I SA/Kr 207/16

|Sygn. akt I SA/Kr 207/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi O.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 14 października 2015 roku Burmistrz Gminy K. określił O. S.A. w W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010r. w kwocie 124.287 zł. W podstawie prawnej decyzji powołane zostały przepisy art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "o.p."), art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 9, art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej: "p.b."), a nadto przepisy Uchwały Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 30 października 2008 roku, nr XVI/187/08 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powziął wątpliwość, co do poprawnego sposobu zadeklarowania podatku od nieruchomości przez Spółkę. Wynikało to z podstawy opodatkowania budowli, której wartość zadeklarowana w ostatniej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2010 znacznie odbiegała od wartości budowli, która była deklarowana w latach poprzednich. Przyczyną zmniejszenia podstawy opodatkowania budowli był pogląd podatnika na kwestię opodatkowania linii kablowych, położonych w kanalizacjach kablowych. Zdaniem Spółki linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych z uwagi na brak trwałego połączenia z gruntem oraz związku o charakterze całości techniczno-użytkowej nie stanowią budowli i nie podlegają opodatkowaniu. W ocenie organu I instancji przyjęte przez podatnika założenie było nieuprawnione i tym samym prowadziło do zaniżenia podatku od nieruchomości. Podstawowy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych, umieszczonych w kanalizacji kablowej, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka kwestionowała fakt opodatkowania linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność innego podmiotu. W związku z powyższym Burmistrz Gminy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości podatku od nieruchomości za rok 2010., co doprowadziło do wydania ww. decyzji. Organ I instancji wskazał, że przewody komunikacyjne, ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla. Jednocześnie podkreślono, że prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych nie byłoby możliwe bez wypełnienia kanalizacji kablowej kablami. Organ I instancji wskazał także na wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2013 roku, sygn. akt I SA/Lu 170/13, z którego wynika, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 roku w sprawie P 33/09 (na który to wyrok powołał się w toku postępowania podatnik), nie stoi na przeszkodzie uznaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej za budowlę, stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji stanął na stanowisku, że jeśli Spółka jest właścicielem jedynie kabli przebiegających w kanalizacji i jednocześnie na podstawie umowy sprzedaży i leasingu wiadomo, że kanalizacja kablowa stanowi własność innego podmiotu, a Spółka nie jest samoistnym posiadaczem tej kanalizacji, a jedynie posiadaczem zależnym, stąd z powyższego wynika, że Spółka powinna być podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do tej budowli w zakresie, w jakim jest jej właścicielem, czyli w zakresie kabli położonych w kanalizacji kablowej. Podatnik był wielokrotnie wzywany do podania wartości znajdujących się na terenie Gminy K. budowli wynikającej z ewidencji środków trwałych. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego podatnik przesłał wraz z pismem nośnik danych w postaci płyty cd, zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych, w obrębie którego położona jest Gmina K.. W wyniku analizy ewidencji środków trwałych dla obszaru podatnika, organ I instancji wyodrębnił z ewidencji obiekty znajdujące się na terenie Gminy K., które podatnik wyłączył z podstawy opodatkowania budowli i ustalił ich wartość niezbędną do określenia wymiaru podatku od nieruchomości. Wszystkie ustalenia zostały poczynione w oparciu o dowody i wyjaśnienia dostarczone przez podatnika. Od ww. decyzji, Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. oraz w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji o opodatkowaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej za 2010r. Nie jest to, zdaniem Spółki możliwe, w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot, niż właściciel linii kablowych. Zdaniem Spółki, nie dokonano ustaleń, czy obiekty wyodrębnione przez organ I instancji, jako niezadeklarowane przez Spółkę są budowlami położonymi na terenie Gminy K.. Spółka powołała się w tym miejscu na wyrok NSA z dnia 30.01.2008r., sygn. akt II FSK 1471/06, w którym uznano, że na organach podatkowych ciąży obowiązek dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, co jest niezbędnym elementem stosowania prawa, poprzedzającym kolejny etap, jaki jest zastosowanie przepisów ustawy podatkowej. Zdaniem Spółki, przedstawiona przez organ I instancji argumentacja nie była adekwatna w stanie faktycznym, który wystąpił w przedmiotowej sprawie. O.S.A. podkreśliła, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowi kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 10. pkt 2 u.p.o.l. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała treść wyroków NSA z dnia 27.05.2014r., sygn. akt II FSK 1498/12, z dnia 3.04.2007r., sygn. akt II FSK 777/06, syg. akt II FSK 514/06 a także treść wyroku WSA w Lublinie z dnia 25.01.2008r., sygn. akt I SA/Lu 703/07, WSA w Olsztynie z dnia 27.11.2014r., sygn. akt I SA/Ol 674/14, WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt I SA/Łd 1132/14, WSA w Łodzi z dnia 17.04.2015r., sygn. akt I Sa/Łd 213/15, WSA w Łodzi z dnia 7.05.2015r., sygn. akt I SA/Łd 250/15, I SA/Łd 296/15 oraz WSA w Lublinie z dnia 26.06.2015r., sygn. akt I SA/Lu 535/15 oraz wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11.06.2015r., sygn. akt I SA/Wr 338/15. Wobec powyższego, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 grudnia 2015r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K.. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarzuty Spółki są niezasadne, bowiem organ I instancji przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowanie w oparciu o dowody dostarczone przez samego podatnika, zawierające niezbędne informacje do zidentyfikowania, wyodrębnienia i opodatkowania budowli znajdujących się na terenie Gminy K., a będących w posiadaniu Spółki. Organ II instancji zauważył, że podatnik próbował wywodzić istnienie nieograniczonego obowiązku dowodowego po stronie organu podatkowego i wskazał, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje tzw. zasada współdziałania. Organ podatkowy ponosi wprawdzie ciężar dowodzenia określonych faktów, ale nie ma on nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, co równocześnie nie uwalnia strony od powinności udziału w realizacji tego obowiązku. W ocenie SKO, zarzuty Spółki w tym zakresie należy odrzucić, jako gołosłowne i niepoparte żadnymi weryfikowalnymi dowodami. Zauważono również, że w toku postępowania podatnik nie współpracował z organem w celu wyjaśnienia spornych kwestii, a jedynie pozorował współpracę z organem. Z jednej strony, zamiast dostarczyć wyciąg z ewidencji środków trwałych, spółka nadesłała zestawienie obiektów na płycie cd, przerzucając na organ konieczność wyodrębnienia przedmiotów opodatkowania, by następnie w ogólnikowych zarzutach próbować dyskredytować ustalenia organu. Ponadto organ II instancji wskazał, że spółka nie wykazała, że położenie i wartość kwestionowanych obiektów była inna, niż przyjęta przez organ I instancji, a niewydanie decyzji, która byłaby zgodna z oczekiwaniami spółki nie oznacza, że w sprawie zostały pogwałcone zasady postępowania. Organ II instancji podkreślił, iż okoliczność, że kanalizacja kablowa została sprzedana innemu podmiotowi, zachowując jednocześnie swój charakter, nie powoduje utraty związku funkcjonalnego kabli z budowlą, a fakt, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli, nie zmienił charakteru tej budowli, gdyż dalej mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi, ułożonymi w kanalizacji kablowej, tworzącej całość techniczno-użytkową, czyli budowlę. Organ wskazał, że poprzez właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2 u.p.o.l., należy również rozumieć właścicieli części budowli, nawet w sytuacji, gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że w sytuacji, gdy budowla stanowi własność kilku podmiotów nie występuje podatnik. W ocenie SKO, wszyscy właściciele są podatnikami podatku od nieruchomości w stosunku do tych części budowli, których są właścicielami. Wobec powyższego, SKO nie podzieliło zarzutów Spółki, popierając w całości stanowisko organu I instancji, i utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na wskazaną decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: - naruszenie przepisów, o których mowa w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe, położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 roku, ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych, nie pokrywały się i nie stanowiły one dla spółki budowli, w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - przeprowadzenia dowodu z oględzin, który pozwoliłby na weryfikację, czy wśród obiektów wyodrębnionych przez organ I instancji nie znajdowały się urządzenia, których nie można było zaliczyć do przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości. Spółka podniosła w uzasadnieniu skargi, że orzecznictwo powołane przez organ nie było adekwatne w przedmiotowej sprawie. Podała także, że przeciwne stanowisko, wyrażone m.in. w wyroku WSA, sygn. akt I SA/Kr 126/15, (na który to wyrok powołało się SKO), wskazujące na możliwość opodatkowania spółki z tytułu pozostałych w jej własności linii kablowych, jako właściciela "części budowli", nie jest prawidłowe, gdyż art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie posługuje się pojęciem "części" ani w odniesieniu do nieruchomości, ani w odniesieniu do obiektu budowlanego. Podatnikiem może zatem być wyłącznie właściciel całej nieruchomości lub obiektu budowlanego. Zdaniem strony skarżącej, nie stoi to na przeszkodzie opodatkowaniu tego właściciela w zakresie "części" nieruchomości lub obiektu, np. w przypadku, gdy nie cały obiekt jest związany z działalnością gospodarczą, ale tylko jego część i wówczas opodatkowaniu podlega właściciel całości, ale tylko od tej części. O "części budowli" stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc przepis określający przedmiot opodatkowania. Zdaniem skarżącej chodzi tutaj o wydzieloną część, która samodzielnie musi posiadać i pełnić określone funkcje, kable nie stanowią takiej części budowli, skoro, jak wskazało SKO, wyłącznie z kanalizacją kablową, stanowią całość techniczno-użytkową. Według spółki, dodatkowym argumentem przeciwko poglądowi wyrażonemu w wyroku WSA w Krakowie, stanowi treść art. 3 ust 4 u.p.o.l., w którym ustawodawca przewidział sytuację współwłasności albo współposiadania nieruchomości lub obiektu budowlanego i nakazał opodatkować taką nieruchomość lub obiekt budowlany, jako odrębny przedmiot opodatkowania, odrębną decyzją wydaną na współwłaścicieli lub współposiadaczy, czego, zdaniem strony skarżącej, SKO zaniechało. W pozostałym zakresie Spółka powieliła argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzuty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach sprawowanej kontroli uprawnione są do orzekania między innymi w przedmiocie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd co do zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej przez organ administracji poprzez jej uchylenie w całości lub części dojdzie w sytuacji stwierdzenia naruszenia bądź to przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), bądź innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Jeśli natomiast zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdzi nieważności decyzji w całości lub części (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddali odpowiednio w całości albo w części, o czym stanowi z kolei wprost art. 151 p.p.s.a. Oceniając, w oparciu o powyższe kryteria, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd uznał, że nie jest dotknięta jakimikolwiek wadami, które powodowałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, tym bardziej że została ona wydana zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 roku poz. 613 z późn. zm., zwanej dalej: o.p.). Nie znajdując zatem w postępowaniu organów obu instancji uchybień, które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu, Sąd skupił się na ocenie zasadności zarzutu prawa materialnego podniesionego przez pełnomocnika skarżącej. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 roku poz. 849 z późn. zm., dalej oznaczona jako u.p.o.l.) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje z kolei budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W związku z powyższym należy odwołać się do treści art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 roku (Dz.U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej: p.b.). W myśl pkt 1 lit. b przywołanego przepisu jako obiekt budowlany należało rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt 3 p.b. wskazywał, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w doktrynie prawa podatkowego ugruntował się pogląd, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 roku przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzyły z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (zob. chociażby wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2013 roku, sygn. I SA/Kr 492/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 roku, sygn. III SA/Po 373/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 lipca 2014 roku, sygn. I SA/Gl 1571/13, wyrok WSA w Kielcach z 19 lutego 2015 roku, sygn. I Sa/Ke 707/14 oraz R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, LEX 2012, Rozdział I, pytanie nr 68). Stanowisko to nie było zresztą kwestionowane przez skarżącą. Zarzut sformułowany w skardze sprowadzał się natomiast do wykazania, że w sytuacji gdy właścicielem linii telekomunikacyjnych oraz kanalizacji, w której się one znajdują, są dwa różne podmioty, to nie sposób zastosować powyższej argumentacji oraz objąć podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji, gdyż wtedy nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołano się w tym zakresie na wyroki NSA z dnia 27 maja 2014 roku, sygn. II FSK 1498/12 oraz z dnia 3 kwietnia 2007 roku, sygn. II FSK 777/06 i II FSK 514/06, a także orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie, Łodzi, Wrocławiu, Lublinie i Poznaniu (I SA/Lu 535/15, I SA/Ol 674/14, I SA/Lu 703/07, I SA/Łd 1133/14, I SA/Łd 213/15, I SA/Łd 250/15, I SA/Łd 296/15, I SA/Łd 616/15, I SA/Wr 338/15, I SA/Po 460/15) Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądów wyrażonych w przytoczonych powyżej wyrokach. Dość wspomnieć, że oba orzeczenia z dnia 3 kwietnia 2007 roku zapadły w zgoła innym stanie faktycznym, gdyż przedmiotem opodatkowania objęte zostały tam kable światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, która nie była własnością skarżącego. W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, że od 31 stycznia 2009 roku O. S.A. z siedzibą w W. (wówczas T. S.A.) przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, pozostawała natomiast nadal właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Co więcej skarżąca od wskazanego momentu w dalszym ciągu korzystała zgodnie z przeznaczeniem w prowadzonej przez siebie działalności z kabli ułożonych w kanalizacji kablowej tworzących całość techniczno-użytkową. Okoliczność ta również pozostaje poza sporem. W tym miejscu warto podkreślić, że kanalizacja kablowa jest samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), opodatkowana podatkiem od nieruchomości (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2013 roku, sygn. I SA/Kr 492/13). Kwalifikacji kanalizacji i położonych w niej kabli jako funkcjonalnej całości nie jest w stanie zmienić fakt odrębnego prawa własności co do każdego z tych elementów. Innymi słowy samo zbycie kanalizacji na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu we władztwie skarżącej kabli, nie spowodowało, że z chwilą przeniesienia własności budowla straciła swoje wcześniejsze właściwości. A skoro tak nie sposób uznać, że jako taka przestała być przedmiotem mogącym zostać opodatkowanym podatkiem od nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest właściciel nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jednocześnie jednak należy zwrócić uwagę, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych umożliwia opodatkowanie nie tylko budowli jako całości, ale również ich części, o ile oczywiście są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania może stanowić natomiast nie tylko sama budowla, ale również jej część, na co wskazuje jednoznacznie treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z tych względów nie ma przeszkód, aby pod pojęciem właściciela budowli rozumieć także właściciela części budowli i to nawet w sytuacji, gdy poszczególne jej części nie stanowi same w sobie budowli. Na uwagę zasługuje również treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w myśl którego w sytuacji gdy nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. W takim przypadku obowiązek podatkowy ciąży każdym ze współwłaścicieli. W świetle wskazanych argumentów nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że jeśli budowla stanowi własność dwóch lub więcej podmiotów, to okoliczność ta przesądza o nieistnieniu podatnika. Sam fakt zaś że nastąpiła zmiana właściciela części budowli nie spowodował więc, iż kable ułożone w kanalizacji, tworzące funkcjonalnie całość techniczno-użytkową, utraciły charakter budowli w świetle przywołanych powyżej przepisów prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 roku, oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że stanowisko wyrażone przez Sąd w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w następujących wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2015 roku, sygn. I SA/Kr 1537/15, z dnia 29 października 2015 roku, sygn. I SA/Kr 1134/15, z dnia 3 czerwca 2015 roku, sygn. I SA/Kr 243/15, z dnia 11 maja 2015 roku, sygn. I SA/Kr 126/15, WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 roku, sygn. I SA/Łd 288/15, WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2015 roku, sygn. I SA/Rz 289/15, z dnia 8 grudnia 2015 roku, sygn. I SA/Rz 944/15, z dnia 15 grudnia 2015 roku, sygn. I SA/Rz 1013/15, WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2015 roku, sygn. I SA/Bk 297/15 i I SA/Bk 277/15, z dnia 7 października 2015 roku, sygn. I SA/Bk 261/15, z dnia 6 października 2015 roku, sygn. I SA/Bk 315/15 i I SA/Bk 296/15, z dnia 8 września 2015 roku I SA/Bk 263/15, I SA/Bk 239/15 i I SA/Bk 218/15. Nie okazał się również zasadny podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 122 i 187 § 1 o.p. Należy w tym miejscu podkreślić, że dla prawidłowego ustalenia przedmiotu jak i podstawy nie było konieczne, wbrew temu co sugerowała spółka, przeprowadzenie przez organ dowodu z oględzin. Z analizy postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji wynika, że O. S.A., wbrew wielokrotnym wezwaniom, nie przedstawiła wyciągu z ewidencji środków trwałych. Skarżąca nadesłała natomiast zestawienie obiektów na płycie CD, przerzucając na organ konieczność wyodrębnienia przedmiotów opodatkowania. Mimo to organ dokonał rzetelnej analizy uzyskanych od spółki materiałów i w ten sposób w pełni prawidłowo ustalił zarówno przedmiot, jak podstawę opodatkowania, czego skarżąca nie była w stanie skutecznie zakwestionować. W tym miejscu należy przypomnieć, że w postępowaniu podatkowym kładzie się nacisk na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2015 roku, sygn. I SA/Kr 1973/14). Nie można zatem przypisywać organom podatkowym nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik, a z faktów, na które się podatnik powołuje, to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 kwietnia 2011 roku, sygn. I SA/Bk 106/11). Wreszcie należy mieć na względzie okoliczność, że wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. W przypadku budowli sposób ustalenia podstawy opodatkowania wymaga szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może być zastąpiona przez organ podatkowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 maja 2013 roku, sygn. I SA/Bd 218/13). Nie można tracić również z pola widzenia, że spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się nie do kwestii prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, ale w istocie do jego oceny prawnej. Podkreślić zatem jeszcze raz należy, że mimo biernej postawy skarżącej organ I instancji zebrał wystarczające dowody dla prawidłowego ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, cały materiał dowodowy zgromadzony w tym zakresie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zaś przeprowadzona ocena dowodów nie nosiła znamion dowolności. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł, stosownie do art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.