rzeczowy i przekonujący – nawet w odpowiedzi na skargę – przesłanek do wprowadzenia całkowitego zakazu zabudowy na obszarze spornej działki. W szczególności, podnosząc w odpowiedzi na skargę, że działka Skarżących bezpośrednio graniczy od wschodu z terenem Natura 2000 "Ostoja koło Promna", a od południa z Kanałem Czachurskim oraz że położona jest w granicy Parku Krajobrazowego Promno, Burmistrz nie wykazał (ani nawet nie twierdził wprost), że wprowadzenie spornych zakazów zabudowy na terenie działki nr 66 miało swoją podstawę w określonych regulacjach dotyczących ww. form ochrony przyrody. Wprawdzie organ przywołał przepis § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr XXXVII/728/13 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 30 września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno (Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 5742, z późn. zm.; dalej "Uchwała Sejmiku") – który stanowi, że na terenie Parku wprowadza się zakaz "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym – z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej" – ale nie wykazał (ani nawet nie stwierdził), że sporna działka leży w tak wyznaczonym 100-metrowym pasie od ww. linii brzegów lub zasięgu lustra wody, a w szczególności, że wspomniany Kanał Czachurski stanowi jeden z ww. rodzajów cieków lub zbiorników. Takiej, brakującej, skonkretyzowanej argumentacji nie może zastąpić li tylko ogólnikowe stwierdzenie organu, że w cytowanej uchwale Sejmiku "w § 5 ust. 1 wprowadzono obowiązujące na terenie parku zakazy, które uwzględniono przy uchwalaniu skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" (s. 5 odpowiedzi na skargę). Zresztą, i to stwierdzenie może budzić wątpliwości co do jego pełnej wiarygodności, jeśli się zważy, że w § 5 ust. 2b Uchwały Sejmiku zostały przewidziane określone wyjątki od cytowanego zakazu z § 5 ust. 1 pkt 7 tej uchwały, podczas gdy sporne zakazy zabudowy ustanowione w § 9 pkt 4, § 10 pkt 4 i § 12 pkt 3 zaskarżonej Uchwały – nie licząc wyłączenia spod tych zakazów urządzeń infrastruktury technicznej i teletechnicznej – mają charakter bezwzględny (bezwyjątkowy). W tym miejscu godzi się zaznaczyć, że także we wcześniej rozpoznawanych sprawach ze skarg na Uchwałę, tut. Sąd zwracał uwagę na to, że dla innych nieruchomości położonych na terenach oznaczonych jako R/ZO w granicach Parku Krajobrazowego Promno – a nawet obszaru Natura 2000 – wprowadzenie zakazu zabudowy również nie jest uzasadnione, i to także na gruncie unormowań ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody dotyczących parków krajobrazowych (zob. szerzej wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Po 599/24; por. też wyrok WSA o sygn. akt II SA/Po 574/22 dot. działki z tego samego obrębu, co działka nr 66: Wójtostwo). Wypada jeszcze dodać, że inaczej niż w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 421/25 – jedynej, w której zapadł (nieprawomocny) wyrok oddalający skargę na Uchwałę – przedmiotowa działka nr 66 nie wchodzi w skład zwartego kompleksu leśnego. Odnosząc się do nieuwzględnionych wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżących z 20 stycznia 2026 r., należy stwierdzić, że w odniesieniu do nich nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 106 § 3 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przede wszystkim w niniejszej sprawie Sąd nie powziął wątpliwości, o jakich mowa w tym przepisie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, tj. stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 66, obręb Wójtostwo. Sąd zaznacza, że nie mógł w swym rozstrzygnięciu ograniczyć się tylko do stwierdzenia nieważności wyraźnie wyszczególnionych w skardze przepisów § 9 pkt 4, § 10 pkt 4 i § 12 pkt 3 Planu (w zakresie dotyczącym ww. działki), gdyż pociągnęłoby to za sobą niewykonalność Planu w odniesieniu do tej nieruchomości (działki). Zaskarżony plan miejscowy nie przewiduje bowiem żadnych wymaganych przez ustawę parametrów zabudowy (por. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.) dla terenów R, R/ZO i ZL – co było usprawiedliwione pod rządem ustanowionego w odniesieniu do tych terenów planistycznego zakazu zabudowy (w ww. przepisach Planu), ale czego już nie sposób byłoby zaakceptować w sytuacji, gdy takiego zakazu nie ma (tu: w sytuacji stwierdzenia nieważności ww. ustaleń). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez Skarżących koszt wpisu od skargi (300 zł), wynagrodzenie należne jego pełnomocnikowi zawodowemu ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.) oraz koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 797 zł.