II SA/Kr 706/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi R. K. w przedmiocie wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 roku sygn. akt IISA/Kr 277/09 I. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 roku sygn. akt IISA/Kr 277/09; II. uchyla decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2008 roku nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 747 zł (siedemset czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 277/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi [...] Telefonii Cyfrowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. C. wraz drogą dojazdową zlokalizowaną na dz. Nr [...] i [...] w miejscowości P. D. gm. N. W. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; zasądził od M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej [...] Telefonii Cyfrowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. R. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem WSA w Krakowie. Skarżący powołał się na przesłankę z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a, tj. pozbawienie możności działania strony na skutek naruszenia przepisów prawa tj. art. 73 § 4 p.p.s.a. Wskazał, że wszystkie adresowane do niego pisma sądowe zostały wysłane na nieprawidłowy adres, który nie był jego adresem do doręczeń (ani nawet adresem zamieszkania). Dopiero 13 stycznia 2017 r. skarżący, przeglądając akta administracyjne w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B., natrafił na odpis wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r. W dalszej części skargi wniesiono o uchylenie wyroku o sygn. akt II SA/Kr 277/09, a w konsekwencji oddalenie skargi [...] sp. z o.o. w W. z dnia 2 stycznia 2009 r., bowiem zaskarżone decyzje tj. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2008 r. utrzymująca wcześniejszą decyzję PINB w B. z dnia 8 marca 2007 r. nakazująca inwestorowi [...] sp. z o.o. w W. są prawidłowe. Zostały one wydane w sprawie administracyjnej, której przedmiotem jest badanie legalności istnienia stacji telefonii komórkowej wobec ostatecznego uchylenia pozwolenia na budowę tej stacji. Istotnym jest, że pomimo, że inwestor w chwili budowania posiadał pozwolenie na budowę tego obiektu to decyzja ta została uchylona i ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, a równocześnie obiekt i jego usytuowanie jest niezgodne z prawem, bowiem jest z sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem z dnia 5 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 489/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę R. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Kr 277/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Dokładna analiza akt sprawy potwierdziła, że powołanie się na powyższą przesłankę przez skarżącego jest zasadne. Pisma kierowane przez WSA w Krakowie do R. K. były wysyłane na adres błędny adres, który nie był adresem do doręczeń. W pismach kierowanych przez skarżącego do organów, strona wskazała, iż zamieszkuje na ul. [...], [...], a adresem do korespondencji jest adres na ul. [...], [...], a nie jak zostało wysłane przez Sąd na adres: ul. [...], [...]. W rezultacie doprowadziło to do dostarczenia i awizowania przesyłki na niewłaściwy adres, co uniemożliwiło stronie zapoznanie się z treścią zawiadomienia o terminie posiedzenia i wzięcia udziału w tym posiedzeniu, a także spowodowało doręczenie odpisu wyroku na niepoprawny adres. Skarżący dopiero w dniu 13 stycznia 2017 r. powziął informację o zapadłym wyroku i w otwartym terminie dla dokonania tej czynności procesowej złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że ponowne rozpoznanie sprawy w wyniku wznowienia postępowania sąd może zakończyć orzeczeniem oddalającym skargę o wznowienie postępowania, zmieniającym zaskarżone orzeczenie, uchylającym zaskarżone orzeczenie i odrzucającym skargę bądź uchylającym zaskarżone orzeczenie i umarzającym postępowanie. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. Natomiast w każdym innym przypadku skarga o wznowienie postępowania powinna być uwzględniona (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2836/15). Powyższe stanowisko zostało potwierdzone również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 668/10 w którym jednoznacznie stwierdzono, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Zakres rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sądowego wyznaczony jest podstawą wznowienia, a literalne brzmienie art. 282 § 2 P.p.s.a. nakazuje przyjąć, że stwierdzenie, iż zaistniała przyczyna wznowienia pozostająca bez wpływu na wynik postępowania sądowoadministracyjnego (nieskutkująca zmianą treści wyroku zapadłego w ramach postępowania objętego żądaniem wznowienia), nakazuje oddalić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Sąd rozpoznający niniejszą skargę o wznowienie postępowania uznał, że podstawa wznowienia jest zasadna, ale jednocześnie stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia, dlatego też orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania. Odnosząc się do części skargi, w której domagano się uchylenia wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 277/09 Sąd stwierdził, że argumenty podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany przez inwestora w okresie od dnia 7 października 2002 r. do dnia 25 listopada 2002 r. w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia 21 czerwca 2004 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 23 stycznia 2003 r. o pozwoleniu na budowę oraz ostateczną decyzję własną z dnia 10 kwietnia 2003 r. i umorzył postępowanie w I instancji. Powodem uchylenia decyzji było stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 26 września 2003 r. nieważności decyzji Burmistrza Gminy N. W. z dnia 25 czerwca 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na jej niezgodność z warunkami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N. W. (w aktach adm. brak decyzji SKO). Z powyższego wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 28 listopada 2008 r. niesłusznie przyjął, że na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę stacji inwestor powinien być traktowany jako podmiot, który dopuścił się samowoli budowlanej. W rezultacie nieprawidłowo przyjął, że przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1-2 oraz ust. 3 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego jest "legalizacja samowoli budowlanej", dla której istotna jest zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy zarówno I jak i II instancji błędnie przyjęły, że należy ustalić czy w chwili obecnej budowa jest zgodna z prawem, czyli m.in. z obowiązującymi obecnie przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Dla oceny przedmiotowej inwestycji ważne są bowiem przepisy prawa obowiązujące w okresie istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, która dopiero w późniejszym czasie została uchylona. Organy powinny oceniać legalność inwestycji, biorąc pod uwagę ówcześnie obowiązujące przepisy prawa. Organy natomiast, prowadząc analizę obowiązującego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego, uznały iż zachodzi niezgodność posadowienia obiektu z ustaleniami tego planu, co przesądziło o niemożności doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł R. K., podnosząc zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył w toku postępowania i nie omówił w uzasadnieniu wyroku innych podstaw do dokonania rozbiórki, w tym na podstawie art. 67 Prawa budowlanego, w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy administracyjnej pozwalał na dokonanie takich rozważań, a to wobec faktu, iż przedmiotowa budowla nie jest użytkowana (i użytkowana być nie może), a żadne prace budowlane nie mogą jej doprowadzić do stanu w którym do użytkowania mogło by dojść. Obowiązek rozpatrzenia skargi w granicach sprawy wynika z brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a., który to przepis również pośrednio został naruszony; art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy na podstawie całokształtu akt administracyjnych i uznanie, iż brak jest podstaw do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67 Prawa budowlanego. Budynek nie jest użytkowany, natomiast jego stan techniczny nie może być zmieniony w taki sposób, który gwarantowałby prawo do korzystania i użytkowania obiektu budowlanego w przyszłości; - naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 51 ust. 1- 2 oraz ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, iż organy administracji powinny ustalić okoliczności legalności realizacji inwestycji przez inwestora przy uwzględnieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu i w rezultacie niestwierdzenie, iż w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu nie jest konieczne przywrócenie stanu sprzed inwestycji, tj. rozbiórka wykonanych obiektów budowlanych; art. 67 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż nieużytkowany obiekt budowlany, wobec którego nie można uzyskać pozwolenia na użytkowanie i wobec którego nie jest możliwe prowadzenie prac polegających na jego wykończeniu, remoncie, które to czynności umożliwiłyby doprowadzenie do korzystania z obiektu budowlanego nie jest obiektem, wobec którego należy orzec nakaz rozbiórki. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż niewątpliwie do stanu zgodności z prawem w znaczeniu art. 51 prawa budowlanego należy zaliczyć zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z tego przepisu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem ma nastąpić w drodze nałożenia obowiązku "wykonania określonych czynności lub robót budowlanych". W przedmiotowej sprawie organy administracji prawidłowo nakazały rozbiórkę stacji telefonii cyfrowej w trybie art. 51 ust 7 Prawa budowlanego, bowiem w świetle zebranego materiału dowodowego nie istniała możliwość doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z prawem, wobec faktu, iż stacja telefonii cyfrowej była niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nie może w tej sytuacji uzyskać ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowania, na podstawie której można by uznać, iż proces budowlany został zakończony. Nie można również przeprowadzić takich robót budowlanych, czy przeprowadzić innych działań i podjąć czynności, które zamierzenie budowlane doprowadziłoby do końca. W takiej sytuacji należałoby rozważyć zastosowanie w tej sprawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru, budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r., sygn. II OSK 1324/18 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 489/17 w sprawie ze skargi R. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 277/09 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 kwietnia 2009 r. w sprawie ze skargi [...] Telefonii Cyfrowej spółki z o. o. w W. (obecnie Firma B) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. NSA zważył, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł wystąpienie jednej z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego w postaci pozbawienia strony możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Nieważność postępowania z tej przyczyny zachodzi wówczas, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (por. np. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 419/08; z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 437/05; z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II GSK 378/05 oraz wyrok NSA o sygn. akt II GSK 1558/11) i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r. sygn. akt III CKN 416/98, OSNC 2000 Nr 12, poz. 220). W tej sprawie inwestorem i adresatem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej była spółka [...] Telefonia Cyfrowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Spółka ta była stroną postępowania w sprawie II SA/Kr 277/09 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 r. uchylającym decyzje organów obu instancji. Następcą prawnym tej spółki od 2011 r. jest spółka Firma B. Spółka Firma B nie brała udziału w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie (II SA/Kr 489/17) zainicjowanym skargą R. K. o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Kr 277/09. Spółka - jako następca prawny inwestora - nie została uznana przez Sąd I instancji za stronę postępowania, nie doręczono jej odpisu skargi o wznowienie postępowania i nie zawiadomiono o terminie rozprawy w dniu 5 października 2017 r. Już po doręczeniu stronom odpisów skargi kasacyjnej R. K. od wyroku z dnia 5 października 2017 r. - pismem z dnia 23 lutego 2018 r. - zgłosił swój udział w sprawie pełnomocnik [...] [...] S.A. (k.130). Nie zmienia to jednak faktu, iż Sąd I instancji wydał wyrok kończący postępowanie sądowe, w którym nie brał udziału następca prawny inwestora. Przedstawione okoliczności tej sprawy prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż następca prawny inwestora został pozbawiony możności obrony swych praw w postępowaniu sądowym (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). W związku ze stwierdzoną nieważnością postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do wskazania przyczyny nieważności postępowania, nie badał zaś zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, albowiem strony nie mogą ponosić kosztów błędnego działania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył, co następuje: Ponieważ wyrokiem NSA został uchylony wyrok WSA w Krakowie z 5 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 489/17, oddalający skargę R. K. o wznowienie postępowania sądowego i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, w pierwszej kolejności należy ustalić, jakie wskazania zawarł Sąd II instancji w wydanym w niniejszej sprawie wyroku sygn. II OSK 1324/18. Zgodnie bowiem z art. 190 zd. 1 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie, w związku ze stwierdzoną nieważnością postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do wskazania przyczyny nieważności postępowania, nie badał zaś zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zatem niniejszy Sąd przystąpił do ponownego rozpoznania skargi R. K. o wznowienie postępowania. Należy zważyć, że zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W rozpoznawanej sprawie R. K. powołał się na przyczynę wznowienia postępowania zawartą w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., tj. pozbawienia możności działania strony wskutek naruszenia przepisów prawa, a dokładnie art. 73 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego odpisu wyroku o sygn. akt II SA/Kr 277/09. Analiza akt sprawy potwierdziła, że powołanie się na powyższą przesłankę jest zasadne. Pisma kierowane przez WSA w Krakowie do R. K. były ekspediowane na błędny adres, który nie był adresem do doręczeń. W pismach kierowanych przez skarżącego do organów skarżący wskazał, że zamieszkuje przy ul. [...], [...], a adresem do korespondencji jest adres na ul. [...], [...] K., a nie - jak zostało wysłane przez Sąd - na adres: ul. [...], [...], pod którym to adresem skarżący nigdy nie zamieszkiwał, jak również nie wskazywał go jako adresu do doręczeń. W rezultacie doprowadziło to do dostarczenia i awizowania przesyłki na niewłaściwy adres, co uniemożliwiło skarżącemu zapoznanie się z treścią zawiadomienia o terminie posiedzenia Sądu i wzięcia udziału w tym posiedzeniu, a także spowodowało to doręczenie odpisu wyroku na niepoprawny adres. Skarżący dopiero w dniu 13 stycznia 2017 r. powziął informację o zapadłym wyroku i w otwartym terminie dla dokonania tej czynności procesowej złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. W tym miejscu Sąd wskazuje, że – jak wynika z orzecznictwa NSA (vide m.in. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 238/17): "Granice postępowania rozpoznawczego dotyczącego skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego określa podstawa wznowienia. Ich przekroczenie nie jest dopuszczalne. Negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie skargi na podstawie komentowanego przepisu. Sąd oddala skargę o wznowienie postępowania, jeżeli uzna, że: 1) zgłoszona podstawa wznowieniowa jest bezzasadna, 2) stwierdzi istnienie przyczyny restytucyjnej, która nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. W każdym innym przypadku skarga o wznowienie powinna być uwzględniona, co oznacza, że postępowania powinno zostać wznowione. Co do zasady, uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania wiązać się musi z ustaleniem, czy stwierdzona podstawa wznowienia miała wpływ na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia. Zasada ta nie dotyczy jednak podstaw wznowienia postępowania unormowanych w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ustaleń takich nie prowadzi się więc wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie nieważności postępowania zakończonego uprzednio wydanym w sprawie orzeczeniem. W przypadku nieważności postępowania, bada się jedynie to, czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny nieważności postępowania w dacie wydawania prawomocnego orzeczenia powinno zawsze powodować uchylenie tego orzeczenia, już tylko z tego powodu, choćby nieważność postępowania pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Każde orzeczenie wydane w toku postępowania dotkniętego wadą nieważności powinno zawsze być usunięte z obrotu prawnego niezależnie od wyniku zakończonego postępowania i niezależnie od słuszności zapadłego w nim rozstrzygnięcia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, 2017 r. s. 1220 - 1222, wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 406/07, z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2557/11, z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1169/11, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika z tego, że rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania sądowego byłoby więc wadliwe. Należało więc – uwzględniając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego – uchylić wyrok wydany w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności. Sentencja wyroku oddalającego skargę o wznowienie postępowania sądowego, gdyby nie został złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, mogłaby bowiem wskazywać, że skarga o wznowienie postępowania została oddalona z uwagi na bezzasadność argumentacji w niej podniesionej, tymczasem stanowisko skarżącego w przedmiocie nieważności postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 277/09 jest prawidłowe. Sąd w niniejszej sprawie zatem orzekł jak w pkt I sentencji i, na podstawie art. 272 § 2 p.p.s.a., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 277/09, co odnosi też skutek w postaci zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania. Z powyższych względów Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela wyrażanego w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. II OSK 1770/09) poglądu, iż mając na uwadze art. 7 p.p.s.a. i statuowaną przez niego zasadę szybkości postępowania dopuszczalne jest podjęcie orzeczenia o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 282 § 2 p.p.s.a.) także wtedy, gdy mimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania z art. 271 pkt 1 p.p.s.a., ponowne rozpoznanie sprawy ze skargi doprowadzi do konstatacji, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po uchyleniu wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 277/09, konieczne stało się ponowne przeprowadzenie kontroli sądowej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] M. C. wraz drogą dojazdową zlokalizowaną na dz. Nr [...] i [...] w miejscowości P. D. gm. N. W.. Przystępując zatem do ponownego rozpoznania skargi i odnosząc się do części skargi, w której domagano się uchylenia wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 277/09 z uwagi na jego merytoryczną nietrafność, Sąd wskazuje, że argumenty ad meritum podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela rozważania Sądu w sprawie II SA/Kr 277/09 i wskazuje, że mający zastosowanie w niniejszej sprawie przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. 2019, poz. 1186 – dalej: "Prawo budowlane" lub "P.b.") reguluje tzw. postępowania naprawcze, mające na celu doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (jeżeli zostało wydane) oraz przepisach prawa. Ustęp 7 wskazanego artykułu wskazuje, że przepisy art.51 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały już zakończone, w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym do robót wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). W takich wypadkach organ nadzoru budowlanego może nakazać doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, ewentualnie wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W kontrolowanej sprawie obiekt budowlany – stacja telefonii komórkowej [...] nr [...] M. C. wraz z drogą dojazdową, zlokalizowane na działce nr [...] i [...] w miejscowości P. D. gmina N. W., został wybudowany przez inwestora w okresie od dnia 7 października 2002 r. do dnia 25 listopada 2002 r., w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja Starosty [...] z dnia 17 lipca 2002 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 10 września 2002 r. znak: [...] Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 grudnia 2002 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję własną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia 23 stycznia 2003 r. znak: [...] ponownie udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wskazanej wyżej stacji, a Wojewoda [...] decyzją z dnia 10 kwietnia 2003 r. znak: [...] utrzymał ją w mocy. Dnia 21 czerwca 2004 r. decyzją znak: [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 23 stycznia 2003 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę oraz ostateczną decyzję własną z dnia 10 kwietnia 2003 r. znak: [...] i umorzył postępowanie w I instancji. Powodem uchylenia decyzji, jak wynika z uzasadnienia decyzji umarzającej ww. postępowanie, było stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 26 września 2003 r. znak: [...] nieważności decyzji Burmistrza Gminy N. W. z dnia 25 czerwca 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na jej niezgodność z warunkami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N. W. (w aktach adm. brak decyzji SKO). W ten sposób doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej. Decyzja Wojewody [...] z dnia 21 czerwca 2004 r. nie została zaskarżona. Bezspornym jest, że stacja telefonii komórkowej i droga dojazdowa zostały zrealizowane w okresie istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, która dopiero w późniejszym czasie została uchylona. W opisanej sytuacji działanie inwestora, polegające zrealizowaniu obiektu, nie może być traktowane jako samowola budowlana w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego [por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2001 r., sygn. akt: IV SA 1814/98 LEX nr 53393; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 1999 r., sygn. akt: IV SA 2144/97 LEX nr 48710; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt: IV SA 952/99 LEX nr 54192; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1998 r., sygn. akt: IV SA 1399/96 OSP 2000/4/60; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt: IV SA 1419/96 LEX nr 43264]. W trakcie budowy stacji telefonii komórkowej inwestor działał zgodnie z prawem i stosownie do posiadanej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu. Nie można czynić inwestorowi zarzutu w tym zakresie, bowiem działał w zaufaniu do trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 17 lipca 2002 r., utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 10 września 2002 r. znak: [...], mimo że została wyeliminowana z obrotu prawnego, wywołała określone skutki, a najistotniejszy ten, że budowa obiektu w dniach od 7 października do 25 listopada 2002 r. prowadzona była legalnie, na podstawie i w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę. Stwierdzić zatem należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia 28 listopada 2008 r. znak: [...] niesłusznie przyjął, że skutkiem wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę stacji inwestor powinien być traktowany jako podmiot, który dopuścił się samowoli budowlanej. W rezultacie nieprawidłowo przyjął, że przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1-2 oraz ust. 3 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego jest "legalizacja samowoli budowlanej", dla której istotna jest zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji z kolei wprawdzie prawidłowo uznał, że działanie inwestora w stanie faktycznym sprawy nie może być traktowane jak samowola budowlana, ale jednocześnie dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, w wyniku której stwierdził, że dla wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 należy "przede wszystkim ustalić, czy w chwili obecnej budowa taka jest zgodna z prawem, czyli m.in. z obowiązującymi obecnie przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym". Analiza z kolei postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego doprowadziła organy do oceny niezgodności obiektu z ustaleniami tego planu, co przesądziło o niemożności doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, a zatem uzasadniło – zdaniem organów - nakaz rozbiórki obiektu i to zarówno stacji telefonii komórkowej, jak i drogi dojazdowej do niej. Sąd nie podzielił stanowiska organów, aby w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, dla oceny zgodności inwestycji z prawem, realizowanej na podstawie wyeliminowanego pozwolenia, istotne były postanowienia uchwalonego już po zrealizowaniu inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego. Zaakceptowanie takiego stanowiska oznaczałoby, iż w rzeczywistości, a dokładnie w ponoszonych przez inwestora konsekwencjach przewidzianych w prawie budowlanym (art. 48, art. 49 i art. 51 w zw. z art. 50 P.b.), nie ma żadnej różnicy pomiędzy samowolnym wybudowaniem obiektu (w ogóle bez pozwolenia na budowę – art. 48 P.b.), a działaniem opartym na posiadanej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy następnie została ona uchylona. Co więcej, stawiałoby to nawet inwestora wykonującego roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę w gorszej sytuacji, gdyż ze względu na to, że zgodnie z prawem wdrożył i przeszedł cały proces inwestycyjny, nie liczył się z ryzykiem nakazu rozbiórki (co z kolei może i powinien brać pod uwagę inwestor dopuszczający się samowoli budowlanej), a mimo to taki nakaz otrzymał, jako konsekwencje wadliwych decyzji administracyjnych. Godziłoby to, jak podnosi strona skarżąca, nie tylko w zasadę zaufania do ostatecznych decyzji administracyjnych, ale w poczucie praworządności i sprawiedliwości społecznej. Należy zwrócić uwagę na różnice pomiędzy sytuacją inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej (art. 48 P.b.), a sytuacją inwestora, który zrealizował obiekt na podstawie ważnego, później uchylonego, pozwolenia na budowę (art. 51 ust. 7 P.b.). W przypadku zrealizowania obiektu budowlanego bez koniecznego pozwolenia na budowę, zasady postępowania legalizacyjnego z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wymagają, aby budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, szczególnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu jasno wynika, że przy badaniu kwestii dopuszczalności wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego – w sytuacji, gdy budowa została już zakończona - punktem odniesienia jest obowiązujący w czasie dokonywania tej oceny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca rozstrzygnął, że mimo tego, iż pomiędzy datą samowoli budowlanej, a datą legalizacji, upłynąć mogło nawet kilka lat, miarą zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest aktualny plan. Inna sytuacja ma miejsce, gdy inwestor zrealizował obiekt na podstawie ważnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor prowadził proces budowlany kierując się domniemaniem trwałości i w zaufaniu do prawidłowości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jeżeli później decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie można traktować takiego inwestora w sposób identyczny jak podmiot, który dopuścił się samowoli budowlanej i nie może następować przesunięcie na takiego inwestora wszystkich negatywnych skutków prawnych wynikających z wybudowania obiektu w oparciu o wadliwą decyzję o pozwoleniu na budowę – skutków, które wywołane zostały nie przez inwestora, lecz przez organy administracji wskutek popełnionych przez nie uchybień. Nie można zatem przyjąć, jak to uczyniły orzekające w sprawie organy, że wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (i to bez zapoznania się z tą decyzją przez organ) oraz uchylenia pozwolenia na budowę liczy się jedynie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją niezgodności z nim budowy, może być jedynie nakaz rozbiórki. Organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, przed wydaniem jednej z decyzji wymienionych w ust. 1 tego przepisu, powinny dokonać badania i ustalić, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z prawem. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy inwestor zrealizował inwestycję na podstawie pozwolenia na budowę, to zgodność obiektu z prawem należy oceniać wedle stanu prawnego z okresu wykonania robót budowlanych, a nie według stanu aktualnego na dzień wydania decyzji z art. 51 ust.7 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego. Ponieważ przepis art. 51 ust. 7 cyt. ustawy stanowi, że "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1", a zatem m.in. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, to, zdaniem Sądu, jeżeli chodzi o odstępstwa od ustaleń i warunków wydanego pozwolenia na budowę (istniejącego w okresie realizacji), to również należy brać pod uwagę, czy inwestor naruszył przepisy, szczególnie z zakresu prawa budowlanego, obowiązujące w chwili wykonania obiektu. Pamiętać bowiem należy, iż postępowanie prowadzone na podstawie cyt. art. 51 niejako zastępuje postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (vide np. :wyrok NSA W-wa 2006.12.13 ,II OSK 94/06 LEX nr 319419, wyrok WSA w Warszawie 2005.07.06 VII SA/Wa 608/05 LEX nr 190620) i polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia zbudowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz (lub) w przepisach prawa. Dopiero w przypadku niewykonania nałożonych w trybie powyższych przepisów obowiązków właściwy organ może w drodze decyzji nakazać inwestorowi rozbiórkę obiektu lub jego części (art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego). Z powyższego wynika, że wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki nie ma bezwzględnego charakteru i winien być orzekany jedynie wówczas, gdy wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, przede wszystkim prawem budowlanym, podczas gdy organy nadzoru budowlanego orzekając o rozbiórce nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń, szczególnie czy budowa stacji oraz drogi dojazdowej jest zgodna z przepisami prawa budowlanego (art.7 i 77 k.p.a.). Reasumując, skoro w przedmiotowej sytuacji nie można inwestorowi postawić zarzutu, że realizował roboty budowlane niezgodnie z przepisami, w tym niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - wykonywał je bowiem w okresie ważności pozwolenia na budowę, opartego na ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – to skutkiem ich późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego nie może być nałożenie na inwestora nakazu rozbiórki (tj. zastosowanie najsurowszej sankcji za samowolę budowlaną), z pouczeniem o możliwości dochodzenia odszkodowania, jako konsekwencja stwierdzenia, że budowa jest niezgodna z prawem miejscowym i to w sposób uniemożliwiający doprowadzenie jej do stanu z nim zgodnego. Powyższe stanowisko Sądu pozwoliło uznać, iż brak w przedłożonych Sądowi aktach decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dniu 26 września 2003 r. o stwierdzeniu nieważność decyzji Burmistrza Gminy N. W. z dnia 25 czerwca 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na jej niezgodność z warunkami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N. W., nie uniemożliwił kontroli zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie miało miejsce naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 51 ust.1 pkt 1 i 2, ust.3 w zw. z art. 50 ust.1 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i 77 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z czym orzekł jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy, przy uwzględnieniu ww. stanowiska Sądu oraz mając na względzie, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 w zw. z art. 50 ust.1 Prawa budowlanego ma zmierzać do uregulowania sytuacji prawnej obiektu wybudowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która w okresie późniejszym – jako wadliwa – została usunięta z obrotu prawnego, winny ustalić czy inwestor zrealizował obiekt budowlany w sposób zgodny z warunkami określonymi w przepisach prawa budowlanego, wiążącymi go w okresie jego realizacji. Tym samym Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podzielił rozważania Sądu orzekającego w sprawie II SA/Kr 277/09. W kontekście podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 67 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż nieużytkowany obiekt budowlany, wobec którego nie można uzyskać pozwolenia na użytkowanie i wobec którego nie jest możliwe prowadzenie prac polegających na jego wykończeniu, remoncie, które to czynności umożliwiłyby doprowadzenie do korzystania z obiektu budowlanego nie jest obiektem, wobec którego należy orzec nakaz rozbiórki, Sąd wskazuje, że przedmiotem niniejszego postępowania była kontrola legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji telefonii komórkowej wraz drogą dojazdową – na moment jej wydania. Poza granicami niniejszej sprawy sądowej leżą kwestie ewentualnych przesłanek zastosowania przez organ nadzoru budowlanego normy art. 67 P.b. O kosztach postępowania w pkt III Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Na wysokość zasądzonej kwoty 747 zł składa się uiszczony wpis od skargi o wznowienie w kwocie 250 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.