VII SA/Wa 1499/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Prezydent m. W. decyzją z [...] kwietnia 2009 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego 3 kwietnia 2009 r. przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. obejmującego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarze powierzchni ekspozycji 6,00 x 3,00 m umieszczonej na fundamencie prefabrykowanym nietrwale związanym z gruntem na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że poczynione ustalenia organu I instancji są właściwe, a wydane rozstrzygnięcie zgodne z prawem. W ocenie organu analiza dokumentacji projektowo - technicznej pozwala na przyjęcie, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia, jego konstrukcję - jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ podkreślił, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowe urządzenie reklamowe jest montowane z elementów i zawiera prefabrykowany fundament. W aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny i jego wykonanie nie wpływa na trwałość związania z gruntem. O tym, czy obiekt jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie czy też posadowiono na gruncie , ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą, i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem - jak wynika z projektu budowlanego - przewiduje realizację tablicy reklamowej o wymiarach zewnętrznych 6,36 x 3,36m (wraz z ramami ozdobnymi), zamocowanej na słupie z rur stalowych utwierdzonym w prefabrykowanym żelbetonowym fundamencie. Prefabrykowany fundament jest żelbetonowy blokowy z betonu zbrojonego stalą o wymiarach 4,0x 2,0 m i wysokości 0,5 m o kształcie trapezowym. Zdaniem organu fakt montowania urządzenia na miejscu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem dotyczy jedynie metody, techniki i technologii wykonania. W sprawie nie można też mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie obejmowało roboty polegające na budowie samodzielnej konstrukcji - budowli na własnym fundamencie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S. Sp. z o.o. Wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucał organowi brak prawidłowej oceny konkretnego urządzenia reklamowego, oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. W uzasadnieniu skargi wskazał, że z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem nie można się zgodzić. Organ dokonał ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, bowiem urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania związane jest z gruntem jedynie w wyniku oddziaływania siły grawitacji - a tego rodzaju związania nie można uznać za trwałe. Wykładnia przepisów dokonana przez organ odwoławczy jest sprzeczna z wykładnią językową, celowościowa i systemową. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe nie jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, czyli budowlą, gdyż nie jest trwale związane z gruntem wobec braku technicznego powiązania z nim. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wolno stojące nie związane trwale z gruntem urządzenie reklamowe, nie jest obiektem budowlanym, do budowy którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W odniesieniu do tego rodzaju obiektów ma zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych ( z wyjątkami, które nie mają w sprawie zastosowania) W związku z powyższym instalacja przedmiotowego urządzenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest dopuszczalna na podstawie zgłoszenia. Wynika to wprost z przepisu przy zastosowaniu wykładni językowej. Takie brzmienie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązuje od 24 grudnia 1997 r. i zostało ustalone ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726 ze zm.). Wskazaną zmianą usunięto wzmianką o instalowaniu tablic i obiektów reklamowych na istniejących obiektach budowlanych, co oznacza, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych (z wyjątkiem reklam określonych w przepisie), zarówno na istniejących obiektach budowlanych, jak też instalowanych jako samodzielne obiekty. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "instalacja", aczkolwiek tego rodzaju prace zalicza do robót budowlanych, chociażby w art. 29 ust. 2 pkt 6. Jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale wiązanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę, bowiem nie korzysta ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 grudnia 2009r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1551/09 po rozpoznaniu skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Sąd przypomniał, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych ( art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. Wydanie prawidłowego rozstrzygnięciu (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa. a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Nie wyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowiło podstawę do uchylenia przez Sąd decyzji. Zdaniem Sądu organ w rozpoznawanej sprawie powinien przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora ( zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę, czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia. Dopiero ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 pkt 3 w/w ustawy, czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy ,objętą zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia, pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego, wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji polegającej na wykonaniu czynności montażowych, w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe, które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem. Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił niezmienione pojęcie budowy ( art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w pokreślonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Skoro budową jest wykonanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należ uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu. Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej. W sprawie organ w ogóle nie ocenił przedstawionego projektu co uznano za wadę nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Znajdujący się w aktach projekt budowlany będący projektem powtarzalnym, mógł być zaadoptowany dla potrzeb skarżącej spółki. Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, który może być ustawiona na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie - piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiednim stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż w przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia. Wskazano w projektach różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie, a więc dokonanie ustaleń w tym zakresie ma podstawowe znaczenie dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę. Z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych. Projekt dołączony do zgłoszenia wniesionego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym zakresie. Wojewoda [...] zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. II OSK 731/10, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1551/09 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zagadnieniem spornym wymagającym rozstrzygnięcia była kwalifikacja objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego, które według projektu składa się z wolno stojącej tablicy reklamowej o wymiarach 6,36 x 3,36 m, zamocowanej na słupie z rur stalowych, utwierdzonym w prefabrykowanym żelbetonowym fundamencie, zbrojonym stalą, o wymiarach 3,4 x 2,0 x 0,5 m. Organ architektoniczno-budowlany wnosząc sprzeciw od zgłoszenia przyjął, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia, masę całkowitą i konstrukcję - stanowi wolno stojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe, a więc budowlę wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. Natomiast według stanowiska inwestora, planowane roboty budowlane polegają na instalacji urządzenia reklamowego, co wymaga wyłącznie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Urządzenie reklamowe, będące przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie, jest realizowane przez inwestora na podstawie projektu powtarzalnego. Faktem notoryjnym, ale też wynikającym z wielu postępowań sądowych, jest to, że ten typ wolnostojących tablic reklamowych jest szeroko wykorzystywany przez różne podmioty. Ich kwalifikacja w świetle unormowań Prawa budowlanego, była przedmiotem licznych orzeczeń sądowych. W większości orzeczeń sądowych uznano, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary, a także sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 514/10). Niezasadnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia sposobu wykonania robót budowlanych, od którego zależy, czy obiekt ma być budowany, czy też instalowany. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie. Zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 29- 31 Prawa budowlanego, co oznacza, że w stosunku do takich wyłączeń niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. W orzecznictwie wskazuje się, że z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. A zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 11 września 2008 r. II OSK 982/07). Przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definiując pojęcie budowli stanowi, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a ponadto wskazuje listę przykładowych desygnatów definiowanego pojęcia. Wyliczenie to ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi, przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych (por. Prawo budowlane Komentarz pod red. Zygmunta Niewiadomskiego Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007 r. str. 46-51). W przedmiotowej dokumentacji projektowej zawarto opis obiektu oraz zakresu przewidywanych robót budowlanych, obejmujących: przygotowanie podłoża pod podstawę fundamentową, wykonanie podstawy fundamentowej lub osadzenie prefabrykatu, osadzenie słupa na fundamencie, osadzenie tablicy wraz z jej konstrukcją na słupie wsporczym oraz wykonanie przyłączy instalacji elektrycznej i roboty wykończeniowe. Przewidziano, że ustawienie fundamentu na gruncie może być dokonane na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie - piaskach, piaskach gliniastych, żwirach - o wskazanym minimalnym stopniu zagęszczenia. Według opisu zawartego w zgłoszeniu, inwestor podał, że instalacja będzie się odbywała za pomocą dźwigu samojezdnego. Nie bez znaczenia jest przy tym zastrzeżenie projektanta, że wszystkie prace budowlano-montażowe powinny być prowadzone pod nadzorem osób posiadających uprawnienia budowlane. Niewątpliwie wskazany wymóg ma związek z wielkością, ale zasadniczo z masą (ciężarem) fundamentu i konstrukcji wsporczej. Odnosząc się do kwestii "związania obiektu budowlanego z gruntem" wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i kategorycznie wypowiedział się, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Zwracał również uwagę, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10 i inne w nich powołane). Już w wyroku z 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 754/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Z kolei w wyroku z 30 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1456/08 zaznaczono, że stanowisko, według którego urządzenie reklamowe w postaci wolno stojącego nośnika reklam stanowi budowlę, jest jednolicie podzielane w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd Wojewódzki opierając się na niewłaściwej interpretacji omówionych wyżej przepisów Prawa budowlanego, niezasadnie przyjął, że zaistniała potrzeba uchylenia zaskarżonej decyzji celem ponownego rozpoznania sprawy przez organ architektoniczno- budowlany. Tymczasem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy był wystarczający do oceny w zakresie kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Mając na uwadze ponowne rozpatrywanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie Sądu I instancji wyrokiem Sądu II instancji oznacza, iż Sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie ewentualnego stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Mając na uwadze, ocenę prawną wynikającą z uzasadnienia wyroku Sądu kasacyjnego, stwierdzić należy iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe. W ocenie sądu wojewódzkiego w przedmiotowej sprawie, nie można bowiem mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm ). Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać należy, iż przewróceniu się przedmiotowego obiektu budowlanego nie zapobiega tylko siła grawitacji, ale konstrukcja urządzenia oraz właściwie wykonany i związany z podłożem prefabrykowany fundament dostosowany do konstrukcji obiektu realizowany w przyjęty w projekcie sposób, zależny od rodzaju podłoża. Należy zatem przyjąć, że przedmiotowe urządzenie reklamowe, jako trwale związane z gruntem, jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast o tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje wyłącznie technologia wykonania fundamentu oraz możliwość technicznego przeniesienia go w inne miejsce. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie prezentował pogląd, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (wyroki NSA z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08 , z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1963/08 i z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1234/09 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. II OSK 731/10 oraz powołanych wyżej wyrokach. Istota problemu w rozpatrywanej sprawie polegała na przesądzeniu czy wykonanie przedmiotowego urządzenia reklamowego w określonym miejscu na gruncie posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. A zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Opis projektowanego urządzenia reklamowego wskazuje, że wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament (choćby prefabrykowany), konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostaną wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Dlatego prawidłowa była kwalifikacja zamiaru budowlanego inwestora, zgodnie z którą wykonanie przedmiotowego urządzenia reklamowego było wykonaniem obiektu budowlanego (budowli) w określonym miejscu, a tym samym budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem organ orzekł, że niezbędne jest uzyskanie pozwolenia budowlanego, a to z kolei zadecydowało o konieczności wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarze powierzchni ekspozycji 6,00 x 3,00 m umieszczonej na fundamencie prefabrykowanym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.