IV SA/Po 717/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącego Towarzystwa [...] kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia [...].12.2012r. nr [...] na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust.1 pkt 4, art. 80 ust. 1 oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz.1227 ze zm. - zwanej dalej ustawą) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku F. P. sp. z o.o. w W. odmówił wydania na jej rzecz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie farmy wiatrowej Ż." na terenie gminy K. w miejscowościach B., W., Ż. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor w dniu 12.02.2009r. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia polegającego na budowie 19 siłowni wiatrowych o mocy ok. 50 MW. Postępowanie zakończono wydaniem pozytywnej decyzji w dniu [...].11.2009r. nr [...], która została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...].06.2010r. nr [...], w której wskazano na szereg uchybień procesowych. Skarga na powyższą decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26.06.2012r. sygn. akt II SA/Po 510/10. Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia [...].10.2011r. nr [...] umorzył postępowanie główne zmierzające do wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach. Na skutek zażalenia na przewlekłe postępowania przez Burmistrza K. w sprawie o sygn. akt: [...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie "Zespołu Elektrowni Wiatrowych Ż." w obrębie wsi B., W. i Ż., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. nr. [...] uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione i wyznaczyło Burmistrzowi Miasta i Gminy K. termin 2 miesięcy na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze Burmistrz Gminy K. uwzględniając, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, póz. 1397), postanowieniem z [...].05.2012. Nr [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) z prośbą o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W trakcie postępowania przed RDOŚ, z uwagi na fakt, iż ostatecznie przyjęty do realizacji wariant inwestycji różnił się znacznie od wariantów przedstawianych do dnia 21.05.2012 r. a także uwzględniając fakt, iż dokumentacja zebrana do tego dnia zawierała liczne wyjaśnienia i uzupełnienia, co mogło skutkować niejednoznacznościami informacji posiadanymi przez RDOŚ, pismem z 24.05.2012 r., zobowiązano Inwestora do przedstawienia jednolitego tekstu raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko, stanowiącego podstawowy dowód w przedmiotowej sprawie. Inwestor przedstawił tekst jednolity raportu z dnia 26.06.2012 r., z uwzględnieniem zmian projektowanej farmy. Z uwagi na fakt, iż w raporcie przedstawionym 26.06.2012 r., występowały braki i nieścisłości, RDOŚ pismem z 24.07.2012 r., wezwał Inwestora do przedstawienia wyjaśnień i uzupełnień. Wpłynęły także uwagi i zastrzeżenia Towarzystwa Rozwoju Ż. wskazujące na błędy i nierzetelność przedstawionej dokumentacji. Na podstawie zgromadzonego materiału, RDOŚ w P. postanowieniem z dnia [...].10.2012r. nr [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej Ż., na terenie gminy K. Burmistrz Miasta i Gminy K. kierując się ustaleniami zawartymi w powyższym postanowieniu wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie w wariancie ostatecznym ma polegać na budowie farmy wiatrowej, na którą składać się ma nie więcej niż 13 siłowni wiatrowych o nominalnej mocy elektrycznej każdej z nich, nie przekraczającej 3 MW. Łączna moc farmy nie ma przekraczać 39 MW. Wysokość każdej z siłowni, przy maksymalnie wzniesionym skrzydle, nie ma przekraczać 200 m npt. Zaproponowano eksploatację wirników o średnicy nie większej niż 112 m, umieszczonych na wieżach, na wysokości do 140 m npt. W ramach inwestycji przewidziano wykonanie Głównego Punktu Odbioru (GPO), stanowiącego punkt zbiorczy przyłączenia poszczególnych siłowni. Na czas budowy mają zostać wykonane place manewrowe i tymczasowe drogi dojazdowe. Po zakończeniu etapu realizacji, place manewrowo-montażowe mają ulec likwidacji, a drogi dojazdowe wykorzystywane mają być jako serwisowe. Energia elektryczna, będąca podstawowym produktem, ma być przesyłana liniami kablowymi do GPO i następnie do krajowego systemu elektroenergetycznego, poprzez linię 110 kV. Burmistrz Miasta i Gminy K., wskazał, że RDOŚ na podstawie zebranych materiałów , w tym Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej K. z 14 września 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej we wsi Ż. ustalił, że tereny znajdujące się na południe od siłowni W-1, W-11 i w-14, w odległości 420 m od turbiny W-14 stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Pozostałe tereny zabudowane w miejscowościach B., W., Ż. zgodnie ze stanem faktycznym stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej. W związku z powyższym dopuszczalne poziomy hałasu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, póz. 826) to 50 dBA w porze dziennej i 40 dBa w porze nocnej. W przedłożonej dokumentacji zawarto szereg analiz oddziaływania akustycznego dla różnych założeń dotyczących parametrów akustycznych i geometrycznych planowanych turbin i różnych uwarunkowań wpływających na tłumienie hałasu. Każda z tych analiz prowadzi do wniosku, że przewidywane poziomy hałasu w środowisku wynikające z eksploatacji inwestycji przekraczają znacznie poziomy dopuszczalne dla w/w terenów w nocy. Mając na uwadze skalę i charakter inwestycji, charakterystykę podstawowych źródeł hałasu i wielkość stwierdzonych przekroczeń akustycznych standardów jakości środowiska, a także fakt, iż inwestor nie przedstawił rozwiązań technicznych, technologicznych ani organizacyjnych skutkujących obniżeniem poziomu hałasu w środowisku do poziomów dopuszczalnych RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Powołując się na ustalenia RDOŚ wskazano również, że lokalizację inwestycji planowano w granicach obszaru chronionego krajobrazu "K.-O. wraz z zadrzewieniami gen. D. Ch. i Kompleksem leśnym O.-G", w odległości ok. 3 km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Zachodnie Pojezierze K. [...] oraz ok. 8 km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Zbiornik W. [...]. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, na podstawie przedstawionej przez inwestora dokumentacji - raportów o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko oraz uzupełnień do raportów, ustalono, że zaproponowany wariant budowy turbin we wskazanych przez inwestora lokalizacjach nie może zostać uzgodniony. Autorzy opracowania "Prognoza oddziaływania elektrowni wiatrowej na terenie B., Ż. i W. w gminie K. na awifaunę na podstawie całorocznego monitoringu ptaków", w związku z przewidywanym oddziaływaniem inwestycji zaproponowali przesunięcie turbiny W16 i W19 poza obszar zachodniej części farmy oraz przemieszczenie turbiny W14 poza obszar o promieniu I km od obniżenia koło miejscowości W., w którym stwierdzono gniazdowanie błotniaka stawowego, żurawia oraz gęgawy. Wokół tego miejsca autorzy ww. opracowania wyznaczyli strefę o promieniu 600 m (dla gęgawy) oraz 1 km (dla żurawia i błotniaka stawowego), która, zgodnie z treścią przedmiotowej analizy, zapewni bezpieczne gniazdowanie tych gatunków. Zgodnie ze wskazanym powyżej opracowaniem planowana inwestycja może spowodować porzucenie stanowisk lęgowych błotniaka stawowego, żurawia oraz gęgawy. Ponadto turbiny W16 i W19 będą stanowiły barierę zakłócającą tory przelotów gęsi migrujących nad terenem farmy oraz latających z i do miejsc postoju koło W. i T. Inwestor, przedstawiając "nowy wariant inwestycji" nie uwzględnił zaleceń wynikających z przeprowadzonych analiz wpływu inwestycji na awifaunę sugerując, że zaproponowany wariant "został uzgodniony" z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. na spotkaniu, które odbyło się w lipcu 2011 r., jednak organ zgadza się ze stanowiskiem autorów monitoringu przedrealizacyjnego, uznając konieczność rezygnacji z budowy lub przesunięcie turbin W-14, W-16 i W-19, które stanowią zagrożenie dla ornitofauny. Stanowisko takie zostało przedstawione w piśmie z 20.06.2011 r.5 jak również na spotkaniu, które odbyło się w lipcu 2011 r., w siedzibie Regionalnej Dyrekcji w P., na prośbę i z udziałem Inwestora oraz autorów monitoringu przedrealizacyjnego. Burmistrz Miasta i Gminy K. w uzasadnieniu decyzji stwierdził również, iż analizując argumenty społeczne i przyrodnicze przedstawione w toku postępowania na obecnym etapie wiedzy nie da się jednoznacznie rozwiać wątpliwości mieszkańców dotyczących uciążliwości i wpływu na zdrowie ludzi lokalizacji elektrowni wiatrowych a także stwierdzenia przez autorów raportu oddziaływania na środowisko, że tereny zaproponowane pod inwestycję należą do "mniej cennych przyrodniczo". Tym samym Burmistrz argumentował, że o odmowie określenia warunków środowiskowych dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia orzeczono kierując się zasadą przezorności i prewencji. Uznano, iż nie sposób na obecnym etapie wiedzy technicznej o inwestycji i rozpoznania waloryzacji przyrodniczej gminy, zapewnić pełnej ochrony interesów społeczności lokalnej i ochrony przyrody przy lokalizacji farmy wiatrowej. Rachunek kosztów społecznych i priorytety środowiskowe (jak chociażby utrzymanie dotychczasowej atrakcyjności terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe), na które stawia gmina zadecydowały o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia budowa "Zespołu Elektrowni Wiatrowej Ż." w miejscowości B., W., Ż. F. P. sp. z o.o. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 81 ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji odmownej bez uprzedniego wskazania inwestorowi na zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne ustalenie, że tereny sąsiadujące z planowanymi siłowniami wiatrowymi to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zagrodowej, podczas gdy należy je zakwalifikować jako tereny zabudowy zagrodowej, 3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie nieprawidłowych poziomów dopuszczalnego hałasu dla terenów objętych zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia, 4. naruszenie art. 7 i art. 12 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu odwołująca zarzuciła, że organ I instancji w znacznej mierze oparł się na postanowieniu RDOŚ z dnia [...].10.2012r. odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przytaczając w uzasadnieniu jako własne obszerne fragmenty uzasadnienia tegoż postanowienia. Odwołująca wskazała, że organ uzgodnieniowy nie był właściwy do formułowania propozycji innej lokalizacji inwestycji. Organ występujący o uzgodnienie powinien dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania. Ponieważ art. 77 ust. 7 ustawy wyłączył w omawianym przypadku stosowanie art.106 § 5 k.p.a. postanowienie uzgodnieniowe w omawianym przypadku było niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji stąd skarżący może podnosić zastrzeżenia do ustaleń dokonanych przez organ uzgadniający dopiero w niniejszym odwołaniu. Dalej inwestor opisał szczegółowe zarzuty dotyczące postanowienia odmawiającego uzgodnienia i wskazał m.in., że ani Burmistrz, ani RDOŚ nie określili w sposób jednoznaczny, że warunkiem rezygnacji przez inwestora z budowy lub przesunięcie turbin W 14, W 16 i W 19. RDOŚ dopuścił w swym piśmie z dnia 20.07.2012r. możliwość utrzymania dotychczasowej lokalizacji w/w siłowni przy jednoczesnym przedstawieniu przez inwestora rozwiązań, które zostaną zastosowane jeżeli podczas monitoringu porealizacyjnego zostanie stwierdzone negatywne oddziaływanie w/w siłowni na wymienione gatunki ptaków. Ponadto w myśl art. 81 ust. 1 ustawy jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach za zgodą wnioskodawcy wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub w razie braku zgody wnioskodawcy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Burmistrz nie wskazał inwestorowi na zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, ani nie wezwał inwestora do określenia, czy wyraża zgodę na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z jednoczesnym wskazaniem wariantu dopuszczonego do realizacji. Tym samym inwestor został pozbawiony możliwości wyrażenia takiej zgody. Dalej odwołujący wskazał, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty m.p.z.p., a teren objęty m.p.z.p. jest poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. Towarzystwo Opieki Ż. w piśmie z dnia 02.02.2013r. zajęło stanowisko wobec twierdzeń zawartych w odwołaniu wnosząc o jego oddalenie. W bardzo szczegółowym uzasadnieniu Towarzystwo m.in. zarzuciło, że RDOŚ wbrew twierdzeniom odwołującej nie dopuścił możliwości dotychczasowej lokalizacji siłowni W 14, W 16 i W 19. Teza odwołującej spółki została błędnie wyinterpretowana z pism RDOŚ bez uwzględnienia całej ich treści. Bezpodstawne jest twierdzenie odwołującej, że proponowane przez inwestora rozwiązania pozwalały na wydanie decyzji środowiskowej przy utrzymaniu dotychczasowego położenia w/w siłowni. Towarzystwo w pełni podzieliło pogląd RDOŚ o braku przedmiotowych rozwiązań. Podkreśliło, że RDOŚ odmówił uzgodnienia po sporządzeniu 3 raportów i wskazaniu przez inwestora, że przedstawił ostateczny wariant przedsięwzięcia. Inwestor nie był zainteresowany innym wariantem przedsięwzięcia. Dalej Towarzystwo wskazało, że RDOŚ był wielokrotnie informowany, choćby przez Towarzystwo, że zwartą zabudowę Ż., W. i B. stanowi zabudowa zagrodowa oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Towarzystwo zakwestionowało też twierdzenia inwestora jakoby tereny objęte uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...].09.2001r. w sprawie m.p.z.p. zabudowy we wsi Ż. znajdują się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji przedstawiając szeroką argumentację w tym zakresie. Wskazano m.in., że inwestor ukrywał we wszystkich opracowaniach fakt istnienia w/w m.p.z.p. zarzucono, że inwestor opierał się wyłącznie na analizie zdjęć lotniczych, które nie obejmują całej wsi Ż. Dlatego zarzuty odwołania dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych organu I instancji są bezpodstawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...].05.2013r. nr [...], działając na podstawie art. 138 §2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że decyzją z dnia [...].12.2011r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...].10.2011r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nieprawomocnym wyrokiem z dnia 05.09.2012 r. sygn. IV SA/Po 130/12 oddalił skargę na w/w decyzję. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 77 ust. 7 ustawy uzgodnienie następuje w formie niezaskarżalnego postanowienia. Strona może je w myśl art.142 k.p.a. zakwestionować w odwołaniu od decyzji organu rozstrzygającego. Kolegium powołując się na judykaturę wskazało, że uzgodnienie jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny orzekający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, jednakże jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. (wyrok WSA w Łodzi, z dnia 20.10.2011r. o sygn. II SA/Łd 810/11). Dalej SKO podkreśliło, że o ile Burmistrz był związany treścią postanowienia RDOŚ z dnia [...].10.2012r., o tyle Kolegium było zobligowane do dokonania oceny zaskarżonego w odwołaniu postanowienia uzgadniającego. Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zauważył, że organ uzgadniający wskazał, że tereny znajdujące się na południe od siłowni W 1, W 11 i W 14, w odległości 420 m od turbiny W-14 stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto powołując się na pismo Burmistrza z dnia 26.09.2012r. organ uzgadniający wskazał, że pozostałe tereny zabudowane w miejscowościach B., W., Ż. zgodnie ze stanem faktycznym stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Kolegium zauważyło jednak, że już w piśmie z dnia 7.11.2012r. Burmistrz podał, że tereny sąsiadujące z planowanymi siłowniami wiatrowymi to tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy zagrodowej. Z kolei w raporcie sporządzonym na zlecenie inwestora w maju 2012r. wskazano, iż "w terenie lokalizacji wiatraka występuje zabudowa zagrodowa". Rekapitulując ten wątek Kolegium wskazało, że dokładnego wyjaśnienia wymaga ustalenie jaka rzeczywiście zabudowa występuje w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia i czy w konsekwencji przewidywane poziomy hałasu w środowisku wynikające z eksploatacji inwestycji przekraczać będą dopuszczalne poziomy hałasu. Kolegium zgodziło się także z zarzutem odwołującej, że organ uzgadniający nie wskazywał, że niezbędne jest przesunięcie wskazanych siłowni, czy rezygnacja z ich budowy, a jedynie zwrócił się o wyjaśnienie, czy inwestor zamierza uwzględnić zalecenia autorów monitoringu przedrealizacyjnego, a jeżeli nie zamierza ich uwzględnić o przedstawienie ewentualnych rozwiązań alternatywnych jeżeli w wyniku monitoringu porealizacyjnego zostanie stwierdzone negatywne oddziaływanie siłowni. Organ odwoławczy zauważył, że organ uzgadniający w żaden sposób nie odniósł się do wyjaśnień inwestora udzielonych w tej kwestii w piśmie z dnia 08.08.2012r. Kolegium wskazało też, iż organ uzgadniający w ponownym postępowaniu powinien się odnieść do opinii przedłożonych przez inwestora i Towarzystwo Rozwoju Ż. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinny być wskazane: wariant proponowany przez inwestora, racjonalny wariant alternatywny, oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. W myśl art. 81 ust. 1 ustawy , że jeżeli wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, to organ wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji za zgoda wnioskodawcy lub w razie braku zgody wnioskodawca odmawia zgody na realizacje przedsięwzięcia. Według Kolegium raport nie zawierał wariantu alternatywnego. Zdaniem Kolegium Burmistrz orzekał również na podstawie niepełnego materiału dowodowego istotnego dla sprawy. Z akt nie wynika bowiem, by dysponował on aktami postępowania uzgodnieniowego przeprowadzonego przez RDOŚ, a w szczególności rozstrzygał bez uzupełnień raportu przedkładanych przez inwestora. Nadto organ II instancji wskazał, że organy w omawianym zakresie nie mają swobody działania, a wydanie decyzji negatywnych może nastąpić jedynie w ściśle określonych sytuacjach np. w razie sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z m.p.z.p., gdy organ współdziałający odmówi uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, odmowy zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż określony we wniosku lub gdy z przeprowadzonego postępowania wynika możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. W świetle powyższego zdaniem Kolegium argumenty wskazane w końcowej części uzasadnienia organu I instancji nie mogły stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Towarzystwo Rozwoju Ż. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie art.138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe doprowadziło do prawidłowych ustaleń faktycznych skutkujących odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jej zdaniem nie zachodzi konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie. Zarzuciła nadto wadliwość w zakresie występowania wątpliwości co do występowania zabudowań w pobliżu projektowanej inwestycji i nakaz opierania się na dowodach przedłożonych przez inwestora. Zarzuciła też wadliwość ustalenia co do braku występowania w sprawie alternatywnego wariantu inwestycji za który jej zdaniem należałoby uznać pierwszy wariant zgłoszony przez inwestora (19 turbin). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swa dotychczasową argumentację. Pismem z dnia 3.02.2014r. skarżąca uzupełniła skargę rozszerzając swą argumentację dotyczącą wariantu alternatywnego, wpływu zwiększenia wysokości siłowni na środowisko, charakteru zabudowy sąsiadującej z planowaną inwestycją, podnosząc pominięcie przepisów ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody, a także zarzucając SKO niedopuszczalne ingerowanie w kompetencje orzecznicze Burmistrza i RDOŚ i niedokonanie analizy materiału dowodowego strony społecznej i de facto wyeliminowanie udziału społeczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, dlatego w pierwszej kolejności należy wyjaśnić charakter zaskarżonej decyzji oraz treść powołanego przepisu, którego aktualne brzmienie zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18). Celem nowelizacji art. 138 § 2 k.p.a. było zwiększenie prymatu zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy nad wyjątkowym charakterem decyzji kasacyjnych. Administracyjne postępowanie odwoławcze powinno bowiem co do zasady zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej oraz rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wojewódzki sąd administracyjny, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej, ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Przesłanką zastosowania omawianego rozstrzygnięcia jest sytuacja, w której występuje daleko idąca wadliwość postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, polegająca na tym, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższej regulacji normatywnej wynika, że dla podjęcia decyzji kasacyjnej konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przyłączającego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to jednak nie stanowi przesłanki wystarczającej; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, opublikowany w Lex/el). Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie, które w tym zakresie jest jednolite. Przede wszystkim wskazuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej znajduje uzasadnienie w przypadku, gdy organ odwoławczy ustali w sposób nie budzący wątpliwości, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, który ma istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji (zob. wyrok WSa z 02.02.2012 r., sygn. akt II Sa/Ke 843/11). Jeżeli natomiast dostrzeżone przez organ odwoławczy wady postępowania pierwszoinstancyjnego nie przekreślają możliwości rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a zebrany w sprawie materiał dowodowy wymaga jedynie uzupełnienia w ograniczonym zakresie, wówczas organ II instancji zobligowany jest zastosować art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dokonując bowiem wykładni art. 138 § 2 k.p.a. nie można pomijać treści art. 136 k.p.a., gdyż przepisy te pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym. Skoro zatem wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. nie jest dopuszczalna, to organ odwoławczy może powołać się na ten przepis tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy dojdzie do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Na organie odwoławczym ciąży zatem obowiązek wskazania, jakie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy winny zostać wyjaśnione oraz wskazania przyczyn, z powodu których organ odwoławczy w celu ich wyjaśnienia nie zastosował art. 136 K.p.a. (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Ke 302/11; wyrok WSA w Opolu z dnia 14 czerwca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Op 139/11; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 marca 2011r., w sprawie sygn. akt. II SA/Rz 1166/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Kr 534/10; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Go 823/10; WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Rz 360/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010r., w sprawie sygn. akt II GSK 1065/09). Zasada merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy związana jest również z określoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę powinien zatem kierować się względami ekonomiki procesowej i wspomnianą zasadą szybkości postępowania. Jeżeli zatem organ odwoławczy uchyla rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, to musi liczyć się z tym, że ostateczne załatwienie sprawy zostanie odsunięte w czasie. Należy jednak pamiętać, że kontrola prowadzona w aspekcie dopuszczalności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia winna uwzględniać także treść art. 15 k.p.a., statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w drugiej instancji. Oznacza to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 k.p.a., przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Wskazane przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej załatwienia zgodnie z art. 104 k.p.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż niedopuszczalnym było uchylenie się przez organ odwoławczy od prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Ustalenie charakteru zabudowy w otoczeniu planowanej inwestycji nie wykracza bowiem poza działanie do którego organ odwoławczy był uprawniony. Powyższe jest tym bardziej uzasadnione, iż w aktach znajdują się dokumenty i mapy, które organ odwoławczy mógł poddać samodzielnej ocenie i ustalić charakter zabudowy w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Powyższe nie wymaga zatem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do podnoszonej w decyzji organu odwoławczego kwestii braku wariantu alternatywnego wskazać należy, iż w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska – burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy). Jednakże przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 ustawy). Organ ten, z racji swoich kompetencji, jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane faktyczne wskazane w raporcie. Należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Wrocław 2009, s. 179). W ramach charakterystyki tego dokumentu, warto wskazać, iż poprzednia ustawa z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), zrezygnowała z wcześniej obowiązującego wymogu wykonywania oceny oddziaływania na środowisko przez biegłych, i aktualnie nie ma żadnych ograniczeń podmiotowych, kto może wykonywać raport. Jednakże w praktyce dokumenty takie przygotowywane są przez osoby posiadające stosowne wykształcenie. Raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. Aktualność zachowują zatem poglądy ukształtowane w orzecznictwie pod rządami poprzednio normującego to zagadnienie art. 52 Prawa ochrony środowiska, iż raport o oddziaływaniu na środowisko jest dokumentem prywatnym, będącym dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora. W art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko. W świetle zarzutów podnoszonych przez organ odwoławczy w kwestii wariantowości, podnieść należy zwłaszcza kwestię uwzględnienia w raporcie opisu analizowanych wariantów. W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis jego analizowanych wariantów. Przywoływany przepis wymienia trzy, to jest wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. W doktrynie podnosi się, że nie można wykluczyć w praktyce sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska; wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty (op. cit. K. Gruszecki, s. 181), o ile – zdaniem Sądu - w danej sytuacji możliwe będzie opracowanie "racjonalnego wariantu alternatywnego". Należy przypomnieć, że raport sporządzany jest na zlecenia inwestora, który przyjmuje określone założenia dla planowanego przedsięwzięcia (z reguły najbardziej korzystne z jego punktu widzenia) i niejednokrotnie już podjął działania, umożliwiające realizację zamierzonego przedsięwzięcia, np. nabywając konkretne nieruchomości. Powyższe wprost ogranicza wariantowość lokalizacji inwestycji, co oczywiście nie przesądza tego, że organ musi zaakceptować zaproponowany wariant (art. 7 Kpa). Uwzględniając powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zachowujący aktualność pogląd, iż nie "(...) w każdym przypadku raport musi przewidywać kilka wariantów planowanego przedsięwzięcia, czy też, że każde planowane przedsięwzięcie musi wywoływać konflikty społeczne, bo jak ich nie ma, to raport jest źle sporządzony" (zob. wyrok NSA z 17 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 149/05, LEX nr 198187). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż inwestor pierwotnie wnioskował o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie 19 siłowni wiatrowych o nominalnej mocy elektrycznej każdej z nich wynoszącej 2.3 MW. W wariancie uwzględniającym propozycje zminimalizowania oddziaływania na środowisko przyrodnicze (głównie dla awifauny) inwestor zrezygnował z 6 wiatraków i określił, iż przedmiotowe przedsięwzięcie ma polegać na budowie farmy wiatrowej, na którą składać się ma nie więcej niż 13 siłowni wiatrowych o nominalnej mocy elektrycznej każdej z nich, nie przekraczającej 3 MW. Powyższe w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie spełnia wymagania z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Odnosząc się do podnoszonej w decyzji organu odwoławczego kwestii orzekania przez organ I instancji na podstawie materiału dowodowego nie obejmującego akt (kopii akt) postępowania uzgodnieniowego przeprowadzonego przez RDOŚ, zgodzić należy się, iż powyższe stanowi naruszenie przepisów postępowania. Organ nie wykazał jednak, aby powyższe miało wpływ na wynik sprawy. Pamiętać bowiem należy, iż zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przepis art. 77 ust. 1 ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest zatem rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Należy podkreślić, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szerokorozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 – Lex nr 754651, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 – Lex nr 489196). Zdaniem Sądu literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" – czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., II SA/Po 411/2010). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielając powyższy pogląd wskazując przy tym, iż wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., IV SA/Po 751/2010). Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, po uzyskaniu negatywnego uzgodnienia z RDOŚ nie mógł wydać decyzji pozytywnej. Tym samym brak kompletu akt z postępowania przed RDOŚ nie mógł mieć wpływu na wynik postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...].12.2012r. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, iż nie zachodzą wskazane przez organ odwoławczy przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji organu i instancji na podstawie art. 138 §2 k.p.a. zasadnym jest uchylenie decyzji organu odwoławczego. W tym miejscu należy wskazać, iż istotną wadą decyzji organu odwoławczego jest również to, że organ ten w uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny i stan prawny, wyraził stanowisko, co do zarzutów odwołania, nie odnosząc się jednak w ogóle do argumentacji podnoszonej przez Towarzystwo Rozwoju Ż. w piśmie z dnia 02.02.2013r. W tym miejscu należy podkreślić, iż brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania jak również do argumentacji stron postępowania stanowi podstawę uchylenia decyzji organu II instancji, narusza bowiem istotę zasady dwuinstancyjnego postępowania (art. 15 k.p.a.). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zakresem kompetencji organu drugiej instancji (art. 138 k.p.a.), organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy rozpoznaje więc sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty stron oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97 - LEX nr 48234; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r., III SA/Wa 180/05 -LEX nr 166546). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uwzględniając niniejszy wyrok ponownie przeprowadzi postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji poddając wnikliwej analizie całość zgromadzonego materiału dowodowego, odnosząc się szczegółowo do argumentacji stron postępowania, w tym Towarzystwa Rozwoju Ż. zaprezentowanej w piśmie z dnia 02.02.2013 r. z uwzględnieniem odesłania do licznych załączników do tego pisma. Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy stwierdziwszy, iż w aktach sprawy brakuje określonych dokumentów z postępowania przeprowadzonego przez RDOŚ wezwie organ uzgodnieniowy do ich przedłożenia i z zachowaniem zasady dwuinstancyjności oceni całość zgromadzonego materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 200 P.p.s.a orzeczono o kosztach postępowania. O wykonalności zaskarżonej decyzji (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.