VII SA/Wa 2460/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 sierpnia 2023 r. znak O/PO.Z-3.4351.107.2022.KJ w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego M.D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2023 r., znak: O/PO.Z-3.4351.107.2022.KJ, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ( dalej: "organ", "GDDKiA") działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j, Dz.U. z 2023 roku, poz. 775, dalej: "k.p.a.") oraz art. 35 ust.3 i art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 645, dalej: "u.d.p."), odmówił uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie podwójnego węzła betoniarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w m. Ś., gm. O., przy drodze krajowej nr [...] i drodze gminnej nr [...] (działka nr [...]). Powyższe postanowienie, zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r., Burmistrz O. ( dalej: "Burmistrz"), w związku z wnioskiem Kopalni [...] ( dalej: "skarżący", "inwestor"), wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podwójnego węzła betoniarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach [...], [...] i [...] położonych w m. Ś., gm. O., przy drodze krajowej nr [...] i drodze gminnej nr [...] (działka nr [...]). Po rozpatrzeniu sprawy GDDKiA postanowiła odmówić uzgodnienia planowanej inwestycji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej: "u.p.z.p.") decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Planowana inwestycja na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w m. O., graniczy z pasem drogowym drogi krajowej nr [...], w związku z powyższym istnieje konieczność jej uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej. GDDKiA przypomniał, że zarządca drogi przedłożone projekty decyzji uzgadnia mając na względzie treść art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi oraz w zakresie określenia linii zabudowy. Organ wskazał, że zgodnie z pkt 6a przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, ustalono dostęp do drogi publicznej - z drogi krajowej nr [...] (działki nr [...] i [...]), poprzez teren działki nr [...] oraz z drogi krajowej nr [...] (działki [...] i [...]) poprzez teren działki nr [...], co nie jest możliwe do zaakceptowania przez zarządcę drogi krajowej. Istniejące włączenie z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] zlokalizowane w km 258+616 (strona prawa), stanowi zjazd zwykły dla relacji prawostrętnych na drogę gminną nr [...], obsługującą wyłącznie jeden budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...]. Zdaniem GDDKiA, wykorzystanie istniejącego włączenia do skomunikowania planowanej inwestycji, generującej znaczny ruch poprzeczny pojazdów ciężarowych, nie jest możliwe do zaakceptowania przez zarządcę drogi, z uwagi na obecne parametry zjazdu. Bardzo ważnym aspektem mającym wpływ na decyzję zarządcy drogi jest występujące na tym odcinku drogi krajowej nr [...] duże natężenie ruchu, które według Generalnego Pomiaru Ruchu z roku 2020/2021 r. wynosiło 24165 pojazdów na dobę, czyli 3021 pojazdów na godzinę. Oznacza to, że ruch na tym odcinku drogi krajowej nr [...] jest bardzo duży i wykorzystanie istniejącego zjazdu z ww. drogi w km 258+616, bez dokonania zmiany jego parametrów, w celu skomunikowania podwójnego węzła betoniarskiego jest nieakceptowalne. Organ podkreślił, że inwestorowi znane było stanowisko zarządcy drogi krajowej w sprawie skomunikowania planowanej inwestycji już w listopadzie 2021 r. Pismem nr O.PO. Z-3.4341.532.2021.l.kj z dnia 29 listopada 2021 r. tut. Oddział GDDKiA, zaakceptował możliwość realizacji planowego zamierzenia, pod warunkiem dokonania przebudowy istniejącego zjazdu i dostosowania jego parametrów do potrzeb planowanej działalności. W tym celu inwestor winien w pierwszej kolejności zawrzeć umowę z GDDKiA, określającą warunki realizacji inwestycji drogowej oraz jej finansowania. Dopiero po podpisaniu takiego zobowiązania, możliwe będzie uzgodnienie warunków zabudowy dla planowanego węzła betoniarskiego. Mając powyższe na uwadze, odmowa uzgodnienia warunków zabudowy dla działek [...], [...] i [...], położonych w m. Ś., gm. O. na obecnym etapie jest zdaniem organu uzasadniona. Ponadto organ wskazał, że planowana inwestycja, częściowo koliduje z projektowaną drogą ekspresową S[...] O. – P. wraz z obwodnicą O. Zakres inwestycji drogowej obejmuje zjazd z drogi krajowej nr [...] w km 258+616, a działki nr [...] [...] i częściowo działka [...] położone są w jej liniach rozgraniczających. W związku z powyższym, część działek, na których planowana jest lokalizacja węzła betoniarskiego zostanie zajęta pod realizację ww. inwestycji drogowej. Skargę na powyższe postanowienie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie korzystając z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 53 ust. 1 i ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji odmówienie uzgodnienia inwestycji, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że teren działek nr [...],[...] oraz [...], będący obszarem przedmiotowej inwestycji, nie przylega do pasa drogowego tj. drogi krajowej nr [...], a tym samym nie ma konieczności uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi krajowej. b) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez uznanie, iż przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji odmówienie uzgodnienia inwestycji, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że teren działek nr [...],[...] oraz [...], będący obszarem przedmiotowej inwestycji, nie przylega do pasa drogowego tj. drogi krajowej nr [...] tym samym przedmiotowy przepis, który wprost odnosi się do terenu przyległego do pasa drogowego nie powinien mieć zastosowania w sprawie, a tym bardziej być jedną z podstaw wydania postanowienia o odmówieniu uzgodnienia. 2. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i zajęcie stanowiska w sprawie, podczas gdy w niniejszej sprawie przepisy prawa nie uzależniały wydania decyzji od zajęcia stanowiska przez organ wobec faktu, iż działki nr [...],[...] oraz [...], będące obszarem przedmiotowej inwestycji, nie przylegają do pasa drogowego tj. drogi krajowej nr [...], tym samym w konsekwencji tego nie ma konieczności uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi krajowej. b) art. 7 w zw. z art. 77 § 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, iż organ powinien zająć stanowisko w niniejszej sprawie z uwagi na to, iż działki nr [...],[...] oraz [...], będące obszarem przedmiotowej inwestycji, przylegają do pasa drogowego tj. drogi krajowej nr [...], co nie ma żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy oraz przepisach obowiązującego prawa. Wobec powyższego skarżący wniósł: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c) p.p.s.a. o uchylenie w całości postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 sierpnia 2023 roku, nr postanowienia: O/PO.Z-3.4351.107.2022.KJ; 2. na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzenie postępowania administracyjnego; 3. na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 4. na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty, znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W ocenie skarżącego, inwestycja planowana działkach o nr [...], [...] oraz [...] położonych w miejscowości Ś., Gmina O., nie graniczy z pasem drogowym drogi krajowej nr [...], w związku z czym z nie istniała konieczność jej uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej. Skarżący wskazał również, że z pasem drogowym drogi krajowej nr [...], graniczą działki o nr [...],[...] oraz [...] i to one przylegają do drogi krajowej nr [...] i oddzielają drogę krajową od działek objętych obszarem inwestycji o nr [...], [...] oraz [...]. Skarżący podniósł także, że działki przylegające do drogi krajowej nr [...] tj. działki nr [...] oraz [...], stanowią własność skarżącego, jednak nie są one objęte w żaden sposób obszarem planowanej inwestycji. Organ nie powinien więc uznać, iż działki objęte obszarem inwestycji o nr [...],[...] oraz [...] przylegają do drogi krajowej nr [...] ponieważ doprowadziło to do ustalenia błędnego stanu faktycznego i w konsekwencji odmowy uzgodnienia przez organ przedmiotowej inwestycji. Zdaniem skarżącego, pod pojęciem działek przyległych należy rozumieć wyłącznie działki bezpośrednio graniczące z działką, której decyzja dotyczy, a przepis art. 35 ust. 3 u.d.p., odnosi się do obiektów znajdujących się bezpośrednio przy drogach. Skarżący powołując się na znajdujący się w aktach sprawy projekt, podniósł, że nie naruszył wspomnianego przepisu, bowiem ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy poniżej minimalnej odległości przewidzianej dla terenu niezabudowanego, w przypadku drogi krajowej. Ponadto w ocenie skarżącego, doszło także do naruszenia szeregu wskazanych w skardze przepisów postępowania, co jest konsekwencją niezasadnego przyjęcia przez organ, że działki inwestycyjne, przylegają do pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie GDDKiA z dnia 17 sierpnia 2023 r., znak: O/PO.Z-3.4351.107.2022.KJ, odmawiające uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie podwójnego węzła betoniarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w m. Ś., gm. O., przy drodze krajowej nr [...] i drodze gminnej nr [...] (działka nr [...]). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że skarga została wniesiona prawidłowo na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, bez wcześniejszego skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Stosownie do art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie służy zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Literalne brzmienie przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. odnoszące się wyłącznie do decyzji, a nie do postanowienia nie ma żadnego wpływu na wynikający z treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek, że w obecnym stanie prawnym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest już środkiem zaskarżenia, którego wyczerpanie jest koniecznym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z obecnego brzmienia art. 52 § 3 p.p.s.a. nie wynika obowiązek zwrócenia się do organu, który wydał postanowienie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy jako warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko zostało przesądzone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z dnia 15 kwietnia 2018 r., I OSK 1437/18, z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1154/18 oraz I OSK 1269/18, z dnia 24 maja 2018 r., I OSK 1271/18, z dnia 23 listopada 2018 r., I OSK 3975/18, z dnia 5 lutego 2019 r., I OSK 4439/18, z dnia 26 marca 2019 r., II OSK 577/19, z dnia 12 kwietnia 2019 r., II OSK 1018/19 oraz z dnia 11 października 2019 r., I OSK 3522/18; wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone postanowienie, wydane zostało w trybie uzgodnieniowym na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy, przepisy art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepis ten nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. Jednym z nich, określonym w art. 35 ust. 3 u.d.p., jest możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie jest to jednak jedyne kryterium uzgodnienia, gdyż zarządca drogi powinien również ocenić odległości projektowanej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi zgodnie z art. 43 ust. 1 u.d.p. W orzecznictwie wskazuje się, że skoro art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów uzgodnienia przez zarządcę drogi, to powinien on prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej (por. wyrok NSA z 26 maja 2021 r., II OSK 2513/18). Wskazać zatem należy, że z treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający, załatwiając sprawę w trybie współdziałania z organem właściwym do ustalenia warunków zabudowy, powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia stosowanych przepisów, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z nią obciążenie ruchem, odpowiadający inwestycji rodzaj zjazdu obsługującego komunikacyjnie zaplanowane przedsięwzięcie, kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa odbywającego się nią ruchu drogowego. W ocenie Sądu, słusznie podniesiono w skardze naruszenie art. 53 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 1, jednak do naruszenia tych przepisów doszło z innych powodów niż wskazane w skardze i jej uzasadnieniu. Nie można bowiem w ocenie Sądu podzielić argumentacji skarżącego, zgodnie z którą planowana inwestycja, w ogóle nie powinna podlegać uzgodnieniu z zarządcą drogi, ponieważ działki inwestycyjne, nie przylegają do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Jak wynika bowiem z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy w szczególności z dołączonej do projektu decyzji mapy oraz wydruku z systemu informacji przestrzennej, inwestycja planowana na terenie działek nr [...],[...] i [...], graniczy z pasem drogowym drogi krajowej nr [...] poprzez teren działki nr [...], a zatem istnieje konieczność uzgodnienia tej inwestycji z zarządcą drogi krajowej.  Jak wynika z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. (k. 15 akt administracyjnych), działka nr [...] położona w gm. O., m. Ś., stanowi drogę i jej właścicielem w 1/1 części jest Skarb Państwa - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Działka ta zaś bezsprzecznie przylega do obszaru inwestycji wskazanego przez skarżącego tj. bezpośrednio do działki nr [...]. Nie jest zatem zasadny, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. Niezależnie od zasadności podniesionej w skardze argumentacji, wskazać należy, że zaskarżone postanowienie, narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ nie wypowiedział się w kwestii spełnienia przez planowaną inwestycję wymagań określonych w art. 43 ust. 1 Lp. 3 lit. a u.d.p., który zawiera uregulowania dotyczące sytuowania obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej w tym wypadku drogi krajowej nr [...]. Postanowienie nie zawiera zatem oceny jednego z dwóch kryteriów dokonywanego uzgodnienia. Wskazać też należy, że podstawowym powodem negatywnego uzgodnienia, był w ocenie organu fakt, że istniejące włączenie z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], zlokalizowane w km 258+616 (strona prawa), stanowi zjazd zwykły dla relacji prawostrętnych na drogę gminną nr [...], obsługującą wyłącznie jeden budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...], zaś wykorzystanie istniejącego włączenia do skomunikowania planowanej inwestycji, generującej znaczny ruch poprzeczny pojazdów ciężarowych, nie jest możliwe do zaakceptowania przez zarządcę drogi, z uwagi na obecne parametry zjazdu oraz występujące na tym odcinku drogi krajowej nr [...] duże natężenie ruchu. Zdaniem organu, wykorzystanie istniejącego zjazdu z ww. drogi w km 258+616, bez jego przebudowy i dokonania zmiany jego parametrów, w celu skomunikowania podwójnego węzła betoniarskiego, jest nieakceptowalne. Sąd nie podziela powyższej argumentacji. Należy wyjaśnić, że w myśl art. 35 ust. 3 u.d.p., zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Zatem w postępowaniu o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej zarządca drogi zobowiązany jest ocenić, czy istnieje możliwość włączenia do drogi publicznej ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie przez organ uzgadniający, że taka możliwość istnieje, stanowi przesłankę do uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, zaś stwierdzenie braku takiej możliwości obliguje organ do odmowy uzgodnienia projektu. Przytoczona norma nie określa wytycznych jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. W tej sytuacji zakres ten niewątpliwie wynika z zadań jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu planowania, utrzymania i ochrony dróg, a w myśl art. 4 pkt 21 tej ustawy - ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do ograniczenia jej funkcji, pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający powinien rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09). Połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli art. 2 pkt 14 u.p.z.p., zapewnia zjazd (art. 4 pkt 8 u.d.p.). Postępowanie uzgodnieniowe prowadzone na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p. jest elementem procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy lub przebudowy obiektu budowlanego na nieruchomości przyległej do pasa drogowego. Postanowieniem wydanym m.in. w trybie ww. normy rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie do drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją przez zjazd jest możliwe, a więc rozstrzyga się wyłącznie w kwestii ochrony drogi, tj. bezpieczeństwa i dostępności drogi danej klasy, bez podawania technicznych parametrów. W omawianym trybie badana jest możliwość dostępności do drogi o określonej klasie, jak i to czy możliwość ta spełnia wymogi bezpieczeństwa. Parametry techniczne zjazdu - zgodnie z art. 29 ust. 3 u.d.p. - określa się natomiast w zezwoleniu na lokalizację zjazdu i w zezwoleniu na przebudowę zjazdu. Nadto, budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 29 ust. 6 u.d.p.). Niezbędnym elementem rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie tego rodzaju uzgodnienia jest dokonanie przez zarządcę drogi ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego (wyrok NSA z 9 września 2008 r., II OSK 995/07; wyrok NSA z 22 listopada 2018 r., II OSK 2899/16). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że planowana przez skarżącego inwestycja, powinna być skomunikowana z drogą krajową nr [...] za pomocą zjazdu indywidualnego, który już istnieje, zatem posiada ona dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Wspomniany zjazd nie posiada natomiast w ocenie organu parametrów koniecznych do skomunikowania z drogą krajową planowanego węzła betoniarskiego. Brak wymaganych przez organ parametrów zjazdu, zadecydował o odmowie uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać zatem należy, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, albowiem graniczy z pasem drogowym drogi krajowej nr [...] i według ustaleń organu, połączona jest z przedmiotową drogą istniejącym zjazdem indywidualnym. Zdaniem Sądu, zarządca drogi w kontrolowanym postanowieniu uzgodnieniowym, nie mógł uzależnić zajętego stanowiska od parametrów technicznych zjazdu. W postępowaniu o uzgodnienie warunków zabudowy w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego zarządca wypowiada się bowiem o możliwości skomunikowania inwestycji, natomiast kwestia stosownych parametrów tego skomunikowania, podlega rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu. Konieczność przebudowy zjazdu o charakterze indywidualnym do stosownych parametrów nie stanowi przeszkody do wydania postanowienia o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy (wyrok WSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 853/19). W okolicznościach niniejszej sprawy chodziło o zbadanie możliwość włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania działek [...], [...] i [...]. Organ winien wykazać, czy planowana zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] będzie czynnikiem generującym dodatkowy ruch drogowy względem ruchu drogowego generowanego dotychczasowym jego zagospodarowaniem, a w dalszej kolejności, czy istnieje możliwość włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego spowodowanego tą, planowaną zmianą; wykazanie okoliczności świadczących o tym, że projektowana zmiana zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości wiąże się z potrzebą zmiany obsługi komunikacyjnej, a w szczególności przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego. Przebudowa zjazdu, do przewidzianych przez przepisy wykonawcze parametrów winna być natomiast przedmiotem innego postępowania administracyjnego, którego podstawę prawną stanowi art. 29 ust. 1 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2, podobnie jak do uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgodnego z prawem zgłoszenia. Co do zasady możliwe jest więc ustalenie skomunikowania planowanej inwestycji z drogą krajową przez zjazd indywidualny, który wymaga przebudowy. Należy podkreślić, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, jest czym innym niż zgoda na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Druga ze wspomnianych spraw stanowi odrębną sprawę administracyjną załatwianą decyzją administracyjną na podstawie art. 29 u.d.p. Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, czy ostatecznie zgoda na lokalizację zjazdu zostanie wydana. Kwestie szczegółowej lokalizacji tego zjazdu oraz jego parametrów technicznych są rozstrzygane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 u.d.p. W postepowaniu prowadzonym w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p. nie można więc wymagać od inwestora, aby w celu uzyskania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy otrzymał najpierw akceptację szczegółowych rozwiązań projektowych zjazdu z drogi publicznej, a tym bardziej by dokonał wybudowania nowego zjazdu publicznego na tę nieruchomość spełniającego wymogi techniczne. Kwestia ta pozostaje we właściwości następnego etapu inwestycji, tj. uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyska bez przedłożenia właściwym organom administracji architektoniczno-budowlanej uzgodnionego z GDDKiA projektu budowy przedmiotowego zjazdu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 września 2019 r., IV SA/Wa 1776/19, że "W postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ww. ustawy rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe, dlatego powinien przy tym uwzględnić już wydane ostateczne zezwolenie wydane przez uprawniony organ (tj. ten sam organ w niniejszym przypadku) w trybie art. 29 ustawy. Organ uzgadniający nie może bowiem sam dokładnie tego zagadnienia określić, wykroczyłby poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia i wkroczyłby w zakres postępowania uregulowanego w art. 29 ustawy w sytuacji, gdyby wskazał szczegółowe warunki (miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne) dotyczącej już samej realizacji zjazdu, co w niniejszej zostało już określone. Należy wyjaśnić, że zakresy merytoryczne decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu i postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy pod kątem obsługi komunikacyjnej będą zbliżone, co nie znaczy, że identyczne. Postępowanie uzgodnieniowe prowadzone na podstawie art. 35 ust. 3 cyt. ustawy jest elementem procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy lub przebudowy obiektu budowlanego na nieruchomości przyległej do pasa drogowego, postępowanie w trybie art. 29 jest natomiast elementem procesu inwestycyjnego polegającego na budowie w pasie drogowym zjazdu. Decyzją wydaną na podstawie art. 29, w przypadku braku negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ruch drogowy, udziela się zezwolenia na lokalizację zjazdu w konkretnym miejscu, z podaniem konkretnych parametrów technicznych i z odpowiednim pouczeniem o dalszym postępowaniu mającym na celu uzyskanie pozwolenia na budowę i w konsekwencji - realizację zjazdu. Natomiast postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3, nawet w przypadku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zawierającej zapis, iż obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez nowy zjazd, rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie do drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe, a więc orzeka się jedynie w kwestii ochrony drogi, tj. bezpieczeństwa i dostępności drogi tej klasy, bez podawania jakichkolwiek technicznych parametrów. Postanowienie uzgadniające projekt decyzji nie zastępuje bowiem decyzji o lokalizacji zjazdu. Kwestia czy istnieje podstawa do uzgodnienia przedmiotowej inwestycji powinna być ponownie przez organ uzgadniający rozpoznana w świetle przesłanek z art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 u.d.p. Rozpoznając sprawę ponownie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad będzie miał na uwadze wskazaną wyżej ocenę prawną. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.p.z.p. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.