I SA/Ol 17/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 marca 2015r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009r. oddala skargę . Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia "[...]", którą po wznowieniu postępowania odmówiono uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie określenia Spółce A (dalej jako podatnik, skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, że w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ord. pod.), w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza się możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych, zaś instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ord. pod.. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia pełnomocnik podatnika powołał art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod. uzasadniając, że w toku weryfikacji budynków i budowli zgłoszonych Wójtowi Gminy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości Spółka nie zadeklarowała w 2009r. budynku gospodarczego, położonego w miejscowości "[...]"- działka nr "[...]" o powierzchni użytkowej 51,55 m2, w związku z tym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. będzie wyższa niż w kwocie wyliczonej w decyzji ostatecznej. Tymczasem, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, prawidłowo w pierwszej instancji orzeczono, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, gdyż fakt niezadeklarowania przez podatnika budynku gospodarczego w kwocie 923 zł nie spełnia przesłanki istotności tej nowej okoliczności faktycznej. Brak jest bowiem przeszkód prawnych, by niezadeklarowany budynek był przedmiotem odrębnego postępowania. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest przepisu, który nakazywałby, aby dokonując wymiaru podatku od nieruchomości, organ pierwszej instancji miał obowiązek objęcia jedną decyzją wszystkich nieruchomości podatnika na terenie danej gminy. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego też względu w jego ocenie, zasadny jest pogląd, iż sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmą, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Wydanie jednej decyzji należy zatem postrzegać jako sytuację idealną - nie zawsze możliwą do zrealizowania. Tym samym, wzruszenie w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji określającej to zobowiązanie jedynie z powodu jednego budynku, jak tego żąda strona w niniejszej sprawie, godziłyby w zasadę ekonomiki przeprowadzonego postępowania. Dodatkowo podkreślono, iż nie można było pominąć faktu, pomimo zarzutu odwołania w tym zakresie, że zobowiązanie podatkowe dotyczy 2009r. a zatem termin jego przedawnienia upływa z dniem 31 grudnia 2014r. Wzruszenie decyzji określającej to zobowiązanie i prowadzenie ponownie postępowania mogłoby spowodować jego wygaśnięcie na skutek przedawnienia w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania. Zgodzono się przy tym z pełnomocnikiem, że kwestia przedawnienia nie jest przesłanką do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego (od 1 września 2005r.). Organ podatkowy pierwszej instancji jednakże nie odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego, lecz po jego wznowieniu (postanowieniem z dnia "[...]") i przeprowadzeniu odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Podkreślono, że wznowienie postępowania nie jest kontynuacją postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy, a inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Postępowanie nadzwyczajne ma na celu weryfikację prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym (tj. zwyczajnym) i taką prawidłowość potwierdziło. Kwestia, że jeden z przedmiotów opodatkowania nie został zadeklarowany do opodatkowania, nie spełnia przesłanki istotności nowej okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod. i brak jest przeszkód aby przedmiot ten opodatkować w odrębnej decyzji, wydanej w zwykłym postępowaniu wymiarowym. Słusznie tym samym uznano, że niezadeklarowany przez podatnika budynek powinien być przedmiotem odrębnego postępowania w trybie art. 21 § 3 Ord. pod. Zasadnie zatem organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod. Prawidłowo nie stwierdzono przy tym istnienia innych przesłanek określonych wart. 240 § 1 Ord. pod. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o uwzględnienie skargi i usunięcie z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organ art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod., przez przyjęcie, że nie zaistniały przesłanki do wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]" oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z tego względu, że - odmiennie niż organ podatkowy - skarżąca zauważa wystąpienie w sprawie elementu istotności. Jedną z przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 jest wystąpienie przesłanki istotności dla sprawy, co oznacza, że może mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. W wyniku ujawnienia dodatkowego przedmiotu opodatkowania ( budynku ) dojdzie do powiększenia podstawy opodatkowania, a to z kolei oznacza wyższą kwotę zobowiązania podatkowego. Istotność związana jest z koniecznością zmiany kwoty zobowiązania, a nie z wysokością kwoty zmiany. Decyzja uchylająca winna zapadać, gdy dowód w postaci budynku nie potencjalnie, ale rzeczywiście, tak jak w rozpatrywanym przypadku, rzutuje na prawidłowość rozstrzygnięcia. W jej ocenie podniesiona możliwość, że w wyniku wznowienia postępowania może dojść wygaśnięcie decyzji podatkowej za 2009r. z powodu przedawnienia także nie może się ostać, gdyż nie jest to negatywna przesłanka ustawowa, której wystąpienie uzasadnia odmowę wznowienia postępowania; jest to argument o charakterze wyłącznie słusznościowym. W niniejszym przypadku nieujawniony w deklaracji przedmiot opodatkowania wchodził w skład mienia strony w dacie jej złożenia. Istniał zatem nieskonkretyzowany obowiązek podatkowy. Powyższe zatem uzasadnia wznowienie postępowania, a nie wszczęcie odrębnego postępowania wymiarowego. W każdym przypadku, gdy istniał obowiązek podatkowy, a strona dokonała jego uprzedniego zgłoszenia - choć w niepełnym zakresie - zasadne jest wznawianie postępowania. Nie jest to wyłącznie autorski pogląd skarżącej. W razie wystąpienie takiej okoliczności organ podatkowy winien zmienić wcześniejszą decyzję określającą wysokość zobowiązania na dany rok na podstawie art. 254 Ord. pod., a w trybie tego przepisu można zmieniać nie tylko decyzje ustalające, ale i określające wysokość zobowiązania. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na doktrynę i orzecznictwo. Niezależnie od powyższego wywodu skarżąca jest zdania, że decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 210 § 1 pkt 8 Ord. pod. W myśl tego przepisu decyzja winna zawierać podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska. Wprawdzie w decyzji wskazano, że w skład organu kolegialnego wchodzi między innymi Pani P. M., lecz podpis ww. członka SKO składający się z jednej litery, prawdopodobnie M, jest raczej parafą, a na pewno nie zawiera imienia i nazwiska. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu braku podpisu przez członka składu orzekającego, organ wskazał, że zaskarżona decyzja została podjęta przez osoby będące członkami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, których uprawnienia do orzekania w sprawie wywodzą się z przepisów ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.). W osnowie decyzji wyszczególniono członków składu orzekającego, podano ich funkcję oraz imiona i nazwiska. Decyzja zawiera także podpis tych osób. Żaden przepis prawa nie wprowadza obowiązku złożenia czytelnego podpisu. Przepis art. 210 § 1 pkt 8 Ord. pod. zobowiązuje tylko do podania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji i ten warunek w decyzji został spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga ,jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń fatycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji . Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a tym samym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że w rozpoznawanej sprawie wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po wznowieniu postępowania. Wznowienie postępowania jest jednym z trybów nadzwyczajnych, który daje możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą bądź wystąpiły szczególne zdarzenia mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, wyliczone wyczerpująco w art. 240 Ord. pod. Postępowanie wznowieniowe jak prawidłowo podnosiło SKO, charakteryzuje się tym, że nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Wymieniony przepis stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, określonej w art. 128 Ord. pod. Jest to zasada służąca ochronie ogólnego porządku prawnego, chroniąc również przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Z tego powodu odstąpienie od zasady trwałości decyzji podatkowej może nastąpić w drodze wyjątku i tylko w ściśle określonych przez prawo sytuacjach (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 września 2013r., sygn. akt III SA/Łd 407/13, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 września 2013r., sygn. akt I SA/Sz 145/13, orzeczenia dostępne w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tryb wznowienie postępowania składa się z dwóch faz. Pierwszy etap rozstrzyga o kwestii dopuszczalności wdrożenia trybu nadzwyczajnego (art. 243 Ord. pod.). Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 §1 Ord. pod.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 Ord. pod.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania otwiera drugą fazę postępowania. Dopiero w tej fazie dopuszczalne jest badanie, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia, albo czy zachodzą podstawy wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu. Obok badania podstaw, przedmiotem postępowania jest także rozstrzygniecie istoty sprawy (vide: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydanie 4, Wyd. LexisNexis Warszawa 2007, s. 741-742). W niniejszej sprawie skarżąca powoływała się na przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W jej ocenie przesłanką taką był brak zadeklarowania do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2009r. budynku gospodarczego, położonego w miejscowości "[...]" - działka nr "[...]" o powierzchni użytkowej 51,55 m2. Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołane przez wnoszącego o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Tym samym kwestią sporną w niniejszej sprawie jest fakt, czy pominięcie przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości jednego z przedmiotów opodatkowania tym podatkiem jest istotną nową okolicznością faktyczną, która prowadzi do wydania decyzji w trybie art. 245 § 1 pkt 1 Ord .pod., tj. do uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania i orzeczenia co do istoty sprawy lub umorzenia postępowania w sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia określonych zdarzeń, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia, 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. W myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Składniki majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (przedmioty opodatkowania tym podatkiem), określone zostały w art. 2 ust. 1 pkt 1–3 u.p.o.l. Wskazać należy, że każdy z wymienionych w tym przepisie składników majątkowych (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej) jest odrębnym, samodzielnym przedmiotem opodatkowania. Podkreślenia wymaga, że powyższe regulacje zawarte w u.p.o.l. oparte są na technice samoobliczenia, nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania. Zakaz taki nie wynika bowiem ani z przyjętego przez ustawodawcę sposobu rozliczania, ani z przyjętej metody liczenia podstawy opodatkowania i stawek podatku. W tej mierze Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 107/11, że możliwe jest określenie przez organ w jednej decyzji zobowiązania w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wykazanych w deklaracji, a następnie w kolejnej, odrębnej decyzji określenie zobowiązania w tymże podatku w odniesieniu do pominiętych w deklaracji pozostałych przedmiotów opodatkowania. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzję, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 Ord. pod., w której orzeknie w pozostałym zakresie (por. wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2010 r., II FSK 2120/09; z dnia 11 kwietnia 2013 r., II FSK 1537/11; z dnia 23 lipca 2013 r., II FSK 2585/11; z dnia 11 września 2013 r., II FSK 3022/11 i II FSK 2571/11,). Trzeba zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 30 listopada 2010r., sygn. akt II FSK 2120/09, że w sytuacji, gdyby wszystkie przedmioty opodatkowania jednego, tego samego podatnika objęte być musiały obowiązkiem prawnym zadeklarowania w jednej, tej samej deklaracji podatkowej, prawodawca wskazałby jeden przyjmujący i kontrolujący tę jedną deklarację organ podatkowy- właściwy pomimo odmiennych miejsc położenia przedmiotów opodatkowania, czego jednak nie uczynił. Przywołane zaniechanie ustawowe oraz treść obowiązującej regulacji prawnej (art. 6 ust. 9 u.p.o.l.) wskazuje, że opodatkowanie różnych przedmiotów opodatkowania zgłoszone w różnych deklaracjach podatkowych, w tym również różnym miejscowo właściwym organom podatkowym wymienionym w art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., w sytuacji braku wpływu na określenie prawidłowej – w relacji do nich wysokości zobowiązania podatkowego, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż pominięcie w deklaracji przedmiotu opodatkowania nie spełnia warunku istotnej nowej okoliczności faktycznej. W tym stanie rzeczy podatnik, do którego należy kilka przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości organu podatkowego, jest uprawniony do wykonania obowiązku z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., bądź w jednej deklaracji, obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania we właściwości organu podatkowego, bądź poprzez złożenie odrębnej deklaracji dla odrębnych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości organu podatkowego. W każdej z tych sytuacji podatnik wykonuje obowiązek z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., a organ podatkowy jest uprawniony zakwestionować jedną z kilku deklaracji danego podatnika, niektóre z nich bądź wszystkie, stosownie do konkretnego stanu faktycznego i prawnego. W niniejszej sprawie organ podatkowy odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości, która nie objęła wszystkich przedmiotów opodatkowania (budynku) należących do skarżącej. Takiego działania organu podatkowego nie można uznać za naruszające prawo. Prawidłowo stwierdziło Kolegium, że wskazana przez Spółkę nowa okoliczność faktyczna nie spełnia przesłanki istotności. Nieobjęcie decyzją organu niezadeklarowanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania, a następnie powołanie się na tę okoliczność we wniosku o wznowienie postępowania, nie powoduje więc konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Nieujęty w pierwotnej decyzji przedmiot opodatkowania może zostać ujęty w kolejnej decyzji określającej wysokość zobowiązania. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela jednolitą w tym zakresie linię orzeczniczą (por. wyroki NSA: z 18 października 2011r., II FSK 716/11; z 1 sierpnia 2012r., II FSK 107/11; z 8 listopada 2012r., II FSK 529/11 i II FSK 1331/11; z 18 listopada 2012r., II FSK 1718/11; z 12 października 2012r., II FSK 763/11; z 8 stycznia 2013r., II FSK 809/11). Przechodząc do analizy zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 Ord. pod., poprzez brak podpisu jednego z członków składu orzekającego, w ocenie Sądu jest on niezasadny. W zaskarżonej decyzji podano imiona i nazwiska członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którzy brali udział w jej wydawaniu (s. 1 decyzji). Podpisy wszystkich członków składu orzekającego znajdują się na s.4 zaskarżonej decyzji, przy czym z ich układu wynika, że osoby biorące udział w wydaniu decyzji podpisały się w kolejności, w jakiej zostały wymienione na s. 1 decyzji (przewodniczący i członkowie). Podkreślić przy tym należy, że żaden przepis Ord. pod. nie wymaga, by podpisy były czytelne. Prawne i praktyczne znaczenie podpisu polega na tym, że podpis pozwala na identyfikację osoby biorącej udział w wydaniu decyzji. Powołany przepis nie przesądza o sposobie w jaki podpis należy urzeczywistnić, ani nawet o tym gdzie powinien być umieszczony. Taki pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym, przedstawiony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt I GSK 395/12. Z kolei w wyroku z dnia 6 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 246/12, NSA stwierdził, że : "Jak wskazuje się w literaturze, istota podpisu sprowadza się do utożsamienia się organu administracyjnego z treścią decyzji. Ponadto podpis służy do zidentyfikowania osoby, która działa w imieniu organu, przez co umożliwia weryfikację uprawnień danej osoby do wydawania decyzji." Pod pojęciem podpisu należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, pozwalający dzięki jego indywidualnym cechom na identyfikację tej osoby. Nie musi obejmować pełnego nazwiska, gdyż w praktyce stosowany jest najczęściej skrót (podpis nieczytelny) będący "godłem" podpisu (por. uchwałę SN z dnia 28 kwietnia 1973r., III CZP 78/72, OSN 1973, nr 12, poz. 207). Podpis pod decyzją musi być zatem własnoręczny, lecz nie musi być czytelny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 151/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Ol 918/09 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2014r., sygn. akt II SA/Kr 1021/14). Ty samym w rozpoznanej sprawie istnieje możliwość zidentyfikowania osób, które podpisały zaskarżoną decyzję, a zatem nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego z tego powodu. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały bez istotnego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec więc należało o oddaleniu skargi.