III SA/Wa 3644/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") prowadził wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] wystawionego przez Burmistrza M. (zwanego dalej: "wierzycielem"), postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w łącznej kwocie należności głównej 84.981 zł. Organ egzekucyjny celem wyegzekwowania przedmiotowej należności dokonał na podstawie zawiadomienia z dnia 28 listopada 2014 zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 3 grudnia 2014 r. oraz Spółce wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego w dniu 8 grudnia 2014 r. Skarżąca pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Jako podstawę zarzutów wskazała przepisy art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.e.a.", wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Skarżąca w uzasadnieniu zarzutów wskazała, że organ nie doręczył Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. do dnia podjęcia czynności egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nie nadano również tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tej sprawie nie zostało doręczone. W związku z powyższym ww. decyzja wierzyciela nie jest wykonalna, zaś określony w niej obowiązek nie jest wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Ponadto decyzji pierwszoinstancyjnej wierzyciela nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, wobec czego niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, która ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. Powyższe uzasadnia zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. stawy egzekucyjnej jest uzasadniony. Nawiązując następnie do zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca wskazała, że błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna powoduje, że wymóg określony w art. 27 u.p.e.a. nie został zrealizowany. Następnie organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. przekazał powyższe zarzuty Skarżącej - wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. uznał zgłoszone przez Skarżącą zarzuty za niedopuszczalne. W uzasadnieniu stwierdził, że zgłoszone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zarówno decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r., jak i rygor natychmiastowej wykonalności zostały doręczone prawidłowo, co potwierdzają dowody doręczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. uchyliło zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości i uznało za niedopuszczalne zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku oraz uznało za bezzasadne zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...].06.2016 r uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. dotyczące podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku i braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne oraz uznał za nieuzasadnione zarzuty założone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż Wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 i; 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne, na skutek czego postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. W odniesieniu do powyższego, organ egzekucyjny orzekł o niedopuszczalności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 34 § 1 a u.p.e.a. wskazując, że w przypadku zarzutów podjęcia egzekucji wobec nieistniejącego i niewymagalnego obowiązku, nie mogą być one przedmiotem oceny w ramach postępowania prowadzonego przez wierzyciela i organ wyższego stopnia, gdyż kwestie to były przedmiotem odrębnych postępowań i orzeczeń. Odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. stwierdził, iż wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. W przedmiotowej zaś sprawie obowiązek objęty ww. tytułami wykonawczymi podlegał egzekucji. Z kolei odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 1 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...].11.2014 r. wystawiony przez Wójta Gminy M. spełniał wymogi formalne określone w powyższym artykule, zawierał dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informacje, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. W związku z tym uznano zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Skarżąca pismem z dnia 7 lipca 2016 r. wniosła zażalenie wskazując, że rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów było przedwczesne, gdyż iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W ocenie Spółki, kwestia niedoręczenia decyzji do dnia wszczęcia egzekucji dotyczy ściśle egzekucji, a więc jej brak w obrocie prawnym czyni egzekucję niedopuszczalną, jak i nieuzasadnioną. Następnie organ nadzoru po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Organ nadzoru w uzasadnieniu powołując się na treść przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. W konsekwencji zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Organ nadzoru zauważył następnie, że przedmiocie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. Również podnoszony zarzut niedoręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania jak i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mieścił się w przesłance do wniesienia zarzutu braku wymagalności. Jednocześnie wyjaśniono, że kwestia doręczenia decyzji była przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].12.2014 r., a kwestia braku wymagalności obowiązku była przedmiotem postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Burmistrza M. z dnia [...].10.2014 r. i została zakończona postanowieniem z dnia [...].10.2014 r. Organ nadzoru wskazał, ze postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...].11.2014 r. o nr [...], wystawiony przez właściwy organ, a obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Zatem egzekucja administracyjna była dopuszczalna. Odnośnie zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., podniesiono, że w zarzucie art. 33 § 1 pkt 10 ww. ustawy mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Za niezasadny uznano ponadto zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, wskazując na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia. Skarżąca zaskarżyła następnie powyższe postanowienie organu nadzoru wnosząc skargę w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r., w której zarzuciła naruszenie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a. Uzasadniając powyższy zarzut Spółka podała, że w sprawie organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, mimo, że stanowisko wierzyciela nie miało przymiotu prawomocności. Nie uwzględniono bowiem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] czerwca 2015 r. Nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który może je uchylić w wyniku złożonej skargi. Uchylenie postanowienia może zaś skutkować zmianą ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów. W tej sytuacji rozpatrzenie zarzutów przez Naczelnika Urzędu i utrzymanie w mocy jego postanowienia przez DIS było przedwczesne. Skarżąca wskazała też, że wbrew stanowisku organu egzekucyjnego zarzuty nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji nie mogą zostać uznane za nieuzasadnione. Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wskazania wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a. są niezasadne. Przedmiotem sporu jest dopuszczalność wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie zarzutów w sytuacji, gdy ostateczne postanowienie wierzyciela zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów stało się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Strony spierają się również co do sposobu rozumienia pojęcia "niedopuszczalność egzekucji" użytego w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Skarżąca wskazuje na zasadność zarzutu niedopuszczalności egzekucji, powołując się na niedoręczenie Stronie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i wywodząc, że okoliczność ta stanowi o niedopuszczalności egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii spornych należy zauważyć, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zarzutów po uzyskaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Ustawa nie wymaga zatem, aby postanowienie wierzyciela miało cechę prawomocności. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem treści obowiązującego prawa, tj. art. 16 K.p.a., zatem nie może uwzględnić w niniejszym postępowaniu odmiennego stanowiska Spółki w tym względzie, zgodnie z którym wobec zaskarżenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Naczelnik Urzędu, a następnie DIS, nie mogli orzekać w sprawie zgłoszonych zarzutów. Tym ostatecznym postanowieniem było wspomniane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rację w sporze co do tej kwestii należało zatem przyznać organom, a nie Skarżącej. Odnosząc się do drugiej ze spornych kwestii należy zauważyć, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 1318/15). Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub do organu egzekucyjnego. Z przyczyn podmiotowych egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także, gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej, lub gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony. Z kolei wymagalność obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.) oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1632/15). Brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2485/15). Brak wymagalności jest bowiem wskazany jako podstawa zarzutów w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a zatem zakładając, iż ustawodawca jest racjonalny, nie można przyjmować, że brak wymagalności może stanowić podstawę zarzutów wnoszonych również na podstawie innej, niż art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Na marginesie należy w tym miejscu zauważyć, że z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wynika obowiązek zamieszczenia w tytule wykonawczym stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny. Obowiązek ten zostaje spełniony w razie zawarcia takiego stwierdzenia w treści tytułu wykonawczego. Inną kwestią jest natomiast prawdziwość takiego stwierdzenia, ale rozstrzygnięcie tej kwestii może nastąpić wyłącznie w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a nie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skoro tytuł wykonawczy w rozpoznawanej sprawie zawierał stwierdzenie o wymagalności obowiązku, to tym samym tytuł wykonawczy spełniał wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Należy zauważyć, że wypowiedź wierzyciela w przypadku, gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Skoro zatem Spółka wniosła zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zaś Wierzyciel uznał ten zarzut za niezasadny, to organ egzekucyjny nie mógł przyjąć – rozpatrując zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., że obowiązek nie jest wymagalny. Sąd zauważa, że z treści skargi, ani nawet z treści akt administracyjnych, nie wynikają okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Spółka ograniczyła się do kwestionowania wyłącznie prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co przecież stanowiło już podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i uznanego przez Wierzyciela za bezzasadny. Ów pogląd wierzyciela dotyczący prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji, niezakwestionowany skutecznie, determinuje dalsze losy postępowania. Należy zaakcentować, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczych [...] listopada 2014 r. nr [...], wystawionego przez Burmistrza M., obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co jednoznacznie określił ustawodawca. W orzecznictwie NSA dotyczącym niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, przyjmuje się, że zachodzi ona wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, CBOSA). Jak już wskazywano w wyrokach sądów administracyjnych np. w wyroku WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1341/15, skoro "(...) egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też, zdaniem Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 pkt 6 u.p.e.a.". Ocenę tę Sąd podziela w niniejszym postępowaniu. Kwestia prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1887/14; z dnia 6 maja 2016 r., sygn.. akt II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1378/08; z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07). Mutatis mutandis również kwestia prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd stwierdza zatem, że zarzut egzekucji nieistniejącego – zdaniem Skarżącej – zobowiązania, osadzony w kwestionowaniu faktu doręczenia Skarżącej decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 a także postanowienia w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zasługuje na uwzględnienie. Konkludując, zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Sąd, rozpoznając sprawę nie stwierdził naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.