VII SA/Wa 435/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, asesor WSA Anna Milicka – Stojek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ" lub "GINB") postanowieniem z [...] stycznia 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB") z [...] listopada 2021 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego wszczętego na mocy tytułu mocy tytułu wykonawczego z [...] stycznia 2021 r. nr [...], prowadzonego w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją WINB z [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: PINB decyzją z [...] marca 2015 r. nakazał B. G. (dalej jako "skarżąca") rozbiórkę okapu dachu budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w R. na dz. nr [...] i [...], nad ścianą szczytową od strony dz. nr [...]. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją WINB z [...] sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na skutek skargi skarżącej, wyrokiem z 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1545/15, uchylił ww. decyzje. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt: II OSK 146/17, w wyniku skargi kasacyjnej WINB, uchylił wyrok z 13 lipca 2016 r. i oddalił skargę. Po bezskutecznym upomnieniu z 22 lipca 2020 r. i przeprowadzeniu w dniu 12 listopada 2020 r. kontroli, która wykazała, że obowiązek nałożony decyzją z [...] marca 2015 r. nie został wykonany, PINB w dniu [...] listopada 2020 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał postanowienie nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł, a także wezwał skarżącą do wykonania ciążącego na niej obowiązku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. WINB postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...] uchylił wystawiony przez PINB tytuł wykonawczy i postanowienie z [...] listopada 2020 r. oraz umorzył postepowanie egzekucyjne z powodu braku poprawnie uzupełnionej klauzuli organu egzekucyjnego w wydanym tytule wykonawczym. PINB w dniu [...] stycznia 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał postanowienie o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł i ponownie wezwał skarżącą do wykonania ciążącego na niej obowiązku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżąca w dniach 25 listopada 2020 r., 10 lutego 2021 r., 20 czerwca 2021 r. występowała do WINB z wnioskami o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego na mocy tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 13 listopada 2020 r. (pierwszy wniosek) oraz na mocy tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] stycznia 2021 r. (drugi i trzeci wniosek). GINB postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie WNB z [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wówczas Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, obecnie Dz.U. z 2022 r. poz. 479), powoływanej dalej jako "u.p.e.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z 30 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 609/21 oddalił skargę na ww. postanowienie. GINB postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie WINB z [...] marca 2021 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 23 § 6 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z 28 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1138/21 oddalił skargę na ww. postanowienie. GINB postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie WINB z [...]lipca 2021 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 23 § 6 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2070/21 oddalił skargę na ww. postanowienie. Skarżąca w dniu 26 października 2021 r. wystąpiła z kolejnym, czwartym już wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego na mocy tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] stycznia 2021 r. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że organ nadzoru budowlanego nieprawidłowo zastosował w sprawie § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w dacie wydania decyzji Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odnoszący się do odległości w zakresie działki budowlanej, za jaką organ błędnie uznał dz. nr [...], podczas gdy działka ta w dacie wydania decyzji, jak i obecnie nie jest działką budowlaną, ale stanowi pastwiska klasy IV. Skarżąca wskazała, że choć wstrzymanie postępowania egzekucyjnego następuje z urzędu, a nie na wniosek strony, to organ nadzoru powinien posiadać niezbędne informacje, aby podjąć decyzję w tym przedmiocie, co uzasadnia inicjatywę strony w tym zakresie. WINB postanowieniem z [...] listopada 2021 r., działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), powoływanej dalej jako "K.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wskazując, że postępowanie to może zostać wszczęte jedynie z urzędu, co jasno wynika z art. 23 § 6 u.p.e.a. GINB postanowieniem z [...] stycznia 2022 r., po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2021 r. i wskazał, że o konieczności zastosowania art. 61a K.p.a. przesądza sama treść art. 23 § 6 u.p.e.a., z której wynika, że uprawnienie do wstrzymania egzekucji przysługuje wyłącznie organowi nadzorującemu z urzędu. Nie kreuje to po stronie zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym uprawnienia do żądania wszczęcia postępowania. Istotą podejmowania działań z urzędu jest swoboda uznania przez organ administracji, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki określonego działania. Przyjęcie, że organ ma obowiązek, na wniosek osób trzecich, wszczynania postępowań z urzędu prowadziłoby w praktyce do zniesienia rozróżnienia na działanie na wniosek strony i z urzędu. Odnosząc się do treści zażalenia GINB wskazał, że fakt, iż organ może wstrzymać postępowanie egzekucyjne na podstawie informacji uzyskanych od strony, nie oznacza, że robi to na jej wniosek. Skoro zatem skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, to należało odmówić wszczęcia postępowania w tym przedmiocie z wniosku strony, gdyż jest to niedopuszczalne. Natomiast to, czy organ podejmie z urzędu działania po zapoznaniu się z okolicznościami podniesionymi we wniosku strony, zależy wyłącznie od jego uznania i nie podlega kontroli sądowej ani instancyjnej. Zdaniem GINB, nie może mieć także wpływu na ocenę wniosku podnoszone przez skarżącą rzekome naruszenie prawa materialnego w decyzji rozbiórkowej. Materia ta pozostaje poza zakresem oceny w niniejszym postępowaniu. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zarzucając organom: błędne zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. przez przyjęcie, że z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, podczas gdy przedstawiony stan faktyczny w pełni uzasadnia podjęcie działań zmierzających do wstrzymania postępowania egzekucyjnego; błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 6 u.p.e.a. przez przyjęcie, że postępowanie, które może być prowadzone "z urzędu" me może zostać zainicjowane przez aktywność strony w postaci złożenia wniosku; naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez naruszenie zasady wydawania rozstrzygnięć w oparciu o "uznanie administracyjne" bez rzetelnej analizy przedstawionego stanu faktycznego; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że postępowanie rozgraniczeniowe, o którym była mowa w piśmie inicjującym postępowanie nie ma wpływu na ewentualne wydanie postanowienia, podczas gdy postępowanie rozgraniczeniowe ujawniło i wskazało na okoliczności istniejące od momentu wydania egzekwowanej decyzji, tj. odmienny (prawidłowy) przebieg granic niż przyjęty jako postawa faktyczna dla wydania decyzji, stanowiącej podstawę dla wydania tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że doktryna i orzecznictwo do "innych uzasadnionych przyczyn", dla których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte, a o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a., zalicza okoliczności takie jak, gdy żądanie jednostki dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją lub dotyczy sprawy, w której prowadzone jest postępowanie, czy też upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia. Przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne na "pierwszy rzut oka", obiektywne, a zatem których ustalenie i wskazanie (podanie) nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Natomiast, gdy organ podejmuje działanie na wniosek lub z urzędu, które polega m.in. na wyjaśnianiu oraz ustalaniu stanu faktycznego sprawy - bez formalnego wszczęcia postępowania - i po stwierdzeniu, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania, to niedopuszczalne jest wydanie postanowienia o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyn". W postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Zdaniem skarżącej, okoliczności takie w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Aby bowiem organ mógł podjąć rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie musi posiadać stosowną wiedzę. Wiedzę taką posiadał właśnie z treści wniosku strony. Tym samym, zdaniem skarżącej, nie budzi wątpliwości, że w kwestionowanym postanowieniu organ błędnie zastosował wskazany przepis. Przedstawiona argumentacja w jasny i oczywisty sposób wskazywała na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego wobec toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Tymczasem decyzją z [...] grudnia 2021 r. Burmistrz Gminy R. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe wobec zawarcia ugody geodezyjnej. Jak wynika z jej uzasadnienia, w terenie brak było jednoznacznych dowodów pozwalających na ustalenie przebiegu granic. Zarówno więc na dzień wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, jak i na dzień zawarcia ugody, uprawniony geodeta, po przeprowadzeniu wizji ustalił prawidłowy przebieg granic. Jednoznacznie z niego wynika, że zarówno obecnie, jak i w dacie wydania decyzji rozbiórkowej odległość od działki sąsiedniej była prawidłowa i nie mogła stanowić faktycznej podstawy dla wydanego nakazu rozbiórki. Skarżąca wskazała również na błędną wykładnię art. 23 § 6 u.p.e.a., który w jej ocenie nie wyklucza możliwości złożenia przez stronę wniosku inicjującego takie postępowanie. Organ nadzoru sam z siebie często nie posiada stosownych i istotnych informacji na temat podstaw, sposobu prowadzenia, czy też przesłanek inicjujących postępowanie egzekucyjne prowadzone przez podmiot nadzorowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i potrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie GINB z [...] stycznia 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie WINB z [...] listopada 2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl natomiast art. 61a § 1 K.p.a., stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia zatem dwie samodzielne podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Powyższe unormowanie wskazuje na przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. W odniesieniu do drugiej z wymienionych w tym przepisie podstaw do odmowy wszczęcia postępowania, wskazać należy, że inne uzasadnione okoliczności uniemożliwiające wszczęcie postępowania nie zostały skonkretyzowane w ustawie. Jak wynika jednak z ugruntowanego orzecznictwa, należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania: przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub nie ma w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, także gdy uprawnienia lub obowiązki wynikają z mocy samego prawa (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2356/11; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 893/11; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 141/14; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2159/12; https://cbois.nsa.gov.pl). W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może przy tym formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 332/12; LEX Nr 1216728). Z ww. przepisu jasno wynika bowiem, że w przypadku stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ nie może przystąpić do merytorycznego badania wniosku, lecz obowiązany jest zaniechać dalszych czynności i odmówić wszczęcia postępowania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że zastosowanie regulacji określonej w art. 61a § 1 K.p.a. na gruncie niniejszej sprawy było uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Stosownie natomiast do art. 23 § 6 u.p.e.a., organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Ustawodawca nie określił, jakiego rodzaju przypadki uznał za "szczególnie uzasadnione" w rozumieniu art. 23 § 6 u.p.e.a., ocenę w tym względzie pozostawiając organom orzekającym w konkretnej sprawie. Zwrot "szczególnie uzasadnione przypadki" jest zwrotem niedookreślonym, dokonując jego interpretacji na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na uwadze zarówno cel egzekucji administracyjnej, jak i fakt, że instytucja wstrzymania na czas określony czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego jest środkiem wykonywania nadzoru nad egzekucją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2020 r. sygn. akt I GSK 456/18, LEX nr 3098194). Podkreślenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że art. 23 § 6 u.p.e.a. nie daje żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1274/17 (LEX nr 2682358), wskazał, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub wstrzymania czynności egzekucyjnych na wniosek dłużnika. Wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego skierowany do organu nadzoru może co najwyżej zainicjować przeprowadzenie czynności kontrolnych w nadzorowanym organie i w ramach tej kontroli dokonanie wstrzymania tychże czynności lub postępowania. W konsekwencji wniosek zobowiązanego do organu nadzoru o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może jedynie stanowić impuls do podjęcia przez ten organ czynności nadzorczych z urzędu (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 23). Skoro więc wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego następuje z inicjatywy organu sprawującego nadzór, to bez znaczenia pozostaje ewentualny wniosek strony w tym przedmiocie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1274/17, LEX nr 2682358; z 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1925/07, LEX nr 532583; z 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 472/10, LEX nr 596470). Równocześnie należy zaznaczyć, że dłużnikowi, przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, który kwestionuje działania organu egzekucyjnego, przysługują środki określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, takie jak zarzuty, skarga na czynności egzekucyjne lub skarga na przewlekłość postępowania. Natomiast z całą pewnością nie służy temu tryb przewidziany w art. 23 § 6 u.p.e.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 328/20, LEX nr 3055656). Skoro więc wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może nastąpić wyłącznie z inicjatywy organu sprawującego nadzór (z urzędu), to wstrzymania tego nie jest zdolny spowodować wniosek strony w tym przedmiocie. To zaś w realiach rozpoznawanej sprawy oznacza brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącej, czego konsekwencją musiało być zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. Reasumując w ocenie Sądu, organy prawidłowo odmówiły skarżącej wszczęcia postępowania w żądanym przez nią przedmiocie. Sąd w pełni podziela argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, że za przyczynę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania uznać należy sytuację wniesienia przez stronę żądania zainicjowania postępowania, w przypadku gdy przepis prawa przewiduje wszczęcie takiego postępowania jedynie z urzędu. Nie sposób zatem zarzucić organom naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 23 § 6 u.p.e.a. Ponadto w ocenie Sądu, GINB zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy i rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Co więcej, skuteczne powołanie się na naruszenie art. 7 K.p.a. może odnieść skutek jedynie w sytuacji, kiedy miałoby to wpływ na wynik sprawy. Uchybienie przez organy normie zawartej w art. 7 K.p.a. ma bowiem miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 445/19, Lex nr 3020326). W niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.