II SA/Ke 992/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1110/14 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; II. zwrócić Gminie [...] kwotę 1.848 (tysiąc osiemset czterdzieści osiem) złotych, uiszczoną jako wpis sądowy od skargi. Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1110/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Gminy [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną. W dniu 22 listopada 2016r. Gmina wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się wznowienia postępowania sądowego w ww. sprawie. Uzasadniając powyższe żądanie skarżąca powołała się na art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wskazując że Sąd wydał wyrok z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1110/14, stwierdzając iż wysokość odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną została ustalona w sposób prawidłowy. Tymczasem w dniu 24 sierpnia 2016r. Gmina powzięła informację o tym, że wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016r. o sygn. akt II SA Ke 922/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej nr XXXIV/321/2010 dnia 28 stycznia 2010r. – na podstawie której zatwierdzono miejscowy plan gospodarowania przestrzennego Gminy, odnoszący się także do nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, której dotyczyła sprawa o sygn. akt II SA/Ke 1110/14. Orzeczenie to rodzi skutki ex tunc, a zatem ma miejsce sytuacja jakby zakwestionowana uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie została nigdy podjęta, a w konsekwencji nie istniała w obrocie prawnym. Zdaniem strony skarżącej, gdyby treść tych okoliczności znana była Sądowi w chwili orzekania, to wynik sprawy byłby zupełnie inny, gdyż wskazany stan rzeczy w pełni potwierdza, że wysokość przyznanego odszkodowania w sprawie II SA/Ke 1110/14 była ustalona w sposób niewłaściwy. Niewątpliwie bowiem do cech mających wpływ na wartość nieruchomości gruntowych niezabudowanych nabywanych pod drogi publiczne należy zaliczyć ich położenie, cenność gruntów w pobliżu przedmiotu wyceny oraz sposób zagospodarowania czy użytkowania. W dniu 5 grudnia 2016r. Gmina uiściła 1.848 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 ustawy P.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika z kolei z art. 277 ustawy P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W złożonej w niniejszej sprawie skardze o wznowienie postępowania Gmina jako podstawę wznowienia wskazuje art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W tym zakresie skarżąca powołuje się na powzięcie w dniu 24 sierpnia 2016r. wiedzy o treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016r. o sygn. akt II SA Ke 922/15 – którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej nr XXXIV/321/2010 z dnia 28 stycznia 2010r. w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...]. Zakwestionowany akt prawa miejscowego odnosił się m. in. do nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, której dotyczyła sprawa o sygn. akt II SA/Ke 1110/14. Zdaniem strony skarżącej, powyższy wyrok, rodzący skutki ex tunc, potwierdza że wysokość przyznanego odszkodowania (sprawa II SA/Ke 1110/14) była ustalona w sposób niewłaściwy. Orzeczeniem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Gminy na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 listopada 2014r. znak: IN.XI. 7534.35.2014, utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 24 września 2014r. Tym ostatnim rozstrzygnięciem organ I instancji ustalił na rzecz [...] odszkodowanie w wysokości 369.411 zł za nieruchomość o pow. 2.4113 ha, położoną w obrębie [...], które w wyniku podziału działek nr 420/5 i nr 130/9, zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 17 sierpnia 2011r., wydzielone zostały pod drogi gminne i z mocy prawa przeszły na własność Gminy, zobowiązując Burmistrza Miasta Gminy do wypłaty tego odszkodowania, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W konsekwencji, zdaniem strony, gdyby treść tych okoliczności znana była Sądowi w sprawie II SA/Ke 1110/14 w chwili orzekania, to jest w dniu 4 lutego 2015r. wynik sprawy byłby zupełnie inny. Jak wynika z uzasadnienia wyroku wydanego w tej ostatniej sprawie: - "art. 130 ugn, stanowi, że wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu, - (...) w dacie wydania decyzji podziałowej z ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIV/321/2010 z dnia 28 stycznia 2010r. Rady Miejskiej w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa [...] - działki położone w obrębie [...],znajdowały się w terenie oznaczonym symbolem: KD-D1 - co stanowi gminne drogi klasy dojazdowej, - (...) opracowując plan zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał zajęcie pod budowę dróg gminnych nieruchomości stanowiącej własność [...] o powierzchni 2.4113 ha, skarżąca (Gmina) musiała liczyć się z koniecznością wypłaty z tego tytułu odszkodowania. Przy tak znaczącej powierzchni gruntu przeznaczonego pod drogi, wyliczonej kwoty odszkodowania nie można uznać za zbyt wysoką, w sytuacji, gdy za metr kwadratowy jest to kwota 15 zł 32 gr." Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej wskazać trzeba, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy. Zatem dowody te muszą istnieć w dniu wydania rozstrzygnięcia, której weryfikacji domaga się strona (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2005r., OSK 1345/04, Legalis, postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006r., II OSK 689/05, Legalis; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008r., II FSK 1357/06, Legalis; postanowienie NSA z 27.1.2011r., II GSK 18/11, Legalis). Podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Tymczasem powoływany w skardze wyrok tut. Sądu o sygn. akt II SA Ke 922/15, którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej nr XXXIV/321/2010 z dnia 28 stycznia 2010r. (o jakiej mowa w cyt. wyżej uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1110/14, w której wznowienia postępowania domaga się strona) został wydany dopiero w dniu 24 sierpnia 2016r. Tym samym orzeczenie to zostało wydane już po uprawomocnieniu się w 2015r. wydanego w dniu 4 lutego 2015r. wyroku w sprawie II SA/Ke 1110/14 – a w związku z tym nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2006r., II OSK 689/05, Legalis; postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010r., II OZ 250/10, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2011r., VII SA/Wa 937/11, Legalis; postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010r., II FSK 2135/10, Legalis; postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012r., II OSK 1853/12, Legalis; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013r., I OSK 2068/11, CBOSA; A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", (2011), s. 795). Podobnie doktryna wypowiada się co do niedopuszczalności powoływania przepisu art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. jako formalnoprawnej podstawy wznowienia postępowania nawet w celu uwzględnienia zapadłego po wydaniu wyroku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ustalającego wykładnię przepisu prawa wspólnotowego, będącego jedną z podstaw podlegającej kontroli decyzji, odmiennie od dokonanej w wyroku ("Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego" Bogusław Dauter, wyd. 5, str. 575, wyrok ETS z dnia 13 stycznia 2004r. w sprawie G-453/00: Kuhne&Heitz NV przeciwko Productschap voor Pluimvee en Eieren, LexPolonica nr 370056). W świetle powyższego, pomimo powołania się przez skarżącą na przesłankę z art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a., nie oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania jest w niniejszej sprawie dopuszczalna. Zdaniem Sądu, samo przedstawienie przez Gminę ww. okoliczności nie wypełnia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania. Powołanie się na odpowiedni przepis (a nawet sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający tej regulacji) nie oznacza bowiem oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia – jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega więc odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012r., I OSK 2607/12, LEX nr 1247153, postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011r., II OSK 257/11, LEX nr 1071226). Niezależnie od powoływanego przez stronę art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a., wskazać trzeba, że podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie, które dotyczy tego samego stosunku prawnego (art. 273 § 3 ustawy P.p.s.a.). Musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość materii i stron, tj. innymi słowy tożsamość przedmiotowo - podmiotowa, danego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 281/12, LEX nr 1243834). W sprawie niniejszej również ta przesłanka nie została spełniona, gdyż brak jest odpowiedniego orzeczenia sądowego podjętego w tym samym zakresie, co wyrok tut. Sądu z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1110/14. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia – na podstawie art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. O zwrocie stronie skarżącej kwoty 1.848 złotych, uiszczonej jako wpis sądowy od skargi orzeczono w pkt II postanowienia – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.