III OSK 1430/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 376/23 w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 25 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 376/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] (dalej - organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 25 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok został wydany w poniższym stanie faktycznym i prawnym. We wniosku z 25 maja 2023 r. skarżący zwrócił się do ww. organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Ile w kwietniu 2023 r. zostało łącznie przydzielonych dni wokandowych prokuratorom i asesorom prokuratury Rejonowej [...]? 2. Ile najwięcej dni wokandowych zostało przydzielonych prokuratorowi, który prowadzi referat spraw w postępowaniu przygotowawczym? 3. Ile najmniej dni wokandowych zostało przydzielonych prokuratorowi, który prowadzi referat spraw w postępowaniu przygotowawczym? 4. Ile najwięcej dni wokandowych zostało przydzielonych poszczególnym prokuratorom, którzy prowadzili referat spraw w postępowaniu przygotowawczym? 5. Czy zasady funkcjonowania Prokuratury Rejonowej [...], uwzględniały w rzeczywistości zasadę równomiernego obciążenia obowiązkami służbowymi wynikającą z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo o prokuraturze i § 59 ust. 6 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, tj. czy przydział dni wokandowych był dokonywany faktycznie, w sposób uwzględniający konieczność zapewnienia równomiernego obciążenia obowiązkami służbowymi w zakresie obligatoryjnego udziału prokuratora w postępowaniu przed sądem? Jeżeli tak: a) na podstawie jakich dokumentów lub narzędzi informatycznych analizowano równomierne obciążanie dniami wokandowymi? b) czy system Prok-SYS umożliwia osobie uprawnionej - Prokuratorowi Rejonowemu lub osobom przez niego upoważnionym analizę obciążenia dniami wokandowymi poszczególnych prokuratorów? c) czy istnieją dokumenty pozwalającego ustalić udział prokuratorów w dniach wokandowych zgodnie z zadanymi pytaniami, np. kontrolka pobrania akt sprawy? 6. Ile było przydzielonych dni wokandowych wymagających obligatoryjnego uczestnictwa w sprawie przed sądem w odniesieniu do danego prokuratora jednostki? 7. Czy wystąpił chociażby jeden przypadek, aby danemu prokuratorowi, który wykonywał czynności służbowe w kwietniu 2023 r., nie przydzielono żadnego dnia sesyjnego (wokandy), co skutkowało dodatkowo obciążeniem innych prokuratorów? - proszę wskazać dane tych prokuratorów; 8. Czy był prokurator, któremu nie przydzielono żadnego dnia sesyjnego (wokandowego), wymagającego obligatoryjnego udziału w postępowaniu przed sądem, np. tylko przydzielono dni wokandowe obejmujące sprawy zakończone w formie dochodzenia lub ogłoszenia wyroków? proszę wskazać dane tych prokuratorów; 9. Czy był prokurator, któremu przydzielono w każdym tygodniu kwietnia dzień sesyjny (wokandowy), wymagającego obligatoryjnego udziału w postępowaniu przed sądem? proszę wskazać dane tych prokuratorów; 10. Czy zasady przydzielania dni wokandowych faktycznie obejmują regułę, iż wybranemu (uprzywilejowanemu) prokuratorowi lub prokuratorom nie przydziela się obsady sprawy, gdy przewidziane są głosy stron? Wnioskodawca wskazał, że wszystkie pytania dotyczą kwietnia 2023 r. W piśmie z 12 czerwca 2023 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w rozpatrzeniu jego wniosku z 25 maja 2023 r. o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ w piśmie z 31 maja 2023 r. wezwał go do uzupełnienia braków formalnych wniosku w zakresie pytania nr 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8 i 9. Natomiast w zakresie pkt 5 i 10 wniosku stwierdził, że żądane informacje nie dotyczą udzielenia informacji publicznej. Skarżący stwierdził, że do dnia wniesienia skargi nie uzyskał żądanych informacji, ani nie doręczono mu decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podniósł, że po wpłynięciu do Prokuratury 26 maja 2023 r. wniosku skarżącego z 25 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnioskodawca został wezwany w piśmie z 31 maja 2023 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w zakresie pkt 1-4 oraz 6-9, przez wykazanie szczególnego interesu publicznego, podanie adresu korespondencyjnego oraz podpisanie wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Uzupełnienie tych braków formalnych było konieczne, aby wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że informacje żądane w pkt 5 i 10 wniosku nie stanowią informacji publicznej. Organ podał również, że 9 czerwca 2023 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego zawierające podpisany wniosek wraz z podaniem adresu wnioskodawcy. Po otrzymaniu tego pisma organ niezwłocznie (tj. 14 czerwca 2023 r.) wydał decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1-4 i 6-9 wniosku z 25 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został nadesłany drogą mailową do biura podawczego organu 25 maja 2023 r. Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z 31 maja 2023 r., a zatem w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.). Organ stwierdził w tym piśmie, że informacje żądane w pkt 5 i 10 wniosku nie mają charakteru informacji publicznej, zaś w zakresie rozpatrzenia pkt 1-4 i 6-9 wniosku organ zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, tj. o jego podpisanie, podanie adresu oraz wykazanie szczególnego interesu prawnego. Sąd podkreślił, że nie jest przedmiotem sporu, że skarżący nadesłał podpisany wniosek wraz ze wskazaniem adresu 9 czerwca 2023 r., zaś decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1-4 i 6-9 wniosku została wydana 14 czerwca 2023 r. i doręczona skarżącemu 27 czerwca 2023 r. (potwierdzenie odbioru zostało załączone do pisma organu z 3 lipca 2023 r.). Organ wydał zatem decyzję po wniesieniu skargi na bezczynność, jednak przed upływem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Do terminu tego, jak wskazał Sąd, nie wlicza się bowiem okresu oczekiwania przez organ na uzupełnienie braków formalnych wniosku (art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). W konsekwencji WSA w Warszawie stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia pkt 1-4 i 6-9 wniosku skarżącego z 25 maja 2023 r. Z tej przyczyny uznał, że skarga w omawianej części podlegała oddaleniu. Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej prawidłowości dokonanej przez organ oceny informacji żądanej w punktach 1-4 i 6-9 wniosku jako informacji przetworzonej, Sąd wyjaśnił, że na tym etapie postępowania, nie kontroluje prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie. Mogą one stać się przedmiotem kontroli sądowej jedynie w przypadku skutecznego wniesienia środków odwoławczych od decyzji z 14 czerwca 2023 r. Natomiast, w niniejszej sprawie kontrolował jedynie, czy organ pozostawał w bezczynności w zakresie złożonego wniosku. Sąd uznał skargę za niezasadną również w zakresie pkt 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023 r. W tej części organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z 31 maja 2023 r. (a więc również w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), stwierdzając, że pytania zawarte w pkt 5 i 10 wniosku nie dotyczą informacji publicznej. W ocenie Sądu, analiza treści pytań z pkt 5 i 10 wniosku wskazuje, że nie dotyczą one sfery faktów. Wnioskodawca domaga się od odpowiadającego organu dokonania subiektywnej oceny zgodności rzeczywistości z pewnymi teoretycznymi założeniami. Otóż, pkt 5 wniosku dotyczy tego, czy faktyczny sposób działania organu uwzględnia "w rzeczywistości" zasadę równomiernego obciążenia prokuratorów obowiązkami służbowymi. Pytanie to nie dotyczyło zatem przedstawienia istniejącego w jednostce Prokuratury sposobu funkcjonowania, lecz zmierzało do uzyskania przez skarżącego od organu oceny zgodności tego funkcjonowania z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Ocena taka z konieczności mieć będzie charakter subiektywny i wymagać będzie dokonania porównania faktycznego sposobu działania z teoretycznym wzorcem. Tego rodzaju ocen nie można natomiast domagać się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem oceny takie nie należą ze swej istoty do sfery faktów. Podobnie Sąd ocenił sformułowanie zawarte w pkt 10 wniosku, w którym skarżący zażądał od organu dokonania oceny, czy zasada przydzielania dni wokandowych "faktycznie" obejmuje określoną w tym pytaniu regułę. Odpowiedź na to pytanie również wymagałaby od organu dokonania subiektywnej oceny zgodności faktycznie obowiązujących zasad przydziału dni wokandowych z pewnym teoretycznym wzorcem. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął, iż informacja, której domagał się skarżący w pkt 5 i 10 wniosku z dnia 25 maja 2023 r. nie dotyczyła informacji publicznej, o czym skarżący został poinformowany w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z tej przyczyny skarga na bezczynność organu w zakresie rozpoznania pkt 5 i 10 wniosku z dnia 25 maja 2023 r. również nie mogła zostać uwzględniona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przed adwokata. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, 3) dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi kasacyjnej na okoliczności wynikające z tych dokumentów. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) obrazę art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i w związku z art. 17 § 2 p.p.s.a. przez zmianę składu orzekającego, pomimo braku wystąpienia wyjątkowych okoliczności wymienionych w tym przepisie prawa, 2) obrazę art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 17 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z naruszeniem art. 23 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z § 22 ust. 1 i ust. 3 oraz § 23 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych przez arbitralne przydzielenie sprawy zawisłej pod sygnaturą II SAB/Wa 376/23, a następnie zmianę składu orzekającego pomimo, że dotychczasowa sędzia sprawozdawca dalej była przydzielona do wykonywania obowiązków orzeczniczych w ramach II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 3) obrazę art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i w zw. z art. 17 § 1 p.p.s.a. oraz art. 5a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez zaniechanie powiadomienia o wyznaczeniu zmienionego składu orzekającego, co pozbawiło skarżącego prawa do zbadania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu zgodnie z art. art. 5a § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a także skutkowało zaniechaniem wyznaczenia składu zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych - co przesądza, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, a co samoistnie powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia, - ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nieważności postępowania, w oparciu o powyższe zarzuty i okoliczności podniósł błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. (błędne niezastosowanie art. 149 § 1, 1a p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie Skargi, podczas gdy wyznaczenie innego składu orzekającego w sposób zgodny z przepisami prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności prowadziłoby do obiektywnego i rzetelnego rozpoznania wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego determinujących zasadność skargi, 4) błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z obrazą art. 141 § 4 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy, w szczególności; a) nie zajął stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym całkowicie zaniechał przedstawienia stanowiska skarżącego wyrażonego w piśmie z 23 listopada 2023r., w którym zakwestionowano fakty i twierdzenia organu, w szczególności Sąd pominął w rekonstrukcji stanu faktycznego pismo organu z 13 czerwca 2023r. informujące o pozostawieniu wniosku z 25 maja 2023r. bez rozpoznania, b) nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie kwestii będących przedmiotem sporu, poprzestając na stronniczym i afirmatywnym stwierdzeniu, że podziela ocenę organu, w szczególności nie wyjaśnił dlaczego zastosował art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. pomimo, że sprzeciwia się to ugruntowanemu orzecznictwu sądów administracyjnych, c) nie wyjaśnił dlaczego uznał za prawidłowe zastosowanie przez organ art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. pomimo, że nie poinformowano strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a wręcz przeciwnie poinformowano o pozostawieniu wniosku z 25 maja 2023r. bez rozpoznania, c) nie wyjaśnił dlaczego uznał za prawidłowe zastosowanie przez organ art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. pomimo, że nie poinformowano strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a wręcz przeciwnie poinformowano o pozostawieniu wniosku z 25 maja 2023r. bez rozpoznania, - w konsekwencji Sąd meriti sporządził uzasadnienie w sposób lakoniczny, niejasny i wewnętrznie sprzeczny, co uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, 5) błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z błędnym zastosowaniem art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do obliczenia terminu na rozpoznanie wniosku o udostępnienia informacji publicznej, tym samym przyjęcie błędnej wykładni, że przepis ten znajduje zastosowanie do postępowania o udostępnienia informacji publicznej w zakresie sposobu obliczenia terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej regulują kwestię terminu i sposobu jego obliczenia w sposób zupełny, co oznacza, że wydanie przez organ decyzji dopiero 14 czerwca 2023r. przesądza o bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 25 maja 2023r. w zakresie pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9 a w konsekwencji skarga z 12 czerwca 2023r. została bezzasadnie oddalona zamiast uwzględniona na podstawie art. 149 § 1, 1a p.p.s.a., 6) błędne niezastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a oraz w związku z błędnym zastosowaniem art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez przyjęcie błędnego poglądu, że zwrócenie się do strony o wykazanie spełnienia przesłanki istnienia szczególnego interesu publicznego zwalnia organ od obowiązku dochowania terminów, z jakimi u.d.i.p. wiąże obowiązek udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek, do czasu uzupełnienia braku "formalnego" wniosku przez wnioskodawcę, podczas gdy: a) brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), nie może być traktowane jako brak formalny podania inicjującego postępowanie administracyjne i w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., a co nastąpiło w wyniku poinformowania przez organ pismem z 13 czerwca 2023r., b) wezwanie do uzupełnienia "braku formalnego" wniosku w celu wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej nie jest prawnie dopuszczalne, tym samym oczekiwanie organu na uzupełnienie wniosku w tym zakresie, nie może ono stanowić "okresu opóźnienia spowodowanego z winy strony", a wręcz przeciwne nieuprawnione wezwanie do uzupełnienia braku formalnego stanowi okoliczność zawinioną przez organ, co uzasadnia zarzut uchybienia terminowi z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., c) wykazanie albo brak wykazania szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie ma znaczenia dla dopuszczalności procedowania w sprawie, lecz dla oceny dopuszczalnego zakresu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a zatem dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co przesądza o naruszeniu art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 7) ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że zostało wszczęte postępowania administracyjne, błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66a § 1 - 3 k.p.a. przez wydanie wyroku na podstawie niekompletnych akt sprawy, albowiem obejmujących akta sprawy administracyjnej, które nie zawierają obowiązkowej treści metryki sprawy w zakresie art. 66a § 2 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zachodzi podejrzenie, że w postępowaniu administracyjnym brała udział osoba podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., 8) ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że zostało wszczęte postępowania administracyjne, błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 183 § 2 pkt 5) p.p.s.a. i naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z niezastosowaniem art. 61 § 4 k.p.a. i art. 36 § 2 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, a zamiast tego poinformowanie 13 czerwca 2023r., że wniosek z 25 maja 2023r. w zakresie pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8 i 9 został pozostawiony bez rozpoznania, co prowadzi do wniosku, że postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte, podczas gdy organ już 14 czerwca 2024r. wydał decyzję, czym naruszył art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiając wypowiedzenie się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym w celu ustalenia osób, które uczestniczyły w podejmowaniu czynności w postępowaniu administracyjnym, czym uniemożliwiono skarżącemu możność obrony swych praw, 9) niezastosowanie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przepisów: art. 4 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1), art. 6 ust. 1 pkt 3), art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. d) i e) u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. a) i c) u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez zaniechanie kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, a zamiast tego zaakceptowanie błędnych ustaleń faktycznych niemających oparcia w aktach sprawy podczas, gdy wynikające z akt sprawy okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że Sąd błędnie dokonał oceny okoliczności faktycznych przez pryzmat zastosowania ww. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a następnie błędnie nie stwierdził bezczynności Prokuratora Rejonowego [...], w szczególności przez: a) błędną ocenę, że zakres pytania nr 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023r. nie odnosi się do sfery faktów, a wymaga dokonania subiektywnej oceny zgodności rzeczywistości z pewnymi teoretycznymi założeniami podczas, gdy pytania zmierzają do ustalenia stanu realizacji zadań publicznych w zakresie organizacji pracy prokuratorów jako oskarżycieli publicznych, a więc dotyczą sfery funkcjonowania jednostki prokuratury, b) pominięcie w kontroli ustaleń faktycznych podniesionych przez skarżącego faktów, iż zakres żądanej informacji w ramach pytania nr 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023 r. nie jest zdeterminowany jakimiś "teoretycznymi" założeniami, a wynika z normatywnych kryteriów wyznaczenia tzw. dni wokandowych, które zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo o prokuraturze oraz zgodnie z § 54 ust. 1 oraz 59 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury określają obiektywne, kryteria przydziału i realizacji zadania podmiotu zobowiązanego, a więc są całkowicie oderwane od subiektywnej oceny zobowiązanej osoby do przestrzegania przepisów prawa, c) błędną ocenę, że zakres pytania nr 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023r. zakłada domaganie się od organu, by dokonywał oceny zgodności rzeczywistego sposobu funkcjonowania podmiotu publicznego z wzorcem wynikającym z przepisów prawa, podczas gdy w realiach sprawy chodzi o ocenę, a w istocie ustalenie faktycznie istniejącego stanu wykonania realizacji zadania publicznego, tj. przydzielanie dni wokandowych, co dotyczy informacji już zmaterializowanych w dokumentach urzędowych, które organ powinien był posiadać, a zatem nie wymaga to dokonywania żadnych subiektywnych ocen, a jedynie odtworzenia kryteriów zastosowanych przy wytworzeniu dokumentów stanowiących źródło informacji o funkcjonowaniu organu w zakresie realizacji tego zadania publicznego - a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że żądane informacje w zakresie pkt 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023r. nie są informacjami publicznymi podczas, gdy żądane informacje są informacjami publicznymi (danymi publicznymi) zmaterializowanymi w posiadanych przez organ dokumentach, w tym w dokumentach urzędowych, dotyczącymi zasad funkcjonowania jednostki prokuratury, a obowiązki i faktyczne okoliczności związane z przydziałem dni wokandowych mają charakter publicznoprawny, których prawidłowe wykonywanie leży w interesie ogólnospołecznym, albowiem dotyczą sfery spraw publicznych związanych z realizacją zadania publicznego, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 1) ustawy Prawo o prokuraturze i wywołują skutki "na zewnątrz" organu wobec sądów i uczestników postępowania karnego. Z kolei, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie zarzucił obrazę prawa materialnego, a mianowicie: 1) błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie § 22 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych jako podstawy prawnej podjęcia uchwały nr 2/9/2023 Kolegium WSA w Warszawie z 17 października 2023r. w sprawie zmiany przydziału spraw sędziom i asesorom sądowym podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zakres zastosowania tego przepisu prawa obejmuje sytuacje, gdy doszło do zmiany w przydziale sędziów do wydziału orzeczniczego, polegającej na zaistnieniu obiektywnej lub prawnej przeszkody do orzekania przez dotychczasowego sędziego sprawozdawcę, a nie gdy doszło do zmiany polegającej na dokooptowaniu (przydziale) nowego sędziego do danego wydziału sądu, 2) błędną wykładnię art. 13 ust. 2 u.d.i.p., iż nie reguluje on w sposób zupełny sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie jest w stanie udostępnić informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. niezależnie od przyczyn opóźnienia, w szczególności w sytuacji oczekiwania na uzupełnienie braku formalnego przez wnioskodawcę, a zamiast tego przyjęcie stanowiska, że znajduje zastosowanie art. 35 § 5 k.p.a. w zakresie sposobu obliczenia terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 3) błędną wykładnię art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. c) u.d.i.p. przez przyjęcie stanowiska, że zakres informacji publicznej nie obejmuje ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, podczas gdy lege non distinquente nec nostrum est distinquere, ustawodawca nie wyłączył z zakresu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacji będących wynikiem dokonywania ocen przez podmioty zobowiązane, a wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. c) u.d.i.p. oceny dokonywane przez organy władzy publicznej stanowią kategorię informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Prokurator Rejonowy [...] wniósł o jej oddalenie. Co do zarzutu nieważności postępowania organ podniósł w przedmiotowej sprawie, że zaskarżony wyrok został wydany w prawidłowym składzie tj. w składzie trzyosobowym zgodnie z art. 120 p.p.s.a.. Wszystkie osoby biorące udział w składzie orzekającym posiadały jednocześnie uprawnienia do orzekania, a opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności nie miały jednocześnie żadnego znaczenia dla ustalenia możliwości zaistnienia nieważności postępowania. W przedmiotowej sprawie doszło tylko i wyłącznie do zmiany sędziego sprawozdawcy z SWSA Danuty Kani na innego uprawnionego do orzekania sędziego tj. asesora WSA Mateusza Rogalę. Sama SWSA Danuta Kania brała jednocześnie udział w wydaniu zaskarżonego wyroku i głosowaniu nad jego treścią. Zdaniem organu, nie sposób zatem stwierdzić, aby w przedmiotowej sprawie doszło do zaistnienia nieważności postępowania. Ewentualne naruszenie przepisów technicznych o zasadach przydziału spraw poszczególnym sędziom i asesorom sądowym nie wyczerpuje jednocześnie przesłanki nieważności postępowania, skoro wszyscy członkowie składu orzekającego byli uprawnieni do wydania wyroku zapadłego pod sygn. akt Ił SAB/Wa 376/23. Organ odniósł się także szczegółowo do wszystkich postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wyprowadzając na końcu ww. pisma procesowego ogólny wniosek, że żaden z nich nie jest zasadny, a niektóre z nich sprowadzają się dodatkowo do powielania kwestii, które zostały już wyczerpująco wyjaśnione. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił dowód z załączonych do skargi kasacyjnej: Uchwały nr 2/9/2023 r. Kolegium WSA w Warszawie z 17 października 2023 r.; Pisma przewodniczącego II Wydziału WSA w Warszawie z 12 stycznia 2024 r. (WIS-0451/11/24); Uchwały nr 3/1/2017 r Kolegium WSA w Warszawie z 17 stycznia 2017 r.; Pisma organu z 13 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Dlatego w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty nieważności postępowania przed Sądem I instancji, jako że ich uwzględnienie powodowałoby uchylenie zaskarżonego wyroku bez rozpoznania pozostałych zarzutów. Oczywiście chybiony jest zarzut nr 3 tj. naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i w zw. z art. 17 § 1 p.p.s.a. oraz art. 5a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Skarżący kasacyjnej upatruje go w zaniechaniu powiadomienia go o wyznaczeniu zmienionego składu orzekającego, co pozbawiło go prawa do zbadania spełnienia przez sędziego wymogu niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu a także skutkowało zaniechaniem wyznaczenia składu zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezydenta RP w sprawie Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych. Zarzut ten został oparty na niezgodnej z rzeczywistością okoliczności o niezawiadomieniu skarżącego o zmianie składu orzekającego w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości, że sędzią sprawozdawcą w niniejszej sprawie jako pierwsza została wyznaczona sędzia WSA Danuta Kania. Uchwałą nr 2/9/2023 z 17 października 2023 r. w sprawie zmiany przydziału spraw sędziom i asesorom Kolegium WSA w Warszawie dokonało zmiany sprawozdawcy w niniejszej sprawie na asesora Mateusza Rogalę. W wyniku tej uchwały ustalony został częściowo nowy skład do orzekania w niniejszej sprawie: przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, sędzia WSA Ewa Kwiecińska i asesor WSA Mateusz Rogala oraz sędzia zastępca Danuta Kania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, został on powiadomiony 27 listopada 2023 r. o składzie orzekającym, w tym o zmianie sędziego sprawozdawcy na asesora WSA Mateusza Rogalę, co wynika wprost z potwierdzenia odbioru przesyłki przez skarżącego własnoręcznym podpisem (karta 100 i odwrót akt sądowych), wysłanej zgodnie z zarządzeniem z 9 listopada 2023 r. (karta 99 akt sądowych). Na potwierdzeniu tym zaznaczono, że przesyłka ta dotyczy informacji o składzie orzekającym sądu w sprawie II SAB/Wa 376/23. Zaskarżony wyrok został wydany 8 grudnia 2023 r. Zatem skarżący mógł w siedmiodniowym terminie wynikającym z art. 5a § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych złożyć wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziów i asesora wyznaczonych do orzekania w niniejszej sprawie wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących ich powołaniu i ich postępowania po powołaniu. Dodatkowo można tu wyjaśnić, że wskutek powołania członka tak ustalonego składu Ewę Kwiecińską do Naczelnego Sądu Administracyjnego w jej miejsce wstąpiła do składu orzekającego sędzia zastępca Danuta Kania. Przy czym o tym, że Danuta Kania została wyznaczona sędzią zastępcą, skarżący został zawiadomiony wspomnianą już informacją o składzie orzekającym 27 listopada 2023 r. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty nr 1 i 2 tj. nieważności postępowania przed Sądem I instancji wskazanej w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 17 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z naruszeniem art. 23 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w zw. § 22 ust. 1 i ust. 3 oraz § 23 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP w sprawie Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (dalej Regulamin). Nieważność ta według skarżącego wynika ze zmiany składu orzekającego, pomimo braku wystąpienia wyjątkowych okoliczności wymienionych w art. 17 § 2 p.p.s.a. i przez arbitralne przydzielenie niniejszej sprawy a następnie zmianę składu orzekającego pomimo, że dotychczasowa sędzia sprawozdawca dalej była przydzielona do wykonywania obowiązków orzeczniczych w ramach II Wydziału WSA w Warszawie. W myśl przepisu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z nieważnością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Kwestia ustalenia składu sądu pierwszej instancji wyznaczonego z naruszeniem art. 17 § 2 p.p.s.a. i postanowień regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych była odmiennie oceniana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku NSA z 8 marca 2016 r. I OSK 1370/14, na który powołano się w skardze kasacyjnej, wskazano, że sprzeczność składu sądu orzekającego z przepisami, o czym mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to jego niezgodność, m.in. z art. 16 i art. 17 p.p.s.a., a w ramach art. 17, także właśnie z Regulaminem w zakresie wyznaczenia składu sądu. Z art. 17 § 1 p.p.s.a. wyraźnie to bowiem wynika. NSA w konsekwencji uznał, że w sytuacji, w której skład wyznaczony w drodze losowania został następnie zmieniony zarządzeniem przewodniczącego wydziału zachodzi nieważność postępowania z uwagi na wypełnienie przesłanki, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pogląd ten zaaprobowany i rozwinięty został w wyroku NSA z 15 grudnia 2017 r. II FSK 2744/17 (także powołanym w skardze kasacyjnej). Wskazano w nim, że "stosownie do treści art. 16 p.p.s.a., sąd orzeka w składzie trzech sędziów (§ 1), a na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (§ 2), o ile przepisy nie stanowią inaczej. Z kolei, zgodnie z art. 17 § 1 p.p.s.a., wyznaczenie składu orzekającego do rozpoznania sprawy na rozprawie lub na posiedzeniu niejawnym określają regulaminy wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych wydane na podstawie przepisów odrębnej ustawy. Na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) został wydany Regulamin, który w § 22 do § 29 reguluje przydział spraw sędziom i wyznaczanie składów orzekających. NSA podkreślił że "generalną zasadą, wynikającą z § 23 Regulaminu, jest wyznaczanie sędziów przez przewodniczącego wydziału i to tak sędziów sprawozdawców, jak i całego składu orzekającego. Stosownie do § 28 ust. 1 Regulaminu, przewodniczący wydziału orzeczniczego zarządza wyznaczenie składu orzekającego w drodze losowania w sprawie przekazanej sądowi do ponownego rozpoznania, w razie wyłączenia sędziego oraz w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania. W myśl § 29 ust. 1, przewodniczący wydziału orzeczniczego wyznacza niezwłocznie termin przeprowadzenia losowania. W myśl § 29 ust. 5 Regulaminu, w razie konieczności dokonania zmiany w składzie orzekającym w drodze losowania przeprowadza się losowanie uzupełniające, do którego stosuje się przepisy ust. 1–4. Sprzeczność składu sądu orzekającego z przepisami prawa, o czym mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zachodzi zatem w sytuacji, gdy pomimo istnienia prawnego obowiązku wyznaczenia składu orzekającego w drodze losowania na podstawie § 28 ust. 1 Regulaminu, dokonano zmiany w składzie orzekającym w drodze wyznaczenia, a nie losowania składu orzekającego. Z art. 17 § 1 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wynika, że to Regulamin reguluje sposób wyznaczenia składu sądu. Zatem, w ocenie NSA wyznaczenie jednego z sędziów orzekających w sposób naruszający § 29 ust. 5 Regulaminu oznacza również naruszenie art. 17 § 1 p.p.s.a., co prowadzi do zaistnienia przesłanki nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., która obliguje Sąd do uchylenia wyroku z urzędu". Przedstawione wyżej poglądy są odosobnione w orzecznictwie NSA. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie prezentuje poglądy odmienne zajmowane w ugruntowanym aktualnie orzecznictwie NSA i literaturze przedmiotu. Przykładem takiego odmiennego stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny jest wyrok z 9 grudnia 2022 r. III OSK 4870/21. NSA wyjaśnił, że zmiana składu orzekającego dokonana z naruszeniem przepisów Regulaminu nie wypełnia przesłanki nieważności określonej w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a w konsekwencji nie podzielił stanowiska wyrażonego w powołanych w skardze kasacyjnej wyrokach NSA z 8 marca 2016 r., sygn. akt: I OSK 1370/14 i z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt: II FSK 2744/17. NSA wskazał, że "Konstytucja RP w art. 45 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Prawo do sądu definiuje się jako prawo do ochrony sądowej, wyprowadzane z prawa do ochrony prawnej. Prawo to jest instytucjonalną gwarancją ochrony materialnych, konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich (por. A. Wróbel, Prawo do sądu [w:] Konferencja naukowa: Konstytucja RP w praktyce, Warszawa 1999, s. 220). Trybunał Konstytucyjny uznaje, że syntezą prawa do sądu jest dostęp obywateli do sądu w celu umożliwienia im obrony ich interesów przed niezawisłym organem kierującym się wyłącznie obowiązującym prawem (por. wyr. TK z 12 marca 2002 r., P 9/01, OTK-A 2002/2, poz. 14). Prawo do sądu obejmuje zatem możliwość realizacji uprawnienia dostępu do właściwego Sądu, który we właściwej procedurze rozpozna sprawę i wyda wyrok. Z art. 183 § 2 p.p.s.a. wynika, że przesłanki nieważności postępowania są ściśle związane z uchybieniami w realizacji prawa do sądu. Nieważność postępowania zachodzi bowiem, gdy droga sądowa była niedopuszczalna (pkt 1), jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany (pkt 2), jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona (pkt 3), jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy (pkt 4), jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw (pkt 5), jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny (pkt 6). Z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wynika prawo do sądu właściwego, tj. takiego, który jest właściwy rzeczowo, miejscowo i funkcjonalnie, ale także orzeka we właściwym składzie. W przytoczonym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że o nieważności postępowania, z uwagi na przesłankę wymienioną w art. 183 § 2 pkt 4 in principio p.p.s.a. świadczyć będzie naruszenie zasad ustawowych kreujących skład sądu, a więc przepisów, których naruszenie może prowadzić do naruszenia gwarancji konstytucyjnych związanych z prawem do sądu. Przyczyna nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. wystąpi wówczas, gdy skład sądu był nieprawidłowy, a nie wtedy, gdy doszło do uchybień przy jego wyznaczaniu (por. wyrok NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt: I GSK 3129/05). Naruszenie przepisów regulaminowych w zakresie zmian w składzie orzekającym nie oznacza, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2006 r., sygn. akt: II OSK 1301/05; wyrok NSA z 6 września 2007 r., sygn. akt: I OSK 907/07). O nieważności postępowania z powodu sprzeczności składu orzekającego z przepisami prawa można by mówić wówczas, gdyby w składzie brała udział niewłaściwa liczba sędziów albo gdyby członek składu orzekającego nie miał uprawnień do orzekania. Chodzi zatem o nieprawidłowy skład sądu, a nie o nieprawidłowości w procesie jego wyznaczania. Naruszenie norm wewnętrznego urzędowania nie oznacza naruszenia zasad ustawowych, skutkujących nieważnością postępowania (tak NSA w wyrokach: z 27 listopada 2008 r., sygn. akt. I FSK 1679/07, z 13 marca 2019 r., sygn. akt. I FSK 2301/18). Również w piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że skład sądu sprzeczny z przepisami prawa to skład inny niż określony konkretnym przepisem Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub innym przepisem ustawowym (zob. H. Knysiak-Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, WKP 2021, komentarz do art. 183, pkt 3). Naruszenie przepisów regulaminu nie oznacza, że skład sądu orzekającego jest sprzeczny z przepisami prawa (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. nauk. T. Wosia, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, wyd. 6, komentarz do art. 183, pkt 13; tak samo: B. Dauter. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 6, Wolters Kluwer 2016, str. 847). Nie zachodzi nieważność postępowania, gdy skład sądu został wyznaczony w sposób sprzeczny z § 22-29 Regulaminu (zob. A. Skoczylas, P. Szustakiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz CH Beck, Warszawa 2016 r., komentarz do art. 183 nr 11, str. 360). Stanowisko analogiczne wyrażane było również w innych orzeczeniach NSA (por wyroki NSA z 17 lutego 2023 r. I OSK 1121/21, z 29 listopada 2022 r. III OSK 4576/21 i przywołane w nim orzecznictwo, z 30 września 2022 r. III OSK 4480/21, z 17 kwietnia 2019 r. I FSK 343/17, z 13 marca 2018 r. I FSK 2301/18, postanowienie z 16 września 2008 r. II OZ 917/08). Dodatkowo odnośnie do zarzutu naruszenia art. 17 § 1 i § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, nie można się zgodzić z tezą, że każda zmiana składu orzekającego dokonana z naruszeniem tego przepisu prowadzi do tego, że zmieniony w ten sposób skład orzekający jest sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oczywiście zmiana składu orzekającego może mieć miejsce jedynie w warunkach określonych w art. 17 § 2 p.p.s.a. Jeżeli zachodzi konieczność zmiany składu orzekającego z przyczyn losowych lub przeszkód prawnych, powinno być to dokonane w drodze zmiany zarządzenia przewodniczącego wydziału o wyznaczeniu składu na podstawie § 27 ust. 1 Regulaminu. Niewątpliwie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem art. 17 ust. 2 p.p.s.a. ponieważ nie zaszła konieczność zmiany składu orzekającego z przyczyn losowych lub przeszkód prawnych. Zadecydowała o tym konieczność zagwarantowania pełnego obciążenia sprawami rozpraw w ustalonych terminach oraz wyznaczania spraw najdłużej zalegających i podlegających wyznaczeniu w pierwszej kolejności oraz względy ekonomiki postępowania, tj. jak najszybszego wykorzystania możliwości orzeczniczych nowo przydzielonego do sądu asesora, gdy nie ma spraw gotowych do wyznaczenia na termin rozprawy i w konsekwencji przyspieszenia rozpoznania spraw, w tym niniejszej sprawy. Zmiana jednego z członków składu orzekającego nastąpiła w formie uchwały Kolegium WSA w Warszawie z 17 października 2023 r. nr 2/9/2023 wydanej na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 w zw. z art. 25 § 4 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz § 22 ust. 3 Regulaminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie uchybienie w wyznaczeniu do składu orzekającego w niniejszej sprawie asesora Mateusza Rogali za sędziego Danutę Kanię, która ostatecznie również orzekała w niniejszej sprawie, nawet w sytuacji zarzucanego przez skarżącego naruszenia § 22 ust. 1 i ust. 3 oraz § 23 ust. 1 Regulaminu nie stanowią o tym, że skład orzekający był sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Można natomiast rozważyć, czy uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 172 pkt 2 p.p.s.a. ale tylko w przypadku podniesienia takiego zarzutu w skardze kasacyjnej. Podzielając przedstawione wyżej ugruntowane stanowisko orzecznictwa i doktryny wraz z jego argumentacją oraz stwierdzając, że ponad wszelką wątpliwość sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie dwóch sędziów i asesora tego Sądu, wobec których nie zaistniały przesłanki wyłączające ich od orzekania w niniejszej sprawie, bowiem na takie nie wskazał skarżący, nie ma podstaw do przyjęcia, że skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa. W sprawie zatem nie występuje przesłanka nieważności postępowania sądowego określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również wystąpienia jakiejkolwiek innej, spośród enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. W sytuacji nieuwzględnienia zarzutów nieważności postępowania podniesiono je jako zarzut ewentualny naruszenia przepisów postępowania. W oparciu o powyżej omówione zarzuty i okoliczności skarżący zarzucił błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. (błędne niezastosowanie art. 149 § 1, § 1a p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy wyznaczenie innego składu orzekającego zgodnego z prawem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności prowadziłoby to do obiektywnego i rzetelnego rozpoznania twierdzeń i zarzutów skarżącego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie mogło dojść do naruszenia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organu, tj. tak jak w niniejszej sprawie. Przepis ten normuje kompetencje sądu do uchylenia decyzji lub postanowienia w sytuacji naruszenia przez organ przepisów postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu nie jest decyzja lub postanowienie. Ocena ta odnosi się również do podniesionego naruszenia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zarzutach nr 5, 6, 7, 8 i 9, które również z tego samego powodu nie są trafne. Wracając do omawianego zarzutu, jak już podano wyżej, może być on oceniany pod kątem tego czy uchybienia w procedurze wyznaczania składu sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 172 pkt 2 p.p.s.a. Jednak skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby zmiana jednego członka składu orzekającego, dokonana ze wskazywanymi przez skarżącego uchybieniami miała istotny wpływ na wynik sprawy. To, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji (orzekającym w składzie trzyosobowym) nie świadczy o zarzucanym braku bezstronności, obiektywizmu czy rzetelności asesora Mateusza Rogali. Przy czym należy tu zauważyć, że stanowisko Sądu I instancji okazało się prawidłowe (o czym będzie poniżej), co dodatkowo przemawia za nietrafnością omawianego zarzutu. Niezasadny jest zarzut nr 4 tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a. polegający według skarżącego na oddaleniu skargi pomimo, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyroki NSA z: 18 września 2014 r., II GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r., II OSK 200/15; 3 marca 2015 r., II GSK 56/14; 11 marca 2015 r., II GSK 810/14, 27 sierpnia 22021 r., II GSK 1417/18). Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego lub działania organu), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Przy czym prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyroki NSA z: 24 czerwca 2004 r., FSK 2633/04, 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko zwięzłe przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Z kolei podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. W ramach tej podstawy dokonywana jest ocena prawna ustaleń faktycznych i ocena ta mieści się w podstawie proceduralnej rozstrzygnięcia. Bez prawidłowej oceny podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie jest możliwe prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Tylko wtedy sąd administracyjny władny jest dokonać prawidłowej oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. II FPS 8/09). Uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. wyroki NSA z: 4 stycznia 2006 r., I FSK 372/05, 9 marca 2006 r., II OSK 632/05, 4 lutego 2015 r., II GSK 2304/13; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz, wydanie VI, WKP 2016). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem. Winno stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z: 21 lutego 2014 r., I OSK 2324/12, 4 stycznia 2011 r., II OSK 1985/09, 21 listopada 2012 r., II FSK 1067/11). Wprawdzie podzielić należy ocenę skarżącego kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w kwestii dlaczego zastosował art. 35 § 5 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. jest lakoniczne, lecz nie można mu zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem wszystkie wymagane elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, chociaż skromne, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala też na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jest jasne i nie jest wewnętrznie sprzeczne. Sąd co prawda nie odniósł się do części argumentacji skarżącego, ale pominięte kwestie są irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadmiernie rozbudowana argumentacja skarżącego w znacznej części nie ma znaczenia lub wpływu na wynik niniejszej sprawy. W części historycznej uzasadnienia Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny mający miejsce w niniejszej sprawie. Ustalenia Sądu są wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności są w zasadzie między stronami bezsporne. Sporna jest tylko ich ocena. Sąd prawidłowo pominął akcentowane szeroko przez skarżącego okoliczności niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie bezczynności, w tym kwestie poruszane w piśmie z 23 listopada 2023 r. Zbędne było w szczególności ocenianie pisma organu z 13 czerwca 2023 r. o pozostawieniu wniosku z 25 maja 2013 r. bez rozpoznania, ocenianie czy organu prawidłowo stosuje i interpretuje przepis art. 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz roztrząsanie kwestii związanych z kwalifikacją żądanej informacji jako przetworzonej i wezwaniem do wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu mu tej informacji. Autor skargi kasacyjnej nie bierze pod uwagę tego, że sąd administracyjny w sprawie w przedmiocie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w zasadzie bada tylko czy adresat wniosku jest podmiotowo zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, czy żądanie dotyczy takiej informacji i czy wniosek został rozpoznany przez organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w trybie wymaganym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd ten nie ocenia prawidłowości przebiegu postępowania, którego wynikiem było wydanie decyzji, a także czy decyzja ta jest zgodna z prawem, w tym czy wniosek dotyczył informacji publicznej przetworzonej i czy udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kwestie te podlegają ocenie sądu w sprawie ze skargi na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast co do lakonicznego wyjaśnienia przez Sąd zastosowania art. 35 § 5 k.p.a. stwierdzić dodatkowo należy, że jak to zostanie wyjaśnione niżej, stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe. Zatem i z tego względu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarzucone uchybienie Sądu w tym zakresie, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 172 pkt 2 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut nr 5 skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 35 § 5 k.p.a. jest w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowe. Nie budzi wątpliwości, że stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomijając spory teoretyczne co do zakresu zastosowania tych przepisów do rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, przyjmuje się niewątpliwie, że przepisy te stosuje się nie później niż z chwilą podjęcia przez organ zamiaru wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło to z chwilą wezwania wnioskodawcy pismem z 31 maja 2023 r. do podpisania wniosku, podania adresu zamieszkania oraz do wykazania szczególnej istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego. W wezwaniu tym organ wskazał na zamiar wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji żądanej w punktach 1 - 4 i 6 - 9 wniosku z 25 maja 2023 r. Stosownie do treści art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Jak wskazuje skarżący, z zastosowanej przez niego wykładni językowej ust. 2 art. 13 u.d.i.p. wynika, że ma on zastosowanie tylko do udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem pomija to, że taka wykładnia przemawia za tym, że również dyspozycja ust. 1 art. 13 u.d.i.p. odnosi się tylko do terminu udostępnienia informacji publicznej. Zatem idąc tokiem rozumowania skarżącego, ust. 1 nie miałby zastosowania do terminu, w którym organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro tak, to załatwienie sprawy w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej powinno nastąpić nie później niż w terminach określonych w art. 35 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że miesięczny termin z tego przepisu k.p.a. został przez organ dotrzymany. Odrzucając taką argumentacje, należy przyjąć zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że 14 dniowy termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednak, racjonalny ustawodawca, zapewne tak jak to ma miejsce w innych procedurach, nie miał zapewne woli niewstrzymywania w pewnych okolicznościach biegu tego terminu. Stosowanie przepisów k.p.a. w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej powinno następować w sposób odpowiedni z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania. Intencją ustawodawcy było maksymalne odformalizowanie tego postępowania, zgodnie z którym winno dojść do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku. Nie do pogodzenia z zasadą racjonalnego ustawodawcy jest prezentowane przez skarżącego stanowisko, jakoby przepis art. 35 § 5 k.p.a. nie miał zastosowania w niniejszym postępowaniu, a organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (14 dni) musi przeanalizować wniosek, wezwać wnioskodawcę do podpisania wniosku, umożliwić wykazanie szczególnej istotności udostępnienia informacji dla interesu publicznego, uzyskać odpowiedź wnioskodawcy a nadto zawiadomić o wszczęciu postępowania oraz wydać decyzję. Uwzględniając obieg korespondencji, sposób funkcjonowania operatora pocztowego oraz konieczność zapewnienia wnioskodawcy odpowiedniego czasu na udzielenie odpowiedzi na wezwanie, brak byłoby jakiejkolwiek możliwości do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania wniosku złożonego za pośrednictwem poczty elektronicznej, który nie spełnia wymogów formalnych. Słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że podzielenie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji absurdalnej, że organ nigdy nie miałby żadnej możliwości uniknięcia zarzutów bezczynności lub też uniknięcia wydania decyzji obarczonej wadą nieważności, co jest sytuacją nieakceptowalną. Przytoczone przez skarżącego, w odniesieniu do omawianego zarzutu orzeczenia, zostały wydane w odmiennych okolicznościach faktycznych i nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Dlatego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w zakresie, w którym organ zmierzał do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z punktów 1 - 4 i 6 - 9 wniosku, zastosowanie miał art. 35 § 5 k.p.a., który stanowi, że do terminów załatwiania spraw nie wlicza się między innymi terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania i okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zatem, termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w okresie od wezwania wnioskodawcy pismem z 31 maja 2023 r. do uzupełnienia braków formalnych w postaci podpisania wniosku i podania adresu zamieszkania do dnia uzupełnienia tych braków przez wnioskodawcę 9 czerwca 2023 r. - nie biegł. Skoro wniosek wpłynął do organu 26 maja 2023 r. a decyzję o częściowej odmowie udostępnienia informacji (z punktów 1 - 4 i 6 - 9 wniosku) wydano 14 czerwca 2023 r., to nastąpiło to z zachowaniem 14 - to dniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W okolicznościach niniejszej sprawy zbędne było informowanie wnioskodawcy o terminie rozpoznania wniosku, skoro organ po 5 dniach od wpłynięcia wniosku wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku a skarżący uzupełnił ten brak 9 czerwca 2023 r. tj. po 14 dniach od wpłynięcia wniosku a organ niezwłocznie po następnych 5 dniach wydał decyzję. W tych okolicznościach informacja taka nie spełniłaby swojego celu. Niezasadny jest też zarzut nr 6 naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. art. 35 § 5 k.p.a. i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. Naruszenia tego skarżący upatruje w przyjęciu przez Sąd błędnego poglądu, że zwrócenie się do strony o wykazanie spełnienia przesłanki istnienia szczególnego interesu publicznego zwalnia organ od obowiązku dochowania terminów, z jakimi u.d.i.p. wiąże obowiązek udzielenia odpowiedzi na wniosek, do czasu uzupełnienia braku formalnego wniosku przez wnioskodawcę. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie stwierdził, że przesłanka szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, jest brakiem formalnym wniosku. Słusznie wskazuje skarżący, że przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie jest brakiem formalnym wniosku, co przyznaje także organ i nie budzi wątpliwości w judykaturze i literaturze. Skarżący pomija jednak to, że organ pismem z 31 maja 2023 r. wezwał wnioskodawcę nie tylko o wykazanie okoliczności przemawiających za szczególną istotnością udostępnienia informacji publicznej ale przed wszystkim wezwał wnioskodawcę do podpisania wniosku i podania adresu. Brak tych ostatnich dwóch danych jest niewątpliwie brakiem formalnym wniosku a wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej dla jej prawidłowości wymaga ich uzupełnienia. Zatem zamieszczenie w wezwaniu organu z 31 maja 2023 r. również wezwania do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 zd. drugie u.d.i.p. nie miało znaczenia dla oceny dotrzymania przez organ terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie mógł odnieść skutku zarzut nr 7 naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66a § 1 – 3 k.p.a. Trudno bowiem sobie wyobrazić wpływ braku w aktach sprawy metryki sprawy i związanych z tym brakiem podejrzeń, że w postępowaniu administracyjnym brała udział osoba podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. – na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawy, której przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Kwestie prawidłowego przebiegu postępowania przed organem mogłyby być przedmiotem badania przez Sąd administracyjny w sprawie ze skargi na wydaną w sprawie decyzję. Również zarzut nr 8 jako dotyczący nieprawidłowości przebiegu postępowania przed organem nie mógł być przedmiotem oceny Sądu w sprawie bezczynności organu. Okoliczność niepoinformowania wnioskodawcy o wszczęciu postępowania i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 k.p.a. a także kwestia pozostawienia wniosku bez rozpoznania przed wydaniem decyzji, jest irrelewantna dla oceny zarzucanej przez skarżącego bezczynności organu. Niezasadny jest również zarzut nr 9. Sprowadza się on do podważania dokonanej przez Sąd I instancji oceny żądań zawartych w punktach 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023 r. Sąd ten uznał, że nie dotyczą one sfery faktów lecz oceny rzeczywistości, której ma dokonać organ. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie podziela stanowisko Sądu I instancji. W punkcie 5 wniosku skarżący domagał się odpowiedzi na pytanie "Czy zasady funkcjonowania Prokuratury Rejonowej [...] uwzględniały w rzeczywistości zasadę równomiernego obciążenia obowiązkami służbowymi wynikającą z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo o prokuraturze i § 59 ust. 6 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, tj. czy przydział dni wokandowych był dokonywany faktycznie, w sposób uwzględniający konieczność zapewnienia równomiernego obciążenia obowiązkami służbowymi w zakresie obligatoryjnego udziału prokuratora w postępowaniu przed sądem? Jeżeli tak: a) na podstawie jakich dokumentów lub narzędzi informatycznych analizowano równomierne obciążanie dniami wokandowymi? b) czy system Prok-SYS umożliwia osobie uprawnionej - Prokuratorowi Rejonowemu lub osobom przez niego upoważnionym analizę obciążenia dniami wokandowymi poszczególnych prokuratorów? c) czy istnieją dokumenty pozwalającego ustalić udział prokuratorów w dniach wokandowych zgodnie z zadanymi pytaniami, np. kontrolka pobrania akt sprawy?" Natomiast w punkcie 10 wniosku skarżący żądał odpowiedzi na pytanie "Czy zasady przydzielania dni wokandowych faktycznie obejmują regułę, iż wybranemu (uprzywilejowanemu) prokuratorowi lub prokuratorom nie przydziela się obsady sprawy, gdy przewidziane są głosy stron?" Jak to trafnie stwierdził Sąd I instancji analiza treści zacytowanych pytań wskazuje, że nie dotyczą one sfery faktów. Skarżący domaga się od organu dokonania oceny zgodności rzeczywistości z pewnymi założeniami wskazanymi przez wnioskodawcę. Punkt 5 wniosku dotyczy tego, czy faktyczny sposób działania organu uwzględnia "w rzeczywistości" zasadę równomiernego obciążenia prokuratorów obowiązkami służbowymi. Pytanie to nie dotyczyło zatem przedstawienia istniejącego w jednostce Prokuratury sposobu funkcjonowania, lecz zmierzało do uzyskania przez skarżącego od organu oceny zgodności tego funkcjonowania z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Ocena taka z konieczności może nie mieć charakteru obiektywnego i wymagać będzie dokonania porównania faktycznego sposobu działania z teoretycznym wzorcem. Oceny takie nie należą ze swej istoty do sfery faktów. Podobnie należy ocenić sformułowanie zawarte w pkt 10 wniosku, w którym skarżący zażądał od organu dokonania oceny, czy zasada przydzielania dni wokandowych "faktycznie" obejmuje określoną w tym pytaniu regułę. Odpowiedź na to pytanie również wymagałaby od organu dokonania oceny zgodności faktycznie obowiązujących zasad przydziału dni wokandowych z pewnym wzorcem. Zatem żądania z punktów 5 i 10 wniosku dotyczą oceny istniejących faktów przez organ, przy czym taką oceną organ nie dysponuje. Żądana informacja nie jest zmaterializowania, mogłaby dopiero powstać. Nieistotne jest, że organ może dysponować dokumentami, które pozwoliłyby mu na dokonanie żądanej oceny. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że jak podkreśla się w doktrynie, informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28–29). Tego rodzaju faktem będzie niewątpliwie przedstawienie sposobu funkcjonowania władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Nie można natomiast domagać się od organu (tak jak czyni to skarżący w pkt 5 i 10 wniosku), by dokonywał (w ramach rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej) oceny zgodności rzeczywistego sposobu funkcjonowania podmiotu publicznego z wzorcem wynikającym z przepisów prawa lub reguł o innym charakterze. Nie ulega wątpliwości, że taka ocena będzie miała charakter, zależny od osoby udzielającej odpowiedzi i w istocie nieweryfikowalny. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący może żądać od organu informacji publicznej o faktach i na ich podstawie może dokonać oceny funkcjonowania organu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 22 ust. 3 Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych błędnie określanego w skardze kasacyjnej jako przepisu prawa materialnego (bowiem normuje on przydział spraw i wyznaczanie składów orzekających) należy zgodzić się ze skarżącym, że przepis ten nie mógł być podstawą prawną podjęcia przez Kolegium WSA w Warszawie uchwały z 17 października nr 2/9/2023 w sprawie zmiany przydziału spraw sędziom i asesorom sądowym. Przepis ten stanowi, że "[w] razie zmiany w przydziale sędziów do wydziału orzeczniczego, kolegium sądu wskazuje spośród spraw, w których wyznaczony został sędzia sprawozdawca, sprawy, które przydziela się innym sędziom." Prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zakres jego zastosowania obejmuje sytuacje, gdy doszło do zmiany w przydziale sędziów lub asesorów do wydziału orzeczniczego, podlegającej na zaistnieniu obiektywnej lub prawnej przeszkody do orzekania przez dotychczasowego sędziego, a nie gdy doszło do dokooptowania (przydziału) nowego sędziego (asesora) do danego wydziału sądu. W tym ostatnim przypadku sprawy przydziela sędziemu (asesorowi) przewodniczący wydziału stosownie do treści § 23 ust. 1 i 2 oraz § 22 ust. 1 Regulaminu. Odmienna wykładnia § 22 ust. 3 Regulaminu polegająca na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacji przydziału do wydziału nowego sędziego i przydzielenia mu spraw, które zostały już wcześniej przydzielone innym sędziom, którzy nadal orzekają w tym wydziale, stoi w sprzeczności z art. 17 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że "[z]miana składu orzekającego może nastąpić jedynie z przyczyn losowych albo gdy sędzia nie może uczestniczyć w składzie orzekającym z powodu przeszkód prawnych. Podsumowując, "nowemu" sędziemu (asesorowi) powinny zostać przydzielone nowe wpływające sprawy, w zwiększonej okresowo liczbie w celu wyrównania wpływu, bez ingerencji w sprawy już zawisłe i przydzielone sędziom (chyba, że sędzia ten odchodzi z wydziału). Potwierdzeniem prawidłowości takiej praktyki jest § 2 ust. 3 uchwały z 17 stycznia 2017 r. nr 3/1/2017 Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie podziału czynności i szczegółowych zasad przydziału spraw sędziom i asesorom sądowym w WSA w Warszawie wydana na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i § 22 ust. 1 Regulaminu. Stwierdzić zatem należy, że zmiana w niniejszej sprawie sędziego sprawozdawcy Danuty Kani na asesora Mateusza Rogalę nastąpiła z naruszeniem § 22 ust. 3 Regulaminu ale także z naruszeniem art. 17 § 2 p.p.s.a., o czym była już mowa wyżej. Jak to już jednak uznano, uchybienie te nie stanowi przesłanki nieważności postępowania wskazanej w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 172 pkt 2 p.p.s.a., co wyjaśniono już przy omawianiu zarzutów nieważności postępowania i niewykazaniu przez skarżącego istotnego wpływu na wynik sprawy nieprawidłowości przy zmianie składu orzekającego. W tej sytuacji zarzut naruszenia § 22 ust. 3 Regulaminu okazał się bezskuteczny. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p. błędnie zaliczonym przez skarżącego do przepisów prawa materialnego, jest to bowiem przepis proceduralny normujący termin udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzuca jego błędną wykładnię. Tymczasem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał wykładni art. 13 ust. 2 u.d.i.p. a nadto go nie stosował. Dokonał natomiast wykładni art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i doszedł do przekonania, że w sytuacji wydania w sprawie decyzji (co do żądań zawartych w punktach 1 - 4 i 6 - 9 wniosku) miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym jego art. 35 § 5. Stosując przepis art. 35 § 5 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że do 14 dniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie wlicza się okresu od wezwania wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku do uzyskania odpowiedzi na to wezwanie. Przy czym należy tu zauważyć, że łączny czas rozpoznania wniosku co do punktów 5 i 10 wynosił 5 dni a co do punktów 1 - 4 i 6 - 9 wniosku 19 dni, a po odjęciu okresu 9 dni związanego z wezwaniem do uzupełnienia wniosku i odpowiedzi na nie, czas jego rozpoznania w tej części wynosił 10 dni. Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut błędnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. c) u.d.i.p. Naruszenia tego skarżący upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd, że zakres informacji publicznej nie obejmuje ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, podczas gdy lege non distinquente nec nostrum est distinquere, ustawodawca nie wyłączył z zakresu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacji będących wynikiem ocen przez podmioty zobowiązane, a wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. c) u.d.i.p. oceny dokonywane przez organy władzy publicznej stanowią kategorię informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji co do przedstawionej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności są to sprawy wymienione w art. 6 ust 1 u.d.i.p. Wskazać należy, iż określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Przyjąć należy, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 października 2021 r.; sygn. akt III OSK 3461/21 oraz z 7 lipca 2021 r.; sygn. akt III OSK 3195/21). Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Ponownie należy tu wskazać, za sądem I instancji że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu (zob. wyroki NSA: z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 452/16, i z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12). O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy. Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa (por. wyrok NSA z 19 września 2007 r. o sygn. akt I OSK 1922/06). Przy formułowaniu powyższego stanowiska, należy mieć też na względzie również to, że organ zobowiązany jest do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem, wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, przy czym musi ona istnieć w sferze faktów, nie zaś w świadomości osoby działającej w imieniu podmiotu zobowiązanego. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe domaganie się od organu uzasadnienia podjętych działań czy zaniechań. Odnosząc się do argumentacji skarżącego związanej z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że treść tego przepisu nie podważa prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, że informacją publiczną są fakty a nie oceny, których ma dokonać organ na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Sąd I instancji nie przeczy, że informacji publicznej dotyczą wnioski o udostępnienie ocen już wytworzonych (istniejących). Taki wniosek dotyczy już sfery faktów, a te jeśli są publiczne należy uznać za informację publiczną. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o: danych publicznych, w tym treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Tymczasem skarżący w punkcie 5 i 10 wniosku z 25 maja 2023 r. żąda od organu odpowiedzi na pytania, które będą stanowiły ocenę organu dokonaną na podstawie faktów wynikających z posiadanych dokumentów. Zatem żądanie te nie dotyczy informacji, którą organ już posiada, którą już wytworzył, lecz która dopiero miałaby powstać. Należy bowiem odróżnić treść ocen już istniejących od tych, które nie istnieją a miałby powstać dopiero na wniosek podmiotu żądającego wytworzenia i udostępnienia takiej oceny. Prawo dostępu do informacji publicznej nie uprawnia do żądania wytworzenia informacji, tylko do udostępnienia informacji publicznej już istniejącej. Trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że potwierdzeniem prawidłowości stanowiska Sądu jest użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. słowa "treści". To oznacza, że w trybie u.d.i.p. podlegają udostępnieniu tylko pewne oceny, które zostały już zmaterializowane w określonych dokumentach. Natomiast odnosząc się do stanowiska skarżącego, że część żądanej informacji z punktu 5 dotyczy faktów wynikających z posiadanych przez organ dokumentów, stwierdzić należy, że odpowiedź na pytanie 5 ppkt a), b) i c) została uwarunkowana przez skarżącego od wyniku odpowiedzi na pierwszą część pytania z punktu 5 wniosku. To, w konsekwencji zajętego przez organ stanowiska, zwalniało organ od odpowiedzi także na pozostałą (warunkową) część pytania. W rezultacie przedstawionego wyżej stanowiska Sądu kasacyjnego należy przyjąć, że słusznie Sąd I instancji nie stwierdził przesłanek z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a p.p.s.a. do stwierdzenia bezczynności organu i zobowiązania go do rozpoznania wniosku skarżącego z 25 maja 2023 r. Dlatego zasadnie, nie naruszając art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji oddalił skargę. Słusznie bowiem przyjął ten Sąd, że organ uwolnił się od zarzutu bezczynności, prawidłowo odpowiadając na wniosek pismem z 31 maja 2023 r., że żądania z punktów 5 i 10 nie są informacją publiczną, natomiast co do żądań z punktów 1 - 4 i 6 - 9 wydał decyzję o odmowie udostępnienia tych informacji publicznych – dotrzymując terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym podkreślić trzeba, że zgodność z prawem tej decyzji nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest bezczynność organu. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.