VII SA/Wa 1831/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że prowadzi firmę związaną z robotami ziemnymi i transportem, a bezpodstawne cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi skutkuje utratą zarobków związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący wskazał, że wykonuje roboty ziemne w różnych miejscach województwa mazowieckiego i musi reagować natychmiast w ramach nadzoru nad nimi. Brak prawa jazdy uniemożliwia oprowadzenie działalności gospodarczej, co w przyszłości może skutkować pozwem o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; z dnia 2 października 2014 r., I OZ 815/14; z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Zdaniem sądu skarżący we wniosku nie wykazał i nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można uznać zawartych we wniosku twierdzeń, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody w sferze działalności gospodarczej. Tego rodzaju stwierdzenia mają charakter zbyt ogólny i nie są wystarczające. Trudności w komunikacji i utrudnienia w życiu zawodowym to typowe skutki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Uzasadnienie wniosku pozbawione jest konkretnej i przekonującej argumentacji, która odnosiłaby się sytuacji skarżącego. Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej posłużyć się pracownikiem posiadającym odpowiednie uprawnienia. Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi może więc utrudnić skarżącemu prowadzenie działalności, lecz nie oznacza jeszcze konieczności jej zaprzestania. Poza tym skarżący nie wykazał, że cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi jest równoznaczne z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności zawodowej. W orzecznictwie wskazuje się tymczasem, że ograniczenie prowadzenia działalności w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów nie stanowi dostatecznego spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2008 r., II OZ 1386/07; z dnia 27 listopada 2009 r., I OZ 1078/09; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16). Podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16), stwierdzić należy, iż w tym wypadku takie okoliczności nie występują. Mając na uwadze powołaną wyżej argumentację i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia