II FSK 1752/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia WSA del. Jadwiga Danuta Mróz, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 545/08 w sprawie ze skargi C. S.A. z siedzibą w L. na interpretację Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 545/08 ze skargi C. S.A. z siedzibą w L., na podstawie art. 146 § 1 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., orzekł o uchyleniu interpretacji Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2007 r. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz stwierdził, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości. 2. W dniu 15 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej jako O.p., oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2005 r. Nr 112, poz. 770), stwierdził, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 27 sierpnia 2007 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów, jest nieprawidłowe. 3. Ze stanu faktycznego przedstawionego w ww. wniosku wynikało, że Spółka działa od lipca 2006 r., a przedmiotem jej działalności jest produkcja i dystrybucja łożysk tocznych, tulei łożyskowych, produktów techniki łożyskowej na potrzeby przemysłu, motoryzacji i rolnictwa. W 2007 r. podjęła czynności związane z pozyskaniem kapitału przez publiczną emisję nowych akcji i wprowadzeniem ich do obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych w W. W związku z przygotowaniem emisji akcji Spółka poniosła i nadal ponosi wydatki. Celem emisji akcji było pozyskanie środków na inwestycje w rzeczowy majątek trwały, podjęcie działań reklamowych i marketingowych, mających przyczynić się do poszerzenia rynków zbytu oraz finansowanie bieżącej działalności gospodarczej, której efekty podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Działania te mają na celu znaczne zwiększenie obrotów Spółki, a więc także przychodów ze sprzedaży. Podatnik zwrócił się z pytaniem, czy kosztami uzyskania przychodów są wydatki związane z emisją akcji oraz wprowadzeniem ich do obrotu na publicznym rynku giełdowym w Polsce, takie jak: koszty przygotowania prospektu emisyjnego, koszty doradztwa prawnego i finansowego, opłaty notarialne, sądowe i skarbowe, koszty ogłoszeń wymaganych przepisami prawa, promocji, publikacji i dystrybucji prospektu emisyjnego, koszty szkoleń w zakresie wiedzy o Giełdzie Papierów Wartościowych? Zdaniem strony, koszty związane z podwyższeniem kapitału przez publiczną emisję akcji stanowią koszty uzyskania przychodu w myśl art. 15 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), dalej jako u.p.d.o.p. Środki pozyskane z publicznej emisji akcji mają bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, poprawią pozycję Spółki na rynku, wzmocnią wiarygodność u kontrahentów, zabezpieczając płynność oraz mogą przyczynić się do uzyskania przez Spółkę zwiększonych przychodów. Analizując ekonomiczną stronę emisji akcji wydatki na nią poniesione są kosztami uzyskania przychodów, z uwagi na gospodarcze uzasadnienie i związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Uznając za nieprawidłowe stanowisko Spółki, organ wskazał na treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz rozgraniczył koszty uzyskania przychodów na koszty pośrednie i bezpośrednie. Powołując się na art. 431 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) stwierdził, że emisja nowych akcji sama w sobie nie prowadzi do podwyższenia kapitału zakładowego, niezbędne jest objęcie akcji nowej emisji. Oznacza to, że przychód uzyskany przez Spółkę z emisji akcji jest bezpośrednio przeznaczony na powiększenie kapitału. Należy zatem uznać, że wszelkie wydatki ponoszone przez spółkę akcyjną w związku z nabyciem usług służących podwyższeniu kapitału w drodze publicznej emisji akcji pozostają w bezpośrednim związku z przychodem otrzymanym na podwyższenie kapitału zakładowego. Organ wskazał, że w myśl art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego (akcyjnego). Skoro więc przychód otrzymany na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych, koszty jego uzyskania – koszty wskazane przez Spółkę – nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Nie stanowią bowiem kosztów podatkowych wydatki co prawda niewymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., ale związane z przysporzeniami nie uważanymi za przychód przez ustawodawcę. Ponadto z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. wynika, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania, nie uwzględnia się ani przychodów, ani kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Strona w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniosła o zmianę wadliwej interpretacji. W jej ocenie podwyższenie kapitału zakładowego to nie jedyny rezultat publicznej emisji akcji. Uzyskanie akcji przekłada się na rozwój prowadzonego przedsiębiorstwa i zwiększenie przychodów Spółki. Publiczna emisja akcji zwiększa wiarygodność Spółki wśród kontrahentów, poprawia jej pozycję rynkową i dostarcza środków finansowych, przeznaczanych na generowanie większych przychodów. Zanegowała stanowisko organu, że podwyższenie kapitału zakładowego prowadzi jedynie do uzyskania środków pieniężnych, które nie są uznawane za przychód. Podwyższenie kapitału zakładowego przekłada się na zwiększenie lub co najmniej zabezpieczenie przychodów podatnika, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a dochody z tych źródeł podlegać będą opodatkowaniu. Uzasadnione jest też uwzględnienie wśród kosztów przychodów z tych źródeł, kosztów poniesionych w związku z publiczną emisją akcji. Ograniczenie przychodu z emisji akcji jedynie do podwyższenia kapitału zakładowego w związku z art. 431 § 1 K.s.h. jest zbyt wąskie i nie uwzględnia podziału wskazanego przez organ, na koszty bezpośrednio i pośrednio związane z przychodem. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 stycznia 2008 r. organ nie stwierdził podstaw do zmiany interpretacji i przytoczył argumentację prezentowaną wcześniej. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W jej ocenie w interpretacji niewłaściwie zastosowano: – art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p., który dotyczy przychodów niepodlegających opodatkowaniu lub wolnych od podatku opisanych w art. 2 i 6 u.p.d.o.p., gdy podwyższenie kapitału zakładowego nie jest zawarte w katalogu zwolnień od podatku; – art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., gdyż okoliczność, że podwyższenie kapitału zakładowego nie jest przychodem w rozumieniu ustawy nie wpływa na możliwość zaliczenia wydatków z nim związanych do kosztów uzyskania innych przychodów; – art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez uniemożliwienie zaliczenia wydatków poniesionych na publiczną emisję akcji do kosztów uzyskania przychodów, mimo iż można je powiązać z przychodami uzyskiwanymi przez podatnika; – art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. przez uniemożliwienie podatnikowi zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków, których przepis ten nie wymienia; – art. 431 § 1 K.s.h. przez pominięcie, że poza bezpośrednim skutkiem emisja nowych akcji prowadzi pośrednio do umocnienia pozycji rynkowej, wywołuje efekt marketingowy, przez gwarancyjną funkcję kapitału zakładowego. W uzasadnieniu powtórzono argumentację prezentowaną przed organami w zakresie zaliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych w związku z pozyskaniem kapitału przez publiczną emisję akcji i wprowadzenie ich do obrotu. 5. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pierwszej kolejności zauważył, że źródłem przychodów podwyższanego kapitału zakładowego są albo środki własne spółki akcyjnej, albo środki pochodzące od akcjonariuszy dotychczasowych bądź nowych. Sąd wyjaśnił i podzielił stanowisko organu podatkowego, że przychody z powyższych źródeł przychodów, jeśli zostały otrzymane przez stronę skarżącą, stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., są obojętne z podatkowego punktu widzenia. Przepis ten bowiem stanowi m.in., że do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego. W tym zakresie w ocenie Sądu organ podatkowy nie naruszył dyspozycji wyżej wskazanego przepisu. Sąd stwierdził przy tym, że rację miał organ podatkowy, twierdząc i wywodząc swoją argumentację z treści art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p., że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania Spółki nie mogą być brane pod uwagę ani przychody obojętne podatkowo, ani koszty uzyskania przychodów obojętnych podatkowo. Jednakże, WSA wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie zawiera rozważań, czy koszty związane z emisją akcji – wskazane przez Spółkę we wniosku – mogą być uznane za koszty pozyskania środków na podwyższenie kapitału zakładowego, czy też nie. Organ bez głębszej analizy wyjaśnił stronie skarżącej, że wszystkie kategorie wydatków poniesione przez stronę skarżącą nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki, powołując się przy tym na treść wyżej wymienionych przepisów. W ocenie Sądu takiego działania organu podatkowego zaaprobować nie można. Sąd wskazał, że część z wyżej wymienionych kosztów nie wiązała się z otrzymanymi środkami (przychodami) na podwyższenie kapitału, lecz z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Tym samym nieuzasadnione było odniesienie się przez organ podatkowy w tym zakresie do dyspozycji art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 w związku z art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. Okoliczność, iż skarżąca, chcąc w przyszłości osiągać większe przychody, poniosła wydatki na uzyskanie wiedzy fachowej: szkolenia w zakresie wiedzy o Giełdzie Papierów Wartościowych, doradztwo prawne i finansowe, winna być przez organ podatkowy, udzielający interpretacji, potraktowana w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i ogólnych zasad płynących z tego przepisu, o których organ wspomina w uzasadnieniu (bezpośrednie i pośrednie koszty uzyskania przychodów). Zauważono także, że rolą organu podatkowego, udzielającego interpretacji w świetle stanu faktycznego przedstawionego przez stronę, z którego wynika, że działania reklamowe i marketingowe mają przyczynić się do poszerzenia rynków zbytu, było rozważenie czy koszty promocji, o których mowa we wniosku strony mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., czy też nie. Z chwilą bowiem zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku, jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów, na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem. Skoro Spółka we wniosku o interpretację wskazała, że ww. działania promocyjne i marketingowe w związku z przygotowywaniem emisji akcji, mają przyczyniać się do poszerzenia rynków zbytu, niezasadne było w tym zakresie zajęcie stanowiska przez organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji o niemożliwości zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd podniósł, że rolą organu w związku z ogólnie sformułowanym stanem faktycznym przez stronę skarżącą w odniesieniu m.in. do opłat notarialnych, sądowych, skarbowych, było rozważenie, czy nie należało wystąpić do strony skarżącej, w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p. o uzupełnienie informacji zawartych we wniosku, tak aby możliwe było udzielenie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Sąd stwierdził również, że rolą organu podatkowego było wskazanie prawidłowego stanowiska w zakresie wydatków związanych z emisją akcji, wprowadzeniem ich do obrotu oraz ogłoszeń wymaganych przez prawo, kosztów publikacji i dystrybucji prospektu emisyjnego. W tym celu należało w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji odnieść się do kwestii, czy wydatki te poniesiono na pozyskanie środków od nowych lub dotychczasowych akcjonariuszy na podwyższenie kapitału, czy też można je zaliczyć do kosztów działalności gospodarczej finansowanej tym kapitałem. W ocenie Sądu w tej mierze nieprecyzyjne z punku widzenia art. 14c § 2 O.p. jest stwierdzenie organu, że wszelkie wydatki ponoszone przez Spółkę w związku z nabyciem usług służących podwyższeniu kapitału w drodze emisji akcji pozostają w bezpośrednim związku z przychodami na podwyższenie kapitału zakładowego, tym bardziej że sam organ przyznaje, że koszty pośrednie warunkują prawidłowe funkcjonowanie podmiotu gospodarczego. Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 431 K.s.h. 7. Organ podatkowy w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., polegające na błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., poprzez wadliwe przyjęcie, że Spółce przysługuje zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z emisją akcji oraz wprowadzeniem ich do obrotu na publicznym rynku giełdowym w Polsce. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że skoro środki finansowe otrzymane na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego zgodnie z przepisem art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. nie zaliczają się do przychodów, to nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego. W ocenie organu należało uznać, że wydatki poniesione przez Spółkę związane z przygotowaniem prospektu emisyjnego oraz z jego ogłoszeniem, drukiem i dystrybucją, a także wydatki na kampanię reklamową i promocyjną i szkolenia, związane były z powiększeniem kapitału zakładowego, czyli przychodu nie mającego wpływu na wysokość podstawy opodatkowania. Ponadto zaznaczono, że wydatki typu kampania reklamowa, szkolenia dotyczące obrotu papierami wartościowymi, doradztwo prawne i finansowe, co do zasady mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, ale pod warunkiem, że są związane z przedmiotem działalności, a tym samym i z przychodem podlegającym opodatkowaniu. Organ wywiódł, że aby określić, czy dany koszt jest bezpośrednio związany z przychodem, należy rozstrzygnąć, czy istnieje możliwość powiązania tego wydatku z przychodem osiągniętym w roku podatkowym. Przy ocenie decydujący jest moment dokonania wydatku, a nie moment osiągnięcia przychodu. Gdy związek między poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem jest wyraźny, koszt taki jest kosztem bezpośrednio związanym z tym właśnie przychodem. W ocenie organu nieuprawnione jest przy tym łączenie w sposób pośredni wydatków wyraźnie związanych z przychodem niepodatkowymi z jakimikolwiek przychodami, które będą podlegały opodatkowaniu w celu zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów, w konsekwencji obniżenia zobowiązania podatkowego. Organ wywiódł więc, że w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych nieistotny jest cel czy konsekwencje podwyższenia kapitału zakładowego spółki. Wobec powyższego, organ podatkowy stanął na stanowisku, że skoro przychód otrzymany na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych, to koszty jego uzyskania – w przedmiotowej sprawie wydatki związane z emisją akcji – nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie stanowią kosztów podatkowych wydatki, co prawda niewymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., ale związane z przysporzeniami nie uważanymi za przychód przez ustawodawcę (art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p.). 8. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. 9. Na rozprawie w NSA pełnomocnik Spółki wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę, z tym że odnośnie do kosztów postępowania załączył opis kosztów. 10. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W skardze kasacyjnej trafnie wywiedziono, iż sąd pierwszej instancji bezzasadnie uznał, że organ podatkowy, który wydał w niniejszej sprawie, w imieniu Ministra Finansów interpretację indywidualną naruszył prawo materialne znajdujące zastosowanie w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji – stanie faktycznym. Strona zadała bowiem we wspominanym wniosku pytanie, czy są kosztami uzyskania przychodów wydatki związane z emisją akcji oraz wprowadzeniem ich do obrotu na publicznym rynku giełdowym w Polsce, takie jak: koszty przygotowania prospektu emisyjnego, doradztwa prawnego i finansowego, opłaty notarialne, sądowe i skarbowe, koszty ogłoszeń wymaganych przepisami prawa, promocji, publikacji i dystrybucji prospektu emisyjnego oraz koszty szkoleń w zakresie wiedzy o rynku papierów wartościowych i funkcjonowania giełdy. W ramach informacji o stanie faktycznym sprawy Spółka podała, że wymienione wyżej wydatki poniosła i ponosi na bieżąco w związku z przygotowaniem emisji akcji. Wyjaśniła również jakim celom służyć ma emisja akcji, wywodząc, że poniesione na ten cel wydatki w dalszej perspektywie będą miały wpływ na wyniki prowadzonej działalności gospodarczej. Przedstawiając własną ocenę potencjalnych efektów ekonomicznych emisji akcji, strona wywodziła, że jest to operacja ukierunkowana na rozwój firmy, zatem wydatki na ten cel są gospodarczo uzasadnione i związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Powinny być zatem oceniane w ramach art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. jako wydatki poniesione w celu zabezpieczenia źródła przychodów, a wobec tego, że nie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 ustawy podlegają uwzględnieniu w kosztach uzyskania przychodów. Organ podatkowy udzielający interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14c § 1 i 2 ocenił stanowisko wnioskodawcy, wyjaśniając dlaczego uznaje je za nieprawidłowe i przedstawił własne stanowisko wraz z jego uzasadnieniem prawnym. Wbrew ocenie sądu, organ nie był w ramach uprawnień przysługujących mu w świetle powyższych przepisów uprawniony do oceny okoliczności faktycznych sprawy i wyprowadzenia z niej wniosków dotyczących ewentualnych ubocznych skutków wydatków poniesionych w związku z emisją akcji dla działalności gospodarczej Spółki. Z przedstawionego we wniosku o interpretację pytania wynikało bowiem, iż intencją strony jest uzyskanie wyjaśnienia odnośnie do kwalifikacji prawnopodatkowej wydatków poniesionych w związku z przygotowaniem emisji akcji, zatem przedmiotowe zagadnienie nie powinno być rozważane, tak jak uczyniła to strona w aspekcie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., lecz w świetle przepisów ustawy podatkowej regulujących sposób ustalania dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania, w sytuacji gdy ustawa nie zalicza do przychodów podatkowych określonych przychodów. Trafnie zatem wywiódł organ podatkowy, że w świetle art. 431 § 1 K.s.h. przychód z emisji akcji prowadzi do podwyższenia kapitału zakładowego, a przychody otrzymane na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego nie są – w świetle art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. zaliczane do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Sąd pierwszej instancji podzielił przy tym stanowisko organu podatkowego, że w konsekwencji – w świetle art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. przysporzenia niestanowiące przychodu podatkowego są neutralne podatkowo, bowiem stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f. nie wchodzą do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. W rezultacie w myśl art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.f. w podstawie opodatkowania nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów tego rodzaju. Interpretacja indywidualna wydana w nin. sprawie odpowiadała zatem wymogom przewidzianym w powołanych przepisach Ordynacji podatkowej i wyczerpująco ustosunkowywała się do przedstawionego we wniosku o interpretację problemu. Stanowisko powyższe zgodne jest z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach tego rodzaju. W wyrokach NSA z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1560/07, z dnia 29 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1753/07, z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 104/08, z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II FSK 217/08, z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 395/08, z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 468/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 803/08, z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 1016/08, z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 2085/08, z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1450/08, z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1639/08, (wszystkie dostępne w Internecie) wyrażono stanowisko, że wydatki poniesione w związku z utworzeniem lub powiększeniem kapitału zakładowego spółki kapitałowej nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, ponieważ zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 przychody otrzymane na utworzenie lub powiększenie tego kapitału nie są zaliczane do przychodów, o jakich mowa w art.7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wydatki te są ponoszone w celu utworzenia lub powiększenia samego źródła przychodów, nie mają natomiast na celu uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.