II SA/Kr 1670/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi H.M. , J.P., E.K. , S.K., A.P. –B. i W.Ł., na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" skargi oddala. W dniu 6 lipca 2011 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II", rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Wojewoda Małopolski opublikował uchwałę Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2011 r., Nr 384, poz. 3387. Uchwała weszła w życie dnia 4 września 2011 r. Skargi na powyżej opisaną uchwałę wnieśli po bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa: A.P.-B. i W.Ł (sygn. akt: II SA/Kr 1463/12), E.K. i S.K. (sygn. akt: II SA/Kr 1312/12), J.P. (sygn. akt: II SA/Kr 1078/12) oraz H.M. (sygn. akt: II SA/Kr 1970/11). Powyższe sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Skarżące A.P.-B. i W.Ł. wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości zarzucając tej uchwale naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego, a to: - art. 1 ust. 2 pkt 1-5 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności, - art. 9 ust. 4 oraz 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść jest niezgodna z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, - § 7 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak wyznaczenia w części rysunkowej planu miejscowego linii zabudowy dla wszystkich terenów objętych planem, dla których ze względu na przeznaczenie było to konieczne, - pkt 5.4 załącznika do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym wszystkich terenów na których znajdują się ogrody działkowe, które powinny zostać oznaczone symbolem ZD, - art. 8 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez brak uwzględnienia w treści planu miejscowego okoliczności występowania na terenie planu miejscowego wszystkich rodzinnych ogrodów działkowych, - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zawarcia w planie miejscowym odpowiednich regulacji dotyczących powierzchni zabudowy w stosunku do niektórych przeznaczonych pod zabudowę terenów położonych na obszarze planu miejscowego, - art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zawarcia w treści planu miejscowego istotnego elementu jakim są szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, - art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zagwarantowania społeczeństwu możliwości zaznajomienia się z rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miejscowego przed wzięciem udziału w debacie publicznej oraz poprzez brak wskazania w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2011 roku o ponownym wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu wszystkich zmian dokonanych w części tekstowej projektu planu miejscowego, - art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ponowienia niektórych czynności w związku z wprowadzeniem zmian do projektu planu miejscowego, w szczególności zaniechania zwrócenia się do wskazanych w ustawie organów o wydanie opinii lub uzgodnienia, - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności, - art. 140 k.c. polegające na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości. Skarżąca A.P.-B. jest właścicielką działek nr [...] oraz [...] obr. [...] położonych w rejonie ulicy [...] w Krakowie. Natomiast W.Ł jest właścicielką nieruchomości o nr [...] obr. [...] położonych w rejonie ulicy [...] w Krakowie. W zakwestionowanej uchwale przedmiotowe nieruchomości znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem ZPo.33 – ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym. W treści § 25 ust. 2 zaskarżonej uchwały przewidziano dla tego terenu zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12 takich jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. W związku z tym naruszenia interesu prawnego skarżące upatrują w niezgodnym z prawem ograniczeniem ich prawa własności poprzez nieuzasadnione przeznaczenie ich nieruchomości pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym. Podniosły, że uchwalenie zaskarżonego planu pozbawiło je możliwości zabudowy nieruchomości stanowiącej ich własność. Jednocześnie wskazały, że z treści uchwały nie wynika jaki interes publiczny uzasadniał takie ograniczenie prawa własności. Konieczności takiego ograniczenia nie wykazała Rada Miasta Krakowa i nie wynika ona z analizy stanu faktycznego. Nieruchomości skarżących znajdują się bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie z terenami zabudowanymi, co uzasadniało przynajmniej częściowe dopuszczenia zabudowy na działkach skarżących. W ocenie skarżącej organ planistyczny przekroczył w powyższym zakresie władztwo planistyczne. Skarżące rozwinęły również w uzasadnieniu skargi zarzuty dotyczące naruszenia zasad i istotnego naruszenia trybu uchwalania planu podnosząc, że nie mają obowiązku wykazania, w jakich sposób ich interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały dotyczącymi terenów, na których nie znajdują się żadne nieruchomości będące ich własnością (powołano się na wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). W piśmie procesowym z dnia 18 września 2012 r. pełnomocnik skarżących A.P.-B. i W.Ł. podniósł, że fakt oddalenia skargi na przedmiotowy plan miejscowy wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 nie może powodować automatycznego oddalenia skargi reprezentowanych przez niego osób ze względu na powagę rzeczy osądzonej. Pełnomocnik skarżących wskazał na naruszenia § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podnosząc, że brak określenia niektórych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wymienionych w tym przepisie jest istotny z punktu widzenia indywidualnych interesów skarżących, których nieruchomości mogą być w ograniczonym zakresie zabudowane (miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, obiekty małej architektury). Podniesiono, że również naruszenie trybu postępowania opisane w skardze doprowadziło do naruszenia indywidualnych interesów skarżących, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości należących do skarżących. Skarżący E.K. , S.K. , oraz H.M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały zarzucając jej: - naruszenie art. 14 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, - naruszenie § 30 ust. 4, § 31 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 oraz § 26 ust. 1 Statutu Miasta Krakowa w związku z brakiem właściwej opinii Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska przed pierwszym czytaniem projektu planu w dniu 28 czerwca 20 11 r. oraz naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - niezgodność z art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z naruszeniem art. 17 pkt 5 ustawy w zw. z § 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - naruszenie art. 15 ust. 4b pkt 7 i art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - naruszenie § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 11 i 30 tekstu planu, - naruszenie art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Skarżący E.K. i S.K. są współwłaścicielami działek o nr [...] i [...] obr. [...] w Krakowie znajdujących się w obszarze planu oznaczonym symbolem R.6 – tereny rolnicze. Z kolei skarżąca H.M. jest właścicielką działki nr [...] obr. [...] w Krakowie znajdującej się w obszarze planu oznaczonym symbolem R.5 – tereny rolnicze. Skarżący w uzasadnieniu skarg przedstawili szczegółową argumentację, w nawiązaniu do której stwierdzili naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak zachowania procedury sporządzenia planu. Powołali się także na orzecznictwo NSA, w którym wskazano, że skarżący może zarzucać naruszenie władztwa planistycznego, gdy uczestniczył w dyskusji publicznej. W pismach z dnia 29 stycznia 2012 r. i z dnia 16 lutego 2012 r., stanowiących polemikę skarżących z odpowiedzią na skargę, skarżący uzupełnili skargę o zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 6 ust. 1 i 3 uchwały. Podnieśli również, że podjęcie uchwały w oparciu o nieaktualne materiały planistyczne stanowi oczywiste naruszenie władztwa planistycznego. Skarżący J.P. podnosząc, że jest właścicielem działek o nr ew. [...] i [...] obr. [...] w Krakowie, które zostały w planie objęte obszarem ZPo.33 tj. ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym wniósł o uchylenie § 25 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały, którym wprowadzono zakaz lokalizacji obiektów budowlanych na działkach skarżącego. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej uchwale nie uwzględniono wymogu ochrony prawa własności i bez uzasadnienia dano prymat takim wartościom, jak walory krajobrazowe, czy ochrona i zachowanie systemu przyrodniczego miasta. Organ planistyczny nie przywołał również żadnego ważnego interesu publicznego, który uzasadniałby zakaz zabudowy w obszarze ZPo.33. Ponadto określenie przeznaczenia terenu jako "ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym", gdy nie planuje się w terenie obiektów budowlanych – jest wewnętrznie sprzeczne. W ocenie skarżącego ograniczenia wprowadzone zaskarżonym planem naruszają konstytucyjną zasadę równości, a także istotę prawa własności, gdyż działki skarżącego znajdują się w terenie o charakterze budowlanym, a nie może on korzystać w ten sposób ze swojej nieruchomości, tak jak inni właściciele. Skarżący wskazuje, że jedynie zabudowa jego nieruchomości ma sens, gdyż próby zagospodarowania jej w inny sposób, np. pod uprawę kończyły się fiaskiem w związku z licznymi kradzieżami i szkodami wyrządzanymi przez zwierzęta. Nikt też nie chce nabyć działek 15 arowych działek położonych w dzielnicy willowej, których to działek nie można zabudować. W ocenie skarżącego zarówno jego uprawnienia do korzystania z nieruchomości, jak i rozporządzania nią zostały ograniczone, a przez to doszło do naruszenia istoty prawa własności. Powołano się przy tym na wcześniejsze orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące terenu wzgórza Św. Bronisławy w Krakowie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1-9, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. Wskazał na naruszenie trybu postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków i uwag do projektu planu miejscowego. W odpowiedzi na skargi Rada Miasta Krakowa wniosła o ich oddalenie. Rada opisała tok formalnoprawny uchwalania zaskarżonej uchwały. Podano, że w dniu 11 października 2006 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr CXVIII/1268/06 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Ś w. Bronisławy II". Ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" ukazało się w Tygodniku Grodzkim Nr 18 (801) Dziennika Polskiego z dnia 10 lipca 2009 r., a obwieszczenie w tej sprawie rozmieszczone zostało na tablicach informacyjnych w budynkach Urzędu Miasta Krakowa. W dniu 1 września 2009 Zarządzeniem Nr 1914/2009 Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski złożone w ustawowym terminie do projektu planu. Sporządzony projekt planu uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia oraz zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne. W dniu 18 czerwca 2010 r., zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opublikowane zostało ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa w Tygodniku Grodzkim Nr 20 (843) Gazety Wyborczej oraz wywieszone zostało na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze S w. Bronisławy II" do publicznego wglądu. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożony był do publicznego wglądu w dniach od 28 czerwca do 26 lipca 2010 r. Uwagi złożone do planu zostały rozpatrzone Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr 2097/2010 z dnia 30 sierpnia 2010r. Skarżący złożyli uwagi, które nie zostały uwzględnione. W wyniku rozpatrzenia uwag, projekt planu wymagał ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie, w tym uzyskania ponownych opinii i uzgodnień organów i jednostek ustawowych. W dniu 18 lutego 2011 r. ukazało się w Gazecie [...] ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa oraz wywieszone zostało na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa obwieszczenie o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Św. Bronisławy II", w zakresie wprowadzonych zmian wynikających z rozpatrzenia uwag wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został ponownie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 25 lutego do 25 marca 2011 r. Uwagi złożone do planu zostały rozpatrzone Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr 763/2011 z dnia 28 kwietnia 2011 r. Projekt uchwały w sprawie planu został przekazany do Rady Miasta Krakowa celem uchwalenia (Zarządzenie Nr 1038/2011 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 maja2011 r., w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II"). W dniu 6 lipca 2011 r. Rada Miasta Krakowa podjęła Uchwałę Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II", rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa ww. uchwały Wojewoda Małopolski, na podstawie dokumentacji planistycznej badał zgodność z prawem przebiegu procesu planistycznego oraz rozstrzygnięć samej uchwały o planie. Wojewoda Małopolski opublikował uchwałę Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2011 r., Nr 384, póz. 3387. Uchwała weszła w życie dnia 4 września 2011 r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że wbrew sugestiom skarżących, przy wyznaczaniu granic planu, organ stanowiący gminy określa jego granice, nie będąc związany dodatkowymi wyznacznikami. W związku z tym granice obszaru, dla którego przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie musiały pokrywać się z terenem przeznaczonym pod powstanie Zwierzynieckiego Parku Kulturowego. W granicach ww. parku kulturowego wyznaczono cztery obszary planistyczne, z których jeden pokrywa się z obszarem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II". Wyjaśniono także, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu została podjęta w związku z przegłosowaniem przez Radę Miasta Krakowa z dnia 5 lipca 2006 r. uchwały w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Zwierzyniecki Park Kulturowy". Niemniej, uchylenie uchwały o utworzeniu parku kulturowego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 55/07, prawomocnym od dnia 7 grudnia 2007 r., nie wpływa na czynności planistyczne podjęte w związku z uchwaleniem uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II". Granice planu "Wzgórze Św. Bronisławy II" zostały ustalone w taki sposób, by plan, mający spełniać przede wszystkim funkcję ochronną, obejmował te wszystkie tereny w otoczeniu Wzgórza Św. Bronisławy, które zgodnie z dokumentem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, znajdują się poza granicą obszaru przeznaczonego do zabudowy i zainwestowania. I temu założeniu został podporządkowany postulat wyznaczenia granic planu. Podano, że omawiany rejon miasta - w miejscach wykonanych karczunków lasów - służył rolnictwu, pierwotnie na dużych powierzchniach folwarcznych (częściowo zachowane w obszarze planu), a po uwłaszczeniu chłopów również na mniejszych areałach pól chłopskich, podlegających z czasem dalszym podziałom na skutek spadków. W efekcie powstał niwowy, najczęściej podłużny, układ własności pól, w którym jedną część zajmowała działka siedliskowa (zwana czasem niwą domową) a pozostałe części służyły uprawom. Ta zaszłość (w znacznej mierze zachowana w układzie własności działek do dnia dzisiejszego) spowodowała, iż sposób przeznaczania terenów w planach zagospodarowania na tereny inwestycyjne i nieinwestycyjne, nie zawsze może mieć odzwierciedlenie w istniejących podziałach geodezyjnych. Granicami planu objęto tereny, w których w poprzednich planach zagospodarowania, w tym w ostatnim planie ogólnym miasta Krakowa (z lat 1994-2002) obowiązywał zakaz zabudowy. W planowaniu przestrzennym, o ile jest to możliwe, stosuje się zasadę ciągłości myśli planistycznej, stąd tak przyjęte kryteria wyznaczenia granic planu. Ich pozytywnym aspektem jest honorowanie proinwestycyjnego przeznaczenia terenów z nieobowiązujących już planów zagospodarowania przestrzennego, dla tych części działek, które znajdują się w sąsiedztwie planu "Wzgórze Św. Bronisławy II". Dalej w odpowiedzi na zarzut naruszenia Statutu Miasta Krakowa, poprzez brak wydania przez Komisję Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK opinii o projekcie planu, wskazano, że zgodnie z § 31 ust. 1 Statutu Miasta Krakowa, komisja jest zobowiązana dostarczyć i przedstawić Radzie Miasta Krakowa opinię najpóźniej w trakcie pierwszego czytania pod rygorem jej pominięcia. Tym samym przedstawienie przez właściwą komisję opinii w terminie późniejszym (np. po pierwszym czytaniu uchwały) powoduje, iż taka opinia nie jest brana pod uwagę w toku procedury uchwałodawczej. Niewątpliwie opinia właściwej komisji rady gminy, umożliwia wypowiedzenie się właściwej komisji rady w przedmiocie przedłożonego radzie projektu uchwały. Niemniej, sam ustrojodawca wskazał, iż opinia taka zostanie wzięta pod uwagę w procedurze uchwałodawczej, o ile komisja przedstawi ją przed pierwszym czytaniem projektu uchwały. Późniejsze jej przedstawienie jest prawnie bezskuteczne. Ponadto wskazano, że przywołane orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 85/11 nie dotyczy sytuacji tożsamej do zaistniałej w toku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Św. Bronisławy II". W toku uchwalania tego planu, Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK nie wyraziła stanowiska w przedmiocie przedłożonego jej do zaopiniowania projektu uchwały w wyznaczonym Statutem terminie. Niemniej spóźnioną opinią Nr 51/2011 z dnia 4 lipca 2011 r., Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska przedłożony projekt planu zaopiniowała pozytywnie. Projekt uchwały został jednogłośnie przegłosowany zgodnie z trybem, który Statut przyjmuje dla projektów uchwał z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego (dwa czytania projektu uchwały). Rada Miasta Krakowa podjęła również rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionych uwag. Mianowicie, tylko w stosunku do jednej, nieuwzględnionej przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagi, spośród wszystkich złożonych, Rada Miasta Krakowa rozstrzygnęła o jej uwzględnieniu w projekcie planu. W związku z tym, Prezydent Miasta Krakowa w niezbędnym zakresie ponowił czynności planistyczne. Dlatego niezasadnym jest wskazywanie, iż organ stanowiący gminy nie rozstrzygnął o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu. Odnośnie do zarzutu niezgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa wskazano, że podniesiona przez skarżących H.M., E.K. , oraz S.K. argumentacja nie dotyczy naruszenia wymogu zgodności planu z postanowieniami Studium, lecz wskazuje na wadliwość uchwały Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa wraz z późniejszymi zmianami. Art. 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, iż obowiązkiem organów planistycznych jest sporządzenie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnego z zapisami Studium. Natomiast inną kwestią, pozostającą poza przedmiotem niniejszego zaskarżenia, jest stopień aktualności obowiązującego studium i zasadność przystąpienia przez Radę Miasta Krakowa do zmiany dokumentu polityki planistycznej gminy. Organy planistyczne gminy, przystępując do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie do jego uchwalenia, zobligowane są do badania zgodności jego przepisów z ustaleniami obowiązującego studium. A okoliczność, że w ocenie skarżących dokument Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, uchwalony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest nieaktualny i wadliwy może być kwestionowany jedynie w odrębnym postępowaniu. Wskazano, że Rada Miasta Krakowa podjęła prace zmierzające do opracowania nowego studium dla Krakowa. Niemniej na dzień dzisiejszy dokument ten znajduje się na etapie tworzenia zmiany studium, w związku z czym nie jest możliwe dokonanie oceny, czy ustalenia tego dokumentu dla obszaru objętego granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" będą odmienne od określonych w obecnie obowiązującym dokumencie Studium. Wyjaśniono także, że zmiana treści dokumentu Studium (na skutek jego nowelizacji) pociągnie za sobą obowiązek aktualizacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w zakresie, w jakim ustalone warunki i zasady zagospodarowania terenu, są sprzeczne z kierunkami zagospodarowania określonymi w dokumencie polityki przestrzennej gminy. Podano, że nowelizacja ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na mocy której został dodany przepis art. 5b nie wyłączyła możliwości przeznaczania terenu pod tereny rolnicze. Nowelizacja ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zwolniła, między innymi, organ planistyczny gminy, od obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Natomiast o tym, jakie faktycznie będzie przeznaczenie terenu, decyduje organ planistyczny, po przeanalizowaniu występujących uwarunkowań faktycznych i prawnych. Jego działanie w tym zakresie nie jest działaniem samowolnym. Jest on z jednej strony związany wymogami obowiązującego Studium, które dla działek stanowiących własność strony skarżącej, jako główny kierunek zagospodarowania wskazuje tereny otwarte ZO, w tym rolnicza przestrzeń produkcyjną, a z drugiej musi rozważyć, a jakim stopniu należy uwzględnić zasady, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Rady w przypadku postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II", wymóg zgodności planu z zapisami Studium został zrealizowany w pełni. Ponadto organ sporządzający projekt planu ustalając przeznaczenie dla poszczególnych terenów, uwzględnił zasady, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonując wyważenia pomiędzy interesem publicznym a interesem prywatnym. W odpowiedzi na ten sam zarzut skarżącej A.P.-B. rada podała, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Pojęcie zgodności między postanowieniami planu a zapisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa jest pojęciem niedookreślonym, mającym ocenny charakter. W ocenie Rady miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Ś w. Bronisławy II" nie narusza zasady, o której mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem ustala przeznaczenie dla terenu oznaczonego symbolem ZPo33, w tym dla działki stanowiącej własność skarżących (działka nr ew. [...] ,[...] ,[...] obr. [...] ), pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, w którym obowiązują następujące warunki i zasady zagospodarowania terenu: - zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem takich obiektów jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem; - dopuszczenie budowy i przebudowy urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; w przypadku budowy nowych sieci wymagany jest ich podziemny przebieg. Wskazano, że zarówno ustalone przeznaczenie terenu, jak i określone warunki zagospodarowania tego terenu, są zgodne z kierunkami zagospodarowania, wskazanymi dla przedmiotowego terenu w dokumencie Studium. Zgodnie z jego zapisami, jako główny kierunek zagospodarowania tego terenu wskazano tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna), oznaczone symbolem ZO. Pod tym terminem, zgodnie z zapisami Studium, należy rozumieć: łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne. W obszarach tych, zgodnie z zapisami Studium, należy wykluczyć zabudowę, a budowa nowej sieci infrastruktury winna uwzględniać ochronę walorów krajobrazowych terenu (por. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa). Niewątpliwie poprzez określenie przeznaczenia terenu, oznaczonego symbolem ZPo33 zgodnie z powyżej przywołanymi zapisami, organy planistyczne zapewniły w najszerszym wymiarze, zgodność postanowień planu z zapisami Studium. Odnośnie szczegółowych wątpliwości podnoszonych przez skarżące w zakresie terenów ZPp.21, ZPo. 11, ZPo.12, ZPo.33 i ZPo.34 wyjaśniono, że: - do terenu ZPp.21 zostały włączone tereny, które według ogólnych ustaleń Studium znajdują się w granicy terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania, ze względu na okoliczność, iż obejmują teren pod obiektem wpisanym do rejestru zabytków - obiekt strzelnicy tzw. "kulochwytnie" - nie może zostać zagospodarowany obiektami kubaturowymi. Należy zauważyć, iż dokument Studium nakazuje, by (...) w celu zachowania wyjątkowych walorów kulturowych istniejących układów urbanistycznych, zespołów zabudowy, pojedynczych obiektów architektonicznych, założeń zieleni, a także kształtowania nowych, wartościowych składników środowiska kulturowego wyznacza się strefę ochrony wartości kulturowych. Obejmuje ona, obok zabytkowego Śródmieścia oraz zabytkowych zespołów i pojedynczych obiektów chronionych z mocy prawa, również zespoły i obiekty o wysokich wartościach kulturowych i historycznych, znaczące dla kształtowania tożsamości miejsca w skali miejskiej i lokalnej. Dlatego do terenu ZPp.21 włączono wyposażony w zieleń, fragment dawnej strzelnicy, ujętej w rejestrze zabytków, znajdujący się w granicach planu. W planie przewidziano dla tego obszaru zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem wskazanego katalogu dopuszczonych obiektów (w § 12) oraz terenowych urządzeń sportowych, z nakazem zachowania istniejących form ziemnych kulochwytów oraz ochrony konserwatorskiej pozostałości dawnej strzelnicy, na co uzyskano stosowne uzgodnienia organów ds. ochrony zabytków, - tereny ZPo.11, ZPo.12, ZPo.33 wg Studium to tereny otwarte, objęte systemem zieleni i parków rzecznych, w granicach których w dokumencie Studium oznaczono zabudowę istniejąca. Dla tego obszaru dokument Studium wskazuje jako główny kierunek zagospodarowania utrzymanie i ochronę przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów (...). W związku z tym, mając na uwadze cele sporządzenia planu dla okolic Wzgórza Św. Bronisławy nie wprowadzono zapisów dotyczących możliwości dalszej zabudowy tych terenów. Należy pamiętać, iż inny charakter posiadają tereny, które zgodnie z zapisami Studium znajduje się w strefie przeznaczonej do zabudowy i zainwestowania, a inny jest charakter terenów, znajdujących się poza tą strefą. To zróżnicowanie znalazło odzwierciedlenie w zapisach planu, - na części terenu, oznaczonego w planie symbolem ZPo.34, Studium przewiduje tereny zieleni leśnej. Jednakże pod obszar o przeznaczeniu pod las w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II", zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przyjęto tereny objęte planem urządzenia lasu oraz te, które w ewidencji gruntów oraz zgodnie z zapisami ustawy o lasach stanowią grunty leśne. W związku z powyższym uznano, iż różnice wynikające pomiędzy rysunkiem planszy K1 Studium a rysunkiem planu obszaru Wzgórze Św. Bronisławy II wynikają z wskazanych powyżej uwarunkowań, i stanowią konkretyzację i uszczegółowienie ustaleń tekstowych Studium, uwzględniającą przepisy prawa. W zakresie ustaleń planistycznych dla terenu ZPo33 przyznano prymat konieczności uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska oraz interesu publicznego przed interesem prywatnym. Wprowadzone ograniczenia w prawie do zabudowy nieruchomości wynikają z wiążących ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, które stanowiły podstawę do dokonania oceny, w jakim zakresie należy rozwiązać konflikt między prawem właścicieli nieruchomości do ich zabudowy, a interesem publicznym, wymaganiami ładu przestrzennego oraz ochrony krajobrazu kulturowego. Zauważono także, że brak jest normy prawnej, która przyznałaby prawo do swobodnego zagospodarowania terenu. O tym dopiero, w jaki sposób kształtowane są uprawnienia właściciela nieruchomości do korzystania z prawa własności (w tym do prawa zagospodarowania nieruchomości), rozstrzygają przepisy prawa. W zakresie zarzutu naruszenia zasad sporządzania prognozy skutków finansowych uchwały wskazano, że do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" w maju 2010 r. została sporządzona prognoza skutków finansowych. Dokument ten nie stanowi załącznika do planu. Nie ma on również wiążącego charakteru. Pełni jedynie rolą analizy ekonomicznej, która dołączona jest do projektu planu. Zawartość prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tymi wymogami została sporządzona również prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II". Wyjaśniono, że prognoza skutków finansowych uchwalenia planu jest dokumentem dołączanym do projektu planu. Natomiast projekt planu nie stanowi planu realizacyjnego, na który gmina musi zarezerwować konkretne środki, lecz jest jedynie rozwiązaniem docelowym, który wskazuje finalny sposób zagospodarowania przestrzeni gminy. Plany miejscowe są z natury rzeczy projektami realizowanymi etapowo i w długim okresie czasu. Natomiast wykonana prognoza skutków finansowych, jest tylko wieloletnią hipotezą, ponieważ zakres przyjmowanych w takiej prognozie hipotetycznych założeń, szacunków i przybliżeń nie jest możliwy do zaktualizowania. Zauważono, że w toku sporządzania planu, występuje wiele czynników, które mają wpływ na przyjęte w prognozie założenia. Możliwość naliczania opłaty planistycznej jest ograniczona czasowo (5 lat). Zatem potencjalny dochód gminy, wynikający z uchwalenia planu, uzależniony jest od działań właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości. W konsekwencji w prognozie skutków finansowych organ może jedynie wymogi, wskazane w § 11 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również koszty realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, stanowiących zadania własne gminy, nie są faktycznie możliwe do oszacowania na etapie sporządzania i uchwalania planu, bowiem każdy proces inwestycyjny, ze względu na konieczność pozyskania gruntów, uzyskania stosowanych pozwoleń, jest rozciągnięty w czasie, co wpływa z jednej strony na czas realizacji inwestycji, jak i koszty jej realizacji. Nieuzasadnionym działaniem organów gminy, byłoby rezerwowanie środków finansowych w budżecie na rok, w którym uchwalono plan, pod powstanie drogi, której przebieg został wyznaczony planem na nieruchomościach, odnośnie których gmina nie legitymuje się prawem dysponowania na cele budowlane w danym roku budżetowym. W związku z czym, w załączniku nr 4 do uchwały, zostały wskazane zasady realizacji tych inwestycji. W zakresie określenia w planie stawki procentowej Rada wskazała, że zgodnie z § 4 pkt 13 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązek ustalenia stawki procentowej, stanowiącej podstawę do określenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczy wszystkich terenów, określonych w projekcie planu miejscowego. W związku z czym, organ planistyczny, bez względu na fakt, czy w jego ocenie nastąpi wzrost, czy też spadek wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu, zobligowany jest do ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty planistycznej dla całego obszaru planu. Przypomniano, że indywidualne określenie wartości opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następuje w toku odrębnego postępowania, w którym właściwy organ bada, czy w określonym czasie nastąpiło zbycie nieruchomości, jak zmieniła się wartość nieruchomości w związku z uchwaleniem planu i czy ustalenia planu miały wpływ na wzrost wartości nieruchomości. Tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w ustawie, możliwe jest określenie opłaty planistycznej w stosunku do właściciela określonej nieruchomości. Zatem za całkowicie bezzasadny uznano zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Czym innym jest bowiem określenie stawki procentowej, a czym innym określenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kwestii zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji wskazano, że w § 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Św. Bronisławy II" zostały ustalone zasady obsługi obszaru planu przez układ komunikacyjny przedstawiony na rysunku planu. Równocześnie ograniczono możliwości modyfikowania istniejącego układu drogowego do przebudowy dróg w jego ramach. Ustalono również, iż nie występuje potrzeba rozbudowy i budowy nowych dróg układu (§ 11 ust. 1 pkt 3 i 4 postanowień planu). Ponadto podniesiono, że zapisy planu spełniają wymagania § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższy przepis rozporządzenia wymaga "określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych", co nie jest równoznaczne z koniecznością uznania szerokości drogi za parametr układu komunikacyjnego. Wyjaśniono, że droga, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oznacza złożoną "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym" (art. 4 pkt 2). Z natury rzeczy dla tak zdefiniowanego pojęcia postulowany przez skarżących parametr szerokości może być określony tylko przez złożony, wieloaspektowy i zmienny w przebiegu przestrzennym drogi opis (tak, jak to wyraża się graficznie i opisowo np. w projektach budowlanych dróg), który następuje na etapie sporządzenia projektu budowlanego. Właściwości ustalania szczegółowych warunków budowy lub przebudowy dróg, a więc i parametrów drogi, określają przepisy odrębne. W ustaleniach planu parametrem, czyli liczbową lub opisową wielkością charakteryzującą układ komunikacyjny (pod którym rozumie się zespół dróg wraz z ich pasami drogowymi oraz ich wzajemnymi powiązaniami), jest szczegółowe określenie lokalizacji pasów drogowych (czyli linii rozgraniczających), wpisane graficznie na rysunku planu. Wyznaczane szerokości pasów drogowych są zwykle nieregularne i niemożliwe do precyzyjnego opisu pojedynczymi liczbami. Innym parametrem jest opisana w § 11 planu hierarchia (układ nadrzędny i układ wewnątrz planu) i sposób funkcjonowania układu drogowego w stosunku do obszaru objętego planem. W ustaleniach planu dla terenów wyznaczonych pod tereny komunikacji (§ 30 i 31 planu) zostały wskazane rodzaje budowli drogowych, właściwe i dopuszczone do realizacji, dla poszczególnych dróg. Parametrem określanym w planie miejscowym może być także wskazanie ilości jezdni w przekroju drogi. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Św. Bronisławy II" nie wystąpiła taka potrzeba, ponieważ wymienione w nim drogi publiczne ustalono w klasie dojazdowej, a więc jednojezdniowe. Ponadto wskazano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie reguluje sytuacji, które kształtowane są w oparciu o przepisy prawa cywilnego, dlatego w § 11 ust. 3 planu, nie wskazano możliwości powstania drogi wewnętrznej na skutek ustanowienia służebności drogi koniecznej, która została uregulowana w przepisach kodeksu cywilnego i jest ustanawiana w drodze orzeczenia sądowego lub w inny sposób (np. poprzez stosowne oświadczenie właściciela nieruchomości w formie aktu notarialnego). Przyjęta w planie klasyfikacja dróg publicznych i wyznaczenie dróg wewnętrznych umożliwia dalsze uściślenia parametrów poszczególnych dróg w układzie. Ustalenia bardziej szczegółowych parametrów poszczególnych dróg, jako złożonych budowli, należą do przepisów odrębnych i dotyczą procedur, realizowanych poza sporządzaniem i uchwalaniem planów miejscowych. W związku z powyższym, również zarzut nieprawidłowego ustalenia zasad modernizacji i rozbudowy systemu komunikacji nie jest uzasadniony. Co do uzgodnienia projektu planu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wskazano, że Prezydent Miasta Krakowa pismem z dnia 28 maja 2010 r., znak: [.,..] zwrócił się do tego organu o uzgodnienie projektu planu "Wzgórze Św. Bronisławy II". W udzielonej odpowiedzi z dnia 18 czerwca 2010 r., znak: [...] organ uzgadniający wskazał, iż (...) na terenie objętym planem: 1. nie występują obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi (obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią i obszary potencjalnego zagrożenia powodzią w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne), 2. nie występują obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne, 3. nie występują strefy ochronne ujęć wody i tym samym projekt nie podlega uzgodnieniu przez Dyrektora RZGW w Krakowie, w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 239poz.2019). Mając na uwadze stanowisko Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, który wskazał, iż projekt planu "Wzgórze Św. Bronisławy II" w całości znajduje się poza obszarami, w zakresie których projekt planu uzgadnia dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, organ sporządzający projekt planu uznał, iż projekt planu nie wymaga uzyskania uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w Krakowie. Wyjaśniono, że skarżący błędnie utożsamiają powstanie zbiornika wodociągowego, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 1 lit. d przedmiotowej uchwały ze zbiornikiem wód śródlądowych, o którym mowa w art. 4a pkt 2 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 5 Prawa wodnego można wyróżnić dwa podziały terminu "wody", których dokonał ustawodawca. Mianowicie w ust. 1 tego artykułu wskazał, iż wody dzielą się na powierzchniowe i podziemne, natomiast w drugim, iż wody, z wyjątkiem wód morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych, są wodami śródlądowymi. A wśród wód śródlądowych powierzchniowych wyróżniono dalsze (art. 5 ust. 3 Prawa wodnego). Natomiast zbiornik wodociągowy, o którym mowa w planie jest obiektem budowlanym, który ma za zadanie gromadzenie wody w celu zaspokojenia potrzeb bytowych mieszkańców tej części Krakowa. Dlatego zbiornik wodociągowy nie podlega uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W związku z powyższym, zarzut nieuzgodnienia projektu planu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie uznano za całkowicie bezpodstawny. Rada wyraziła także stanowisko wobec zarzutu zagospodarowania terenów zamkniętych (skarga E. i S. K. ) w obszarze objętym granicami zaskarżonej uchwały. Wskazano, że plan miejscowy obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" nie obejmuje terenów o statusie terenów zamkniętych. Obszary, które w ocenie skarżących E. i S.K. posiadały taki status, na dzień sporządzenia projektu planu zostały pozbawione charakteru obszaru terenów specjalnych. W związku z tym nie zaistniały przesłanki do odmowy sporządzenia planu dla tego obszaru, o których mowa w art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kwestii naruszenia przepisów dotyczących rodzinnych ogródków działkowych (skarga A. P.B. i W. Ł. ) podniesiono, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego w Załączniku Nr 1 określa podstawowe oznaczenia graficzne i literowe wyodrębnionych terenów, z tym, że w § 9 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się m.in. zastosowanie innych (uzupełniających i mieszanych) oznaczeń literowych i cyfrowych terenów - w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów. Oprócz oznaczenia podstawowego ZD, dla części terenów użytkowanych pod ogrody działkowe przyjęto uzupełniające oznaczenie - ZPp. W zakresie oznaczenia symbolem ZPp, zastosowanym w planie dla części działek użytkowanych pod ogrody, wykorzystano oznaczenie "Z"- jako dotyczące terenów Zieleni i Wód, uszczegółowione w rozporządzeniu jako "ZP" - Tereny zieleni urządzonej. Dodatkowo, w celu zróżnicowania terenów zielonych wyznaczonych planem ze względu na ustalone wskaźniki zagospodarowania terenu, do oznaczenia "ZP" dołączono literę "p" - określając wskazane tereny zieleni jako przeznaczone pod ogólnodostępne parki i zieleńce. Zarówno nazwa tych terenów jak i ich oznaczenie symbolem "ZPp" nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 8 ust. 2 przywołanego wyżej rozporządzenia, na rysunku planu zamieszczono objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń - w postaci legendy, z zastosowaniem nazewnictwa i oznaczeń umożliwiających jednoznaczne powiązanie rysunku planu z tekstem uchwały (tekstem planu). Rada wyjaśniła, że wprowadzenie zróżnicowania w kategorii przeznaczenia terenu użytkowanego pod ogrody działkowe wynikało z konieczności uwzględnienia stanu prawnego tych nieruchomości. I tak terenami ZPp w planie "Wzgórze Św. Bronisławy II" objęto m.in. ogrody, co do których brak jest dokumentów potwierdzających legalność ich założenia (np. ogrody znajdujące się na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] nie posiadają dokumentów umożliwiających ustalenie okoliczności założenia tychże ogrodów działkowych na ww. nieruchomościach), bądź nieruchomości wykorzystywane z przeznaczeniem pod ogrody posiadają nieuregulowany stan prawny. Ponadto wskazano, że ustalenia planu zawierają przeznaczenia ZD (ZD.1 i ZD.2), tj. ogrody działkowe, dla Rodzinnych Ogrodów Działkowych, co do których istnieją dokumenty dotyczące podstawy ich założenia, i tam gdzie Gmina Kraków przekazała w użytkowanie Polskiemu Związkowi Działkowców nieruchomości będące jej własnością (realizując art. 1-4 oraz, przede wszystkim, art. 7 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych). Strona przeciwna podkreśliła, że art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, obligujący organ planistyczny do zawarcia w projekcie planu "Szczególnych warunków zagospodarowania terenów", dotyczy określenia warunków zagospodarowania dla terenów ogrodów działkowych, w takim samym zakresie, w jakim powinny być nimi objęte wszelkie inne tereny wyznaczone w planie. Dodatkowo wskazano, że ogrody działkowe nie posiadają statusu terenów, na których obowiązuje szczególny tryb określania warunków zagospodarowania tego terenu, jak również nie stanowią obszaru specjalnego, na jakim obowiązywałby szczególny reżim prawny. Ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych nie zawiera zapisów, które w sposób odmienny (szczegółowy) określałyby przeznaczenie i zasady funkcjonowania ogrodów działkowych. W odpowiedzi na zarzuty naruszenia procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podano, że powołany przepis wskazuje jedynie, iż rolą organu sporządzającego projekt planu jest zorganizowanie dyskusji publicznej w okresie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Celem dyskusji publicznej jest zaprezentowanie projektu planu i złożenie wyjaśnień dotyczących przyjętych w projekcie planu rozwiązań a także wskazanie okoliczności potwierdzających zasadność przyjętych ustaleń planistycznych. Przeprowadzenie dyskusji nad projektem planu w pierwszym dniu wyłożenia umożliwiło projektantom planu złożenie stosownych wyjaśnień, co niewątpliwie przyczyniło się do ograniczenia liczby uwag złożonych w okresie późniejszym do projektu planu. Zainteresowane podmioty mogły bowiem zapoznać się z argumentacją, którą przesądziła o rozwiązaniach planistycznych zawartych w ustaleniach projektu planu. Prezydent organizując dyskusję publiczną w pierwszym dniu okresu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w niczym nie naruszył procedury sporządzania planu i dopełnił warunku określonego w art. 17. pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast wobec zarzutu, że "...brak wskazania w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2011 roku o ponownym wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu wszystkich zmian dokonanych w części tekstowej projektu planu miejscowego " wyjaśniono, że ponownemu wyłożeniu poddana została część planu, która uległa zmianie w wyniku ponowienia czynności planistycznych. Przywołane w skardze różnice treści § 6, § 16, § 17 czy § 27 wykładanego planu są jedynie zmianami redakcyjnymi. W celu większej czytelności aktu uchwałodawczego, część zapisów § 7 została przeniesiona wprost do ww. paragrafów, co mogło przy pobieżnej lekturze kolejnych wersji projektu planu wskazywać na nieprawidłowe określenie zakresu części ponownie wykładanego do publicznego wglądu projektu planu. Dokonane zmiany redakcyjne pozostały bez wpływu na sposób zagospodarowania wyznaczonych terenów. Ponadto wyjaśniono, że Rada Miasta Krakowa przegłosowała poprawkę do projektu planu, w oparciu o treść której dokonano wprowadzenia w projekcie planu dodatkowego obszaru ZPo.36 o przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, przy czym czynności, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponowione zostały w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przed wyrażeniem stanowiska przez organ stanowiący gminy (przegłosowanie poprawki), teren ten objęty był granicami terenu ZPf.1, przeznaczonego pod zabytkowe fortyfikacje. Dla tego terenu wprowadzono następujące ustalenia: 1.zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów dopuszczonych w pkt2) oraz wskazanych w § 12; 2.dopuszczenia - dotyczą historycznego układu urbanistycznego fortu Kościuszko oraz obiektów budowlanych i zespołu dzieł obronnych tego fortu - dopuszcza się: a.odbudowę obiektów dziś nieistniejących w ich pierwotnej lokalizacji, z przywróceniem ich charakterystycznych parametrów oraz detalu, b.przebudowę obiektów istniejących w celu lokalizacji usług, o których mowa poniżej, c.remont obiektów istniejących, d.lokalizację w obiektach istniejących i odbudowanych usług z zakresu kultury, edukacji, informacji turystycznej i administracji, ponadto - w terenie ZPf.2 - rozgłośni radiowej oraz usług hotelarstwa i gastronomii, e.kształtowanie zieleni fortecznej, w tym usuwanie drzew i krzewów w obrębie obiektów fortecznych, również w obrębie ziemnych form fortyfikacji, w celu odsłonięcia i uczytelnienia pierwotnej formy tych obiektów, f. lokalizację placów zabaw, g. budowę i przebudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 3) nakazy: a) wszystkie podejmowane przedsięwzięcia muszą uwzględniać ustalenia zawarte w rozdziałach I i II, b)usługi określone w pkt2) należy lokalizować w obiektach istniejących i odbudowywanych, c)ochrony konserwatorskiej obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków albo wpisanych do rejestru zabytków a także ich najbliższego sąsiedztwa, tam gdzie zostało one objęte strefą ochrony konserwatorskiej, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz zapisami rozdziału II § 9 - Ustalenia w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Natomiast, w wyniku zmiany przeznaczenia dla tego terenu, na przeznaczenie pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym (ZPo.36), zostały ustalone bardziej rygorystyczne zasady i warunki zagospodarowania terenu, zgodnie z wolą właściciela tego terenu: 1.zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12; 2.dopuszczenie budowy i przebudowy urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; w przypadku budowy nowych sieci wymagany jest ich podziemny przebieg; 3.nakaz - wszystkie podejmowane przedsięwzięcia muszą uwzględniać ustalenia zawarte w rozdziałach I i II. Dokonując porównania warunków zagospodarowania dla obu kategorii terenu można jednoznacznie wskazać, iż przeznaczenie pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym dopuszcza jedynie powstanie obiektów budowlanych, o których mowa w § 12 uchwały (takich jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem;), czyli również takich, które zostały dopuszczone w terenie ZPf.1. Taka zmiana, w ocenie organu sporządzającego projekt planu, wymagała jedynie uzgodnienia z organem ochrony zabytków - Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie, ponieważ dotychczas zgromadzone przez organ sporządzający projekt planu dokumenty wskazywały, iż nowopowstały teren ZPo.36 objęty jest wpisem do rejestru zabytków. Jednakże w dniu 6 lipca 2011 r. organ uzgadniający wydał postanowienie znak:[...] , którym uzgodnił zmieniony projekt planu. Wydane uzgodnienie jest konsekwencją następujących pism: - Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 kwietnia 2011 r., znak: [...], Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 maja 2011 r., znak: [...]oraz kolejnego pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 28 czerwca 2011 r., znak:[...] , które organy te skierowały do właściciela tego terenu objętego przeznaczeniem ZPo.36, potwierdzając, iż powyższy teren znajduje się poza granicami obszaru wpisanego do rejestru zabytków. W związku z powyższym faktem, wobec zmiany kategorii przeznaczenia terenu w projekcie planu, na przeznaczenie o warunkach i zasadach zagospodarowania dopuszczające w mniejszym zakresie dokonywanie zmian w zagospodarowaniu terenu, ustalono, iż ponowienie czynności w zakresie niezbędnym do dokonania zmian winno jedynie ograniczyć się do uzyskania uzgodnienia z organem ochrony zabytków. Dokonana zmiana w projekcie planu nie wymagała uzyskania dodatkowych uzgodnień i opinii, jak również brak było podstaw do wyłożenia projektu planu w zakresie wprowadzonej zmiany. Rada w odpowiedzi na zarzut niekompletności projektu planu w zakresie niewyznaczenia wszystkich linii zabudowy na rysunku planu, wskaźnika powierzchni zabudowy w terenie MNw.3 (skarga A. P.B. i W. Ł. ) wskazała, że wszystkie tereny MNw stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej kolonii willowej na Salwatorze. W całym tym obszarze został wprowadzony zakaz powstania nowych obiektów budowlanych, za wyjątkiem powstania obiektów dopuszczonych precyzyjnymi ustaleniami planu (§13 ust. 2 pkt 1 postanowień planu). Dalsze zapisy dopuszczają powstanie w terenie MNw.3 budynku mieszkalnego, którego szczegółowe parametry zabudowy zostały określone w § 12 ust. 2 pkt 3 lit. d) postanowień planu. Wśród wskazanych parametrów nie został określony wskaźnik powierzchni zabudowy. Fakt ten wynika z okoliczności, iż parametr ten nie jest obligatoryjnie wymagany przepisami art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe parametry zabudowy ustalone dla tego terenu: nieprzekraczalna linia zabudowy, ilość kondygnacji, wysokość obiektu a także kształt dachu w sposób jednoznaczny ustalają gabaryty dla planowanego obiektu budowlanego. W związku z tym brak było podstaw do dodatkowego określenia wskaźnika powierzchni zabudowy dla nowego budynku w terenie MNw.3. Ponadto wskazano, iż dla pozostałych obiektów dopuszczonych do powstania w terenach MNw, których lokalizacja została wyznaczona w mniej rygorystyczny sposób, określono powierzchnię zabudowy tych obiektów (por. § 13 ust. 2 pkt 3 lit. g) tiret pierwszy postanowień planu) oraz pozostałe parametry zabudowy zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalone wskaźniki w wystarczający sposób określają parametry zabudowy dopuszczonej do powstania ustaleniami planu. Wskazano, że zarzut ten jest również bezzasadny z innego powodu. Mianowicie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, póz. 871), przepisy ustawy nowelizującej (a zatem również przepisy dotyczące zmiany art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) stosuje się do planów, sporządzanych w oparciu o uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu podjętą po dniu 21 października 2010 r. (por. art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej). Zatem wiele, spośród obecnie wymaganych wskaźników zabudowy, nie było wymaganych w projektach planów sporządzanych w oparciu o stosowne uchwały rady gminy sprzed 21 października 2010 r. A skoro uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Ś w. Bronisławy II" została podjęta w dniu 11 października 2006 r., to przepisy ustawy nowelizującej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 25 czerwca 2010 r. nie miały zastosowania w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Św. Bronisławy II". Odnosząc się do zarzutu niewyznaczenia na rysunku planu linii zabudowy wyjaśniono, iż w § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. Użyty zwrot powinien zawierać jednoznacznie wskazuje, iż linie zabudowy stanowią element rysunku planu, który powinien zostać na nim odzwierciedlony, niemniej jego brak, również jest dopuszczalny, o ile zapisy planu w sposób jednoznaczny określają ten parametr. Takie założenie przyświecało organowi sporządzającemu projekt planu, który w § 7 ust. 3 pkt 1 lit. a) postanowień planu wskazał, iż w przypadku, gdy na rysunku planu nie wyznaczono nieprzekraczalnych linii zabudowy, budowane budynki muszą być lokalizowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od linii rozgraniczających, chyba, że w ustaleniach szczególnych wskazano inaczej. Ten zapis w połączeniu z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, wyznaczonymi na rysunku planu, w sposób jednoznaczny określa przebieg nieprzekraczalnych linii zabudowy na obszarze objętym ustaleniami planu. Taki sposób, w ocenie organu, w prawidłowy sposób określa parametr zabudowy, w związku z faktem, iż postanowienia skarżonej uchwały, wprowadzaj ą po wstanie nowej zabudowy w bardzo ograniczonym zakresie z uwagi na funkcję ochronną planu dla obszaru okolic Wzgórza św. Bronisławy. Wyjaśniono także, że nie budzi wątpliwości kwestia wyznaczenia na rysunku planu miejscowego orientacyjnego tunelowego przebiegu tzw. Trasy Zwierzynieckiej. Należy bowiem pamiętać, iż element układu komunikacyjnego, jakim jest Trasa Zwierzyniecka, w obszarze objętym granicami planu, będzie przebiegać w tunelu. Niewątpliwie stanowi ona element układu drogowego w obrębie planu, niemniej włączenie tego elementu układu komunikacyjnego do całego systemu nastąpi poza granicami planu. Obecnie nie jest znany docelowy przebieg tunelu. Wynika to z faktu, że toczące się postępowania administracyjne związane z powstaniem tego fragmentu III obwodnicy znajdują się na etapie opracowania wariantów przebiegu Trasy Zwierzynieckiej i Pychowickiej (stanowiącej kontynuację Trasy Zwierzynieckiej na prawym brzegi Wisły) do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tej inwestycji drogowej. Z drugiej strony, z racji głębokości, na której zlokalizowany zostanie planowany tunel (w obrębie planu jest to wielkość 25-136 m poniżej powierzchni terenu), roboty budowlane zostaną zrealizowane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, póz. 981) (por. art. 2 ust. 1 pkt 4 Prawa geologicznego i górniczego). W związku z czym, w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Św. Bronisławy II" zamieszczono jedynie informację, iż w obszarze planu docelowo znajdzie się element III obwodnicy, którego realizacja nie jest zależna od postanowień planu. Niewątpliwie przebieg całej III obwodnicy miasta będzie miał wpływ na uprawienia właścicieli nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania tej drogi. Niemniej w granicach skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla sposobu zagospodarowania nieruchomości, wpływ ten nie będzie znaczny. Przestrzenny zasięgu własności gruntu ograniczony jest kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Oznacza to pełną akceptację uprawnień właściciela związanych z funkcją gruntu, przy równoczesnym wykluczeniu jego uprawnień (często nierealnych) do korzystania z gruntu w nazbyt głębokiej i wysokiej przestrzeni, bez związku z właściwym przeznaczeniem gruntu. Właściciel gruntu może zatem dokonywać robót ziemnych i budowlanych, ale w dostępnym dla niego zakresie. Jego zamierzenia muszą być realne, a nie abstrakcyjne. W związku z czym, przy tak głębokim posadowieniu tunelu Trasy Zwierzynieckiej, jej ostateczny przebieg ma niewielkie znaczenie dla możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z ustaleniami planu. W związku z czym, przebieg planowanej Trasy Zwierzynieckiej, stanowi jedynie element informacyjny planu. Również zarzut dotyczący braku szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości dla obszaru objętego granicami planu nie znajduje uzasadnienia. Plan miejscowy zawiera obligatoryjnie ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2, jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 - brak takich ustaleń nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. Niewiadomski Z., [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 5, art. 15, Nb 6, Warszawa 2009). Podobne stanowisko zostało przedstawione w Vademecum Gospodarki Przestrzennej (S. Kozłowski, K. Słysz. M. Węglowski, M. Wierzchowisk, B. Zastawniak, K. Zgud - Instytut Rozwoju Miast, Kraków 2005, redakcja prof. dr. hab. Zygmunt Ziobrowski, mgr Sławomir Kozłowski, mgr Janusz Jeżak), str. 66) Dla obszaru objętego planem, Rada Miasta Krakowa przesądziła, iż w planie tym nie występują obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości (§ 6 ust. 4 planu). Skoro zatem scalenia służą bardziej ekonomicznemu wykorzystaniu nieruchomości, m.in. w celu likwidacji zaszłości układu łanowego pól, czy też możliwości kreowania skupionych zespołów zabudowy, co może być pożądaną zasadą z punktu widzenia gospodarki przestrzennej gmin jak i prawidłowego kształtowania ładu przestrzennego, to niemniej mając na uwadze ochronny charakter planu, który ustaleniami dla całego obszaru planu ogranicza możliwość proinwestycyjnego wykorzystania terenu, nieustaleni wszystkich zasad scalania i podziału nieruchomości, nie stanowi naruszenia zasad sporządzania planu. Wobec zarzutu naruszenia władztwa planistycznego Rada podniosła, że uwzględnienie prawa własności, nie oznacza zakazu kształtowania przez organy planistyczne gminy sposobu wykonywania tego prawa. Niemniej dopuszczalna ingerencja organów planistycznych w to prawo nie może spowodować naruszenia istoty tego prawa. Z takim naruszeniem mamy do czynienia w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą bądź korzystanie z niej. Zatem organy planistyczne gminy, sporządzając projekt planu, a następnie podejmując uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosują zasady sporządzania planu, dokonując wyważenia pomiędzy interesem publicznym a interesem prywatnym. Ocena, któremu interesowi przyznać pierwszeństwo w określonej sytuacji zapada w procedurze planistycznej poprzez odpowiednie uwzględnienie zasad sporządzania planu tj. między innymi zasady zrównoważonego rozwoju, zasady uwzględniania w planowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, czy też zasady poszanowania prawa własności. W dalszej kolejności należy wskazać, iż prawo do zabudowy nieruchomości stanowi element prawa własności nieruchomości. Równocześnie należy pamiętać, iż zakres prawa własności kształtowany jest przez obowiązujące przepisy prawa. O tym, jaki kształt ostatecznie przybierze prawo do zabudowy, przesądzają regulacje odrębne, które dookreślają., rodzaj zabudowy, mogący powstać na określonej działce. Przykładem takiej regulacji są przepisy o ochronie przyrody. Powstanie w danym obszarze formy ochrony przyrody takiej, jak: park narodowy, park krajobrazowy, rezerwat, determinuje możliwość zabudowy określonego terenu. Również takim przepisem kształtującym prawo zabudowy nieruchomości, a wynikającym z dopuszczalnej ustawowo ingerencji w prawo własności jest art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym wskazano, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dookreślają, sposób wykonywania prawa własności. A o tym, jakie są wyznaczniki dla ustalenia przeznaczeń terenów i charakteru powstałej zabudowy dla poszczególnych terenów objętych granicami planu przesądza dokument studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, który określa kierunki rozwoju sieci osadniczej (kierunki rozwoju zabudowy). W ocenie organu, co potwierdza zgromadzona dokumentacja planistyczna, organy planistyczne działały zgodnie z przepisami prawa. Należy bowiem zauważyć, iż wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszarów, których przeznaczenie nie dopuszcza powstania nowej zabudowy, jest zgodne z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. A zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zarówno organ sporządzający projekt planu, jak i organ podejmujący uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą zachować zgodność planu z ustaleniami Studium. Skoro Studium dla tego terenu (w tym terenu obejmującego działkę skarżących) wyłączyło możliwość powstania zabudowy (określiło kierunek zagospodarowania pod tereny otwarte - ZO, chronione przed powstaniem nowej zabudowy), to ustalenia planu musiały być w tym zakresie zgodne z zapisami Studium. Wskazano, że przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje właścicielom nieruchomości cyt. (...) uprawnienie do swobodnego zagospodarowania terenu. Zgodnie z ustawą, prawo do zagospodarowania terenu oraz warunki zagospodarowania tego terenu są ściśle określane postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie w niniejszej sytuacji właściciele działek w obszarze zieleni i ogrodów zostali ograniczeni w sposobie korzystania ze swoich nieruchomości, ponieważ została ograniczona możliwość zabudowy ich działek. Właścicielom nadano uprawnienie jedynie do powstania ściśle określonej zabudowy w terenie działek stanowiących ich własność. Wprowadzone rozwiązania planistyczne nie przekreślają możliwości korzystania bądź rozporządzania nieruchomościami zgodnie z przysługującym właścicielowi prawem własności. Skarżący mogą rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób wynikający m.in. z ustaleń planu, z tym, że zakazana została możliwość zabudowy działki innymi obiektami budowlanymi, niż obiektami takimi, jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Zatem pomimo ograniczenia prawa własności nie doszło do naruszenia istoty tego prawa. A ograniczenie to mieści się w ramach ustawowego upoważnienia dla organów planistycznych gminy do kształtowania prawa własności w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomniano, że ustawodawca przewidział sytuację, w której w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje zmiana wartości nieruchomości. W takim przypadku właściciel nieruchomości może dochodzić roszczeń wskazanych w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego uznano, że uchwalony plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" nie narusza przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i innych przepisów prawa, a przedmiotowe skargi nie zasługują na uwzględnienie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi innych skarżących na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., Nr XXI/234/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II". W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przedmiotem kontroli Sądu była cała uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 – "badając zachowanie przesłanki właściwości organów w procedurze uchwalania planu miejscowego Sąd doszedł do wniosku, że właściwe organy (Rada Miasta Krakowa i Prezydent Miasta Krakowa) brały udział w procesie uchwalania planu miejscowego, są to właściwe organy w tym zakresie. Analizując zachowanie procedury planistycznej Sąd uznał, że również w tym zakresie nie naruszono przepisów postępowania w stopniu istotnym. (...) Sąd badając zakres postępowania uzgodnieniowego uznał, opierając się na opracowaniu ekofizjograficznym i prognozie oddziaływania na środowisko, że istotnie obszar objęty planem miejscowym nie spełnia przesłanek zawartych w art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) i zasadnie przyjął organ administrujący zasobem wód o braku podstaw do uzgodnienia. (...) Zgodnie z § 30 Statutu Miasta Krakowa, projekt uchwały przedkładany Radzie Miasta Krakowa przez Prezydenta Miasta Krakowa do uchwalenia, wymaga opinii właściwej komisji. Taką właściwą komisją jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa. Zgodnie z § 31 ust. 1 Statutu Miasta Krakowa opinia właściwej komisji powinna być przedstawiona Radzie Miasta Krakowa najpóźniej w trakcie pierwszego czytania pod rygorem jej pominięcia, a brak przedłożenia opinii nie wstrzymuje prac nad projektem. W tej sprawie taką opinię przedstawiła właściwa Komisja Rady Miasta Krakowa przed drugim czytaniem. Wymóg uzyskania opinii wynika jedynie z treści Statutu Rady Miasta Krakowa, a tym samym Statut mógł ustalić skutki związane z brakiem jej wyrażenia. Jeżeli więc to Statut określił, że brak wyrażenia takiej opinii nie powoduje nieważności podejmowanej uchwały, a jedynie skutkuje tym, że nie wstrzymuje dalszej procedury prac nad daną uchwałą, to należy przyjąć, że taka opinia ma charakter fakultatywny i jej brak nie stanowił przesłanki unieważnienia podjętej – bez niej – uchwały. Dodatkowo należy wskazać, że opinia właściwej komisji została jednak sporządzona i radni podejmując zaskarżona uchwałę mogli się z nią zapoznać. (...) Należy stwierdzić, że procedura uchwalania planu miejscowego została dochowana i nie naruszono jej. W szczególności należy stwierdzić, że nie miały miejsca istotne uchybienia w procedurze przygotowywania i uchwalania planu miejscowego. (...) Nie może być uznane za istotne naruszenie procedury brak wyrażenia przed pierwszym czytaniem opinii przez Komisję Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa z tego powodu, że sam Statut Miasta Krakowa nie określił skutków braku wyrażenia opinii, a wręcz wprost wskazał, że jej brak nie wstrzymuje prac nad uchwałami. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut braku uzgodnienia z dyrektorem Regionalnym Zarządu Gospodarki Wodnej. Plan miejscowy nie obejmuje obszarów, które wymagałyby uzgodnień z tym organem administracji". Sąd zbadał również zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego podnosząc, że "Sąd oceniając zgodność zaskarżonego planu miejscowego z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa stwierdził, że ta zgodność została zachowana. Kierunki zagospodarowania wyznaczone w studium zostały uwzględnione w planie miejscowym. Tym samym niezasadne są zarzuty skarżących o braku zgodności między planem miejscowym a studium. Tam, gdzie studium przewiduje obszary ZO (tereny otwarte), ZP (tereny zieleni publicznej, ZL (tereny zieleni leśnej i ZF (tereny zieleni fortecznej) – tam uchwalony plan miejscowy przewiduje obszary ZPp (tereny zieleni), ZPo (ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym), R (tereny rolnicze), L (lasy), ZN (rezerwat przyrody), ZD (ogrody działkowe), ZPf (tereny zieleni fortecznej) oraz ZC (teren zieleni przeznaczony pod cmentarz). Zgodne są ze studium obszary przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową willową (MNw.1, MNw.2, MNw.3 i MNw.4), określone zostały w studium jako obszary MN – tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Również zgodne są ze studium obszary oznaczone w planie miejscowym jako obszary Ur.1 (obiekty sakralne), Ur.2 (obiekty sakralne) i MU (zabudowa mieszkaniowo-usługowa). Studium dla tych obszarów przewiduje przeznaczenie MN - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Również i w tym zakresie występuje pełna zgodność między przeznaczeniem w planie miejscowym, a kierunkiem zagospodarowania w studium. Studium bowiem dla obszaru MN przewiduje, jako podstawowe kierunki zagospodarowania, uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudową usługową komercyjną z wykluczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz inwestycji powodujących zagrożenie dla jakości środowiska i warunków życia, a także sprzecznych z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy. Obszar MU opisany w planie miejscowym w § 15 spełnia główny kierunek zagospodarowania określony w studium jako MN. W ocenie Sądu również obszary Ur.1-Ur.2 oraz Ur.3 i Ur.4 stanowiące w planie miejscowym obszary obiektów sakralnych, zostały prawidłowo wyznaczone w planie miejscowym. Wprawdzie studium nie wyróżniło tych obszarów, ale należy stwierdzić, że całość tych obszarów Ur.1-Ur.4 stanowi zaledwie 0,77 ha, co odpowiada tylko 0,22 % obszaru planu miejscowego. Tak mały teren, który dodatkowo składa się z czterech odrębnych od siebie obszarów (Ur.1, Ur.2, Ur.3 i Ur.4) znajduje się częściowo w obszarze studium oznaczonym jako MN, a częściowo w obszarze oznaczonym w studium jako ZP. Studium w obszarze MN pozwala na zabudowę usługową. Wprawdzie studium w obszarze ZP przewiduje go jako ogólnodostępne tereny otwarte, ale w ocenie Sądu nie można uznać, że narusza zasady sporządzania planu miejscowego ujęcie w tym planie istniejących obiektów sakralnych. Są to obszary (Ur. 3 i Ur. 4) niewielkie i mając na uwadze skalę rysunku objętego studium (1:25000), bardzo trudno byłoby taki obszar obejmujący kilkanaście arów wyznaczyć na rysunku studium. Również obszar MN.1 objęty planem miejscowym (teren zabudowy mieszkaniowej - § 14 planu miejscowego), jest zgodny z treścią studium obejmującym obszar MN (teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności). Obszar objęty w planie miejscowym jako U.1 (usługi) studium określa jako UP – tereny o przeważającej funkcji usług publicznych. Plan miejscowy określa teren W.1 – obiekty i urządzenia służące zaopatrzeniu w wodę. Studium określa ten obszar jako tereny przeznaczone do zabudowy i zagospodarowania (MN), w którym jako jedną z głównych funkcji jest zabudowa obiektami i urządzeniami usług komercyjnych, służących zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym. Tym samym w ocenie Sądu między obszarem MN określonym w studium, a obszarem W.1 planu miejscowego, istnieje zgodność. Następnie obszar MN.2 przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 14 planu miejscowego) jest zgodny ze studium przewidującym dla tego obszaru jako kierunek zagospodarowania - MN - teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Kolejne obszary określone w studium jako U.3 i U.2. (tereny usług), określone są w studium jako obszary UP – tereny o przeważającej funkcji usług publicznych. Tym samym i w tym zakresie występuje zgodność. Ostatnie obszary przeznaczone w planie pod zainwestowanie to Urk (obiekty sakralne oraz zespół budownictwa zabytkowego - § 19 planu miejscowego) znajduje się w studium w obszarze MN – tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania (tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności). Jak wynika z treści planu miejscowego, obszar Urk to teren budowy kościoła parafialnego lub odbudowy spalonego kościoła oraz rozbudowy istniejącego obiektu sanitarno-gospodarczego z przeznaczeniem pod plebanię albo budowy nowego budynku plebanii (§ 19 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego). Ustalenia studium dla obszaru MN dopuszczają również lokalizowanie obiektów realizujących cele publiczne, a za taki należy uznać kościół wraz z obiektami służącymi do pełnienia posługi. Niewielki obszar U.4 (usługi) znajduje się także na terenie określonym w studium jako MN. Także w tym przypadku Sąd przyjął, że istnieje zgodność między treścią studium, a planem miejscowym, bo wprawdzie podstawowym kierunkiem zagospodarowania MN w studium jest budownictwo mieszkaniowej niskiej intensywności, to jednak dopuszczalne jest również budownictwo usługowe. (...) Zgodnie z planem miejscowym (§ 25) tereny ZPo to obszary ogrodów i zieleni towarzyszącej obiektom budowlanym, na którym obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, z wyjątkiem dojść i dojazdów niewydzielonych, miejsc postojowych dla samochodów osobowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Na obszarze ZPo dopuszcza się budowę i przebudowę urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. Sąd uznał, że zarzut niezgodności terenu objętego obszarem ZPo.9 ze studium jest nietrafny (...). Granice obszarów określone w studium mogą minimalnie różnić się od granic obszarów wyznaczanych w planach miejscowych, co wynika przede wszystkim z konieczności nanoszenia przeznaczenia danych obszarów z map o różnej skali i to radykalnie od siebie różniących się (skala 1:25 000 i skala 1: 2000). Teren ZPo jest zgodny z przeznaczeniem określonym w studium jako ZP, ale także zgodny z przeznaczeniem w studium określonym jako ZO. Tereny ZO – tereny otwarte zostały w studium określone jako tereny pod łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne. Jako warunki i standardy wykorzystania terenu ZO studium określa, że jest to zakaz zabudowy oraz budowa ciągów infrastruktury technicznej. W tym przypadku taka treść ZO oraz ZP jest zgodna z przeznaczenie obszaru ZPo". Następnie Sąd podkreślił, że nie są zasadne zarzuty dotyczące niezgodności między treścią studium, a treścią planu miejscowego – "skarżący podnosili, że ich działka powinna być przeznaczona pod zabudowę, ponieważ posiada ona status działki zurbanizowanej niezabudowanej i taki status wynika z ewidencji gruntów, a plan miejscowy zakwalifikował ją do obszaru ZPo.20, czyli obszaru z zakazem lokalizacji obiektów budowlanych. W ocenie Sądu taka kwalifikacja była zgodna ze studium. Studium dla tego terenu przewidywało kierunek zagospodarowania jako ZO – tereny otwarte z zakazem zabudowy. (...) Niezasadny jest zarzut, zgodnie z którym plan miejscowy "milczy" (nie określa) zakresu dostępu do dróg publicznych poprzez służebności. Plan miejscowy nie określa zakresu wykonywania praw rzeczowych i nie wyznacza zakresu służebności. Ewentualny dostęp nieruchomości do drogi publicznej poprzez ustanowienie prawa służebności może nastąpić na drodze czynności prawa cywilnego. § 11 ust. 3 planu miejscowego reguluje dostęp do dróg publicznych właśnie w zakresie niewydzielonych na rysunku planu dojazdów". W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty braku określenia w planie miejscowym szerokości dróg oraz jedynie orientacyjnie przebieg ciągów uzbrojenia – "zgodnie z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", standardem przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. § 30 planu miejscowego określa tereny komunikacji symbolami KD/L – droga publiczna klasy lokalnej i KD/D – drogi publiczne klasy dojazdowej. Rysunek planu miejscowego wyznacza dla tych dróg rezerwy terenu wyznaczając je liniami rozgraniczającymi. Oznaczenia przyjęte w planie miejscowym nawiązują do oznaczeń klas dróg wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 ww. rozporządzenia, w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg: lokalne, oznaczone dalej symbolem "L" oraz dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D". § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określa zaś, że najmniejsza szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynosi 12 metrów dla drogi jednojezdniowej klasy L oraz 10 metrów dla drogi jednojezdniowej klasy D. To wszystko oznacza, że wprawdzie plan miejscowy nie określa szczegółowo szerokości dróg publicznych, to jednak szerokość tych dróg musi mieścić się w liniach rozgraniczających tereny komunikacji. Linie to są wiążące i na tej podstawie należy uznać, że szerokość tych dróg została wyznaczona. Sąd uwzględnił i taką okoliczność, że wyznaczone na rysunku planu rezerwy terenu wyznaczone pod drogi publiczne nie charakteryzują jednolitym przebiegiem samych linii rozgraniczających. Linie te zostały wyznaczone na rysunku planu niesymetrycznie względem siebie – co jest dopuszczalne – ale co zarazem niezwykle utrudnia wskazanie szerokości terenów komunikacji. Rekapitulując ten zakres treści planu Sąd uznał, że dopuszczalnym było wskazanie na rysunku planu linii rozgraniczających tereny komunikacji KD/L i KD/D (KD/D.1, KD/D.2, KD/D.3, KD/D.4, KD/D.5, KD/D.6, KD/D.7, KD/D.8, KD/D.9, KD/D.10 i KD/D.11). Tereny te obejmują całość infrastruktury drogowej - § 30 ust. 3 planu miejscowego, a poprzez wyraźne nawiązanie do klasy dróg publicznych ("L" i "D") można ustalić minimalne szerokości tych dróg. Dodatkowo należy wskazać, że § 11 planu miejscowego określa szczegółowo usytuowanie każdej z dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych precyzyjnie opisując ich przebieg. Przebieg ten może obejmować także tereny "prywatne". Sąd uznał także, że stanowisko, zgodnie z którym zaskarżony plan miejscowy objął teren wyznaczony we wcześniej sporządzanych projektach planu miejscowego dla tego obszaru jak teren zamknięty – nie jest zasadny. Wskazano, że "wcześniej sporządzane projekty planu miejscowego nie mogą być traktowane jako kryterium ustalania zgodności z prawem zaskarżonego planu miejscowego. Skoro właściwe do uzgadniania organy zaakceptowały treść planu miejscowego, to pozostaje poza kognicją Sądu badanie, dlaczego te organy (np. organy wojskowe) wyraziły zgodę na proponowaną treść planu miejscowego. Wskazano, że ponieważ objęcie jednej działki obszarami o różnym przeznaczeniu jest powszechnie przyjmowane za dopuszczalne (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1044/10, opub. w LEX nr 753391), to tym samym również objęcie jednej działki dwoma różnymi planami zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem, że granice tych planów nie będą na siebie zachodziły), nie może prowadzić do nieważności jednego z tych planów miejscowych – "Sąd nie może oceniać dopuszczalności objęcia danego obszaru procedurą planistyczną – jest to bowiem kompetencja organu stanowiącego gminy. Byłoby to bowiem nie tyle ocena legalności zaskarżonego planu miejscowego, ile ocena celowości lub zasadności objęcia danego terenu takim planem. Sąd administracyjny nie może stosować kryteriów innych niż legalność nawet rozpoznając skargi na plan miejscowy. W odniesieniu do kwestii parku kulturowego "Zwierzyniecki Park Kulturowy" (uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 5 lipca 2006 r. Nr CXIV/1174/06) Sąd stwierdził, "że uchwała tworząca ten parku kulturowy została unieważniona (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 55/07). Nie było więc żadnych podstaw do oceny planu miejscowego pod kątem treści ww. parku kulturowego. Jednocześnie należy stwierdzić, że skoro w dacie przystąpienia do procedury uchwalania planu miejscowego Rada Miasta Krakowa mogła ograniczyć plan miejscowy do granic obowiązującego parku kulturowego, to takie wyznaczenie obszaru było wiążące dla dalszych etapów procedury planistycznej. To bowiem uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego nie tylko wyznacza granice (obszar) tego planu, ale i wiąże organy planistyczne, w tym wiąże co do obszaru sporządzenia projektu planu miejscowego. Również uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego jest podstawą do zgłaszania wniosków przez mieszkańców (właścicieli nieruchomości objętych granicami nowo projektowanego planu miejscowego), jak i organów uzgadniających i opiniujących, które również na początkowym etapie mogą składać wnioski. Wyznaczony uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego obszar jest bezwzględnie wiążący w dalszej procedurze planistycznej, chyba że organ stanowiący gminy podejmie kolejną uchwałę wyznaczającą nowe granice projektowanego planu miejscowego – co musi się wiązać z koniecznością ponowienia całej procedury planistycznej. Sąd nie może zarzucić Radzie Miasta Krakowa naruszenia prawa w tym zakresie, że podejmując uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w granicach, który w tym czasie (2006 r.) podlegał odrębnej regulacji prawnej, a w dalszych etapach tej procedury konsekwentnie "trzymała się" tak wyznaczonego obszaru i nie dokonywała jego zmiany. Właśnie gdyby na którym etapie procedury planistycznej Rada Miasta Krakowa (lub Prezydent Miasta Krakowa) odmiennie określiły obszar sporządzanego planu miejscowego, to wówczas naruszyłyby prawo". Sąd zaznaczył także, że okoliczność, gdy działka gruntowa traci na wartości na skutek takiej a nie innej treści planu miejscowego może być podstawą do wszczęcia odrębnego postępowania zmierzającego do ustalenia odszkodowania od Gminy Miasto Kraków – "to pozostaje poza oceną Sądu. Nawet uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie przyznaje żadnego prawa do zagospodarowania danej nieruchomości zgodnie z tak wydaną decyzją. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Jest to obowiązek właściwego organu, co zarazem oznacza, że ustawodawca przyjął bezwzględny prymat ustaleń planu miejscowego. Tylko wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i na jej podstawie pozwolenia na budowę uniemożliwia wygaszanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Sąd nie może oceniać trafności lub celowości takiego a nie innego zagospodarowania danego terenu". W dalszej kolejności podniesiono, że "Sąd w tej sprawie, której przedmiotem jest ocena zgodności z prawem planu miejscowego, nie może rozważać zgodności z prawem studium, ani też badać prawidłowości uchwalenia studium. Również zarzut braku aktualizacji studium nie można uznać za uzasadniający unieważnienie planu miejscowego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w procedurze uchwalania zaskarżonego planu miejscowego, obowiązkiem rady gminy była ocena, czy uchwalany plan miejscowy jest zgodny z treścią studium. Przepisy nie nakazują organom planistycznym uchwalania planów miejscowych tylko dla tych obszarów, dla których obowiązuje aktualne studium. To organy gminy decydują, czy należy uchwalić plan miejscowy i Sąd nie może tego oceniać". Sąd uznał też za niezasadne stanowisko dotyczące braku zapewnienia odpowiednich środków finansowych na realizację zamierzeń publicznych (np. budowy dróg) i braku powiązań tych wydatków z wieloletnią prognozą finansową Miasta Krakowa podnosząc, że "te zagadnienia pozostają poza oceną planu miejscowego opartego o kryterium legalności. Plan miejscowy określa tylko przeznaczenie danych obszarów, a ich zagospodarowanie zgodnie z tym przeznaczeniem pozostawia właścicielom nieruchomości. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu finansowego spełnia warunki objęte § 11 rozporządzenia, tzn. obejmuje prognozę wpływu ustaleń planu miejscowego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 u.p.z.p.; prognozę wpływu ustaleń planu miejscowego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych". Jako niezasadne ocenił Sąd stanowisko, zgodnie z którym nie jest zgodne z prawem ustalenie wysokości tzw. opłaty planistycznej. Wskazano, że "zgodnie z § 33 planu miejscowego dla obszaru ZPp wysokość opłaty planistycznej wyznacza wskaźnik 10%, a dla wszystkich innych obszarów – 30%. Takie wskaźniki są zgodne z art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. i nie przekraczają stawki 30 %. (...) Opłata planistyczna będzie bowiem wymierzana tylko wtedy, gdy wartość danego obszaru wzrosła na skutek jego przeznaczenia w planie miejscowym w porównaniu z poprzednim przeznaczeniem lub sposobem zagospodarowania". Sąd z urzędu ustalił, czy na obszarze planu miejscowego są tereny objęte planami urządzenia lasu, a sto stosownie do oceny zastosowania art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.) podnosząc, że "z przedłożonej przez pełnomocnika Rady Miasta Krakowa dokumentacji wynika, że na tym obszarze są tereny objęte uproszczonymi planami urządzenia lasu, a takie nie są wiążące przy ich wprowadzaniu do planu miejscowego. Tym niemniej granice obszarów lasu objęte uproszczonymi planami urządzenia lasu są zasadniczo przestrzegane w projekcie polanu miejscowego. Sądowi z urzędu znane są wyroki wydawane poprzednio w zakresie tego obszaru (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 757/06, którym Sąd unieważnił plan miejscowy przygotowany poprzednio dla tego obszaru). Analizując uzasadnienie do tego wyroku Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że podnoszone tam uchybienia zostały zauważone przez organy planistyczne i wyeliminowane, w szczególności dotyczyło to braku zgody właściwego organu na zmianę terenów leśnych na cele nieleśne, nieprecyzyjnego określenia obszarów rozgraniczających tereny przeznaczenia w planie miejscowym oraz zbyt ogólnego i pozwalającego na różnorodną interpretację ustaleń w poszczególnych obszarach przeznaczenia". W rezultacie Sąd stwierdził, że "zaskarżony plan miejscowy nie narusza ani zasad jego sporządzenia w analizowanym zakresie, ani też procedury jego uchwalenia w istotnym zakresie". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: II OSK 1405/12 oddalił skargi kasacyjne od wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że "nie można się zgodzić z zarzutami naruszenia art. 14 ust. 2 w zw. z art. 34 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzić bowiem należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż podjęcie przez organ zaskarżonej uchwały nastąpiło przy zastosowaniu zasad i dyrektyw wynikających z obowiązujących w tej mierze przepisów, co w konsekwencji nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżący podnoszą, że Sąd I instancji pominął okoliczność niewłaściwego wyznaczenia granic obszaru objętego zaskarżonym planem, co doprowadziło do podziału części działek, które tylko w części planem tym zostały objęte. Pozostałą zaś część objęto innym planem zagospodarowania przestrzennego. Uznając ten argument za niezasadny wskazać należy, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem rada gminy może uchwalać plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, który wydzieli do takiego opracowania, i nie ma obowiązku jednorazowo opracowywać i uchwalać planu zagospodarowania dla całego terenu danej miejscowości (wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 338/99). Ustawa zaś nie określa wymagań co do dokładności granic przyjętego przez radę terenu. Naruszenia powyższych przepisów skarżący wywodzą również z pominięcia przez Sąd faktu, iż przesunięto termin dyskusji publicznej nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" z wyznaczonej wcześniej daty 28 czerwca 2010 r. na dzień 30 czerwca 2010 r., jak również, że projekt planu został zaopiniowany przez Komisję Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska już po dacie dyskusji publicznej. Wskazać w tej kwestii trzeba, że powoływane przez skarżących okoliczności nie mogły skutkować stwierdzeniem przez Sąd I instancji istotnego naruszenia trybu postępowania, w istocie bowiem uchybienia te nie prowadziły do zaniechania wymaganych prawem czynności przewidzianych w ramach procedury sporządzania planu miejscowego. Do istotnego naruszenia doszłoby bowiem w sytuacji, gdyby powoływane przez skarżących okoliczności prowadziły do przyjęcia ustaleń odmiennych niż uchwalone. Podobnie nie można zarzucić Sądowi I instancji niewłaściwe przyjęcie, iż w postępowaniu planistycznym doszło do prawidłowego rozpatrzenia złożonych uwag. Zasadnie bowiem zauważył Sąd, iż nie narusza prawa zaakceptowanie przez Radę Miasta Krakowa w całości stanowiska zajętego przez Prezydenta Miasta Krakowa co do poszczególnych uwag. Wskazać również należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa precyzyjnie w jaki sposób ma nastąpić rozstrzygnięcie rady w sprawie zgłoszonych uwag, w szczególności, czy rozstrzygnięcie to powinno nastąpić poprzez poddanie tych uwag indywidualnym głosowaniom. Nie można zatem upatrywać istotnego naruszenia prawa w łącznym przegłosowaniu wszystkich zgłoszonych uwag. Również powoływana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność dostarczenia radnym dopiero przed 2 czytaniem opinii Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska z dnia 4 lipca 2011 r. nie mogła skutkować stwierdzeniem dokonania przez Sąd niewłaściwej oceny procedury uchwalania zaskarżonego planu miejscowego. Powyższe uchybienia nie mają bowiem charakteru istotnego, pozostając bez wpływu na treść rozstrzygnięć planistycznych, nie prowadziły również do ograniczenia praw podmiotów, które dokonanymi ustaleniami planistycznymi zostały dotknięte. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 i 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem w planie nie przewidziano obszarów wymagających scaleń i podziałów, to dokonanie ustaleń w tym względzie było zbyteczne. Nie budzi także zastrzeżeń ocena dokonana przez Sąd I instancji co do prawidłowości dokonania ustaleń stawki opłaty planistycznej określonej w § 33 planu miejscowego. Uznając natomiast za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w zw. z § 11 i 30 uchwały, stwierdzić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji zasadnie nie stwierdził uchybień w zakresie przyjęcia przez organ planistyczny ustaleń dotyczących parametrów dróg. Nie można również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, że sporządzona w toku procedury planistycznej prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego spełnia warunki określone w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z opracowania tego wynika w szczególności wysokość ewentualnych kosztów i przychodów będąca finansową konsekwencją ustanowienia nowego ładu przestrzennego. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można bowiem uznać, że Sąd I instancji uznając zaskarżoną uchwałę za prawidłową pominął okoliczność, że przyjęte w niej ustalenia zostały dokonane bez rozważenia wszystkich wchodzących w grę interesów. Należy bowiem zauważyć, iż wskazując na priorytet wymagań ochrony środowiska, które – co warto podkreślić - chronione są konstytucyjnie, organ wykazał, że jest on na tyle znaczący, że uzasadnia przyjęte w planie rozwiązania ograniczające uprawnienia innych podmiotów. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że Sąd naruszył przepis art. 32 Konstytucji RP w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie można dopatrzyć się naruszenia zasady równości. Przede wszystkim zauważyć należy, że z zasady tej nie można wywodzić braku możliwości różnicowania sytuacji prawnej obywateli w aktach prawnych powszechnie obowiązujących w kontekście różnicowania w aktach planistycznych przeznaczenia gruntów stanowiących ich własność. Z samej bowiem istoty plan miejscowy jako akt normatywny stanowiący o porządku prawnym na określonym terytorium, wprowadza nierówności. Nie można przecież w planie miejscowym wszystkich nieruchomości przeznaczyć na ten sam cel i w taki sam sposób określić zasady ich zagospodarowania. Tym samym w planie miejscowym można ustalić dla nieruchomości różne funkcje i różne zasady zagospodarowania. Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania wynikające z tego przepisu, w szczególności zawiera jasną ocenę prawną Sądu I instancji i pozwala na jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia. Pominięcie zaś przez Sąd niektórych zarzutów podniesionych w skardze wynikało z tego, że zawierały one argumenty odnoszące się kwestii pozostających poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Odrębnie natomiast odnieść się należy do zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej B. B., naruszenia przepisów art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które skarżący upatruje w przyjęciu przez Sąd, że działki objęte obszarem o takim samym przeznaczeniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego mogą być w planie miejscowym objęte obszarami o diametralnie odmiennych przeznaczeniach". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że jeżeli działka gruntowa znajduje się na obszarze wyznaczonym w studium jako tereny ZP (tereny zieleni publicznej) i ZO (tereny otwarte, w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna, przy całkowitym wykluczeniu prawa zabudowy oraz dopuszczeniu budowy ciągów infrastruktury technicznej), natomiast w planie miejscowym uzyskuje przeznaczenie oznaczone symbolem ZPo określającym obszary ogrodów i zieleni towarzyszącej obiektom budowlanym z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych, z wyjątkiem dojść i dojazdów niewydzielonych, miejsc postojowych dla samochodów osobowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem, to należy zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, że przeznaczenie takiej działki przyjęte w planie miejscowym odpowiada kierunkowi zagospodarowania określonego w studium. Fakt zaś, iż doszło do przyjęcia w planie odmiennego przeznaczenia innych działek na tym samym obszarze studium nie oznacza, że mamy do czynienia z naruszeniem art. 32 Konstytucji RP, w sytuacji gdy przeznaczenie tych działek mieści się w ramach ustaleń przyjętych w studium. Naczelny Sąd Administracyjny nie powziął też wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tego powodu nie znalazł podstaw do wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o dokonanie kontroli zgodności z Konstytucją RP powyższych regulacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.). W pierwszej kolejności określenia wymaga przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104). W sytuacji, gdy skarżący skargę do sądu administracyjnego formułują jako skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" domagając się wyeliminowania jej z obrotu prawnego podnosząc m.in. zarzuty istotnego naruszenia procedury planistycznej, należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie wiążącym sąd przedmiotem zaskarżenia jest cała wskazana wyżej uchwała, natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski (dotyczące stwierdzenia nieważności poszczególnych zapisów przedmiotowej uchwały) i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjął, że przedmiotem zaskarżenia jest cała uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" mając dodatkowo ukształtowaną w orzecznictwie NSA wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którą "przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym, a legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej uchwały w odniesieniu choćby tylko do jednej działki położonej na obszarze objętym planem" (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Wykładnia taka uzasadnia przyjęcie w niniejszej sprawie, że skarżący będący właścicielami poszczególnych działek objętych ustaleniami zaskarżonego planu mogą być legitymowani do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w całości. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżący dopełnili również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, należy stwierdzić, że skarga na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Konieczne stało się w następnej kolejności zbadanie legitymacji skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Skarżący są właścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami przedmiotowego planu. Zasygnalizować należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zasadne jest stanowisko prezentowane w wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2009 r., II OSK 102/09, zgodnie z którym "samo prawo własności czy jego ograniczenie nie implikuje automatycznie legitymacji skargowej". W ocenie Sądu skarżący podnosząc, że zaskarżoną uchwałą przyjęto ustalenia uniemożliwiające mu zagospodarowanie nieruchomości w sposób przez nich zamierzony, co w konsekwencji ogranicza – w ocenie skarżących w sposób nadmierny i nieuzasadniony - prawo własności ich nieruchomości, wykazali naruszenie uprawnień właścicielskich. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Sąd zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie istotne znaczenie przedstawia okoliczność, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 oddalił skargi na przedmiotową uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II", a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: II OSK 1405/12 oddalił skargi kasacyjne od wyroku WSA w Krakowie. Jak wynika z przytoczonego wyżej uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 przedmiotem kontroli Sądu była cała uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11, a badając zachowanie przesłanki właściwości organów w procedurze uchwalania planu miejscowego Sąd doszedł do wniosku, że właściwe organy (Rada Miasta Krakowa i Prezydent Miasta Krakowa) brały udział w procesie uchwalania planu miejscowego. Również w zakresie zachowania procedury planistycznej Sąd uznał, że nie naruszono przepisów postępowania w stopniu istotnym. Sąd nie stwierdził również naruszenia zasad uchwalania przedmiotowego planu miejscowego wskazując, że badanie to jednak nie obejmowało tych aspektów, które pozostają w bezpośrednim związku ze sferą interesów prawnych właścicieli konkretnych nieruchomości, którzy nie złożyli skargi w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1644/11. Sąd przy tym dokonał szczegółowej analizy prawidłowości procedury planistycznej i zachowania zasad uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez pryzmat zarzutów, z którymi korespondują również zarzuty podnoszone przez skarżących w niniejszej sprawie. Niezależnie od tych zarzutów Sąd stwierdził jednoznacznie, że "zaskarżony plan miejscowy nie narusza ani zasad jego sporządzenia w analizowanym zakresie, ani też procedury jego uchwalenia w istotnym zakresie". W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się uchybień w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11, które uzasadniałyby konieczność stwierdzenia jej nieważności i dlatego skargi oddalić zgodnie z treścią art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: II OSK 1405/12 oddalającym skargi kasacyjne od wyroku WSA w Krakowie stwierdził, że "zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż podjęcie przez organ zaskarżonej uchwały nastąpiło przy zastosowaniu zasad i dyrektyw wynikających z obowiązujących w tej mierze przepisów, co w konsekwencji nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, a (...) pominięcie przez Sąd niektórych zarzutów podniesionych w skardze wynikało z tego, że zawierały one argumenty odnoszące się kwestii pozostających poza zakresem rozpoznawanej sprawy". Ze względu na prejudycjalny charakter wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 postępowania w sprawach ze skarg rozpatrywanych w niniejszym postępowaniu (przed połączeniem tych spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia) zostały zawieszone, a następnie podjęte po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, tj. po wydaniu przez NSA wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: II OSK 1405/12 oddalającym skargi kasacyjne od wyroku WSA w Krakowie. Prejudycjalne znaczenie wyroku zapadłego w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do postępowania w innej sprawie na tę samą uchwałę podkreśla NSA w najnowszym orzecznictwie (zob. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., II OZ 1352/11). Również w granicach niniejszej sprawy NSA zwrócił uwagę na prejudycjalne znaczenie wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 podkreślając w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt: II OZ 510/12, że "zarzuty tożsame do podniesionych przez skarżące w skardze z dnia 9 stycznia 2012 r. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II", dotyczące naruszenia procedury planistycznej oraz braku zgodności pomiędzy uchwalonym planem miejscowym a obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, były poddane dogłębnej analizie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie, w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1644/11. Sąd pierwszej instancji w ww. sprawie wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie tych zarzutów. Zatem, w wypadku nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1644/11, rozstrzygnięcie dotyczące procedury planistycznej i zgodności planu ze studium będzie wiążące dla WSA w Krakowie z tej przyczyny, że Sąd pierwszej instancji w procesie rozstrzygania tych skarg będzie miał do czynienia z tożsamym przedmiotem zaskarżenia (...).Sąd pierwszej instancji rozstrzygając skargi będzie związany wyłącznie prawomocną oceną dotyczącą zgodności z prawem przeprowadzonej przez organ procedury planistycznej w trakcie uchwalania uchwały z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 oraz zgodności uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" ze studium, co oznacza, że wszystkie pozostałe zarzuty podniesione przez skarżące muszą być poddane odrębnej ocenie Sądu pierwszej instancji i ewentualnie – w zależności od woli stron – ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego". Zgodnie z treścią art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Pojęcie orzeczenia sądowego obejmuje przede wszystkim wyroki i postanowienia. Ze względu na to, że ustawodawca w treści art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posługuje się pojęciem orzeczeń prawomocnych (a nie tylko wyroków, jak to czyni w treści art. 171), konieczne jest przyjęcie, iż skutki prawne, o jakich mowa w art. 170 dotyczą wszystkich prawomocnych orzeczeń niezależnie od ich formy. Warto zauważyć, że w piśmiennictwie dotyczącym procedury sądowoadministracyjnej prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wyrok składa się z sentencji i uzasadnienia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006 - Komentarz do art.132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 195), co w konsekwencji prowadzi do zasadnego wniosku, iż w przypadkach, gdy sporządzone zostało uzasadnienie wyroku, nie można utożsamiać pojęcia wyroku wyłącznie z samą jego sentencją. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że ratio legis cytowanego unormowania polega na tym, że gwarantuje ono zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Oddalenie skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej – o ile powodem oddalenia nie był brak legitymacji procesowej skarżącego - jest równoznaczne z wiążącym stwierdzeniem sądu, że zaskarżony akt nie jest obarczony wadami uzasadniającymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Legalność tego aktu jest zatem przesądzona i nie może być kwestionowana w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem tego samego aktu, również w postępowaniu przed sądem drugiej instancji (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, publ.: LEX nr 250245). Zasadne jest stanowisko, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a w konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki: Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Warto podkreślić, że przepisy obowiązującego prawa dają podstawy do składania w różnym czasie przez szeroki katalog legitymowanych podmiotów skarg na te same akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Wynika to z regulacji w myśl których każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy bądź powiatu (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym) w sprawie z zakresu administracji publicznej, a w przypadku województwa aktem prawa miejscowego (art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, art. 44 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (t. jedn.: Dz.U. z 2001 r., nr 80, poz. 872 ze zm.), może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia (co nie jest ograniczone żadnym terminem) - zaskarżyć akt do sądu administracyjnego. Zwłaszcza uchwały dotyczące miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego są przedmiotem licznych skarg składanych w różnych terminach. Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, LEX nr 74492, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2011). Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r., I GSK 1071/08, LEX nr 594362). W realiach przedmiotowej sprawy prawomocne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 skargi na przedmiotową uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Św. Bronisławy II" a następnie oddalenie przez NSA wyrokiem z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: II OSK 1405/12 skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Krakowie ma zatem ten skutek, że przesądza o braku podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 wskazują, że Sąd administracyjny rozpoznając w tej sprawie skargi na opisaną wyżej uchwałę i działając przy rozpatrywaniu sprawy w granicach kompetencji wynikających z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną, niezależnie od zarzutów skargi, poddał ocenie legalności tryb podjęcia przedmiotowej uchwały, zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego oraz przestrzeganie właściwości organów i oddalając skargę stwierdził, że nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały oparciu o treść art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ma to znaczenie w niniejszym postępowaniu zwłaszcza w sytuacji, gdy zarzuty podnoszone przez strony skarżące koncentrują się zasadniczo na wykazywaniu istotnego naruszenia trybu postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym nie można wykluczyć skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi art. 101 ust. 2 tej ustawy, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego (postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1952/10, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., II OSK 1087/08, postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., II OSK 1207/10, postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2010 r., II OSK 1420/10) Mając powyższe na uwadze Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej uchwały w zakresie poprawności zrealizowania przez Radę Miasta Krakowa władztwa planistycznego wobec indywidualnych interesów prawnych skarżących. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi – oprócz istotnego naruszenia trybu sporządzania planu oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie – także naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Stwierdzenie przez Sąd przekroczenia granic władztwa planistycznego oznaczałoby, iż doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W ocenie Sądu organ planistyczny nie przekroczył granic władztwa planistycznego. Analiza stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, a także w odpowiedziach na skargi wykazuje, że przyjęte w zaskarżonym planie ustalenia nie są dowolne i mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Ustrojodawca dopuszcza zatem udzielanie upoważnień prawodawczych mniej szczegółowych – niż ma to miejsce w stosunku do upoważnień wymaganych dla rozporządzeń - które nie determinują treści aktu wydawanego na ich podstawie i pozostawia upoważnionym organom większy zakres swobody. Powiązanie aktów prawa miejscowego z ustawą może być zatem bardziej luźne niż w przypadku rozporządzeń i chociaż – tak, jak rozporządzenia, akty prawa miejscowego mają charakter wykonawczy w stosunku do ustaw, to nie są one ściśle wykonawcze w stosunku do ustawy w takim samym znaczeniu, jak rozporządzenia. Wynika to z zasady samodzielności samorządu, która wyklucza możliwość zepchnięcia go wyłącznie do pozycji organu ściśle wykonawczego (D. Dąbek: Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 74). Upoważnienie generalne (delegacja generalna, norma blankietowa), daje jedynie prawną możliwość wydania aktu prawa miejscowego, z określeniem w sposób ogólny zakresu regulacji lub warunków, jakie muszą być spełnione, lecz bez przesądzania o treści norm, które mają zostać ustanowione. W tym m.in. kontekście należy rozpatrywać dopuszczalność ingerowania w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w prawo własności. Stwierdzić przede wszystkim należy, że wyliczenie w art. 15 ustawy materii podlegających regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma charakter enumeratywny, a tym samym wyklucza dopuszczalność określania przedmiotu regulacji przez radę gminy. Rada gminy jest związana granicami przedmiotowymi wyznaczonymi przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i samodzielnie może określać treść regulacji objętej planem wyłącznie w granicach ustawowego upoważnienia zawartego w art. 15 ustawy. Z drugiej jednak strony charakter poszczególnych wymogów, jakie powinien realizować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został istotnie zróżnicowany pod względem stopnia ich szczegółowości (w planie miejscowym mają być określane np.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy), co przy uwzględnieniu treści art. 6 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, nie wykluczało dopuszczalności ingerencji organu planistycznego w prawo własności. W rozpatrywanej sprawie rozważenia wymagało to, czy Rada Miasta Krakowa dopuściła się naruszeń przepisów chroniących prawo własności w sposób nielegalny, tj. z przekroczeniem granic władztwa planistycznego. Zaznaczyć należy, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należącego do skarżących, stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. Ze względu na charakter prawa własności uzasadnione jest w tym zakresie odwołanie się do rozumienia naruszenia istoty prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. W odniesieniu do przedmiotowej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżących należy stwierdzić, że kwestionowane przez skarżących ustalenia nie przekreślają możliwości skarżących korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym im prawem własności. Skarżący mogą rozporządzać nieruchomościami i korzystać z nich w sposób wynikający m.in. z ustaleń planu, a zatem nie doszło do naruszenia istoty prawa własności poprzez zaskarżone ustalenia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 oraz zgodności uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II". Zakaz zabudowy nie wyklucza rozporządzania nieruchomościami ani korzystania z nich w inny sposób niż zabudowa. Okoliczności wskazywane przez skarżącego J.P. podnoszącego, że dotychczasowe próby zagospodarowania jego nieruchomości np. pod uprawę kończyły się fiaskiem w związku z licznymi kradzieżami i szkodami wyrządzanymi przez zwierzęta i trudno jest zbyć nieruchomość położoną w dzielnicy willowej, której to nieruchomości nie można zabudować nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione przez skarżącego, a przede wszystkim mają charakter faktyczny nie pozwalający na bezsporne ustalenie, że skarżący został pozbawiony wszelkich atrybutów korzystania z własnej nieruchomości i rozporządzania nią. Z pewnością jednak doszło do ograniczenia przysługującego skarżącym prawa własności. W związku z powyższym należy w dalszej kolejności rozważyć właśnie kwestię ograniczenia w drodze zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nieruchomości należącej do skarżących oraz zasadności ograniczenia tego prawa z punktu widzenia interesu publicznego. Mając na uwadze, że obowiązkiem organu planistycznego było podjęcie rozstrzygnięcia realizującego wymogi interesu publicznego z jednoczesnym poszanowaniem prawa własności, należy stwierdzić, że na gruncie przedmiotowej sprawy ingerencja w prawo własności skarżących w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały w imię interesu publicznego, na jaki powołuje się organ planistyczny, jest uzasadniona. W ocenie sądu niezasadnie skarżący zarzucają organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne, W-wa 2002, s. 86 in.), mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje wprawdzie prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem, chociaż oczywiście przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jeżeli jest uzasadnione interesem publicznym, który uzasadnia wprowadzanie ograniczenia. Analizując treść złożonych skarg należy w pierwszej kolejności odnotować, że w zasadniczej części wszyscy skarżący zarzucają naruszenie zasad uchwalenia planu oraz istotne naruszenie trybu jego uchwalenia. Gdy chodzi o skargi A.P.-B. i W.Ł, są to zarzuty niezgodności planu ze studium gminnym, brak wyznaczenia w części rysunkowej planu miejscowego linii zabudowy dla wszystkich terenów objętych planem, brak uwzględnienia w planie miejscowym wszystkich terenów na których znajdują się ogrody działkowe, które powinny zostać oznaczone symbolem ZD, brak uwzględnienia w treści planu miejscowego okoliczności występowania na terenie planu miejscowego wszystkich rodzinnych ogrodów działkowych, brak zawarcia w planie miejscowym odpowiednich regulacji dotyczących powierzchni zabudowy w stosunku do niektórych przeznaczonych pod zabudowę terenów położonych na obszarze planu miejscowego, brak zawarcia w treści planu szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, brak zagwarantowania społeczeństwu możliwości zaznajomienia się z rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miejscowego przed wzięciem udziału w debacie publicznej oraz poprzez brak wskazania w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2011 roku o ponownym wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu wszystkich zmian dokonanych w części tekstowej projektu planu miejscowego oraz brak ponowienia niektórych czynności w związku z wprowadzeniem zmian do projektu planu miejscowego, w szczególności zaniechania zwrócenia się do wskazanych w ustawie organów o wydanie opinii lub uzgodnienia. Gdy chodzi o skargi E.K. , S.K. oraz H.M. podniesiono zarzuty naruszenia art. 14 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, § 30 ust. 4, § 31 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 oraz § 26 ust. 1 Statutu Miasta Krakowa w związku z brakiem właściwej opinii Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska przed pierwszym czytaniem projektu planu w dniu 28 czerwca 20 11 r. oraz naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezgodność z art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z naruszeniem art. 17 pkt 5 ustawy w zw. z § 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie art. 15 ust. 4b pkt 7 i art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 11 i 30 tekstu planu, naruszenie art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. 2001 r. Prawo ochrony środowiska, naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 6 ust. 1 i 3 uchwały. Również skarżący J.P. wskazał w swojej skardze na naruszenie trybu postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków i uwag do projektu planu miejscowego. Powyższa grupa zarzutów wszystkich skarżących dotyczy zachowania trybu postępowania oraz zasad uchwalenia planu w stosunku do całego terenu objętego planem, a zatem zarzuty te nie mogą skutecznie podważyć legalności zaskarżonego planu w sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem Sądu przesądzono, że nie doszło do naruszenia zasad uchwalania planu i istotnego naruszenia trybu jego uchwalenia. Stwierdzenie, że zaskarżony plan został uchwalony w zgodzie z zasadami jego sporządzania i bez istotnego naruszenia trybu jego sporządzania czyni bezzasadnym twierdzenie zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika skarżących A.P.-B. i W.Ł z dnia 18 września 2012 r., jak i w skargach E.K. S.K. oraz H.M. , (wskazujących, że podjęcie uchwały w oparciu o nieaktualne materiały planistyczne stanowi oczywiste naruszenie władztwa planistycznego), że w ten sposób mogło dojść do niezgodnego z prawem naruszenia interesów prawnych skarżących. Działania zgodne z prawem nie mogą prowadzić do nielegalnego naruszenia interesów prawnych właścicieli nieruchomości objętych ustaleniami planu. Niezależnie od tego Sąd w całości podziela stanowisko organu planistycznego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do powyższych zarzutów skarżących. W kontekście naruszenia władztwa planistycznego należało rozważyć zarzut skarżących A.P.-B. i W.Ł. naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1-5 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności, a także zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności oraz zarzut naruszenia art. 140 k.c. polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości. Naruszenia interesu prawnego skarżący A.P.-B. i W.Ł. upatrują w niezgodnym z prawem ograniczeniem ich prawa własności poprzez nieuzasadnione przeznaczenie ich nieruchomości pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym. Skarżące podniosły, że uchwalenie zaskarżonego planu pozbawiło je możliwości zabudowy nieruchomości stanowiącej ich własność. Jednocześnie wskazały, że z treści uchwały nie wynika jaki interes publiczny uzasadniał takie ograniczenie prawa własności. Podnoszą, że konieczności takiego ograniczenia nie wykazała Rada Miasta Krakowa i nie wynika ona z analizy stanu faktycznego. Nieruchomości skarżących znajdują się bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie z terenami zabudowanymi, co uzasadniało przynajmniej częściowe dopuszczenia zabudowy na działkach skarżących. Skarżący J.P. podniósł, że w zaskarżonej uchwale nie uwzględniono wymogu ochrony prawa własności i bez uzasadnienia dano prymat takim wartościom, jak walory krajobrazowe, czy ochrona i zachowanie systemu przyrodniczego miasta, a organ planistyczny nie przywołał również żadnego ważnego interesu publicznego, który uzasadniałby zakaz zabudowy w obszarze ZPo.33. Ponadto określenie przeznaczenia terenu jako "ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym", gdy nie planuje się w terenie obiektów budowlanych – jest wewnętrznie sprzeczne. W ocenie skarżącego ograniczenia wprowadzone zaskarżonym planem naruszają konstytucyjną zasadę równości, a także istotę prawa własności, gdyż działki skarżącego znajdują się w terenie o charakterze budowlanym, a nie może on korzystać w ten sposób ze swojej nieruchomości, tak jak inni właściciele. Skarżący E.K. S.K. i H.M. , nie sprecyzowali na czym polega naruszenie władztwa planistycznego w stosunku do ich nieruchomości gminy koncentrując się na wykazaniu naruszenia zasad uchwalania całego planu i istotnego trybu jego uchwalenia. Powyższa grupa zarzutów wszystkich skarżących nie została przez nich w sposób przekonujący uzasadniona, w tym zwłaszcza zarzuty skarżących A.P.-B. i W.Ł. mają charakter ogólny nie nawiązujący bezpośrednio do ograniczenia sposobu realizowania prawa własności konkretnych nieruchomości należących do skarżących, a sąd z urzędu nie dopatrzył się zasadności tych zarzutów z punktu widzenia treści zaskarżonej uchwały. Skarżąca A.P.-B. jest właścicielką działek nr [...] oraz [...] obr.[...] położonych w rejonie ulicy [...] w K. , a W.Ł. jest właścicielką nieruchomości o nr [...] obr. [...] położonych w rejonie ulicy [...] w Krakowie. Skarżący J.P. jest właścicielem działek o nr ew. [...] i [...] obr.[...] w Krakowie. W zakwestionowanej uchwale przedmiotowe nieruchomości znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem ZPo.33 – ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym. Skarżąca H.M. jest właścicielką działki nr [...] Obr [...] w Krakowie znajdującej się w obszarze R.5 – tereny rolnicze. Z kolei skarżący E.K. i S.K. są współwłaścicielami działek o nr [...] i ...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w Krakowie znajdujących się w obszarze R.6 planu – tereny rolnicze. W treści § 25 ust. 2 zaskarżonej uchwały przewidziano dla terenów przeznaczonych pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów wskazanych w § 12 takich jak: dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Z kolei w treści § 20 ust. 2 zaskarżonej uchwały przewidziano dla terenów rolniczych, tj. przeznaczonych pod grunty orne, sady, łąki i pastwiska trwałe zakaz lokalizacji obiektów budowlanych. Zakaz lokalizacji obiektów budowlanych jest niewątpliwie znacznym ograniczeniem sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości skarżących. Należy jednakże podkreślić w odniesieniu do stanowiska skarżących, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jest to jedna z podstawowych cech tego planu i w związku z tym z samej istoty planowania wynika, że prawo własności (sposób zagospodarowania nieruchomości) musi być określone w planie miejscowym. Skarżący podnoszą, że organy planistyczne nie uwzględniły ich interesów sprowadzających się do przyznania im prawa do zabudowy ich działek. Przede wszystkim należy stwierdzić, że dotychczasowe ustalenia planistyczne nie przewidywały możliwości zabudowy działek skarżących. Wprawdzie plan miejscowy na tym terenie wygasł z końcem 2002 r., a później podejmowane próby uchwalenia nowych planów miejscowych (a także parku kulturowego) kończyły się dla organów planistycznych niepowodzeniem, to jednak i ta okoliczność nie może być całkowicie pominięta. Tylko w sytuacji braku planu miejscowego i oparcia ustalania zasad zabudowy na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) dopuszczalne byłoby określanie nowych warunków zainwestowania. W ocenie Sądu nie można uznać za zasadnej tezy, że w sytuacji braku planu miejscowego właściciel nieruchomości ma prawo zabudowy swojej działki. Właśnie brak objęcia ochroną tego obszaru planem miejscowym determinował czynności planistyczne celem ochrony przed jego zabudową. Sąd wyważając interesy skarżących w dążeniu do zabudowy ich nieruchomości z interesami publicznymi doszedł do wniosku, że w tym zakresie prymat należy przyznać interesowi publicznemu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszej sprawy w całości podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ planistyczny w odpowiedziach na skargi szczegółowo przytoczone w części historycznej uzasadnienia. Sąd podziela również stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11, a dotyczące również nieruchomości położonych w obszarach ZPo i R. Zarzuty naruszenia władztwa planistycznego podnoszone przez skarżących w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 są zbieżne z zarzutami podnoszonymi w niniejszej sprawie, a ich analiza prowadzi do analogicznych konkluzji, jak te, które zostały wyrażone w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1644/11. W istocie bowiem niewątpliwie działki skarżących znajdują się w jednym z najbardziej atrakcyjnych obszarów Miasta Krakowa, a ich zabudowa byłaby bardzo korzystna dla samych właścicieli. Z drugiej jednak strony obszar ten jest również obszarem o szczególnym znaczeniu w zakresie ochrony środowiska naturalnego. Na tym terenie znajduje się rezerwat przyrody, a cały obszar objęty jest parkiem krajobrazowym. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urzęd. Woj. Małop. z 2006 r. Nr 654, poz. 3997), ustalono następujące szczególne cele ochrony parku: 1) ochrona wartości przyrodniczych, 2) ochrona wartości historycznych i kulturowych, 3) ochrona walorów krajobrazowych oraz 4) społeczne cele ochrony. Tylko w tym ostatnim zakresie wśród celów ochronnych parku (społeczne cele ochrony) wymieniono racjonalną gospodarkę przestrzenią oraz hamowanie presji urbanizacyjnej. Tym samym rozporządzenie w sprawie utworzenia tego parku wyraźnie ogranicza (hamuje) dopuszczalność umiejscawiania na jego obszarze nowych terenów pod zabudowę. Wśród zakazów obowiązujących na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego ww. rozporządzenie wskazuje, między innymi, wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, dopuszczając prace związane z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych oraz ziemne prace konieczne w zakresie bezpośrednio związanym z realizacją dopuszczalnych w Parku robót budowlanych (§ 3 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ww. rozporządzenia). Tym samym niewątpliwie szeroko rozumiany interes publiczny w postaci ochrony tego obszaru (i działek skarżących) przed dopuszczeniem nowej zabudowy istnieje i – poprzez wyrażenie go w ww. rozporządzeniu - zyskał rangę przepisu prawa miejscowego. Ochrona wskazanych wyżej wartości mieści się nie tylko w kategorii interesu publicznego, lecz stanowi ponadto cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 9b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), zgodnie z którym celem publicznym jest ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody. Z opracowania oceny oddziaływania na środowisko wyraźnie wynika bowiem, że tylko powstrzymanie dalszej zabudowy ochroni bardzo cenny przyrodniczo teren. Mimo, że jest to teren znajdujący się w bliskiej odległości (ok. 2-3 kilometrów) od centrum dużego miasta jakim jest Kraków (ok. 750.000 mieszkańców), to zachowały się na tym obszarze gady i płazy bardzo rzadkie na terenie Polski (np. żmija zygzakowata, gniewosz plamisty), ponad 400 (404 gatunki) gatunków motyli, dziki, inni przedstawiciele świata zwierząt i roślin. Na tym obszarze występuje ponad 1000 stanowisk roślin chronionych (opracowanie ekofizjograficzne, strony 62-63). Na terenie tego planu znajduje się również rezerwat przyrody "Panieńskie Skały", co niewątpliwie dodatkowo determinuje konieczność zapewnienia ochrony wartości przyrodniczych. Zdecydowana większość terenu objętego planem miejscowym to tereny bądź o najwyższych walorach środowiska przyrodniczego, bądź tereny cenne pod względem przyrodniczym i to wprost wynika z wszystkich opracowań sporządzanych na potrzeby planu miejscowego obejmujących analizę stanu środowiska. Dopuszczalne było zatem wprowadzenie na terenach objętych planem miejscowym zakazu zabudowy skoro istniał ustawowo wskazany cel publiczny uzasadniający takie działanie. Podjęcie takiej decyzji planistycznej wobec nieruchomości skarżących nie może być zatem oceniane jako nielegalne. Dodatkowo należy zauważyć, że w sytuacji w której obszary, które dotychczas nie były przeznaczane pod zabudowę, nadal są wyłączone z zabudowy, a podstawy do wyłączenia z takiego zagospodarowania nadal istnieją lub są nadal uzasadnione - nie można przyznać, że właściciel takich obszarów ma prawo do dowolnego ich zagospodarowania zgodnie ze swoim celem. Sposób i zakres wykonywania prawa własności musi uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie, a pod tym pojęciem należy rozumieć również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie przychyla się do stanowiska skarżącego. J P. , że regulacje wprowadzone zaskarżonym planem naruszają konstytucyjną zasadę równości, a także istotę prawa własności, gdyż działki skarżącego znajdują się w terenie o charakterze budowlanym, a nie może on korzystać w ten sposób ze swojej nieruchomości, tak jak inni właściciele w najbliższym sąsiedztwie. Przede wszystkim twierdzenie o bliskości terenów budowlanych nie może być podstawowym argumentem przemawiającym za poszerzeniem obszaru zabudowy. Gdyby tak było, to każdy teren winien być przeznaczony pod zabudowę, ponieważ każdy teren niezabudowany sąsiaduje z terenem zabudowanym. Rada Gminy mogła rozważać ewentualną zmianę studium, która dla działki skarżącego przewidywałaby odmienny od obecnego kierunek zagospodarowania i wówczas zgodnie z tym studium ustalić przeznaczenie tej działki w planie miejscowym. Nie można jednak zarzucać naruszenia prawa przez Radę Miasta Krakowa z tego powodu, że takiej zmiany studium nie dokonała. Nie jest również uzasadnione twierdzenie J.P. , że określenie przeznaczenia terenu jako "ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym", gdy nie planuje się w terenie obiektów budowlanych – jest wewnętrznie sprzeczne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że na mocy § 25 ust. 2 zaskarżonej uchwały dopuszczono lokalizację w terenach ZPo obiektów wskazanych w § 12 planu, tj. "dojścia i dojazdy niewydzielone, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, zieleń towarzysząca, obiekty małej architektury oraz urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem" i to właśnie takim obiektom, w tym obiektom budowlanym jakimi niewątpliwie są obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), służyć ma przeznaczenie pod "ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym". Sąd uznał zatem, że nie stanowiło naruszenia prawa przyjęcie w zakresie nieruchomości skarżących ustaleń zawartych w zaskarżonych przez nich planie miejscowym. Tereny tych nieruchomości znajdują się w strefie terenów cennych pod względem przyrodniczym i krajobrazowym ze wskazaniem do pełnienia funkcji przyrodniczych i rekreacyjnych (synteza uwarunkowań przyrodniczych zawarta w prognozie oddziaływania na środowisko). W sytuacjach szczególnych, w których przyznanie prymatu prawo własności doprowadziłoby do zaspokojenia interesu właściciela, ale z drugiej strony do naruszania stanu środowiska naturalnego, który – co istotne – dla całego obszaru planu miejscowego, a więc także i obszaru działek skarżących - przewiduje ochronę w postaci parku krajobrazowego, nie można stwierdzić aby również istniał prymat prawa własności. Władztwo planistyczne gminy pozwala na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności i musi dokonać wywarzenia tak interesu indywidualnego, jak i publicznego. Interes publiczny i cel publiczny przede wszystkim ogniskują się w tej sprawie na zapewnieniu ochrony najcenniejszych przyrodniczo terenów na terenie Miasta Krakowa. Może więc uzasadniać przyznanie prymatu właśnie tak rozumianego interesu publicznego, a nawet celu publicznego sprecyzowanego przez ustawodawcę. Należy również podnieść i to, że ani dotychczas obowiązujące na tym terenie plany miejscowe, ani treść studium, ani też jakikolwiek obowiązujący akt prawa miejscowego nie przyznawał skarżącym prawa do zabudowy ich działek. To skarżący na etapie sporządzanego planu miejscowego i wnosząc skargi, domagają się przyznania im prawa do zabudowy, którego wcześniej nie posiadali. Sąd z urzędu ustalił, czy na obszarze planu miejscowego są tereny objęte planami urządzenia lasu, a to stosownie do oceny zastosowania art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.). Z dokumentacji zgromadzonej w aktach planistycznych oraz w aktach sprawy o sygn. akt: II SA/Kr 1644/11 wynika, że na tym obszarze są tereny objęte uproszczonymi planami urządzenia lasu, a takie nie są wiążące przy ich wprowadzaniu do planu miejscowego. Tym niemniej granice obszarów lasu objęte uproszczonymi planami urządzenia lasu są zasadniczo przestrzegane w projekcie polanu miejscowego. Sądowi z urzędu znane są wyroki wydawane poprzednio w zakresie tego obszaru (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 757/06, którym Sąd unieważnił plan miejscowy przygotowany poprzednio dla tego obszaru). Analizując uzasadnienie do tego wyroku Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że podnoszone tam uchybienia zostały zauważone przez organy planistyczne i wyeliminowane, w szczególności dotyczyło to braku zgody właściwego organu na zmianę terenów leśnych na cele nieleśne, nieprecyzyjnego określenia obszarów rozgraniczających tereny przeznaczenia w planie miejscowym oraz zbyt ogólnego i pozwalającego na różnorodną interpretację ustaleń w poszczególnych obszarach przeznaczenia. Z powyższych powodów skargi, jako nieuzasadnione, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.