II SA/Łd 1203/12

Dnia 22 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant pomocnik sekretarza sądowego Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. LS Starosta Powiatu [...], decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243 , poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia A spółki z o.o z siedzibą w P. wniósł sprzeciw do realizacji robót budowlanych polegających na instalacji nośnika reklamowego na działce nr 77 w obrębie [...], w gminie W.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu 19 czerwca 2012r. A spółka z o.o. w P. zgłosiła przystąpienie do robót budowlanych polegających na instalacji w/w nośnika reklamowego. Przedmiotowe zgłoszenie wg inwestora obejmowało swym zakresem roboty budowlane wymienione w katalogu zadań zgodnie z art. 29 i 30 Prawa budowlanego, które realizować można bez pozwolenia na budowę. Jednakże zdaniem organu, ze względu na wielkość urządzenia reklamowego ( 18 m rozpiętości i 6 m wysokości), uzasadnioną obawę budzi stateczność i wytrzymałość konstrukcji, oraz zagrożenie jakie może powodować dla użytkowników przedmiotowej nieruchomości, dlatego też postanowieniem z dnia [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, którego dokonano w stopniu niezadowalającym a mianowicie, nie określono ciężaru elementów oraz nie doprecyzowano dostatecznie sposobu wykonania konstrukcji i jej montażu. Organ wyjaśnił ponadto, iż z informacji przekazanych przez inwestora należy wywieść, iż nie mamy do czynienia z zainstalowaniem tablicy na istniejącym obiekcie, a budową budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. budowli wolnostojącej, trwale związanej z gruntem przez betonowe fundamenty, znacznych rozmiarów. Budowa taka, zdaniem organu, wymaga pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A Spółka z o.o. w jego treści wskazując, iż jest nim objęte także w/w postanowienie z dnia [...] zawierające żądania, które nie zostały przewidziane w zapisach art. 30 ust 2 Prawa budowlanego. Wskazano, iż niedopuszczalne jest żądanie oryginału bądź potwierdzonej kopii odpisu KRS wobec zapisów art. 220 § 1 pkt 2 lit b) k.p.a., gdyż zapisy KRS są dostępne drogą internetową. Podobnie żądanie podania "prawidłowego terminu rozpoczęcia robót budowlanych" jest nadużyciem, bowiem ustawodawca nie ustalił granicznego terminu, jaki może być ustalony przez zgłaszającego w zgłoszeniu. Praktycznie wymóg wskazania terminu rozpoczęcia prac jest niezbędne dla ustalenia daty, kiedy dokonane zgłoszenie traci ważność. Zdaniem odwołującej się Spółki wadliwości skarżonego postanowienia w całości przekreślają możliwość prawidłowego wniesienia sprzeciwu. Zdaniem Spółki także decyzja, którą organ zakończył postępowanie jest wadliwa, bowiem została wydana na podstawie art. 30 ust. 5 i 7 Prawa budowlanego. Wskazano, iż powody nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zostały enumeratywnie wymienione w czterech punktach. Z uzasadnienia decyzji wynika jednak, iż powodem wniesienia sprzeciwu jest uznanie przez organ obligatoryjnego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ten przypadek został jednak określony w zapisach art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Trudno zatem polemizować z uzasadnieniem decyzji, skoro nie odpowiada ono podstawie prawnej zastosowanej decyzji. Dodatkowo wskazano, że w ocenie Spółki sprzeciw został wniesiony po upływie 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdził, iż organ do którego wpłynęło zgłoszenie zobligowany jest do sprawdzenia kompletności zgłoszenia, a jeśli stwierdzi braki i uzna za konieczne sprecyzowanie przez inwestora charakteru przewidzianych robót budowlanych, w celu właściwego ich zakwalifikowania nakłada na zgłaszającego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego postanowieniem obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdzie postanowieniem z dnia [...]r. nałożono obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o następujące elementy: - prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - oryginalny lub poświadczony notarialnie odpis KRS ( art. 76 a) § 2 k.p.a.); - dane dotyczące spełnienia wymagań bezpieczeństwa konstrukcji z uwzględnieniem ciężaru płyt prefabrykowanych i ciężaru elementów konstrukcyjnych; - prawidłowe określenie w zgłoszeniu terminu rozpoczęcia robót. Dalej wskazano, iż przedmiotowa konstrukcja nośnika reklamowego składa się z tablicy reklamowej o szerokości 19,20 m na słupach o wysokości 9,00 m, przykręconych do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych, zaś ustawiane na gruncie sporne urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a więc jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Poza tym organ przypomniał, iż zasada, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 29 - 31 ustawy Prawo budowlane - niedopuszczalne jest zatem stosowanie do nich wykładni rozszerzającej. Wskazano, że art. 29 ww. ustawy pełni rolę katalogu zamkniętego obiektów budowlanych i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie więc z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Nadto, zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, robotami budowlanymi są roboty polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przez budowę należy natomiast rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ww. ustawy). Zdaniem Wojewody, instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane dotyczy więc jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem robót budowlanych w określonym miejscu, a zatem nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Podkreślono także, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że wykonanie przedmiotowego nośnika reklamowego w określonym miejscu na gruncie posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Planowana tablica to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno-użytkową całość. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia i sposób związania z gruntem za pomocą, jak wskazuje inwestor, płyt betonowych nie pozwalają na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda zaznaczył, iż słusznie Spółka wskazała na niewłaściwą podstawę prawną w zaskarżonej decyzji, bowiem organ pierwszej instancji powołał się na art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, który jest podstawą wydania sprzeciwu w sytuacji, gdy planowane roboty budowlane podlegają zgłoszeniu ale organ uzna, iż mimo to, koniecznym jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jednak w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił, iż budowa przedmiotowej reklamy z mocy prawa wymaga pozwolenia na budowę. Uchybienie to nie dyskwalifikuje zatem przedmiotowej decyzji, gdyż podstawa dla dokonanego rozstrzygnięcia istnieje i jest to art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego terminu wyjaśniono, że wydanie postanowienia o obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu tzn. po uzupełnieniu organ musi mieć 30 dniowy czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem i zajęcie stanowiska. W rozpatrywanym przypadku zgłoszenie przyjęto 25 czerwca 2012r., postanowienie wydano [...]r., a 19 lipca 2012r. inwestor złożył uzupełnienie zgłoszenia. Termin 30-dniowy biegł zatem dla organu od dnia 19 lipca 2012r. i upływał 18 sierpnia 2012r. Wydając zatem decyzję o sprzeciwie w dniu [...]r., którą inwestor odebrał 16 sierpnia 2012r., organ zachował 30-dniowy termin określony w przepisach. Powyższą decyzję A. Spółka z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., zarzucając jej naruszenie: – art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie całkowicie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; – art. 8 k.p.a., ponieważ organ wyższego stopnia nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowanie dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa; – art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ orzekający mając pozostawioną swobodę oceny dowodów, w uzasadnieniu decyzji nie wykazał dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym zaś tej wiarygodności odmówiono. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku bezzasadności skargi, podlega ona oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosta Powiatu [...] o wniesieniu sprzeciwu do realizacji zgłoszonych przez A. spółki z o.o. z siedzibą w P. robót budowlanych polegających na instalacji nośnika reklamowego na działce nr 77 w obrębie [...], w gminie W.. W przedmiotowej sprawie spór koncentruje się na dwóch zasadniczych zagadnieniach tj.: zachowania przez organ terminu do zgłoszenia sprzeciwu, oraz kwalifikacji zgłoszonych robót budowlanych jako wymagających pozwolenia na budowę, a w konsekwencji i również prawidłowości wydanego przez organ I instancji postanowienia z dnia [...]r. nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Przystępując do omówienia pierwszej z wymienionych kwestii, czyli terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu, przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm. ), do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że wskazany w wymienionym przepisie 30 – dniowy termin jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że skutkiem jego przekroczenia jest utrata możliwości skutecznego wniesienia sprzeciwu przez organ w związku z brakiem podstawy prawnej do wydania decyzji o sprzeciwie, zaś inwestor uzyskuje uprawnienie do rozpoczęcia robót ( por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006r., str. 372, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2009r. sygn. akt II OSK 193/08, wyrok NSA z dnia 6 marca 2009r. sygn. akt II OSK 307/08, wyrok NSA z dnia 24 marca 2009r. sygn. akt II OSK 398/08, wyrok WSA w P. z dnia 16 marca 2011r. sygn. akt IV SA/Po 32/11, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Bk 693/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2011r. sygn. akt II SA/Łd 1121/11 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem :www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dalszego rozważenia wymaga kwestia zachowania terminu 30 – dniowego, wskazanego w przywołanym wyżej przepisie art. 30 ust. 5. Aktualnie w orzecznictwie sądowym prezentowane są dwa stanowiska. Pierwsze z nich przyjmuje, że termin zawarty w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, to termin do wydania decyzji o sprzeciwie i nadania jej w placówce pocztowej operatora, stosownie do art. 57 § 5 k.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012r. sygn. akt II OSK 2425/10, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011r. sygn. akt II OSK 1899/10, wyrok NSA z dnia 13 września 2011r. sygn. akt II OSK 1326/10 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem : www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Drugi z poglądów akcentuje to, że termin 30 – dniowy, przewidziany w art. 30 ust. 5 wskazanej ustawy, to termin przewidziany dla organu na wydanie decyzji o sprzeciwie. Z kolei czynność techniczna nadania jej w placówce pocztowej operatora ma, wedle tego poglądu, jedynie znaczenie faktyczne, potwierdzające okoliczność wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Wówczas uznaje się, że uwidoczniona data nadania przesyłki jest elementem dowodowym w przypadku ewentualnych wątpliwości co rzeczywistej daty wydania decyzji przez organ w przypadku podnoszenia przez stronę zarzutu antydatowania decyzji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu ( por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 808/11, wyrok NSA z dnia 31 maja 2012r. sygn. akt II OSK 462/11, wyrok NSA z dnia 18 października 2011r. sygn. akt II OSK 1447/10 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem : www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zaznaczyć, że obie koncepcje są zbieżne w tym zakresie, że dostrzegają pozostawienie przez ustawodawcę organowi 30 dniowego terminu na wydanie rozstrzygnięcia, co nie odbiega od ogólnej zasady dotyczącej terminu załatwienia sprawy, uregulowanej w art. 35 § 3 k.p.a. Dla porządku, przypomnieć należy jeszcze jeden, jak się wydaje, już nie dominujący pogląd, który wskazywał na konieczność zarówno wydania, jak i doręczenia stronie decyzji o sprzeciwie w zakreślonym 30 – dniowym terminie. W ocenie składu orzekającego, właściwą wykładnię prezentuje drugi z przywołanych poglądów. Wskazać należy bowiem, że stosownie do treści art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, jeżeli organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia " nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu". Taki zapis oznacza, że ustawodawca pozostawił organowi 30 - dniowy termin na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji, a więc na wydanie rozstrzygnięcia o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru budowy. Należy przy tym zwrócić uwagę, że cytowany przepis rozróżnia pojęcia "doręczenie" i "wniesienie", co przemawia za słusznością wyżej postawionej tezy. Organ budowlany traci bowiem kompetencje do wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji, a więc do wydania decyzji z upływem 30 – dniowego terminu, czyli a contrario przysługują mu one do ostatniego dnia tego terminu. Natomiast w przypadku, gdy właściwy organ nakłada na inwestora, w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, to termin 30 – dniowy do wniesienia sprzeciwu przez organ rozpoczyna bieg od dnia uzupełnienia braków zgłoszenia, oczywiście pod warunkiem, że braki te zostały uzupełnione w terminie. Z kolei, jeżeli braki nie zostały uzupełnione w terminie zakreślonym przez organ, to termin z art. art. 30 ust. 5, rozpoczyna bieg od dnia upływu zakreślonego inwestorowi terminu do uzupełnienia braków ( por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 574/08 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem : www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Wbrew argumentom skargi, zgodzić należy się z poglądem Wojewody, że organ I instancji zachował 30 – dniowy termin na wniesienie sprzeciwu co do zamierzonych przez inwestora robót. Jak wynika to z uzasadnienia kwestionowanej decyzji, a także dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych inwestor dokonał zgłoszenia w dniu 25 czerwca 2012r. Postanowienie w trybie art. 30 ust. 2 ustawy wzywające do uzupełnienia braków zgłoszenia wydano [...]r. i zakreślono inwestorowi termin do 23 lipca 2012r. W dniu 19 lipca 2012r. inwestor uzupełnił zgłoszenie, wobec czego 30 – dniowy termin na wydanie decyzji o sprzeciwie rozpoczął swój bieg od tejże daty. Tym samym, wydając decyzję (wnosząc sprzeciw) w dniu [...]r., organ dochował terminu przewidzianego ustawą dla dokonania tej czynności. Kolejną sporną kwestią w przedmiotowej sprawie okazał się być podnoszony w skardze zarzut dotyczący kwalifikacji zgłoszonych robót budowlanych jako wymagających pozwolenia na budowę. Zdaniem sądu argumentację organu odwoławczego w tym zakresie uznać należy za prawidłową. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że u podstaw wniesienia przez organ sprzeciwu, w oparciu o art. 30 ust. 5 i 7 ustawy Prawo budowlane, legło przekonanie, że ze względu na wielkość urządzenia reklamowego, uzasadnioną obawę budzi stateczność i wytrzymałość konstrukcji, oraz zagrożenie jakie konstrukcja ta może powodować dla użytkowników przedmiotowej nieruchomości a nadto, w stopniu niezadowalającym dokonano uzupełnienia zgłoszenia nałożonego postanowieniem z dnia [...]r. a mianowicie, nie określono ciężaru elementów oraz nie doprecyzowano dostatecznie sposobu wykonania konstrukcji i jej montażu. Słusznie więc Wojewoda uznał, że przedstawiona przez organ I instancji argumentacja jest wadliwa. Przypomnieć bowiem należy, że przepis art. art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę ( pkt 1), budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy ( pkt 2) lub też gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje ( pkt 3 ). Oczywistym jest więc, że wskazane przez organ przyczyny wniesienia sprzeciwu nie spełniają żadnej z wymienionych przesłanek. Uchybienie to wyeliminował jednak organ II instancji prawidłowo stwierdziwszy, że planowane przez inwestora roboty budowlane z mocy prawa wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Słusznie organ drugo instancyjny zauważył, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, iż planowane roboty budowlane nie będą polegały na montażu tablicy reklamowej lecz na wykonaniu urządzenia, które stanowi budowlę wolnostojącą trwale związaną z gruntem, której wykonanie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane rozpocząć można jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta w art. 29 -31 wskazanej ustawy doznaje wyjątków, które jednak wobec tego muszą być interpretowane ściśle. Jednym z takich wyjątków, wymagających jedynie zgłoszenia, jest wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków, w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, o czym stanowi art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Natomiast na zasadach ogólnych, czyli pozwolenia na budowę, wymaga budowa wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jest budowlą. Czym inny jest bowiem instalowanie urządzenia reklamowego, a czym budowa takiegoż, wolnostojącego urządzenia, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Słusznie Wojewoda zauważył, że planowana tablica to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno-użytkową całość. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia i sposób związania z gruntem za pomocą, jak wskazuje inwestor, płyt betonowych nie pozwalają na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W kwestii rozróżnienia instalacji urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem i budowy takiegoż urządzenia, wymagającego pozwolenia na budowę, wielokrotnie wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i wojewódzkie sady administracyjne ( por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2558/10, wyrok NSA z dnia 20 maja 2011r. sygn. akt II OSK 883/10, wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK 1078/10, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011r. sygn. akt II OSK 25/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2012r. sygn. akt II SA/Kr 967/12 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem : www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011r. sygn. akt II OSK 514/10, że "(...) cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesuniecie czy przemieszczenie na inne miejsce" a także, "(...) że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem". Rozważając powyższe wskazania w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zważywszy rozmiary i parametry planowanego urządzenia ( 18 m rozpiętości i 6 m wysokości, posadowienie za pomocą prefabrykowanych płyt balastowych), opowiedzieć należy się za słusznością poglądu organu o konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania przez A. spółkę z o.o. z siedzibą w P. planowanego urządzenia reklamowego na działce nr 77 w obrębie [...], gmina W.. Zdaniem sadu, wbrew argumentom podniesionym w skardze, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania zapisanych w art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. ani też uregulowań przewidzianych w art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Organ prawidłowo wszelkie okoliczności sprawy i rzetelnie rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a sąd nie dopatrzył się uchybień podnoszonych przez skarżącego w stopniu, który miałby wpływ na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. m.ch.