IV SA/Po 246/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej T. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy T. na okres 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy T. na rzecz [...] Sp. z o.o. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Sygn. akt IV SA/Po [...] UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga [...] Sp. z o.o. (zwanej dalej: Spółka, skarżąca) na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy T. na okres od dnia [...].01.2017 r. do [...].12.2017 r. (zwane dalej odpowiednio: uchwała, Rada, Taryfy). Działający w imieniu skarżącej pełnomocnik, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 z późn. zm., zwanej dalej: Usg) zaskarżył uchwałę w całości i zarzucił naruszenie: 1) art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2015 r., poz. 139 z późn. zm., zwanej dalej: Uzzw) poprzez odmowę zatwierdzenia taryfy, w sytuacji gdy została ona sporządzona zgodnie z przepisami prawa, 2) art. 24 ust. 4 i 5 Uzzw polegające na niewskazaniu w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały oraz jej uzasadnieniu skonkretyzowanych przepisów prawa rzekomo naruszonych przez skarżącą w opracowanej taryfie, a nadto podjęciu uchwały o odmowie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków mimo, iż Burmistrz T. (zwany dalej: Burmistrz) stwierdził jej poprawność w ramach weryfikacji, 3) art. 20 ust. 2, art. 20 ust. 4 pkt 1 Uzzw oraz § 3 pkt 1 lit. a), § 6 pkt 1 lit. b), § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. z 2006 r., nr 127, poz. 886 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzenie taryfowe), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, a wskutek tego bezpodstawnym przyjęciu, iż wzrost cen i stawek opłat taryfowych jest nieuzasadniony, albowiem przedłożona przez skarżącą Burmistrzowi taryfa dla zbiorowego odprowadzania ścieków została przygotowana w sposób niezgodny z przepisami prawa, zaś koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 Uzzw (w zakresie podatku od nieruchomości) mają charakter kosztów niecelowych. Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa). W ocenie skarżącej zaskarżona uchwała z samego już formalnego punktu widzenia podjęta została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, albowiem w żadnym miejscu nie wskazuje ona na podstawy prawne jej podjęcia tj. przepisów, które skarżąca rzekomo naruszyła przygotowując taryfę. Absolutnie niewystarczającym jest przy tym, zdaniem skarżącej, odwołanie się w sposób ogólny do blankietowej normy prawnej wysłowionej w art. 24 ust. 5 Uzzw. Ponadto, odmowa zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków opracowanej przez skarżącą została oparta przez Radę jedynie na niczym nieuzasadnionym i sprzecznym ze stanem faktycznym przyjęciu a priori, że skarżącą dopuściła się celowego zawyżenia cen i stawek opłat. Wzrost cen i stawek opłat w porównaniu z obecnie obowiązującymi taryfami wynika tymczasem wyłącznie z czynników obiektywnych oraz okoliczności niezależnych od skarżącej. Zdaniem skarżącej w istocie zatem Rada odmówiła zatwierdzenia taryf przedłożonych przez skarżącą tylko dlatego, że skarżącą uwzględniła w swoich kosztach podatek od nieruchomości w wysokości, którą określiła sama Gmina (decyzją Burmistrza). Podkreślono również, że przygotowana przez skarżącą taryfa dla zbiorowego odprowadzania ścieków została sporządzona przy zastosowaniu zasad, o których mowa zarówno w Uzzw jak i rozporządzeniu taryfowym, a nadto w prawidłowy sposób identyfikuje ona koszty celowe, stanowiące podstawę do ustalenia niezbędnych przychodów oraz dokonuje ich należytej alokacji. Tym samym, skoro przedmiotowa taryfa zostały sporządzona zgodnie z właściwymi przepisami prawa, co potwierdziła nadto weryfikacja Burmistrza T., podjęcie przez Radę uchwały o odmowie zatwierdzenia taryfy, w ocenie skarżącej, narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa, co winno skutkować wyeliminowaniem tejże uchwały z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o oddalenie skargi. Zakwestionowała tezę, że organ wykonawczy gminy jest uprawniony do dokonania weryfikacji taryf, zaś rada jedynie zatwierdza rezultat jego działań. Rada bowiem jako gminny organ stanowiący i kontrolny sprawdza wniosek taryfowy pod kątem zgodności z przepisami. Próba odebrania radzie tej kompetencji jest niezgoda z prawem. Podkreślono, że unormowania art. 24 Uzzw, stanowiące o trybie zatwierdzania taryf przez radę gminy, mają chronić interes odbiorców usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na terenie gminy. Tej ochronie służy m.in. przepis art. 24 ust. 4 Uzzw, umożliwiający weryfikację wniosku o zatwierdzenie taryf przez organ zarządzający gminy, oraz art. 24 ust. 5, który zaś daje radzie gminy możliwość zatwierdzenia bądź odmowy zatwierdzenia taryf, w zależności od tego, czy zostały one sporządzone zgodnie z przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2008 r.. sygn. akt II OSK 279/08, wskazał, że "rada gminy ma kompetencje do oceny przedstawionych taryf z punktu widzenia sporządzenia zgodnie z przepisami prawa." Zatem, weryfikacja taryf przez Burmistrza nie zwalnia Rady od obowiązku ponownej analizy stanu faktycznego sprawy i odniesienia jej do przepisów prawa regulujących problematykę ustalania taryf za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Rada podkreśliła również, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2136/10 stwierdzono, że Rada Miasta musi poddać analizie zarówno poziom marży, jak i poziom kosztów, gdyż poziom marży jest kształtowany przez realizację przychodów jak i ponoszonych kosztów. Zatem Rada nie może, w jej ocenie, uchylić się od analizy niezbędnych i uzasadnionych kosztów działalności Spółki. Rada podniosła, że ustaliła, iż przedmiotowa taryfa sporządzona została nierzetelnie, co nie zabezpiecza ochrony odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek. Kolejno podniesiono, że podatek od nieruchomości określony został dla spółki decyzją Burmistrza załączoną do skargi. Spółka odwołała się od tej decyzji a sprawa trafiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Spółka podatku zgodnego z decyzją nie zapłaciła. Kwestia wymiaru podatku nie jest więc przesądzona. Skoro spółka nie akceptuje wymiaru podatku dokonanego przez organ, nie uiszcza go, to – zdaniem Rady – nie powinna go też umieszczać w swych taryfach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę na przedmiotową uchwałę Rady wywiodła Spółka na podstawie art. 101 Usg. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunek w postaci bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia został w niniejszej sprawie spełniony. Sąd, w niniejszym składzie, stanął na stanowisku, że skarżąca miała legitymację skargową na gruncie wskazanego przepisu. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1354/14 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) podjęta na podstawie art. 24 ust. 5 in fine Uzzw uchwała rady gminy o odmowie zatwierdzenia taryf przedłożonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne narusza interes prawny tego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 ust. 1 Usg. Zdaniem Sądu do takiego wniosku prowadzi zwłaszcza analiza przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków normujących zasady opracowywania, zatwierdzania oraz obowiązywania ww. taryf. Wynika z niej, że zatwierdzanie omawianych taryf przez radę gminy jest władczym uprawnieniem gminy wynikającym z realizacji nałożonych na nią w drodze ustawy zadań publicznych z zakresu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Skoro zaś na podstawie takiej taryfy dokonuje się rozliczenia usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na rzecz odbiorców, to jej zatwierdzenie oddziałuje na prawa przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i na obowiązki odbiorców w tym zakresie. Oznacza to zdaniem Sądu, że uchwałę rady gminy o zatwierdzeniu omawianej taryfy lub o odmowie jej zatwierdzenia, należy uznać za akt z zakresu administracji publicznej, jako wyraz władczego oddziaływania rady gminy na kształt rozliczeń za usługi ze sfery publicznej pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcami, jako podmiotami zewnętrznymi wobec rady gminy, w żaden sposób niepodporządkowanymi jej funkcjonalnie. W konsekwencji, w ocenie NSA, należy stwierdzić, że na gruncie stanu normatywnego wynikającego z przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie powinno budzić wątpliwości, iż zaskarżenie niekorzystnej dla siebie uchwały rady gminy, w szczególności dotyczącej podstawowej sfery działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, jest zasadniczym interesem prawnym tego przedsiębiorstwa (tu: Spółki). Brak bowiem aktualnej taryfy w istocie negatywnie, bezpośrednio i realnie wpływa na ekonomiczną i korporacyjną sferę działania przedsiębiorstwa, czyli narusza jego interes prawny (w tej mierzez Sąd przywoła wyroki NSA: z 18 listopada 2015 r., II OSK 619/14 i II OSK 620/14, oraz z 05 listopada 2004 r., II OSK 966/13 dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, jak również J. Rotko [w:] P. Bojarski i in., Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Komentarz, Warszawa 2011, s. 233). Skargę uznać zatem należało za dopuszczalną. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: Ppsa) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 Ppsa). Stosownie do treści art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 9 kwietnia 2008, sygn. akt II GSK 22/08; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy T. na okres od dnia [...].01.2017 r. do [...].12.2017 r. W myśl art. 24 ust. 4 Uzzw wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia. Zgodnie z art. 24 ust. 5 Uzzw Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków. Oceniając zatem jej legalność zauważyć należy, że zgodnie z art. 24 ust. 5 Uzzw rada gminy zatwierdza w drodze uchwały taryfy za zbiorowe odprowadzanie wody i zbiorowe odprowadzanie ścieków, które określa przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne (art. 20 ust. 1 ustawy). W myśl przywołanego przepisu do kompetencji rady gminy należy także podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Należy jednak podkreślić – na co słusznie wskazała w skardze skarżąca – że jedyną przesłanką uprawniającą organ gminy do przyjęcia takiej uchwały jest sporządzenie taryf niezgodnie z przepisami. Przy czym – jak słusznie podniesiono w skardze – rada gminy podejmując uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf musi wskazać konkretne przepisy, które zostały naruszone przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne przy sporządzaniu taryf, a przepisy te powinny być wskazane w podstawie prawnej lub w uzasadnieniu uchwały, który może mieć formę załącznika do uchwały i stanowić jej integralną część. W wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. (sygn. akt II OSK 2306/12) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie stwierdził, że rada gminy nie dokonuje samodzielnie weryfikacji, pod względem legalności i celowości, sporządzania taryf. Norma kompetencyjna zawarta w art. 24 ust. 4 i ust. 5 Uzzw powinna być interpretowana na gruncie systemowych i funkcjonalnych reguł wykładni, w związku z unormowaniami regulującymi zasady i tryb ustalania taryf także w zakresie podziału kompetencji pomiędzy wójtem a radą. Rada gminy zatwierdza tylko taryfy pozytywnie zweryfikowane przez wójta, zaś odmawia ich zatwierdzenia, gdy w ocenie organu wykonawczego, taryfy sporządzone zostały niezgodnie z przepisami prawa. Zatem w przypadku zatwierdzenia taryf przez wójta gminy rada gminy nie może kwestionować prawidłowości ich ustalenia, a tym bardziej odmówić zatwierdzenia proponowanych taryf. Powyższe stanowisko aprobowane jest także przez doktrynę. Karolina Ubysz w Komentarzu do art.24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (publ. Lex/El) - powołując się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2014 r., sygn. II SA/Ol 269/14, publ. LEX nr 146542 - wskazała, że rada gminy nie jest upoważniona do samodzielnej weryfikacji legalności i celowości sporządzania taryf. Zatwierdza ona tylko taryfy pozytywnie zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), odmowa zaś ich zatwierdzenia następuje, gdy w ocenie organu wykonawczego taryfy zostały sporządzone niezgodnie z przepisami prawa. W przypadku zatwierdzenia taryf przez właściwy organ, rada gminy nie może kwestionować prawidłowości ich ustalenia, a tym bardziej odmówić ich zatwierdzenia Janusz Jerzy w opracowaniu pt. "Taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków" trafnie wyjaśnił, że "przepis art. 24 ust. 5 Uzzw, stanowi jedynie legitymację dla organu stanowiącego gminy, dla podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf – uprawnia ten organ do podjęcia uchwały o określonej treści. Dlatego też powołanie się, przy odmowie zatwierdzenia taryf, tylko na ten przepis, nie może być uznane za wystarczające. Podstawę dla podjęcia takiej uchwały stanowi nie tylko wskazana norma prawna, ale również inny przepis lub przepisy prawa materialnego, których naruszenie świadczyłoby o sporządzeniu taryf niezgodnie z prawem. Odmowa zatwierdzenia taryfy nie może być oparta wyłącznie na subiektywnej ocenie wysokości zaproponowanej taryfy lub na samym przekonaniu, że stawka opłat sporządzona została na podstawie nierzetelnych kalkulacji i danych - wymaga natomiast wykazania jej nielegalności. Kwestionując konkretne ustalenia taryf, czy też ustalenia faktyczne w oparciu o które zostały one sporządzone, Rada powinna wykazać, który przepis prawa zostały naruszony i precyzyjnie wskazać na czym owo naruszenie polega." Komentator powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2012 r., II SA/Wr 234/11., dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Rada Miejska T. odmówiła zatwierdzenia taryf nie wskazując żadnego przepisu prawa, który w jej ocenie został naruszony. Należy wyjaśnić, że skoro przedstawione Radzie taryfy zostały zatwierdzone przez Burmistrza, to żadna z powołanych przez Radę okoliczności nie uzasadnia podjęcia uchwały o odmowie ich zatwierdzenia. Przepis art. 24 ust. 5 Uzzw stanowi bowiem jedynie legitymację dla organu stanowiącego gminy dla podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, czyli podjęcia uchwały o określonej treści. Nie jest jednak wystarczające w kontrolowanym przypadku powołanie się na ten przepis, gdyż w przypadku odmowy zatwierdzenia taryf rada musi wskazać przepis, którego naruszenie świadczyłoby o sporządzeniu taryf niezgodnie z prawem. Odmowa zatwierdzenia taryfy nie może być oparta na subiektywnej ocenie. Podstawą uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf nie może być też przekonanie radnych o potencjalnym sporządzeniu taryf na podstawie nierzetelnych kalkulacji i danych (potencjalnych błędów co do ilości ścieków przyjmowanych przez nową oczyszczalnią). Reasumując rada gminy nie jest upoważniona do samodzielnej weryfikacji legalności i celowości sporządzania taryf. Zatwierdza ona tylko taryfy pozytywnie zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), odmowa zaś ich zatwierdzenia następuje, gdy w ocenie organu wykonawczego taryfy zostały sporządzone niezgodnie z przepisami prawa. W przypadku zatwierdzenia taryf przez właściwy organ, rada gminy nie może kwestionować prawidłowości ich ustalenia, a tym bardziej odmówić ich zatwierdzenia (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2014 r., II SA/Ol 269/14, LEX nr 1465427). W niniejszej sprawie organ wykonawczy pozytywnie zweryfikował taryfy. Rada nie była więc uprawniona do odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy T. na okres od dnia [...].01.2017 r. do [...].12.2017 r. Jak trafnie wyjaśnił NSA w Warszawie w wyroku z dnia 06 grudnia 2016 r., sygn. II GSK 3471/16, (LEX nr 2190686) Rada podejmując uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków musi wskazać konkretne przepisy, które zostały naruszone przez przedsiębiorstwo przy sporządzaniu taryf. Przepisy te powinny być wskazane w podstawie prawnej lub w uzasadnieniu uchwały, który może mieć formę załącznika do uchwały i stanowić jej integralną część. Przepis art. 24 ust. 5 Uzzw, stanowi jedynie legitymację dla organu stanowiącego gminy, dla podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Uprawnia ten organ do podjęcia uchwały o określonej treści. Dlatego też powołanie się, przy odmowie zatwierdzenia taryf, tylko na ten przepis, nie może być uznane za wystarczające. Odmowa zatwierdzenia taryfy nie może być oparta wyłącznie na subiektywnej ocenie wysokości zaproponowanej taryfy lub na samym przekonaniu, że sporządzone ona zostały na podstawie nierzetelnych kalkulacji i danych, wymaga natomiast wykazania jej nielegalności. W niniejszej sprawie Rada Gminy w uzasadnieniu uchwały wskazała jedynie na naruszenie art. 20 i 24 Uzzw Rada nie wskazała żadnego innego przepisu prawa materialnego, który zostałby naruszony. Rada nie wyjaśniła na czym ewentualne naruszenie polega. Wskazała jedynie, że taryfa przedstawiona przez spółkę rodzi negatywne skutki dla mieszkańców. Skoro zatem w zakwestionowanej uchwale nie wskazano konkretnych przepisów, które zostały naruszone przy sporządzaniu taryf, a taryfy zostały pozytywnie zatwierdzone przez Burmistrza jako organ wykonawczy, to zaskarżona uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem art. 24 ust. 5 Uzzw. Zgodnie zaś z przepisem art. 91 ust. 1 Usg uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Wobec powyższego na podstawie art. 147 § 1 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.).