I OSK 2332/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Marzenna Glabas Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 220/14 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie obniżenia dodatku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. P. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 220/14, po rozpoznaniu skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie obniżenia dodatku służbowego 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2013 r. nr [...]; 2. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. P. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Powiatowy Policji w S.P. (dalej Komendant Powiatowy) rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] (dalej rozkaz z [...] maja 2010 r.), na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalaniu wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej rozporządzenie z 2001 r.), obniżył podkom. J. P. (dalej skarżący bądź zainteresowany) z dniem 11 maja 2010 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, a na podstawie art. 108 § 1 kpa, decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powołano się na fakt długotrwałego nierealizowania przez J. P. przydzielonych mu zadań z uwagi na zwolnienia lekarskie od dnia 13 lipca 2009 r. W tej sytuacji otrzymywana dotychczas przez wymienionego kwota dodatku służbowego nie koresponduje z treścią § 9 ust. 2 rozporządzenia z 2001 r. Policjant, który od wielu miesięcy nie realizuje absolutnie żadnych zadań i czynności służbowych, nie może otrzymywać dodatku służbowego w dotychczasowej kwocie. Dnia 14 maja 2013 r. skarżący, powołując art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z [...] maja 2010 r., wskazując na błędną wykładnię art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej uPol) i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (dalej Komendant Wojewódzki) decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2013 r.), na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S.P. z [...] maja 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 156 kpa i stąd też nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności powołanego rozkazu personalnego. W odwołaniu z 19 października 2013 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji z [...] września 2013 r., zarzucając, że organ nie odniósł się merytorycznie do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności, w szczególności do ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Komendant Główny Policji (dalej Komendant Główny) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2013 r.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że w myśl wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej może nastąpić w sytuacjach bardzo wyjątkowych i jedną z takich sytuacji jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji, a postępowanie to jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym, które zmierza do ustalenia czy kwestionowane rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W sposób rażący można naruszyć wyłącznie przepis, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Dodatkowo traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji i nie każde zatem naruszenie prawa może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Zgodnie z art. 104 ust. 3 uPol, na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. W myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia z 2001 r., przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Stosownie do treści § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, przy czym dodatek ten można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Zestawienie cytowanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że wysokość przyznanego dodatku służbowego jest ściśle związana z faktycznym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Dlatego długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi przesłankę dokonania weryfikacji ustalonej stawki dodatku służbowego. Obowiązujące przepisy prawa pozwalają na taką weryfikację oraz na dostosowanie, w wyznaczonych granicach, stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego do realizowanych przez niego obowiązków. Skarżący przed wydaniem rozkazu personalnego z [...] maja 2010 r., był uprawniony do otrzymywania dodatku służbowego w wysokości 600 zł miesięcznie i kwotę tę ustalono zgodnie z § 9 rozporządzenia - adekwatnie do realizowanych przez policjanta obowiązków. Z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie z powodu choroby, trwającą od 13 lipca 2009 r. do dnia wydania tegoż rozkazu, przydzielone skarżącemu zadania nie były przezeń realizowane, przez co ich wykonywanie wymagało zaangażowania innych policjantów. Miało to wpływ na ocenę wywiązywania się wymienionego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia. Ustawa o Policji wprowadzając obowiązek okresowego opiniowania służbowego policjantów, nie przewiduje przerw w dokonywaniu oceny na czas choroby opiniowanego. Przełożony dokonuje wieloaspektowej, bieżącej oceny pracy podległych policjantów w każdym okresie służby, niezależnie od tego czy oceniany policjant korzysta ze zwolnienia lekarskiego, czy też nie. Ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych dokonywana przez przełożonego w przypadku, o którym mowa w § 8 ust. 5 rozporządzenia, stanowi samodzielną przesłankę obniżenia, bądź podwyższenia dodatku służbowego i nie wymaga wydania opinii służbowej. Stwierdzenie w opinii służbowej niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych jest podstawą obniżenia bądź nawet cofnięcia dodatku w oparciu o § 8 ust. 8 pkt 2, czy § 9 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z art. 121 ust. 1 uPol, w razie choroby, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Oczywistym jest, że nierealizowanie zadań służbowych przez kilkadziesiąt dni, uzasadniające niższą ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych z uwagi na mniejszą ilość wykonywanych zadań w dłuższym okresie czasu oraz zmniejszoną dyspozycyjność, jest zmianą mającą wpływ na wysokość dodatku służbowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowano pogląd, zgodnie z którym niewywiązywanie się przez policjanta z powierzonych mu zadań i czynności służbowych z powodu częstych absencji chorobowych oraz związana z tym konieczność realizowania tych zadań przez innych funkcjonariuszy, daje podstawy do podjęcia przez organ decyzji o obniżeniu przyznanego wcześniej dodatku służbowego. W ocenie sądów art. 121 ust. 1 uPol, nie ogranicza możliwości kształtowania przez organ sytuacji finansowej funkcjonariusza w ramach uznaniowości zakreślonej przepisami prawa w okresie jego choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego. Fakt przebywania na zwolnieniach lekarskich nie stanowi przeszkody do dokonania przez organ oceny, czy zaszły okoliczności określone w § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia uzasadniające obniżenie przyznanego wcześniej dodatku służbowego, z uwagi na dokonaną ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz realizacji przez niego powierzonych zadań i czynności służbowych. Nie można zgodzić się z prezentowanym przez skarżącego twierdzeniem, że art. 121 ust. 1 uPol pozwala na dokonanie zmian uposażenia policjanta w okresie choroby jedynie na jego korzyść. Przyjmując taki sposób rozumowania należałoby stwierdzić, że na przykład policjantowi, któremu wymierzono karę dyscyplinarną za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, nie można obniżyć dodatku służbowego (funkcyjnego) w czasie kiedy przebywa na zwolnieniu lekarskim. Dokonanie takiego obniżenia, zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, jest obligatoryjne. Dalej zaakcentowano, że brzmienie § 9 ust. 2 w zestawieniu z § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia wskazuje, że wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe, mogą posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować jego wysokości, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Komendant Powiatowy obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, a zatem rozstrzygnięcie to mieści się w granicach przyznanych organowi kompetencji i jest odzwierciedleniem oceny służby policjanta dokonanej z uwzględnieniem okresów niewykonywania przez niego zadań służbowych. Orzeczenia sądów administracyjnych wydane w sprawach dotyczących obniżenia dodatku służbowego policjantom przebywającym na zwolnieniach lekarskich świadczą, że przesłanki dające podstawę do obniżenia przedmiotowego dodatku nie są sprecyzowane jasno i w sposób niebudzący wątpliwości, a postawienie tezy o niezaliczeniu faktu przebywania na zwolnieniu lekarskim do szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w § 9 ust. 5 rozporządzenia, wymaga zastosowania wykładni prawa i zabiegów interpretacyjnych. Mając na uwadze wcześniejsze rozważania dotyczące rażącego naruszenia prawa, jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wskazano, że w omawianym wypadku nie może być mowy o naruszeniu prawa, które ma taki charakter. W przypadkach, w których sądy administracyjne kontrolując decyzję o obniżeniu dodatku służbowego (funkcyjnego) policjantowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim eliminowały z obrotu prawnego kontrolowane rozstrzygnięcia, zastosowanie miała instytucja uchylenia, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi którakolwiek z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; stwierdzenia, że decyzja nie podlega wykonaniu i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania od organu, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 121 ust. 1 uPol, przez zaistnienie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji, a treścią przepisu, w oparciu o który została wydana zaskarżona decyzja. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152, 132, 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Art. 156 § 1 kpa zawiera zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 [in fine kpa]), decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa przez proste ich zestawienie ze sobą (J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. 1985, s. 237; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 1996, s. 716-721). Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe, zwłaszcza w sytuacji naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisu, kiedy uchylenie decyzji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Zaakcentować należy, że podstawą materialnoprawną ocenianego w trybie nadzoru rozkazu personalnego z [...] maja 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego był § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. Problem prawny, jaki powstał na gruncie przedmiotowej sprawy, to rozstrzygnięcie, czy rozporządzenie z 2001 r. może stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W wyroku z 14.4.2011 r. I OSK 1845/10 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 uPol, powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy, do obniżenia dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji w razie jego choroby nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5–8 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia z 2001 r., wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 uPol. Mając za podstawę powyższe orzeczenie Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 1 uPol, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego. Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (art. 104 ust. 3). Art. 104 ust. 6 uPol zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia, w którym określi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Na podstawie powyższej delegacji, jak również na podstawie delegacji wynikającej z art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 2001 r. i stosownie do treści § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu obniżono dodatek służbowy, jednakże ze względu na zupełnie inne od wymienionych powyżej okoliczności, a mianowicie przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W tym przypadku zachodzi wprawdzie faktyczne niewykonywanie obowiązków służbowych, ale jest to sytuacja objęta odrębną regulacją prawną w powołanej ustawie o Policji, gdyż zgodnie z art. 121 ust. 1 uPol, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Jest to regulacja wyodrębniona spod ogólnej zasady, zawartej w art. 104 ust. 4 uPol, że policjant może otrzymywać dodatek służbowy za należyte wykonywanie obowiązków służbowych, oznaczająca, że sytuacje określone w art. 121 ust. 1 (choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału) nie mieszczą się w płaszczyźnie należytego czy nienależytego wykonywania obowiązków w rozumieniu art. 104 ust. 3 uPol oraz przepisów § 8 ust. 5-7 powołanego rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 104 ust. 6 tej ustawy (warunki obniżania lub cofania dodatków do uposażenia, w tym dodatku służbowego). Analiza art. 121 ust. 1 ustawy wskazuje ponadto, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" dotyczy zmian prawnych, a nie faktycznych. Oznacza konieczność uwzględniania, w stosunku do policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, czy też przebywającego na urlopie, zwolnionego od zajęć służbowych lub pozostającego bez przydziału służbowego, wprowadzanych w tym okresie nowych regulacji prawnych, w tym płacowych. Przepis ten ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi co do zasady zachowanie prawa do uposażenia w dotychczasowej wysokości w okresie w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem szczególnych okoliczności wymienionych w tym przepisie, m.in. w razie choroby. Art. 121 ust. 2 zawiera odrębną od upoważnienia z art. 104 ust. 6 uPol delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Upoważnienie to ma charakter fakultatywny. Minister właściwy nie skorzystał do tej pory z tej delegacji ustawowej i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałyby kwestię obniżania dodatków służbowych tym policjantom, którzy nie wykonują czynności służbowych z przyczyn określonych w art. 121 ust. 1 uPol. Niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy powoduje, że w drodze wykładni art. 121 i art. 104 uPol, do obniżania dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji w razie jego choroby nie można stosować nawet odpowiednio § 8 ust. 5-8 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia z 2001 r., wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 uPol. Wobec powyższego Komendant Powiatowy, obniżając skarżącemu J. P. dodatek służbowy, niewątpliwie naruszył prawo materialne, tj. art. 121 ust. 1 uPol, a także § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. W ocenie Sądu rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego z uwagi na przedłużającą się nieobecność w służbie związaną z chorobą, rażąco narusza przepisy, stanowiące jego materialnoprawną podstawę. Art. 121 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Z ust. 2 art. 121 ustawy wynika, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Do chwili obecnej właściwy minister nie skorzystał z upoważnienia, określonego w art. 121 ust. 2 uPol i nie wydał rozporządzenia regulującego kwestie ograniczania w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w sytuacjach przedstawionych w art. 121 ust. 1. Rozporządzenie z 2001 r., na które powołał się organ w podstawie rozkazu o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego, zostało wydane w wykonaniu delegacji, zawartej w art. 104 ust. 6, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Zauważyć należy, co również wyżej już wskazano, że art. 121 w ust. 2 zawiera odrębną od upoważnienia z art. 104 ust. 6 uPol delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia. Wobec takiej regulacji prawnej przepisy rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 104 ust. 6, nie mogą znajdować zastosowania w sytuacjach określonych w art. 121 ust. 1 uPol. Teza wyroku z 14.4.2011 r. I OSK 1845/10, konsekwentnie podtrzymywana jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m. in. wyroki NSA w sprawach o sygn.: I OSK 1113/11, I OSK 90/12, I OSK 731/12, I OSK 577/11). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest wykazanie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto że skutkiem tego naruszenia jest powstanie – w następstwie wydania tej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (m.in. wyroki NSA z: 7.10.2011 r. II OSK 1521/10, Lex 956192; 20.10.2011 r., II GSK 1056/10, Lex 1070197). Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (wyrok NSA z 12.9.2012 r. I OSK 1107/11, Lex 1228463). Wobec powyższego, przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego został naruszony art. 156 § 1 pkt 2 kpa w postaci rażącego naruszenia prawa, bowiem zaszła oczywista sprzeczność pomiędzy jego rozstrzygnięciem, a treścią przepisu, w oparciu o który sprawa została rozstrzygnięta. Skargę kasacyjną wywiódł Komendant Główny Policji, zaskarżając ów wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.) przez uznanie, że przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego został naruszony art. 156 § 1 pkt 2 kpa w postaci rażącego naruszenia prawa, bowiem zaszła oczywista sprzeczność między rozstrzygnięciem a treścią przepisu, w oparciu o który sprawa została rozstrzygnięta i w konsekwencji uchylenie decyzji z [...] grudnia 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] września 2013 r., w sytuacji, gdy organy Policji zasadnie odmówiły stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z [...] maja 2010 r. w sprawie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego, z uwagi na fakt, że w sprawie nie doszło [do] rażącego naruszenia wyżej powołanych przepisów prawa materialnego; 2. art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 121 ust. 1 uPol i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. przez niewyjaśnienie zasadniczego motywu rozstrzygnięcia, tj. przyczyny, z powodu której Sąd uznał, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w sytuacji możliwości odmiennej wykładni powołanych wyżej przepisów i rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym zakresie, mimo tego, że Sąd podnosił w uzasadnieniu, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest wykazanie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 121 ust. 1 uPol i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. Mimo, że tak skonstruowany zarzut autor skargi kasacyjnej zakwalifikował jako zarzut z drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 ppsa), jest to w istocie zarzut, który winien być zrzutem z pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa) – przy wskazaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że art. 156 § 1 pkt 2 kpa, choć jest zawarty w ustawie proceduralnej, ma charakter prawnomaterialny (wyrok NSA z 15.5.2013 r., I OSK 2160/11, Lex nr 1328357) i stanowi on podstawę skargi kasacyjnej, określoną w art. 174 pkt 1 ppsa (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym LexisNexis 2010 s. 222 i przypis 20). Także art. 121 ust. 1 uPol i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. są przepisami prawa materialnego, bowiem określają przesłanki kształtowania wynagrodzenia policjanta w okresach szczególnych. Mimo tej wady, zarzut nadawał się rozpoznania (uchwała I OPS 10/09). Niewykonywanie przez policjanta obowiązków służbowych, nawet z powodu długotrwałej choroby, nie stanowi szczególnego przypadku w rozumieniu § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.; wyrok NSA z 27.8.2013 r. I OSK 1972/12, Lex 1363616). Za szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu § 9 ust. 5 rozporządzenia, mogący powodować obniżenie omawianego dodatku, nie można uznać długotrwałej choroby policjanta, co w konsekwencji dowodzi tego, że niewykonywanie zadań służbowych w czasie zwolnienia lekarskiego nie może powodować obniżenia spornego dodatku. Prezentowane stanowisko wynika z treści i charakteru regulacji zawartej w art. 121 ust. 1 uPol. Art. 121 ust. 1 uPol zawiera regulację szczególną w stosunku do norm kształtujących ogólne zasady kształtowania uprawnień do uposażenia i innych świadczeń należnych funkcjonariuszowi Policji. Ma on przy tym niewątpliwie charakter ochronno-gwarancyjny. Policjantowi, który nie wykonuje obowiązków służbowych, w związku z zaistnieniem wskazanych okoliczności (w tym choroby), co do zasady gwarantuje on prawo do otrzymywania między innymi dodatku do uposażenia w wysokości należnej na ostatnio zajmowanym stanowisku (wyrok NSA z 27.8.2013 r. I OSK 1914/12, Lex 1557080, aprobowane przez P. Szustakiewicza w: B. Opaliński, M. Rogalski, P. Szustakiewicz, Ustawa o Policji. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 326, nb 1 oraz A. Łyżwę i M. Tokarskiego w: Ustawa o Policji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, s. 618-619, uw. 1). Niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy do obniżania dodatku służbowego funkcjonariuszowi policji w razie jego choroby nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5-8 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 uPol (wyrok NSA z: 14.4.2011 r. I OSK 1845/10, ONSAiWSA 2012/5/87; 16.11.2011 r. I OSK 577/11; 13.12.2012 r. I OSK 731/12, Lex 1233196; 23.8.2012 r. I OSK 90/12, aprobowane przez P. Szustakiewicza – op. cit., s. 326-327, nb 2). Rozkaz personalny o obniżeniu funkcjonariuszowi dodatku służbowego z uwagi na przedłużającą się nieobecność w służbie związaną z chorobą, rażąco narusza przepisy stanowiące jego materialnoprawną podstawę (prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 25.4.2013 r. II SA/Wa 34/13, Lex 1317072). Argumenty podniesione przez skarżącego kasacyjnie nie prowadziły do odmiennej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 121 ust. 1 uPol i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. niż zaprezentowana w zaskarżonym wyroku. Całkowicie nietrafnym okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 121 ust. 1 uPol i § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. Sąd I instancji szczegółowo i przekonująco wyjaśnił, dlaczego uznał, że w kontrolowanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. W doktrynie, orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyróżnia się trzy różne stanowiska odnośnie treści pojęcia rażące naruszenie prawa (J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO 1997 s. 102). Wskazuje się na różne koncepcje nieważności decyzji administracyjnej (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999 s. 438-449; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2016 s. 732-733, nb 2, 3; M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2013 s. 952-958 uw. 6-10). Sąd, nie wdając się w owe spory doktrynalne i rozbieżności w orzecznictwie, winien dekodować taką normę prawną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, która najpełniej odzwierciedla wolę ustawodawcy i najlepiej służy współczesnym potrzebom obywateli i organów stosujących prawo. Przepisy nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa, zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Znaczenia tego terminu należy szukać w orzecznictwie i doktrynie. Orzecznictwo wskazuje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (przykładowo: wyroki NSA z 21.8.2001 r. II SA 1726/00, Lex 51233; 26.9.2000 r. V SA 2998/99, Lex 51249; 5.10.2000 r. III SA 2244/99, Lex 47084; wyrok WSA w Warszawie z 9.11.2005 r. III SA/Wa 2210/05, Lex 192628). Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (wyrok WSA w Warszawie z 21.12.2005 r. VII SA/Wa 706/05, Lex 196278). W części orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ten pogląd należy uznać za przestarzały i odwołujący się do nieaktualnej koncepcji stosowania przepisów prawa, nie zaś norm prawnych. W doktrynie wskazuje się, że koncepcja rozumienia bezpośredniego przepisów prawnych (J. Wróblewski, Wykładnia prawa a poglądy na strukturę normy prawnej, PiP 1/1960/118), jest nieadekwatna (J. Woleński, Logiczne problemy wykładni prawa, Kraków 1972 s. 72-73). Z wyróżnieniem rozumienia bezpośredniego i jego braku, łączono paremię clara non sunt interpretanda (J. Wróblewski, Rozumienie prawa i jego wykładnia, Ossolineum 1990 s. 55-59). W orzecznictwie Sądu Najwyższego w okresie 1990-2000 odstąpiono od takiego rozumienia zasady clara non sunt interpretanda, nadając jej znaczenie właściwe dla paremii interpretatio cessat in claris, a Sąd Najwyższy w tym okresie, w przytłaczającej większości przypadków, nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddawał go również wykładni systemowej i funkcjonalnej - zwykle po to, by sprawdzić, czy jednoznaczność uzyskana nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa (np. z normami hierarchicznie wyższymi albo z zasadami prawa), bądź czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości (A. Municzewski, Reguły interpretacyjne w działalności orzeczniczej Sądu Najwyższego, Szczecin 2004 s. 103-104, 151-152, 217). Takie stanowisko odnośnie interpretacji przepisów prawa administracyjnego prezentują E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego – kpa, Białystok 1994 s. 18-51; J.P. Tarno, Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego, W-wa 1999 s. 52-53). Poglądy te trafnie akceptuje doktryna (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, W. Pr. LexisNexis 2008 s. 57-64). O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa; charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z 9.02.2005 r. OSK 1134/04, Lex 165717; odpowiednio – wyrok NSA z 30.9.2010 r. I OSK 1617/09; 18.3.2015 r. II OSK 1954/13, Lex 1654675; J. Borkowski – op. cit. s. 760-765, nb 52-56). W niniejszej sprawie skutki jakie wywołał rozkaz personalny z [...] maja 2010 r., przemawiały za uznaniem, że rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 121 ust. 1 uPol). Skutkiem niemożliwym do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności było bowiem pozbawienie policjanta 30% dodatku służbowego wbrew wyraźnemu brzmieniu przepisu art. 121 ust. 1 uPol – o charakterze ochronnym, w sytuacji w której ustawodawca widząc narastające zjawisko korzystania przez funkcjonariuszy Policji ze zwolnień lekarskich, dał ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, delegację ustawową do wydania rozporządzenia, w którym ów minister w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, mógł ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia – w szczególności - w okresie choroby, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby (art. 121 ust. 2 uPol). Przepis ten obowiązuje w obecnym brzmieniu od 8 listopada 2001 r., a w zakresie normatywnym istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, obowiązywał już w tekście pierwotnym ustawy o Policji i nie został skonsumowany do dnia wydania rozkazu z [...] maja 2010 r. Trafnie zatem Sąd I instancji uznał, że do zagadnienia, które winno być uregulowane na podstawie delegacji ustawowej z art. 121 ust. 2 uPol, brak było podstaw do stosowania rozporządzenia z 2001 r., wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 st. 6 uPol (w brzmieniu j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 101, poz. 1092 ze zm.), upoważniającej do uregulowania rozporządzeniem innych materii, niż wskazana w art. 121 ust. 2 uPol. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa.