II OSK 2911/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L, A. L. i A. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 997/24 odrzucającego skargę K. L, A. L. i A. S. na uchwałę Rady Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 21 lutego 2024r. nr LXII/537/2024 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 997/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej u.s.g.), odrzucił skargę K. Ł., A. Ł. i A. S. na uchwałę Rady Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 21 lutego 2024r. nr LXII/537/2024 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 21 lutego 2024r. nr LXII/537/2024 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy Bukowina Tatrzańska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności, względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Tym przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd Wojewódzki wskazał, że przedmiotem skargi jest uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z przepisu tego wynika, iż dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy (pozostającej w zakresie administracji publicznej) konieczne jest wykazanie, że narusza ona interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Natomiast przyjęcie braku naruszonego interesu prawnego umożliwia sądowi odrzucenie skargi. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.) w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobu ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Sąd zaznaczył, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą intencyjną, wyrażającą wolę gminy co do rozpoczęcia procedury planistycznej oraz ustalenia w załączniku graficznym granic obszaru, którego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu. Jest ona koniecznym elementem dla wszczęcia procedury planistycznej, co oznacza, że pozostaje w zakresie "sprawy z administracji publicznej", bowiem bez niej nie mogą być wypełnione kompetencje rady gminy dla uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie jest przepisem prawa miejscowego, nie przesądza przeznaczenia żadnej nieruchomości położonej w obszarze nią objętym i nie wypowiada się wiążąco w kwestii sposobu zagospodarowania tych nieruchomości. Z uwagi na to brak jest interesu prawnego w skarżeniu uchwały podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.z.p. (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 2.12.2015r. sygn. II SA/Gd 156/14 oraz wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12, z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 660/11). Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zasady nie narusza indywidualnego interesu prawnego wnoszącego skargę, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej; jest aktem prawa wewnętrznego wiążącego organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12). Okoliczność, że pośrednio, "refleksowo", uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio przez postanowienia tej uchwały. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. W judykaturze podkreśla się aktualność interesu prawnego, istniejącego obiektywnie w dniu wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w chwili złożenia skargi. Interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany, wynikający z określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Sąd zaznaczył, że jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Tymczasem, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zasady nie narusza indywidualnego interesu prawnego wnoszącego skargę, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, będąc aktem prawa wewnętrznego wiążącego organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenia granic obszaru nim objętego. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W skardze kasacyjnej K. Ł., A. Ł. i A. S. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. przez odrzucenie skargi w sytuacji, w której skarżący posiadają konkretny, indywidualny oraz aktualny interes prawny wynikający z norm prawa materialnego, uprawniający do wniesienia skargi i zaskarżenia opisanej powyżej Uchwały, a w treści skargi wykazali dostatecznie okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony przedmiotową Uchwałą. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek błędnego przyjęcia, że skarżący nie mają interesu prawnego lub uprawnienia, które mogłyby zostać naruszone Uchwałą, w ogóle nie zbadano zgodności z prawem Uchwały i skarga została odrzucona. b. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia w sposób, który uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, nie pozwala na ustalenie przesłanek jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone postanowienie, a to z uwagi na: • niewyjaśnienie czy w przedmiotowej sprawie WSA zbadał w sposób należyty i wyczerpujący interes prawny Skarżących do wniesienia skargi do WSA oraz wykazane przez Skarżących naruszenie ich interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę; • całkowite pominięcie w uzasadnieniu kwestii indywidualnego, szczegółowo opisanego w treści skargi interesu prawnego Skarżących, brak odniesienia się do niego i brak wyjaśnienia przez WSA, dlaczego w ocenie Sądu ten interes nie występuje; • wskazanie jedynie ogólnikowych, niezindywidualizowanych podstaw odrzucenia skargi wniesionej przez skarżących z jednoczesnym wskazaniem, że uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zasady nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej bez zbadania i wykazania, że od zasady mogą występować odstępstwa oraz ustalenia, że w przedmiotowej sprawie takie odstępstwo ma miejsce; co czyni wywód prawny WSA ogólnikowym, niejasnym i co doprowadziło do błędnego i nieuzasadnionego uznania przez WSA, że skarżący nie mają interesu prawnego w złożeniu skargi. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na jego skutek sprawa w ogóle nie została rozpoznana. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 u.s.g. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie mogą posiadać i nie posiadają interesu prawnego, aby zaskarżyć Uchwałę i nie wpływa ona negatywnie na ich sytuację prawną, a w szczególności nie pozbawia ich uprawnień, ani nie umożliwia ich realizacji, podczas gdy skutki wynikające z zaskarżonej Uchwały w sposób bezpośredni oddziałują na sytuację prawną skarżących i uniemożliwiają wykonywanie ich prawa własności (naruszają ich interes prawny), co szczegółowo opisano skardze i niniejszej skardze kasacyjnej. Uchybienie to skutkowało przedwczesnym i arbitralnym odrzuceniem skargi wniesionej przez skarżących. W oparciu o powyższe wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3. przeprowadzenie dowodów uzupełniających z niżej wymienionych dokumentów: a. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 czerwca 2024 r. o sygn. ... uchylające postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 30 kwietnia 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę; b. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 czerwca 2024 r. o sygn. ... uchylające postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 16 maja 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę; c. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 czerwca 2024 r. o sygn. ... uchylające postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 4 kwietnia 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę; d. postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 29 lipca 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę; e. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 września 2024 r. o sygn. ... uchylające postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 29 lipca 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę; f. postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 31 lipca 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę; g. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 września 2024 r. o sygn. ... uchylające postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 29 lipca 2024 r. o sygn. ... o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na Uchwałę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd Wojewódzki, opierając się na ugruntowanym stanowisku judykatury, wskazał prawidłowo, że istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., jest materialnoprawny związek między sferą indywidualnych praw lub obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Wielokrotnie w orzecznictwie wskazywano, że naruszenie interesu prawnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.) oznacza istnienie związku pomiędzy prawnie gwarantowaną, konkretną i indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżonym aktem, polegającym na tym, że zaskarżony akt wpływa na jego sferę prawnomaterialną (a nie wyłącznie faktyczną) przez nałożenie obowiązków lub pozbawienie uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2022 r. II OSK 2845/21, postanowienie NSA z 25 września 2018 r. II OSK 2387/18, wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r. II OSK 1033/07). W piśmiennictwie zauważono, że uchwała (zarządzenie), o jakiej mowa w art. 101 u.s.g., powinna rozstrzygać o jakimś elemencie sytuacji materialnoprawnej adresatów, inaczej bowiem nie dochodzi do naruszenia interesów prawnych i uprawnień. Przyjmuje się, że do zakwalifikowania określonego aktu do zakresu objętego art. 101 u.s.g. konieczny jest element regulacyjny, zobowiązujący, zakazujący czy dozwalający, aby możliwe było oddziaływanie na interes prawny skarżącego (zob. Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz., red. B. Dolnicki, opubl. WKP 2021, SIP.Lex, komentarz do art. 101). Sąd Wojewódzki wywiódł prawidłowo z przepisów art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest elementem koniecznym dla wszczęcia procedury planistycznej, ale nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych. Dopiero bowiem ostatecznie uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, będący aktem prawa miejscowego, określa przeznaczenie terenu, sposób jego zagospodarowania i zasady kształtowania zabudowy. Podkreślenia wymaga, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego znajduje oparcie w ukształtowanej linii orzeczniczej, w ramach której przyjmuje się jednolicie, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ma jedynie charakter wewnętrzny, intencyjny i formalny, w następstwie czego nie można nadać jej charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Ponadto wskazuje się również, że rada gminy, posiadająca w granicach prawa samodzielność i swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej, może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej (por. postanowienia NSA z 29 maja 2020 r. II OSK 838/20, 24 stycznia 2018 r. II OSK 13/18, z 15 kwietnia 2011 r. II OSK 660/11, 24 maja 2016 r. II OSK 1111/16, 16 grudnia 2021 r. II OSK 2712/21; wyroki NSA z 24 stycznia 2013 r. II OSK 2442/12, 14 listopada 2013 r. II OSK 81/13, z 5 października 2016 r. II OSK 7/15). Zgodzić się należało z wnioskowaniem Sądu Wojewódzkiego, że zasadniczo z istoty uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego wynika, iż nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych dla podmiotów spoza systemu administracji publicznej, gdyż jest aktem prawa wiążącym organ wykonawczy gminy w zakresie wszczętej procedury planistycznej. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja nie mogła podważyć ukształtowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na obszarze wyznaczonym w tej uchwale (por. postanowienie NSA z 1 października 2021 r. sygn. akt II OSK 1829/21 i powołane tam judykaty). Zauważyć przy tym należy, że przywołane w skardze kasacyjnej odmienne wypowiedzi sądów w poszczególnych wyrokach nie są przekonujące i nie pozwalają na odejście od przedstawionej wyżej linii orzeczniczej. Zgodzić się należało częściowo z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odniósł się do powołanych w skardze okoliczności związanych z zawieszeniem postępowań w sprawach ustalenia warunków zabudowy, jednak to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy Mianowicie skarżący naruszenie swojego interesu prawnego wywodzili z faktu, że są właścicielami nieruchomości położonych na obszarze objętym Uchwałą i wystąpili o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, natomiast Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska wydał postanowienia o zawieszeniu wszczętych postępowań z uwagi na podjęcie przedmiotowej Uchwały. Zdaniem skarżących zaskarżona Uchwała bezpośrednio uniemożliwiła skarżącym wykonywanie przysługującego im prawa własności nieruchomości oraz wstrzymała możliwość zagospodarowania ich analogicznie do nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się do tego zagadnienia zaznaczyć należy, że stosownie do art. 62 ust. 1 u.p.z.p. możliwe jest zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jak zaznaczono w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawieszenie postępowania dotyczącego warunków zabudowy z uwagi na uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu nie świadczy o tym, że to właśnie ta uchwała narusza interes prawny określonych podmiotów. W wyroku NSA z 24 stycznia 2013 r. zaakcentowano, że okoliczność, iż pośrednio, "refleksowo", uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, iż naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały. W szeregu orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. statuuje jedynie sytuację procesową strony w sprawie warunków zabudowy, nie przesądzając kwestii materialnych tj. czy strona uzyska prawo do zabudowy swojej nieruchomości zgodnie z jej oczekiwaniami (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2015 r. II OSK 2987/15, 23 sierpnia 2023 r. II OSK 1390/23). Podkreśla się również to, że organ zawieszając postępowanie w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. działa na podstawie przepisu ustawowego, a nie na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu (por. postanowienie NSA z 6 listpada 2024 r. II OSK 2194/24). Zaznaczyć ponownie należy, że badanie legitymacji strony skarżącej w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga ustalenia czy zaskarżony akt narusza jej interes prawny. Według utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem prawnym. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na pozostawanie w toku procedury planistycznej nie wywołuje skutku w postaci ingerencji w prawo własności skarżących, bowiem konsekwencją podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej. Ustalenia zaskarżonej uchwały nie oddziałują zatem na wykonywanie prawa własności przez skarżących. Dopiero ostatecznie przyjęty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jako akt prawa miejscowego - będzie kształtował sposób wykonywania prawa własności nieruchomości objętych tych planem i ewentualnie nieruchomości sąsiednich. Natomiast w razie gdy plan miejscowy nie zostanie uchwalony, ustalenie warunków zabudowy dokonane będzie w drodze decyzji. Zauważyć także trzeba, że podany w skardze kasacyjnej fakt uchylenia postanowień o zawieszeniu wspomnianych postępowań potwierdza, że brak jest bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżących, a kwestionowanym w skardze aktem prawnym. W konsekwencji niezasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. Odnośnie wskazanego w podstawie kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zauważyć należy, że zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 25 kwietnia 2013 r. I GSK 78/12, 2 lipca 2015 r. II FSK 1426/13, 16 lutego 2018 r. II FSK 407/16, 27 września 2017 r. I OSK 7/17). W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki przedstawił ustalenia faktyczne i prawne istotne dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśniając podstawę prawną wydanego wyroku, wskazał przepisy, którymi kierował się, dokonując oceny legitymacji skarżących w świetle wymogów z art. 101 ust. 1 u.s.g. Z tych względów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 10