VIII SA/Wa 278/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie inwestycji drogowej oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga A. S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z [...]stycznia 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Zaskarżoną decyzją z [...]stycznia 2024 r. znak [...], Minister Rozwoju i Technologii (dalej Minister, organ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. B. i A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...]kwietnia 2023 r.. znak: [...]odmawiającą uchylenia - w części - decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...]lipca 2010 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]nr [...]z dnia 14 lipca 2009 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...]w km 23+130 z drogą wojewódzką nr [...]w km 7+840 oraz drogą powiatową 3540W w miejscowości [...]" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Województwa [...], decyzją nr[...]z dnia 14 lipca 2009 r,, znak; [...], (dalej "decyzją zrid")", zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] w km 23+130 z drogą wojewódzką [...] w km 7+840 oraz drogą powiatową 3540W w miejscowości [...]". Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody [...], Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...]lipca 2010 r., znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1006/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B., zaś wyrokiem z dnia 8 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1633/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej. Pismem z dnia 15 lipca 2021 r. A. S., a pismem z dnia 29 lipca 2021 r. J.B., wnieśli o zmianę decyzji Wojewody [...], w uzasadnieniu przedstawili argumentację, mającą w ich ocenie przemawiać za koniecznością uchylenia decyzji zrid w trybie art. 155 k.p.a. Minister Rozwoju i Technologii decyzją z [...]kwietnia 2023 r., znak: [...] działając w oparciu o art. 155 k.p.a. oraz art. 11f ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 162, zwanej dalej "specustawq drogową"), po rozpatrzeniu wniosków A. S. i J. B. o uchylenie - w części - decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...]lipca 2010 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję zrid, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] w km 23+130 z drogą wojewódzką nr [...]w km 7+840 oraz drogą powiatową 3540W w miejscowości [...]" - odmówił uchylenia ww. decyzji. Uzasadniając decyzję Minister wskazał, że Zarząd Województwa [...]nie wypowiedział się w przedmiocie wyrażenia zgody na wnioskowane uchylenie decyzji, co skutkowało przyjęciem – zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie – że strona ta nie wyraża zgody na uchylenie decyzji. Wnioskujący A. S. i J. B. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzją powołaną na wstępie Minister utrzymał w mocy decyzję własną z [...]kwietnia 2023 r. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, iż jest właściwym do rozpatrzenia wniosków skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ przytoczył treść art 155 k.p.a., w myśl którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji , przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Następnie odniósł się do wykładni ww. przepisu. Stwierdził, że nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem decyzji Ministra z [...]kwietnia 2023 r. Wyjaśnił przy tym, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonano zestawienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy z obowiązującym stanem prawnym, uzasadniając w sposób wyczerpujący przesłanki, którymi organ kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Minister prawidłowo, pismem z dnia 15 listopada 2021 r., wezwał Zarząd Województwa [...] do wypowiedzenia się w przedmiocie wyrażenia zgody na wnioskowane uchylenie decyzji, z zastrzeżeniem, że niezajęcie stanowiska w wyznaczonym terminie, zostanie potraktowane jako brak zgody na uchylenie w trybie art, 155 k.p.a. ww. decyzji. Do dnia wydania decyzji przez Ministra, Zarząd Województwa [...]nie wypowiedział się w przedmiocie wyrażenia zgody na wnioskowane uchylenie decyzji, co skutkowało przyjęciem, że strona ta nie wyraża zgody na uchylenie decyzji zrid. Organ za trafne uznał wskazanie, iż możliwość uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. uzależnione jest od zgody strony oraz uznania przez organ rozstrzygający sprawę w tym trybie, że za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny. Organ zwrócił uwagę, że konstrukcja przytoczonego powyżej przepisu art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a jego celem jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Odnosząc się do zarzutów stron skarżących, stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnił, że konkretyzację art. 155 k.p.a. stanowi art 11 f ust. 8 "specustawy drogowej", zgodnie z którym, do zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się odpowiednio przepis art. 155 k.p.a., z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgoda strony, która złożyła wniosek o wydanie ww. decyzji, jest zatem jedną z podstawowych przesłanek (warunkiem sine qua non) stosowania art. 155 k.p.a. w sprawach o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Potwierdza to utrwalona linia orzecznictwa sądowoadministracyjnego W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której zmiany domagali się Skarżący, został złożony przez Dyrektora [...]Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...]jako pełnomocnika Zarządu Województwa [...]. Skoro zatem inwestor nie wyraził zgody na zmianę decyzji Wojewody [...] to zarówno Minister w zaskarżonej decyzji nie mógł postąpić inaczej, jak tylko odmówić zmiany ostatecznej decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 155 k.p.a. Podkreslił, iż treść art. 155 k.p.a. w żaden sposób nie zawiera stwierdzenia, jakoby 10 letni okres niewykonania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowił jedną z przesłanek zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. Zdaniem Ministra brak udzielania odpowiedzi przez inwestora pomimo skierowanego do niego wezwania w zakresie ewentualnego wyrażenia zgody na zmianę decyzji Wojewody [...], jak również uznanie tego za brak zgody inwestora na zmianę ww. decyzji nie jest działaniem niedopuszczalnym. Przepisy k.p.a. w tym zakresie nie zawierają żadnych ograniczeń. Końcowo zaznaczył, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy już zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. S. (dalej skarżący) zaskarżając decyzję w całości zarzucił rozstrzygnięciu: 1. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia przedmiotu sprawy oraz zupełnie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie uznania, że: a) brak udzielenia odpowiedzi przez inwestora - Zarząd Województwa [...] do wypowiedzenia się w przedmiocie wyrażenia zgody na wnioskowane uchylenie decyzji Ministra, pomimo skierowanego do niego wezwania w zakresie ewentualnego wyrażenia zgody na zmianę decyzji Wojewody [...] oznacza brak zgody inwestora na zmianę decyzji; 2. naruszenie art. 155 k.p.a. w zakresie bezpodstawnego uznania, że nie zachodzą przesłanki wskazane w tym przepisie do uchylenia w części decyzji Wojewody [...]. Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z [...]stycznia 2024 r, i poprzedzającej jej wydanie decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z [...]kwietnia 2023 r. - zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu za postępowanie przed sądem administracyjnym. W usasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty, argumentując, iż organy administracyjne nie rozpoznały istoty sprawy, dokonały błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie uznania, że na gruncie niniejszej sprawy nie zostały wykazane przesłanki z art. 155 k.p.a. Zaznaczono także, że upłynął okres 15 lat od wydania decyzji zrid, a inwestycja nie została wykonana. Ponadto podkreślono, że brak udzielenia odpowiedzi powinien zostać potraktowany jako "miczące" wyrażenie zgody. Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W jego ocenie, brak zgody inwestora na uchylenie ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi o tym, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek umożliwiających uchylenie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Cytowany art. 155 k.p.a. reguluje kwestię zmiany decyzji na skutek wskazanych w nim okoliczności. Przedmiotem postępowania wszczętego w oparciu o ten przepis jest zatem zmiana decyzji ostatecznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", zatem postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest kolejną instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej. Służy ono bowiem weryfikacji wydanej decyzji ostatecznej tylko przez pryzmat okoliczności, czy za jej uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 833/18 oraz z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1345/17). Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 593/17), przy czym zgodnie z art. 11 ust. 8 specustawy drogowej do zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się odpowiednio przepis art. 155 k.p.a., z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Należy również pamiętać, że postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. zmierza do zmiany ostatecznej decyzji, nie zaś kontroli jej legalności (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2271/17, LEX nr 2720326). Konstrukcja przepisu art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". Istotą tego postępowania jest sprawdzenie, czy w ustalonym dotąd stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1943/17, LEX nr 2700707). Zmiana ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie polega więc na ocenie prawidłowości zmienianej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 254/17, LEX nr 2611773). Po drugie należy stwierdzić, że w razie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek - obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. W przeciwnym razie może dojść do naruszenia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także do naruszenia art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia żadnego z powołanych przepisów. Po złożeniu przez skarżącego pisma – wniosku z 15 lipca 2021 r., organ podjął prawidłowe działania w celu ustalenia rzeczywistej treści żądania skarżącego. Wniosek strony skarżącej był skonkretyzowany, określał precyzyjnie czego domagał jego autor. Tak więc w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie doszło ani do naruszenia powołanych wyżej art. 7 i art. 77 § k.p.a. i art. 80 k.p.a. ani do naruszenia wymienionego w skardze art. 155 k.p.a. Wbrew zarzutowi skargi, wniosek strony skarżącej został prawidłowo zinterpretowany przez organy administracji. Jak wskazano powyżej z treści art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić ostateczną decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji, wyraziła zgodę na jej uchylenie lub zmianę, brak jest przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się uchyleniu lub zmianie decyzji, za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony. Tylko w przypadku, gdy organ ustali istnienie tych przesłanek, może on uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex 2021, Art. 155, Pkt 13, 14). Zgoda strony, która złożyła wniosek o wydanie tej decyzji, jest zatem jedną z podstawowych przesłanek stosowania przepisu art. 155 k.p.a. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że inwestor Zarząd Województwa [...], który złożył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, takiej zgody nie wyraził. W kontrolowanej przez Sąd sprawie organ pismem z 15 listopada 2021 r. wezwał Zarząd Województwa [...] do wypowiedzenia się w przedmiocie wyrażenia zgody na wnioskowane uchylenie decyzji z zastrzeżeniem, że niezajęcie stanowiska w wyznaczonym terminie, zostanie potraktowane jako brak zgody na uchylenie/zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zrid. W stanie faktycznym sprawy Zarząd Województwa [...] nie udzielił pisemnej odpowiedzi. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu, że nie mógł wydać decyzji zgodnej z żądaniem skarżącego. Organ był zobowiązany do wydania decyzji odmownej, niezależnie od tego, czy spełnione zostały pozostałe przesłanki. Zatem, w okolicznościach sprawy, organ nie był zobligowany do badania, czy ostateczna decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej była wadliwa, w szczególności czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, że postępowanie regulowane powyższymi przepisami stanowi postępowanie w trybie nadzwyczajnym weryfikujące decyzję ostateczną. Dopuszczenie zmiany decyzji ostatecznej w tym postępowaniu stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). Postępowanie prowadzone w oparciu o art. 155 k.p.a. nie może stanowić ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, co wskazywano już powyżej Konstrukcja tego przepisu powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji", tak jak czyni to autor skargi. Nie można też w trybie art. 155 k.p.a. dokonywać zmiany decyzji dotkniętej wadą nieważności. Do eliminacji decyzji bądź postanowień dotkniętych kwalifikowanymi wadami służy bowiem tryb stwierdzania ich nieważności (por. wyrok NSA z 26 lipca 1993 r. sygn. akt I SA 1892/92, uchwała NSA z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, wyrok NSA z 26 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1482/12, wyrok NSA z 14 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1482/12). W tej sytuacji organ nie miał obowiązku odnoszenia się do spraw objętych skargą, a dotyczących wywłaszczenia nieruchomości (działek skarżącego), których jak pisze skarżący został pozbawiony. Poza zakresem przedmiotowego postępowania pozostawały także kwestie dotyczące prawidłowości wywłaszczenia nieruchomości, a także kwestie dotyczące realizacji inwestycji drogowej w oparciu o tę decyzję lub z jej naruszeniem oraz kwestie dotyczące odszkodowania za nieruchomość. W rozpoznawanej sprawie nie mógł także odnieść oczekiwanego skutku zarzut błędnej wykładni przepisów materialnych i ich zastosowania przy wydaniu decyzji ostatecznej. Mając powyższe na względzie, jeszcze raz należy powtórzyć, że zgodnie z art. 11f ust. 8 specustawy drogowej do zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się odpowiednio przepis art. 155 k.p.a., z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stosownie natomiast do treści art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której zmiany domagał się skarżący, został złożony przez Zarząd Województwa [...], który jednoznacznie w zakreślonym przez organ terminie nie wypowiedział się w formie pisemnej. W ocenie Sądu uprawnione było zastosowanie przez organ w wezwaniu zastrzeżenia, że "niezajęcie stanowiska" w wyznaczonym terminie, zostanie potraktowane jako brak zgody na uchylenie/zmianę decyzji zrid w trybie art. 155 k.p.a. Zgoda, o której mowa w art. 155 k.p.a., powinna być wyrażona w sposób jasny, konkretny, nie może być dorozumiana, bądź domniemana (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt II OSK 399/14; z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 666/12; z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2601/13; z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2873/13; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy k.p.a. nie przewidują specjalnej formy dla wyrażenia zgody na wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc co do zasady przyjmuje się, że zgoda winna przybrać formę pozwalającą uznać je za oświadczenie woli w rozumieniu art. 61 – 64 Kodeksu cywilnego. W rozpoznawanej sprawie Minister trafnie odmówił uwzględniania wniosku skarżącego. Kontrola zaskarżonej decyzji nie dała zatem podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja Ministra zawiera wszystkie niezbędne elementy, również jej uzasadnienie zawiera ustalenie stanu faktycznego i oceny prawnej. Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjasnić należy, że okoliczność upływu 10 lat, czy 15 lat od wydania decyzji zrid, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Kodeks postępowania administracyjnego, ani specustawy drogowej nie zawierają przepisów, które powodowałyby, że upływ czasu miałby znaczenie dla oceny prawnej w przedmiotowej sprawie. Ponadto Sąd nie ma zastrzeżeń co do prawidłowości ustalenia uczestników postępowania w przedmiotowym postępowaniu. Zważyć należy bowiem, że W.B.(uczestnik sprawy o zrid) zmarł w 2016 r., a sprawę niniejszą wszczęto w 2021 r., zatem krąg uczestników został ustalony prawidłowo. Również w związku z zarzutami skargi Sąd jeszcze raz akcentuje, że toczące się postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest odrębnym postępowaniem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.