II SA/Wr 264/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 marca 2021 r. nr SOC-OP.621.1.10.2021.AB w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w lokalu oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 16 marca 2021 r. Wojewoda Dolnośląski uchylił w całości decyzję Burmistrza K. z dnia 22 stycznia 2021 r. o odmowie wymeldowania A. S. z miejsca pobytu stałego i orzekł o wymeldowaniu strony z lokalu przy ulicy [...] w K. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia reformatoryjnego organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego wszczęte zostało na wniosek D. W., byłej żony A. S. i właścicielki lokalu w którym był on zameldowany na pobyt stały. We wniosku z dnia 7 września 2020 r. wskazała, że A. S. opuścił przedmiotowy lokal 15 marca 2020 r. i od tamtej pory pojawił się kilkukrotnie w celu sukcesywnego zabierania swoich rzeczy. Do przedmiotowego lokalu nie posiada kluczy, jedynie do głównej bramy budynku. A. S. nie podejmował prób powrotu do spornej nieruchomości w celu zamieszkania. W trakcie kontroli meldunkowej prowadzonej na zlecenie organu gminy, Straż Miejska ustaliła, że A. S. nie jest widywany przez sąsiadów od dłuższego czasu. Wysyłana pod adres zameldowania kierowana do niego korespondencja nie była podejmowana. W dniu 12 listopada 2020 r. do organu gminy zgłosił się A. S. i oświadczył do protokołu, że "nie wyprowadził się z miejsca pobytu stałego, nie opuścił lokalu, zabrał jedynie rzeczy niezbędne do codziennego użytkowania, pozostawiając ubrania i inne przedmioty np. narty, część sprzętu elektronicznego", a jego wyprowadzka czasowa związana jest z pracą, która wiąże się prowadzeniem obiektu, co zmusza do przebywania w tym obiekcie przez większość czasu. Ponadto z uwagi na trwającą pandemię, do przedmiotowego lokalu powróciła córka z K.(1), gdzie studiuje oraz wprowadziła się znajoma byłej żony. Aby uniknąć ewentualnego zarażenia w okresie pandemii, chciał uniknąć przebywania z tak dużą grupą ludzi w spornej nieruchomości. Nie zawiadamiał Policji o utrudnianiu dostępu do spornego lokalu (przez byłą żonę, która wymieniła zamki w drzwiach) z uwagi na dobro córki. A. S. dołączył do protokołu kopię wyroku rozwodowego, w którym przyznano na jego rzecz do wyłącznego korzystania pomieszczenia w przedmiotowym lokalu. Dalej organ wywodził, że w dniu 25 listopada 2020 r. do organu gminy stawiła się D. W. i złożyła oświadczenie do protokołu, że były mąż jeżeli mieszka, to powinien ponosić opłaty za korzystanie z lokalu, tak jak to robił w czasie gdy faktycznie mieszkał. Z lokalu zabrał najbardziej wartościowe przedmioty, a wyprowadzając się zostawił w mieszkaniu tez klucze. Nadto, od momemtu opuszczenia mieszkania przychodził do lokalu trzykrotnie, i nigdy mu wejście do niego nie było utrudniane. Podniosła również, że zamki wymieniła dopiero we wrześniu co podyktowane było tym, że mógłby klucze przekazać osobom postronnym". Ponadto D. W. dodała, że ostatni raz A. S. próbował wejść do spornej nieruchomości kiedy odebrał pismo informujące o wszczęciu postępowania. W dniu 16 grudnia 2020 r. przesłuchano w charakterze świadka I. C., która oświadczyła, że zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w K. od listopada 2019 r., a A. S. zamieszkiwał w przedmiotowy lokalu do marca 2020 r., po czym dobrowolnie wyprowadził się i zabrał swoje rzeczy. Świadka zdaniem wyprowadzka A. S. ma charakter stały. Obecny przy powyższych zeznaniach A. S. wyjaśnił, iż pozostawił część swoich rzeczy w przedmiotowym lokalu i zarzucił świadkowi, że zeznaje pod wpływem nakazów D. W. Przesłuchany w charakterze świadka D. L. w dniu 16 grudnia 2020 r. oświadczył, że nie mieszka w swoim lokalu, ale przebywa tam codziennie i nie widuje od dłuższego czasu A. S., widuje go natomiast przy ul. [...] w K. Wiadomo świadkowi, że do marca 2020 r. A. S. mieszkał w miejscu stałego pobytu. Obecny przy przesłuchaniu A. S. odpowiedział, że przebywa na ul. [...] w K. bo tam pracuje. Zdaniem strony D. L. jest zainteresowany zakupem spornego lokalu więc może być stronniczy. Świadek temu zaprzeczył. W toku postępowania A. S. konsekwentnie twierdził, że nigdy nie miał zamiaru wyprowadzić się z miejsca stałego zameldowania, a czasowo przebywa poza przedmiotowym lokalem ze względu na pracę. Na potwierdzenie dołączył oświadczenie właścicielki obiektu położonego przy ul. [...] w K., którym się opiekuje i które nie jest miejscem jego zamieszkania. Ponadto oświadczył, że nie wyprowadził się dobrowolnie, gdyż jego rzeczy spakowane zostały i wyniesione do pomieszczenia gospodarczego, a wymieniony w drzwiach zamek uniemożliwia mu korzystanie z lokalu pomimo zapisu w wyroku sądowym, przyznającym mu prawo do korzystania z przedmiotowego lokalu. Ponadto oświadczył, że gdyby miał się wyprowadzić, to zmieniłby wówczas również adres prowadzenia swojej działalności, który jest tożsamy z adresem zameldowania na pobyt stały. Uchylając wydaną w takim stanie faktycznym decyzję Burmistrza K. o odmowie wymeldowania z miejsca pobytu stałego i orzekając o wymeldowaniu, Wojewoda Dolnośląski podkreślił, że organ gminy wydaje - z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu - decyzję o wymeldowaniu obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Dalej Wojewoda Dolnośląski podkreślił, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, miejsce pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, pierze, wypoczywa, przyjmuje wizyty gości, przyjmuje korespondencję, itp. Wojewoda wskazał, że z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że A. S. do miejsca zameldowania przychodził jedynie sporadycznie po to tylko, by zabierać z lokalu pozostawione w nim rzeczy. Natomiast w marcu 2020 r. zabrał część swoich rzeczy (te bardziej wartościowe) i pokój, który zajmował zostawił otwarty z kluczem w drzwiach, co wskazywało na opuszczenie przedmiotowego lokalu. Od tego czasu czyli od marca 2020 r. A. S. nie ponosi żadnych kosztów utrzymania lokalu. Nie płaci również czynszu najmu pomieszczenia, które zajmował. Odnosząc się zaś do zarzutu strony, jakoby nie opuścił miejsca zameldowania ani trwale, ani dobrowolnie, Wojewoda wyjaśnił, że dla kwestii istnienia lub braku dobrowolności w opuszczeniu lokalu, w którym dana osoba jest zameldowana, podstawowe znaczenie ma nie tyle fakt czynienia tej osobie utrudnień w korzystaniu z lokalu (np. wymiana zamków w drzwiach wejściowych), lecz istotna jest okoliczność długotrwałego okresu zamieszkiwania poza tym lokalem, przy jednoczesnym braku aktywności w dochodzeniu ochrony praw do możliwości zamieszkiwania w tym lokalu. Niepodejmowanie działań zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania lokalu jest wyrazem rezygnacji z woli w nim zamieszkiwania. W tym kontekście organ odwoławczy podkreślił, że A. S. z jednej strony powołuje się na bezsporny fakt, że ma fizycznie uniemożliwiony dostęp do miejsca zamieszkania, gdyż nie posiada kluczy do domu, z drugiej jednak strony nie podejmował żadnych środków prawnych, żeby tej sytuacji zaradzić i w konsekwencji powrócić do lokalu. Wiarygodność deklaracji osoby o zamiarze powrotu czy o faktycznym przebywaniu w lokalu powinna zostać oceniona w kontekście wszystkich ustalonych w sprawie obiektywnych okoliczności. Dla organów meldunkowych obiektywne okoliczności, które świadczą o tym, że strona ma zamiar powrócić do lokalu, to przede wszystkim jej zabiegi podejmowane w celu powrotu. Zabiegi, których strona w niniejszej sprawienie podejmuje. Ponadto z orzecznictwa wynika, że nie traci dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 kwietnia 2013 r., II OSK 2506/11). W sytuacji tak nasilonego konfliktu, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie (obie strony nawzajem zarzucają sobie m.in. nękanie i utrudniane życia) nie ulega wątpliwości, że szanse na ponowne zamieszkanie przez A. S. w miejscu zameldowania (którego właścicielem jest D. W.), biorąc pod uwagę zasady logiki i doświadczenie życiowe - są znikome. Niemniej jednak Wojewoda podniósł, gdyby strona ponownie zamieszkała w lokalu, to będzie miała obowiązek się w nim zameldować. Jeśli natomiast chodzi o trwałość opuszczenia lokalu, to przepisy prawa nie wskazują żadnego konkretnego okresu czasu, po upływie którego należałoby uznać, że opuszczenie lokalu ma taki charakter. W niniejszej sprawie zgodnie z tym, co podała wnioskodawczyni - były mąż opuścił miejsce zameldowania w marcu 2020 r., czemu nie zaprzeczył A. S. W związku z powyższym upływ 12 miesięcy od tego czasu jest wystarczający do tego, by uznać, że strona opuściła lokal trwale. To, że pozostały w nim pewne rzeczy należące do strony, które zresztą sukcesywnie zabiera, także nie świadczy o utrzymywaniu więzi z lokalem. Również fakt, że A. S. pracuje opiekując się obiektem przy ul. [...] (oświadczenie właścicielki obiektu z dnia 27 grudnia 2020 r.), zestawiony z informacją zawartą w odwołaniu dotyczącą zatrudnienia A. S. - (z której wynika, że w dokumencie uzyskanym przez córkę starającą się o stypendium socjalne w październiku 2020 r. A. S. był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G. jako osoba bezrobotna) może świadczyć, iż opuszczenie przedmiotowego lokalu w marcu 2020 r. (brak powrotu do spornej nieruchomości - pomiędzy marcem 2020 r. a październikiem 2020 r., co trwa do chwili obecnej) nie jest związane jedynie z pracą lecz z dobrowolną decyzją w celu poprawy komfortu życiowego i unikaniem konfliktów z byłą żoną, co nie traci dobrowolnego charakteru w opuszczeniu miejsca stałego zameldowania. Dodatkowo, odnosząc się do treści odwołania Wojewoda podniósł, że organy meldunkowe nie są władne ani do rozstrzygania konfliktów rodzinnych, ani decydowania o kwestiach majątkowych czy też o roszczeniach finansowych stron. W postępowaniach o wymeldowanie organy badają tylko i wyłącznie, czy doszło do opuszczenia lokalu i niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Konkludując, Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że Burmistrz K. odmawiając wymeldowania z miejsca pobytu stałego dokonał niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie charakteru opuszczenia przedmiotowego lokalu przez A. S. Zgodnie z zapisami ustawy o ewidencji ludności w przedmiotowej ewidencji rejestrowane są dane dotyczące miejsca pobytu mieszkańców. Dane te powinny odzwierciedlać stan faktyczny, a nie tworzyć fikcję meldunkową. Jednocześnie na organach gmin prowadzących ewidencję ludności spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich działań prawnych w celu zapewnienia zgodności zapisów tej ewidencji z faktycznym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Z decyzją tą nie zgodził się A. S. i wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W skardze zarzucił decyzji naruszenie art. 7 i 104 kpa poprzez wydanie jej na podstawię błędnych ustaleń faktycznych, podczas gdy brak pomortu strony do miejsca zameldowania wynika wyłącznie z bezprawnego pozbawienia go dostępu do lokalu. W skardze podniesiono, że w 21 marca 2021 r. skarżący złożył zawiadomienie o przestępstwie pozbawianie go możliwości powrotu do lokalu i wniósł, o zwrócenie się przez Sąd do KP w K. o udzielenie informacji na temat etapu toczącego się w tej sprawie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, a nadto podnosząc, że zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożone zostało przez skarżącego po wydaniu decyzji odwoławczej, trudno zatem stawiać organowi zarzut o niewzględnieniu tej okoliczności w podejmowaniu rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 marca 2021 r., uchylająca decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia 22 stycznia 2021 r. o odmowie wymeldowania A. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu pod adresem ul. [...] i w tym zakresie orzekająca o wymeldowaniu A. S. z tego lokalu. Decyzja ta nie narusza w ocenie Sadu przepisów prawa materialnego ani procesu, które to naruszenie uzasadniałoby jej uchylenie. Kwestię wymeldowania uregulowano w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), zgodnie z którym, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 (dysponujący tytułem prawnym do lokalu) decyzję w sprawie wymeldowania, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Stanowisko to ukształtowane na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. 2006, Nr 139 poz. 993 ze zm.) zachowuje nadal w pełni aktualność i jest całkowicie akceptowane przez sąd orzekający w niniejszej sprawie. Za miejsce stałego pobytu danej osoby uważa się miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, to jest spędza czas wolny od pracy, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje swoje rzeczy, odbiera korespondencję czy też przyjmuje wizyty rodziny lub znajomych. Natomiast przez opuszczenie miejsca stałego wymeldowania rozumie się nie tylko faktyczne nieprzebywanie ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i zorganizowaniem centrum życiowego w innym miejscu. Innymi słowy, chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nie przebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że ustalenia poczynione przez Wojewodę uzasadniają przyjęcie, że zaistniały podstawy do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym w K. przy ulicy [...]). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który organ odwoławczy ponownie ocenił rozpoznając odwołanie, potwierdza fakt trwałości opuszczenia przez skarżącego miejsca dotychczasowego zameldowania. Bezspornym jest brak przebywania skarżącej do marca 2020 roku. Wynika to zarówno z oświadczenia właścicielki lokalu (wnioskodawczyni w sprawie), zeznań świadków (córki i sąsiadów), nie było zresztą kwestionowane przez samego skarżącego. Do tej daty również ponosił od koszty związane z zajmowaniem lokalu, a po niej zaprzestał ich uiszczania. Co więcej, jak wynika z materiału dowodowego niekwestionowanego przez skarżącego, po opuszczeniu lokalu nie miał utrudnianego dostępu do lokalu, bowiem trzykrotnie pojawiał się w nim, aby zabrać swe rzeczy. Za każdym razem bez przeszkód dostawał się do środka, jednak zabierał rzeczy i lokal opuszczał, nie odejmując prób pozostania w nim na stałe. Wnioskodawczyni zamki zmieniła we wrześniu 2020 roku, po złożeniu wniosku o wymeldowanie skarżącego. Jak wynika z dopuszczonej przez Sąd jako dowód uzupełniający korespondencji email, skarżący dopiero po podjęciu wiadomości toczącym się postępowaniu o wymeldowanie, po raz pierwszy zażądał przywrócenia dostępu do pokoju. Poza treścią maila z dnia 24 października 2022 r. oraz oświadczenia składanymi przed organem meldunkowym, jak trafnie zauważył Wojewoda Dolnośląski, skarżący nie podejmował przez rok jakichkolwiek czynności faktycznie zmierzających do powrotu do lokalu. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wydane złożone zostało po wydaniu decyzji drugiej instancji, gdzie organ w obszernym uzasadnieniu opisał brak takich działań jako przesłankę uznania opuszczenia miejsca zameldowania za trwałe i dobrowolne. Należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych traktuje się na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu te wszystkie sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana. Jednocześnie zwraca się uwagę, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania (np. wyroki NSA z: 8.10.2009 r., II OSK 1908/08, 9.05.2012 r., II OSK 299/11, 16.10.2013 r., II OSK 1163/12, 20.05.2016 r., II OSK 2065/14, 04.09.2015 r., II OSK 2315/14, 11.01.2018r., II OSK 1177/17, 18.06.2019r., II OSK 2025/17, 18.12.2019 r., II OSK 3427/18, 17.10.2019 r., II OSK 2418/18, 19.12.2019 r., II OSK 3268/18). Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. W konsekwencji za dobrowolne opuszczenie mieszkania i okoliczność uzasadniającą spełnienie przesłanki z art. 35 ustawa o ewidencji ludności należy uznać także taką sytuację, gdy osoba usunięta z mieszkania lub zmuszona do tego, nie skorzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu lub środki te nie będą skuteczne prawnie. Sąd oddalił przy tym wniosek dowodowy strony o zwrócenie się do Komisariatu Policji w K. o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się postępowanie skarżącego. Sąd administracyjny powołany jest bowiem do badania legalności decyzji administracyjnych i jako sąd kasacyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Stosownie do treści art. 160 § 3 p.p.s.a. sąd może jedynie dopuścić dowód uzupełniający z dokumentu o ile nie spowoduje to przedłużenia postępowania w sprawie, a jest to niezbędne do wyjaśnienia niezbędnych wątpliwości. W rozpatrywanym przypadku przyjdzie stwierdzić, że złożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa już po wydaniu ostatecznej decyzji drugoinstancyjnej nie mogło doprowadzić do postawienia jej zarzutu naruszenia prawa. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, jeżeli na skutek tego postępowania strona ponownie zamieszka w lokalu, to ponownie również się w nim zamelduje. Biorąc pod uwagę fakt długiego nieprzebywania w spornym lokalu, bez podejmowania działań zmierzających do odzyskania możliwości stałego w nim zamieszkiwania, w ocenie Sądu, wszystkie te okoliczności czynią zasadnym uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania skarżącego. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że opuszczenie miejsca zameldowania przez skarżącego należało zakwalifikować jako tożsame z dobrowolnym opuszczeniem lokalu, ponieważ w przeciwnym wypadku samo składanie w dowolnym czasie pism czy wniosków do różnych instytucji uniemożliwiłoby wydanie kiedykolwiek decyzji o wymeldowaniu takiej osoby. Dlatego w ocenie Sądu, organ odwoławczy rozpoznając odwołanie trafnie ustaliły stan faktyczny sprawy i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. podjął poprawną decyzję. Wbrew zarzutom skargi organ ten podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), w wyniku czego zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przemawiające za wymeldowaniem skarżącego z miejsca stałego pobytu. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.