I OSK 2720/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółki Akcyjnej w W. Oddział [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 547/23 w sprawie ze skargi P. Spółki Akcyjnej w W. Oddział [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 18 kwietnia 2023 r. znak [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany warunkowej decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 547/23 oddalił skargę P. Spółki Akcyjnej w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 18 kwietnia 2023 r. znak [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany warunkowej decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kutno z 14 lutego 2023 r. odmawiającą zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Kutna z dnia 14 marca 2005 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Kutno po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. decyzją z dnia 14 marca 2005 r. zatwierdził projektu podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...] będącej w użytkowaniu wieczystym P. S.A. oznaczonej numerami działek: [...] i [...]. W wyniku podziału działki numer [...] powstały działki numer: [...], [...] i [...]. W wyniku podziału działki numer [...] powstały działki numer: [...] i [...], pod warunkiem, że: pkt 1 działka numer [...] (KW [...]) stanowiąca własność P. S.A. zostanie obciążona służebnością przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki numer [...], pkt 2 działka numer [...] zostanie obciążona służebnością przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki numer [...]. Z uzasadniania decyzji wynika, że teren objęty podziałem nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast w postanowieniu z dnia 12 października 2004 r. stwierdzono zgodność przedstawionego projektu podziału z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2004 r. Następnie P. S.A. aktem notarialnym z dnia 4 października 2005 r. sprzedała prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] oraz prawo własności znajdujących się na nich budynków na rzecz J. i B. małż. Z. W akcie notarialnym działki nr [...] i [...] zostały obciążone służebnością przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działki sąsiedniej oznaczonej nr [...]. Wnioskiem z dnia 12 grudnia 2022 r. P. S.A. zwróciła się o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej z dnia 14 marca 2005 r. w części dotyczącej warunku z pkt 2 w dotychczasowym brzmieniu: "działka numer [...] zostanie obciążona służebnością gruntową przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...]" poprzez nadanie nowego brzmienia o treści: "działka numer [...] będzie miała zapewniony dostęp do drogi publicznej". Spółka wniosek uzasadniła względami społecznymi, tj. sprzedażą lokali na rzecz lokatorów zgodnie z ustawą o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P.", która nie będzie możliwa, o ile nie ulegnie zmianie pierwotna decyzja Prezydenta Miasta Kutno zatwierdzająca podział. Za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony . S.A., a przepisy szczególne się jej nie sprzeciwiają. Wydając decyzję odmowną z dnia 14 lutego 2023 r. Prezydent Miasta Kutno wskazał, że ze względu na brak tożsamości podmiotowej jak i przedmiotowej w stosunku do decyzji pierwotnej, w związku ze sprzedażą przez P. S.A. prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] oraz związania decyzją o warunkach zabudowy nie jest dopuszczalna zmiana decyzji Prezydenta Kutna z dnia 14 marca 2005 r. w trybie art. 155 k.p.a. zgodnie z wnioskiem P. S.A. Badanie istnienia słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, w tej sytuacji jest bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji z dnia 14 lutego 2023 r. podano, że w dniu obecnym właścicielem nieruchomości składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...], [...] i [...] o powierzchni łącznej [...]ha objętej księgą wieczystą [...] jest P. S.A. i nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ulicy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach zaskarżoną decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kutna z dnia 14 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę P. S.A., podzielając stanowisko organów. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutu skargi dotyczącego ruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w związku z doręczeniem decyzji organu I instancji bezpośrednio skarżącej z pominięciem ustanowionych w sprawie pełnomocników. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zwrócił uwagę, iż w judykaturze akcentuje się gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń. Wskazuje się, że ich celem jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W orzecznictwie podkreśla się również, że w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu (przykładowo wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 3/08, z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 887/08, z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 463/08 oraz z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II GSK 4055/16). Sąd zgodził się z poglądem, że celem normy zawartej w art. 40 § 2 k.p.a. nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Jednak ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy od okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu (por. np. wyroki NSA z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 125/18 oraz z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 18/21). W kontrolowanej sprawie poza sporem jest, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej spółki w następstwie otrzymania decyzji organu I instancji wniósł w terminie odwołanie, w którym podnosił merytoryczne zarzuty względem kwestionowanej decyzji. Natomiast zarzut naruszenia art.40 § 2 k.p.a. pełnomocnik skarżącej podniósł dopiero w skardze do sądu, nie wykazując przy tym jakiego rodzaju uszczerbku doznała strona z tego tytułu. Podkreślono, że niedoręczenie pełnomocnikowi było w tych okolicznościach naruszeniem niemającym wpływu na możliwość skorzystania przez stronę z uprawnień, skoro odwołanie złożono w terminie ustawowym. Zaakcentowano również, że pełnomocnikiem wówczas była pracownica skarżącej spółki, zastępca dyrektora oddziału zlokalizowanego przy ulicy [...] w W. W pełnomocnictwie nie wskazano innego adresu dla pełnomocnika i pod tym właśnie adresem dokonano doręczenia decyzji organu I instancji. Dalej Sąd I instancji podniósł, że nie sposób zaakceptować stanowiska skarżącego jakoby decyzja organu I instancji nie weszła do obiegu prawnego. Na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie można bowiem przyjąć, że decyzja organu I instancji doręczona stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a w szczególności, że tak doręczona decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego. Koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa, doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu decyzją określone w art. 110 k.p.a. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Zatem wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona jedynie stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia (por. m.in. wyroki NSA z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II GSK 4055/16, z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 2160/13 oraz z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 2329/16). Dalej Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji podziałowej jak i obecnie) decyzja podziałowa musi być zgodna z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dwuetapowość procedury zmierzającej do podziału nieruchomości w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga przeprowadzenia dwóch odrębnych postępowań. Celem pierwszego z tych postępowań jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Celem zaś drugiego z tych postępowań jest zatwierdzenie podziału nieruchomości dokonanego w zgodzie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim zaś ujęciu, dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału nieruchomości należy oceniać przez pryzmat możliwości ich zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd I instancji odwołując się między innymi do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09 wskazał, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem, postępowanie bowiem w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji toczy się w tej samej, z materialnoprawnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne. Dla zastosowania zatem wspomnianego trybu, o którym mowa w art. 155 k.p.a., niezbędne jest ustalenie, czy w konkretnym wypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Tożsamość sprawy w postępowaniu administracyjnym oznacza tożsamość zarówno podmiotową i przedmiotową, co ma miejsce w sytuacji, w której treść tych samych praw i obowiązków przyznanych lub zobowiązujący tożsamy podmiot wynika z tożsamej podstawy faktycznej i prawnej. Zatem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanej uchwale, w literaturze i orzecznictwie ustalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Dla uznania tożsamości sprawy znaczenie ma jedynie tożsamość faktów prawnie istotnych, rozbieżność w tym zakresie decyduje o powstaniu nowej sprawy administracyjnej wymagającej rozstrzygnięcia na nowo. Dopóki zatem mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. O tożsamości sprawy można mówić zatem, gdy w sprawie występują te same podmioty, przedmiotem rozstrzygnięcia są tożsame pod względem treści prawa lub obowiązki, stan faktyczny sprawy nie jest zmieniony co do prawnie istotnych elementów, stan prawny natomiast jest niezmienny lub ciągły. Natomiast w niniejszej, wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej zaszła zmiana podmiotowa już po dokonaniu podziału działek. Skład orzekający przychylił się do poglądu organu, iż nadzwyczajny tryb z art. 155 k.p.a. nie może prowadzić do rozpoznania na nowo całego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że zmiana stanu prawnego i faktycznego wyklucza możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a., bowiem zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej może być dokonywana w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Nadto Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do rozstrzygnięć, w których organ ma możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Skoro zatem jednoznaczna treść art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uniemożliwiała zmianę decyzji i w tym zakresie stan faktyczny sprawy był jednoznaczny, to bezprzedmiotowe było badanie przez organ pozostałych przesłanek dopuszczalności zmiany decyzji określonych w art. 155 k.p.a., nie miałoby to bowiem żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną wniosła skarżąca P. S.A., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została doręczona bezpośrednio na ręce skarżącej, z pominięciem pełnomocników skarżącej, w sytuacji gdy dyspozycja art. 40 § 2 k.p.a. wskazuje wprost, iż w przypadku ustanowienia pełnomocnika wszelkie pisma w sprawie należy kierować na ręce pełnomocnika, a nie strony postępowania (skarżącej), która go umocowała do działania (k.p.a. od tej reguły nie przewiduje jakiegokolwiek odstępstwa); 2) art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało wyrażone w uchwale NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt I FPS 4/21 oraz uchwale NSA z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18, zgodnie z którym doręczenie pism z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika jest bezskuteczne (brak skutecznego doręczenia powoduje, że nie powstają żadne skutki materialnoprawne ani procesowe będące następstwem prawidłowego doręczenia); 3) art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta, w sytuacji gdy decyzja Prezydenta została doręczone z pominięciem pełnomocników skarżącej (k.p.a. od tej reguły nie przewiduje jakiegokolwiek odstępstwa); 4) art. 269 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie stanowiska NSA, które zostało wyrażone w uchwale NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt I FPS 4/21 oraz uchwale NSA z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18, zgodnie z którym doręczenie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika jest bezskuteczne (brak skutecznego doręczenia powoduje, że nie powstają żadne skutki materialnoprawne ani procesowe będące następstwem prawidłowego doręczenia); 5) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominiecie przez Sad zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), który został przyznany w treści decyzji przez organ (vide "Rozpatrywana sprawa dotyczy możliwości zmiany decyzji podziałowej, w trybie art. 155 k.p.a., przy czym żądanie takie mogło dotyczyć tylko decyzji uznaniowej, gdy organ nie byt ściśle związany przepisami prawa, a do takich rozstrzygnięć decyzji zatwierdzających podział w tok określonym stanie faktycznym nie można zaliczyć. W tej sytuacji bezprzedmiotowe było analizowanie, czy za uchyleniem lub zmiana decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron i czy zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, bowiem nawet gdyby ustalono, że przesłanki uregulowane w art. 155 k.p.a. mają miejsce, to zmiana lub uchylenie tej decyzji spowodowałoby wydanie decyzji niezgodnej z prawem." - vide str. 8 decyzji), w sytuacji gdy obowiązkiem Sądu w ramach realizacji dyspozycji art. 133 § 1 p.p.s.a. było wydanie wyroku "na podstawie akt sprawy" oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.), przez co należy rozumieć powinność obejmującą pełne i dostatecznie wnikliwe odniesienie się do rozpatrywanego stanu faktycznego i prawnego z uwzględnieniem racji podniesionych przez skarżącą, wobec powyższego Sąd nie był uprawniony do pominięcia tego zarzutu w treści uzasadnienia wyroku (por. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2431/11); 6) art. 151 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nieuprawnione pominięcie zarzutów skarżącej, które zostały podniesione w złożonym odwołaniu od decyzji Prezydenta, które polegało na braku zbadania zarzutu: a) art. 155 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieuprawnione uznanie, iż w sprawie objętej dyspozycją pierwszej decyzji doszło do zmian po stronie podmiotowej bez jednoczesnego uzasadnienia swojego stanowiska przez organ, w sytuacji gdy po prawidłowym rozpatrzeniu materiału dowodowego organ powinien był przyznać, iż w sprawie nie doszło do zmiany po stronie podmiotowej, dlatego nic nie stało na przeszkodzie w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o zmianę pierwszej decyzji; b) art. 155 k.p.a. poprzez nieuprawnione uznanie, iż w sprawie objętej dyspozycją pierwszej decyzji doszło do zmian po stronie przedmiotowej bez jednoczesnego uzasadnienia swojego stanowiska przez organ, w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do zmiany po stronie podmiotowej, natomiast nawet gdyby przyjąć, iż taka zmiana ma miejsce, wówczas nie miałoby to znaczenia dla możliwości rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem skarżącej zawartym we wniosku; c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, które skutkowało tym, iż organ w sposób nieuprawniony uznał, iż doszło do zmiany po stronie podmiotowej i przedmiotowej w stosunku do pierwszej decyzji, dlatego brak jest możliwości dokonania zmiany pierwszej decyzji, w sytuacji gdy przesłanki wskazane przez Prezydenta i organ nie są prawidłowe - brak jest zmian po stronie podmiotowej i przedmiotowej w stosunku do pierwszej decyzji, natomiast nawet gdyby przyjąć, iż doszło do zmian po stronie przedmiotowej, to skarżąca wskazuje, iż nie uniemożliwia to rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem; d) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ do okoliczności, iż obecnie nie istnieje możliwość wpisania służebności do księgi wieczystej, ponieważ zaszły nieodwracalne skutki prawne, w sytuacji gdy organ powinien wydać decyzję na podstawie całokształtu materiału dowodowego; e) określenia wpływu służebności na możliwość sprzedaży lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...] w Kutnie; f) realizacji warunku wskazanego w treści pierwszej decyzji na możliwość zmiany pierwszej decyzji; 7) art. 135 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania tego przepisu skutkującego oddaleniem skargi, a tym samym utrwaleniem stanu, który w sposób rażący narusza prawo (Sąd przyznał, iż określenie w sposób "sztywny" warunku w pierwszej decyzji jest niezgodne z prawem - vide: "Organ nie jest przy tym zobowiązany oni nawet uprawniony do wskazywania jak służebność ta ma przebiegać (por. wyroki: WSA w Rzeszowie z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 671/21, WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 769/20, WSA w Krakowie z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1341/21, WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Po 290/19)." - vide str. 10 wyroku), w sytuacji gdy Sąd miał obowiązek zastosowania przysługujących mu uprawnień w celu usunięcia naruszenia prawa (obowiązek ten odnosi się do wszystkich postępowań dotyczących wydanych w granicach danej sprawy bez względu na to, w jakim trybie to postępowanie się toczy, w celu usunięcia stanu naruszenia prawa; 8) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 155 k.p.a. w zw. z art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 dalej jako "u.g.n.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w sytuacji gdy podstawą wydania decyzji było stwierdzenie przez organ, iż pierwsza decyzja ma charakter związany, przez co nie istnieje możliwość dokonania jej zmiany w oparciu o art. 155 k.p.a., w sytuacji gdy przepis art. 155 k.p.a. nie wprowadza tego typu ograniczeń, natomiast zmiana pierwszej decyzji jest niezbędna dla przywrócenia stanu zgodnego z prawem (uchylenia naruszenia prawa), do czego doszło na skutek "sztywnego" określenia warunków wskazanych w pierwszej decyzji, a ponadto za zmianą pierwszej decyzji przemawia interes społeczny oraz słuszny interes strony. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; 2) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw; 3) rozpoznanie sprawy bez rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, wskazane wyżej, dotyczą naruszenia przepisów postępowania. Natomiast w ramach tych rozbudowanych zarzutów można wskazać na podstawowe zagadnienia których dotyczą. Pierwsze takie zagadnienie, do którego odnoszą się zarzuty sformułowane w pkt 1 do pkt 4 związane jest z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a., albowiem decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej, a nie pełnomocnikowi skarżącej w sytuacji gdy pełnomocnik w terminie wniósł odwołanie od tej decyzji. Zagadnienie to było rozważane przez Sąd I instancji, który w uzasadnieniu wyroku odnosząc się szczegółowo do tego zagadnienia zajął stanowisko, że w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu. Z tym stanowiskiem szczegółowo przedstawionym w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji należy się zgodzić. Natomiast odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, iż przyjęte stanowisko Sądu I instancji pomija stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało wyrażone w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt I FPS 4/21 oraz w uchwale z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18, a tym sam narusza art. 269 § 1 p.p.s.a., stwierdzić należy co następuje. Uchwała z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt I FPS 4/21 ma następującą treść: "Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doręczone stronie, która miała ustanowionego pełnomocnika, z naruszeniem art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), należy uznać za niewiążące w rozumieniu art. 212 w zw. z art. 239 tej ustawy także wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik wnieśli od niego zażalenie". Natomiast treść uchwały z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18 jest następująca: "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.". Wyjaśnić należy, że powołany art. 70c Ordynacji podatkowej, dotyczy zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przypadku o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej czyli wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast godnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, mają charakter "ogólnie wiążący", który wynika z unormowania zawartego w art. 269 p.p.s.a., a co wyraża się w konieczności zainicjowania przez skład orzekający sądu administracyjnego określonego trybu postępowania w przypadku zamiaru odstąpienia od poglądu wyrażonego w uchwale. Zaznaczyć należy, że sformułowanie stanowisko zajęte w uchwale, występujące w art. 269 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć ściśle, obejmuje nim ono wykładnię zawartą w sentencji uchwały, oczywiście tylko w granicach uzasadnionych treścią wniosku lub postanowienia. Wykładania podana w sentencji uchwał, jednak wykraczająca poza te granice, jak również te poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu uchwały, które nie mają bezpośredniego związku z zajętym stanowiskiem są pozbawione mocy wiążącej. Pominięcie tych poglądów lub ich nieuwzględnienie nie podlega procedurze określonej w art. 269 § 1 p.p.s.a. Powracając do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. to należy odwołać się do aktualnie wydanego wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 46/23, w którym stwierdzono: "Jeżeli chodzi o zarzut pominięcia przez organ profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej zauważyć należy, że celem unormowania zawartego w art. 40 § 2 k.p.a. jest zwolnienie mocodawcy z obowiązku osobistego działania. Ocena skutków pominięcia pełnomocnika, w każdym przypadku zależy jednak od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Wykładnia art. 40 § 2 k.p.a. przy uwzględnieniu istotnych okoliczności faktycznych ocenianej sprawy nie pozwala na podzielenie poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej. Każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu". Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 1 do pkt 4, a związane z zagadnieniem naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. są niezasadne. Kolejne zagadnienie dotyczy trybu w jakim została wydana zaskarżona decyzja, tj. nadzwyczajnego postępowania uregulowanego w art. 155 k.p.a., tego zagadnienia dotyczą zarzuty sformułowane w pkt 6 do pkt 8 skargi kasacyjnej. Zarzuty te koncentrują się na dwóch kwestiach: kwestionowania zmian podmiotowych, które nastąpiły po wydaniu decyzji z dnia 14 marca 2005 r. oraz sposobu wskazania przebiegu służebności w decyzji z dnia 14 marca 2005 r. Odnosząc się do powyższego zagadnienia wskazać należy na istotne cechy nadzwyczajnego postępowania uregulowanego w art. 155 k.p.a. Przepis art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, przepisy szczególne jeżeli nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Wynika z tego, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Wynika to bowiem z tego, że istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06). W żadnym razie nie można w tym trybie rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest więc kolejną (trzecią) instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może przy tym polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (uzasadnienie uchwały NSA (7) z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010/1, poz. 4). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Inaczej, tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (uchwała NSA w Warszawie (7) z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1, poz. 7; wyrok NSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1061/96, LEX nr 45166; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 6434/97. W rozpoznawanej sprawie w dacie wydawania decyzji z dnia 14 marca 2005 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości w skład tej nieruchomości wchodziły między innymi działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], a cała nieruchomość będąca własnością Skarbu Państwa pozostawała w użytkowaniu wieczystym P. S.A., natomiast w dacie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 155 k.p.a. i wydania w tym trybie zaskarżonej decyzji SKO z dnia 18 kwietnia 2023 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia 14 lutego 2023 r. o odmowie dokonania zmiany, działka nr [...] w wyniku wcześniej zawartej umowy sprzedaży była przedmiotem użytkowania wieczystego osób fizycznych, a P. S.A. było właścicielem pozostałej części nieruchomości, w tym działki nr [...]. Tym samym zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym stan faktyczny i prawny był odmienny od stanu pierwotnego z dnia 14 marca 2005 r. Natomiast odnosząc się do drugiej kwestii podniesionej w ramach tego zagadnienia, a dotyczącej sposobu określenia przebiegu służebności gruntowej w decyzji z dnia 14 marca 2005 r. i związanym z tym naruszeniem art. 135 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania tego przepisu, stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a. jest niezasadny. Po pierwsze naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 1708/22). A po drugie w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w art. 135 p.p.s.a., skarga dotyczy decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a., którą odmówiono dokonania zmiany decyzji z dnia 14 marca 2005 r., z uwagi, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 155 k.p.a. i dlatego skarga została oddalona, natomiast w granicach danej sprawy nie były podejmowane inne akty lub czynności do których Sąd mógłby zastosować art. 135 p.p.s.a. Stad też art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie nie tylko nie został naruszony, ale w okolicznościach tej sprawy nie mógł być naruszony. W zarzutach skargi kasacyjnej sformułowanych w pkt 5 i pkt 8 w których wskazano na naruszenie art. 133 § 1 w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 99 u.g.n. zakwestionowano możliwość stosowania trybu z art. 155 k.p.a. tylko do decyzji uznaniowych. Zgodnie z powołanym art. 99 u.g.n. jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Natomiast Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku na s. 13 podnosząc, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie do rozstrzygnięć, w których organ ma możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględniać interes społeczny lub słuszny interes strony, wskazuje na treść art. 94 ust. 2 pkt 1 u.g.n., który uniemożliwia zmianę decyzji. Przepis art. 94 ust. 1 stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z przepisami odrębnymi, a jeżeli przed dniem złożenia wniosku o podział była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązująca w dniu złożenia wniosku, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w tej decyzji. Tym samym tego elementu związania przy wydawaniu decyzji podziałowej w niniejszej sprawie Sąd upatruje w zgodności z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Prezydenta Miasta Kutno z dnia 20 lipca 2004 r., a nie w treści art. 99 u.g.n. Natomiast kwestia dotycząca ustalenia, czy tryb nadzwyczajny z art. 155 k.p.a. może być stosowany tylko do decyzji uznaniowych, czy również do decyzji związanych bywa przedmiotem różnych wypowiedzi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Stanowcza regulacja prawna w tym przepisie nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony. Inna wykładnia przepisu art. 155 k.p.a. mogłaby prowadzić do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron o uchylenie lub zmianę decyzji, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony (por. wyroki NSA z dnia 13 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1539/97, z dnia 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 770/05, z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 292/09, z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1685/10, z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 301/11, z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1153/11, z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1699/11, z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2130/11, z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 756/12 oraz z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 302/13). Natomiast naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega ona na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok Sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu, co w przypadku uzasadnia wyroku w niniejszej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Końcowo zauważyć należy, że w dacie orzekania przez organy, właścicielem nieruchomości składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...], [...] i [...] o powierzchni łącznej [...]ha objętej księgą wieczystą [...] jest P. SA. W skład tej nieruchomości wchodziła również działka ewidencyjna nr [...], która była objęta przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. Natomiast jak wynika z treści księgi wieczystej [...] aktualnie nieruchomość oznaczona jest działką ewidencyjną nr [...], a obszar całej nieruchomości wynosi [...]ha, tym samym działka ewidencyjna nr [...] tak jak i pozostałe działki ewidencyjne wskazane wyżej nie istnieją. Dokumentem będącym podstawą wpisu był wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej [...]. W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.