III SA/Kr 555/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 25 lutego 2025 r.; nr MW-V.3160.1.57.2024.SDW w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Przedmiotem skargi A. M. (dalej: "skarżący") było postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z 25 lutego 2025 r. (znak MW-V.3160.1.57.2024.SDW) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości w Krakowie z 5 grudnia 2024 r. (znak ZN.427.1.57.2023) o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1.1. Decyzją z 31 sierpnia 2023 r. (nr RPOWM.MCP.24/23/01/D) Dyrektor Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości – Instytucja Pośrednicząca Regionalnego Małopolskiego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 (dalej: Dyrektor MCP) zobowiązał beneficjenta A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. M. R. (NIP: [...], REGON: [...]) do zwrotu środków w łącznej kwocie 284 510,04 zł wraz z należnymi odsetkami. W sentencji tej decyzji zawarte zostało niepoprawne oznaczenie numerów NIP i REGON skarżącego. Z decyzji tej jednocześnie wynika (punkt 1.1. uzasadnienia; k. 2 i nast.), że 8 października 2019 r. pomiędzy Instytucją Pośredniczącą Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, a A. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą A. M. R. została zawarta umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pod nazwą "Realizacja przez firmę R. projektu B+R wraz z wdrożeniem innowacyjnego produktu". Umowa ta została następnie zmieniona aneksem z 2 lutego 2022 r. W wykonaniu tej umowy skarżącemu, jako beneficjentowi środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przekazane zostało, w czterech ratach, dofinansowanie na pokrycie wydatków związanych z realizacją projektu, w kwocie wyżej wskazanej. Z decyzji tej wynika także, iż skarżący w toku postępowania dotyczącego zwrotu wypłaconych mu środków z funduszy europejskich z tytułu realizacji projektu, przekładał organowi szereg pism i dokumentów na poparcie stanowiska o braku podstaw do orzeczenia zwrotu otrzymanych środków pieniężnych. 1.2. W odwołaniu od decyzji nakazującej skarżącemu zwrot środków podniósł on m.in. zarzut nieprawidłowego oznaczenia w niej beneficjenta, tj. wadliwego podania jego numeru NIP i REGON, które nie odnoszą się do strony umowy o dofinansowanie. Jak wskazywał, prawidłowe oznaczenie beneficjenta to: NIP: [...], REGON: [...]. 1.3. Zarząd Województwa Małopolskiego decyzją z 5 marca 2024 r. (znak MW-V-3160.1.34.2023.JKW) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora MCP w Krakowie z 31 sierpnia 2023 r. Identyfikując stronę postępowania, organ odwoławczy wskazał "A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. M. R., NIP: [...], REGON: [...] – beneficjenta projektu pod nazwą.: Realizacja przez firmę R. projektu B+R wraz z wdrożeniem innowacyjnego produktu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa 1 Gospodarka Wiedzy, Działanie 1.2 Badania i innowacje w przedsiębiorstwach, Poddziałanie 1.2.1 Projekty badawczo-rozwojowe przedsiębiorstw." Zagadnienie dotyczące podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu wadliwości decyzji organu I instancji w zakresie niepoprawnego (co do numerów NIP i REGON) oznaczenia strony postępowania, było przedmiotem ocen i rozważań organu odwoławczego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Na stronach 43-44 organ odwoławczy wskazał, iż jest to oczywisty błąd i możliwa jest jego naprawa w trybie sprostowania (art. 113 par. 1 k.p.a.), przy czym organ II instancji powołał w tym względzie uzupełniająco wyrok NSA z 8.10.1992 r. (sygn. akt III SA 1115/92) dopuszczający możliwość prostowania decyzji organu I instancji także przez organ odwoławczy. 1.4. Wyżej wskazana decyzja jest przedmiotem skargi do WSA w Krakowie zarejestrowanej pod sygnatura III SA/Kr 790/24, a postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem z dnia 20 czerwca 2025 r. 2. Dyrektor MCP postanowieniem z 5 grudnia 2024 r., wydanym na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. orzekł o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z 31 sierpnia 2023 r. w zakresie numerów NIP i REGON strony, w ten sposób, że na str. 1 decyzji w zakresie numerów NIP i REGON beneficjenta A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. M. R., zamiast: NIP: [...] i REGON: [...] winno być: NIP: [...], REGON: [...]. Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że w związku z rozpatrywaniem dużej ilości materiału dowodowego w ramach prac redaktorskich nad treścią decyzji, omyłkowo zawarto niewłaściwe dane identyfikacyjne we wskazanym zakresie podnosząc jednocześnie, że w umowie o dofinansowanie, nad podstawie której beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu, NIP i REGON skarżącego zostały wskazane prawidłowo. Organ podkreślił również, że poza numerami NIP i REGON, przedmiotowa decyzja zawiera w swej treści inne elementy, w tym nazwę firmy beneficjenta oraz precyzyjne wskazanie numeru umowy o dofinansowanie projektu, które jednoznacznie wskazują i identyfikują stronę. Wobec powyższego organ I instancji uznał w.w. błąd za oczywistą omyłkę, która może być sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a.. 3. Dnia 12 grudnia 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora MCP w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W treści zażalenia skarżący zakwestionował kwalifikację popełnionego błędu jako oczywistej omyłki pisarskiej wskazując, że znajdujące się w pierwotnej treści decyzji numery NIP i REGON odnoszą się do innego przedsiębiorcy o tym samym imieniu i nazwisku. W ocenie skarżącego, tego rodzaju błąd nie podlegał sprostowaniu w drodze postanowienia. Skarżący w ponagleniu na bezczynność organu i przewlekłość prowadzonego postępowania z dnia 30 stycznia 2025 r. – uznanego dnia 11 lutego 2025 r. przez Zarząd Województwa Małopolskiego za niezasadne – i piśmie z 14 lutego 2025 r. podtrzymywał swoje stanowisko wskazując, że przedłużenie terminu rozpatrzenia sprawy i jej stopień skomplikowania uniemożliwiają zakwalifikowanie błędu popełnionego przez Dyrektora MCP za oczywistą omyłkę pisarską. 4. Zarząd Województwa Małopolskiego postanowieniem z 25 lutego 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przypomniał, że w ramach postępowania odwoławczego od decyzji Dyrektora MCP z 31 sierpnia 2023 r. (zakończonego wydaną 5 marca 2024 r. decyzją Zarządu Województwa Małopolskiego) rozpatrywana była też kwestia zawarcia w treści tej decyzji niewłaściwych danych identyfikacyjnych skarżącego w zakresie numerów NIP i REGON. W uzasadnieniu decyzji Zarząd Województwa Małopolskiego stwierdził, że wystąpienie wskazanego błędu jest bezsporne i opowiedział się za stanowiskiem, że wadliwe oznaczenie numerów NIP i REGON stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która może podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy przy wydawaniu ówczesnego rozstrzygnięcia wskazywał, że zaistniałe uchybienie nie wpłynęło na prawidłowość wydanej decyzji w zakresie stwierdzonej nieprawidłowości, a w konsekwencji zobowiązania skarżącego do zwrotu dofinansowania. Następnie, organ odwoławczy zaprezentował rozumienie pojęcia "oczywistej omyłki" w rozumieniu art. 113 par. 1 k.p.a. podnosząc m.in., że jest to przypadek, gdy w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie. Są to omyłki, które w sposób niebudzący żadnych wątpliwości jednoznacznie wskazują na ich oczywistość. Organ II instancji uznał, że błąd w sentencji decyzji z 31 sierpnia 2023 r. dotyczący mylnego wskazania numerów NIP i REGON stanowi oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu. Organ wskazał, że błąd w decyzji polegający na wadliwym wskazaniu nr NIP i REGON skarżącego nie mógł skutkować brakiem w ogóle oznaczenia strony i adresata decyzji administracyjnej, a to – w ocenie organu – wskazuje, że przedmiotowe uchybienie nie miało charakteru istotnego. Wada ta dotyczyła jedynie aspektu formalnego (co do NIP i REGON). Organ wskazał, że Instytucja Pośrednicząca wyraźnie określiła w sentencji decyzji, że do zwrotu środków zobowiązuje A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. M. R. Niezależnie więc od wadliwie wskazanego nr NIP i REGON, w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej figuruje tylko jedna osoba o tym imieniu i nazwisku, która prowadzi działalność gospodarczą pod wskazaną firmą. Popełniony błąd nie wpływał więc na faktyczną identyfikację adresata decyzji. Oznaczenie bowiem adresata musi nastąpić w sposób pozwalający go zindywidualizować, a w spornej decyzji ten aspekt został dokonany na tyle szczegółowo (podanie firmy beneficjenta), że mimo błędnych numerów NIP i REGON, określenie adresata było w pełni jasne. W ocenie organu, nawet brak wskazania powyższych numerów, pozwoliłby na określenie adresata decyzji i strony postępowania, z uwagi na inne identyfikujące informacje, a także podpisaną umowę o dofinansowanie i wskazane tam dane beneficjenta. Zarząd Województwa Małopolskiego nie przychylił się do stanowiska Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, który pismem z 19 grudnia 2024 r. zgłosił swój udział do postępowania, a który akcentował, że jakiekolwiek nieprawidłowości w oznaczeniu adresata decyzji winny skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu. Organ podał, że art. 113 par. 1 k.p.a. dopuszcza możliwość prostowania każdego elementu rozstrzygnięcia, także w zakresie adresata aktu. Kluczowa jest w tym względzie oczywistość błędu oraz brak merytorycznego wpływu na rozstrzygnięcie. Organ przywołał wyrok NSA z 20.032008 r. (sygn. akt II OSK 258/07) w którym podano, że błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty urodzenia oraz miejsca zamieszkania, nie mogą być zaliczone do błędów i omyłek istotnych. Przywołano także wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 22 czerwca 2017 r. (sygn. akt III AUa 596/16), gdzie wskazano, że nieprawidłowy NIP i REGON – nie stanowi błędów istotnych, które pozbawiałyby decyzję przymiotu aktu administracyjnego. W wyroku tym zwrócono uwagę na czynny udział strony w postępowaniu kontrolnym i sądowym, co pozwala zidentyfikować stronę postępowania. Zdaniem organu, błędny numer NIP i REGON beneficjenta jest wadą techniczną i nieistotną i nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Popełniona omyłka była widoczna w treści decyzji, a zatem łatwo dostrzegalna i jej wyeliminowanie nie wymagało przeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego. Istnieje pełna spójność rozstrzygnięcia z materiałem dowodowym sprawy oraz obszernym uzasadnieniem decyzji sporządzonym przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. M. R. był stroną umowy o dofinansowanie projektu pod nazwą " [...]". Zarówno ta umowa, jak i pozostała dokumentacja projektu prawidłowo i precyzyjnie identyfikowała beneficjenta, wskazując jego dane, w tym nazwę, adres prowadzonej działalności, NIP oraz REGON. Podkreślono, że w postępowaniu o zwrot dofinansowania skarżący działał z pełnym zaangażowaniem – składał pisma, wyjaśnienia, odbierał korespondencję. Całość podejmowanych przez organ czynności – odzwierciedla treść uzasadnienia decyzji, gdzie nie może być mowy co do identyfikacji beneficjenta. Porównując treść uzasadnienia decyzji z jej sentencją, nie ulegało w ocenie organu wątpliwości, że beneficjentem – zobowiązanym do zwrotu środków jest skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. M. R. z siedzibą przy ul. S. [...] w K. W tym kontekście można więc mówić o oczywistości omyłki, gdzie organ I instancji wskutek przeoczenia wskazał NIP i REGON innego podmiotu figurującego w CEDIG. Istotne jest, że mimo tożsamego imienia i nazwiska osoby prowadzącej działalność gospodarczą, różniła się sama firma działalności beneficjenta. Nie można więc twierdzić, że wskutek błędnego numeru NIP i REGON w sentencji, decyzja skierowana została do podmiotu, który nie był stroną postępowania i adresatem decyzji. Organ wskazał na wyrok NSA z 4 lipca 2017 r. (sygn. akt II OSK 2735/15) gdzie wyrażono stanowisko, że jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony, a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do zastosowania sankcji nieważności. W odniesieniu do zarzutów Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (pismo z 19 grudnia 2024 r.) organ wyjaśnił, że na oczywistość omyłki nie może wpływać moment ani termin jej dostrzeżenia, bowiem organ może prostować omyłki z urzędu lub na wniosek bez ograniczeń czasowych. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisane wyżej postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez pominięcie i niewprowadzenie w poczet materiału dowodowego dowodów przedstawionych przez stronę w toku postępowania; b) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności przez brak weryfikacji okoliczności wskazanych przez stronę; c) naruszenie art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. z uwagi na brak wszechstronnego i obiektywnego zbadania wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym przedstawionych przez stronę oraz dokonanie ich dowolnej, subiektywnej oceny; d) naruszenie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez uznanie, że nieprawidłowe oznaczenie strony poprzez wskazanie błędnych danych identyfikacyjnych, tj. wadliwego numeru NIP i REGON, które nie odnoszą się do strony umowy o dofinansowanie, to jedynie oczywista omyłka pisarska, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, a jednocześnie będącego beneficjentem pomocy publicznej w ramach innych programów pomocowych (a zatem potencjalnie mogącego być stroną); e) naruszenie art. 12 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, tj. jedynie pobieżne prowadzenie sprawy oraz niezasadnie długi czas jej trwania; f) naruszenie art. 156 § 1 pkt 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz nieprawidłowe utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia I instancji, co było skutkiem uznania, że wadliwe oznaczenie strony w decyzji Dyrektora MCP jest oczywistą omyłką pisarską, podczas gdy została ona skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; g) naruszenie art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organów niezgodnie z zasadą legalizmu, wykraczając poza granice prawa, określonych zadań i kompetencji. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonych aktów oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi i w piśmie z 17 czerwca 2025 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że błąd dotyczący oznaczenia numerów NIP i REGON nie może stanowić oczywistej omyłki pisarskiej podlegającej sprostowaniu w drodze postanowienia. Skarżący wskazał na wagę powyższych danych w kontekście identyfikacji przedsiębiorcy na gruncie regulacji prawnych odnoszących się do działalności gospodarczej, takich jak ustawa z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, ustawa o przeciwdziałaniu terroryzmowi. W ocenie skarżącego, nie jest możliwa identyfikacja strony decyzji przez wskazanie okoliczności przedmiotowych, tj. numeru umowy dofinansowania. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że pod pierwotnie przytoczonymi numerami NIP i REGON działa inny przedsiębiorca o tym samym imieniu i nazwisku, który również był beneficjentem dotacji ze środków UE, a zatem potencjalnie mógłby być stroną przedmiotowego postępowania. Ponadto skarżący wskazał, że decyzja organu I instancji została skierowana na adres, który nie jest głównym miejscem wykonywanej działalności. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności uniemożliwiają stwierdzenie, że organ I instancji dokonał prawidłowej, tj. jasnej i precyzyjnej identyfikacji strony postępowania i adresata decyzji, a zatem uchybienie miało charakter istotny i nie mogło być sprostowanie w drodze postanowienia. W zakresie naruszeń postępowania dowodowego skarżący stwierdził, że organ odwoławczy w toku postępowania nie odniósł się do wszystkich zgromadzonych dowodów. Skarżący podniósł, że 23 stycznia 2025 r. otrzymał pismo od organu odwoławczego wskazujące na to, że termin do załatwienia sprawy został wydłużony do 28 lutego 2025 r. ze względu na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, co wykluczałoby uznanie przedmiotowego błędu za omyłkę pisarską. 6. Zarząd Województwa Małopolskiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ze względu na bezpodstawność zarzutów. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nadaje nadmierną rangę omyłkowo wpisanym numerom NIP i REGON, popierając swoje stanowisko argumentacją odnoszącą się do regulacji dotyczących działalności gospodarczej, która nie znalazła zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Organ podniósł, że całokształt okoliczności ustalonych w sprawie nie budzi wątpliwości, co do tego, kto był stroną postępowania i adresatem decyzji. Zarząd Województwa Małopolskiego nie podzielił również stanowiska, by czas przeznaczony na rozpoznanie zażalenia rzutować miałby na wynik przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi wskazano, że zarzuty dotyczące nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego są irrelewantne dla meritum sprawy. 7. Pismem z 3 lipca 2025 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wstąpił do postępowania sądowego. Wskazał, że poza skarżącym występuje druga osoba o takim samym imieniu i nazwisku, której NIP i REGON organ użył w decyzji. Według Rzecznika – błąd taki wskazuje, że decyzja została skierowana do podmiotu, który nie był beneficjentem. Poprzez sprostowanie doszło do merytorycznej modyfikacji decyzji i skierowaniu jej do innego, niż pierwotnie podmiotu. Popełniony przez organ błąd nie był widoczny "gołym okiem", bo o tej wadliwości poinformował organ sam skarżący w odwołaniu od niekorzystnej dla niego decyzji. Weryfikacja błędu wymagała sięgnięcia przez organ do CEDIG-u, co oznacza, że nie był to błąd łatwo dostrzegalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 8. Skarga podlegała oddaleniu. 9. Na wstępie należy zauważyć, że sąd, wbrew oczekiwaniom skarżącego, rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot skargi, tj. zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Rozpoznanie zaś sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie cytowanego wyżej przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyroki NSA z: 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17; z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1121/20; z 16 lutego 2021 r., sygn. akt III FSK 2430/21; z 15 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1673/21; z 15 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 2403/21). 10. Spór w niniejszej sprawie dotyczył kwalifikacji błędu - zaistniałego w decyzji organu I instancji z 31 sierpnia 2023 r., a polegającego na podaniu w sentencji tej decyzji nieprawidłowych numerów NIP i REGON strony postępowania administracyjnego i adresata tego aktu - jako oczywistej omyłki pisarskiej możliwej do sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. 11. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Postanowienie wydane w tym trybie jest zaskarżalne w drodze zażalenia (art. 113 § 3 k.p.a.). 12.1. Pojęcie "oczywistej omyłki" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Przyjmować jednak należy, że ustalenie znaczenia tego terminu winno następować w nawiązaniu do języka potocznego (wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1746/18). Oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widoczne i niezgodne z zamierzonym niewłaściwe użycie wyrazu, cyfr. Oczywistymi omyłkami są omyłki łatwo dostrzegalne, tj. widoczne, niebudzące wątpliwości wadliwe użycie słów, cyfr, wbrew zamierzeniom organu administracji publicznej. 12.2. Jak trafnie wskazywał WSA w Warszawie w wyroku z 27 kwietnia 2016 r.,(sygn. akt VI SA/Wa 522/16) "Oczywistość błędu, czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub z akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek". 12.3. Z perspektywy kontrolowanego obecnie przypadku przywołać trzeba pogląd, wywiedziony przez NSA w przywołanym już wyżej wyroku z 28 kwietnia 2022 r., w którym zwrócono uwagę, że w odniesieniu do oznaczenia strony w decyzji administracyjnej, w kontekście wadliwości powodującej nieważność decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (tj. skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie - co zarzucał zarówno skarżący, jak i Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców) ocena dotycząca możliwości stosowania art. 113 § 1 k.p.a. uzależniona jest od tego, czy decyzja została skierowana do podmiotu legitymowanego. NSA akcentował, że przy ocenie tej należy uwzględnić sytuację, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec podmiotu, który uznać można za stronę tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji (zob. wyroki NSA z: 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 350/06; 14 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1720/12; 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2735/15). Dalej NSA wywodził, że zasadniczo istotne jest to, czy z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne prowadzone było wobec jednostki mającej w danej sprawie interes prawny, a jedynie w wyniku oczywistej omyłki nastąpiło błędne oznaczenie strony w decyzji, czy też postępowanie administracyjne prowadzone było wobec jednostki niemającej w danej sprawie interesu prawnego (por. wyroki NSA z: 8 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 795/21; 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 892/11). Zastosowanie trybu rektyfikacji, przewidzianego w art. 113 § 1 k.p.a. do sytuacji, gdy podmiot nie ma interesu prawnego, prowadziłoby do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji i dlatego w tym przypadku niezbędne jest stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3730/19). Jak dobitnie wyjaśnił NSA w wyroku z 20 listopada 2007 r. (sygn. akt I OSK 1555/06) od kwalifikowanego naruszenia przepisów skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną, należy odróżnić naruszenie przepisów prawa nieistotne, do którego należy zaliczyć oczywiście omyłkowe oznaczenie strony. Wystąpi tego rodzaju naruszenie, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest wobec jednostki, która w myśl art. 28 w związku z art. 29 k.p.a. jest stroną, a jedynie w decyzji określono ją wadliwie (art. 107 § 1 tego kodeksu). 12.4. Podsumowując prezentację powyższych poglądów wyrażanych na tle art. 113 par. 1 k.p.a. należy wskazać, że błędne oznaczenie strony w decyzji administracyjnej może być uznane za oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu, jeżeli z materiału dowodowego sprawy wynika, że całe postępowanie administracyjne było prowadzone wobec podmiotu, który był stroną w sprawie, a omyłka nie miała wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji. Mówiąc inaczej, jeżeli z uwarunkowań konkretnej sprawy wynika zamiar organu ustalenia w wydanej decyzji sytuacji prawnej konkretnej osoby (podmiotu), to omyłki popełnione przy identyfikacji (precyzowaniu) tegoż podmiotu – nie wpływają na ważność takiej decyzji i mogą być usuwane w trybie art. 113 par. 1 k.p.a. 13. Uwzględniając ogół okoliczności kontrolowanej sprawy Sąd podzielił wyrażoną przez organ I-ej, jak i II-ej instancji ocenę, że nieprawidłowe oznaczenie skarżącego w zakresie jedynie wskazania numerów NIP i REGON w treści sentencji decyzji o zwrocie dofinansowania z 31 sierpnia 2023 r. - stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 par. 1 k.p.a. Za takim stanowiskiem przemawiają bowiem cechy popełnionego błędu – zawarcie w treści decyzji nieprawidłowych numerów NIP i REGON jest łatwo dostrzegalne, a przede wszystkim także – łatwo weryfikowalne, zaś skorygowanie zaistniałej wadliwości nie wymagało przeprowadzenia dodatkowych, skomplikowanych ustaleń, czy wyjaśnień. Sprostowanie spornej omyłki nie doprowadziło też do zmiany merytorycznej decyzji wydanej w sprawie, ani do ponownego odmiennego od pierwotnego rozstrzygnięcia tej sprawy. Zaznaczyć należy, że z perspektywy poprawnej (należytej) identyfikacji strony postępowania administracyjnego będącej osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, wystarczające jest wskazanie jej imienia i nazwiska oraz ewentualnego, dodatkowego oznaczenia indywidualizującego "prowadząca działalność gospodarczą pod firmą". Mając to na względzie, w uwarunkowaniach kontrolowanej sprawy, Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego i Rzecznika o wyjątkowo szczególnej wadze dla właściwej identyfikacji strony, oznaczenia numerów NIP i REGON, skoro są to elementy jedynie pomocnicze i uzupełniające względem zasadniczego sposobu, w jaki należy oznaczyć adresata decyzji. W stanie sprawy objętej decyzją podlegającą sprostowaniu dostrzec trzeba, że całokształt jej okoliczności pozwala jednoznacznie ustalić, jaki podmiot był stroną tego postępowania. Już sama treść decyzji z 31 sierpnia 2023 r. naprowadza na szereg danych poprawnie indywidualizujących stronę, takich jak oznaczenie imienia i nazwiska (A. M.), konkretnie wskazana firma tej osoby fizycznej (R.), jak też numer umowy o dofinansowanie, w oparciu o którą skarżący uzyskał środki z funduszy UE. Już choćby z powyższego, nie można zasadnie przyjmować, że oceniany błąd organu (dot. numeru NIP i REGON) miał charakter istotny, a więc, w tym kontekście, skutkujący niemożnością jasnej i precyzyjnej identyfikacji adresata decyzji (strony postępowania). Z perspektywy kontrolowanego przypadku istotne znaczenie ma też to, że z akt administracyjnych sprawy, w której wydana została decyzja podlegająca sprostowaniu (prowadzonej przez Sąd pod sygn. akt III SA/Kr 790/24) – kategorycznie wynika szerokie zaangażowanie właśnie skarżącego, a nie innego podmiotu, w prezentację argumentów przeciwko nakazaniu zwrotu uzyskanego dofinansowania projektu. Ogół dowodów, okoliczności i faktów istotnych w tamtej sprawie (np. dysponowanie ofertą na budowę hali, zawiadomienie z Urzędu Patentowego datowane na 27.07.2021 r., rysunki obrazujące wyniki prowadzonych prac B+R, itp.) – mógł być w dyspozycji i wiedzy tylko skarżącego, będącego stroną tamtego postępowania, nie zaś innego podmiotu o tożsamym imieniu i nazwisku. Szereg zatem, przykładowo wyżej wskazanych danych i okoliczności - indywidualizuje skarżącego jako stronę postępowania o zwrot uzyskanego dofinansowania. Jasno wynika to zarówno z uzasadniania spornej decyzji, jak też z akt administracyjnych, co w oczywisty sposób przeczy stanowisku skargi o możliwym skierowaniu decyzji do podmiotu niebędącego stroną w tamtym postępowaniu z uwagi na niepoprawne podanie numeru NIP i REGON. Wskazywana zatem przez skarżącego okoliczność występowania innej osoby mogącej być (z uwagi na umieszczenie przez organ w decyzji jej numeru NIP i REGON) potencjalnie beneficjentem dofinansowania, nie może prowadzić do wniosku, że to tamta osoba mogłaby w ogóle stać się także adresatem przedmiotowej decyzji, gdy nie potwierdzają tego żadne inne ustalenia, okoliczności i fakty występujące w sprawie. Ponadto, akcentowany przez skarżącego fakt, że ten inny podmiot, o tożsamym do skarżącego imieniu i nazwisku oraz podanym przez organ numerze NIP i REGON znajduje się w bazach danych, z których mógł korzystać organ I instancji (baza podmiotów otrzymujących wsparcie z funduszy UE) przemawia właśnie za technicznym i redakcyjnym charakterem popełnionego błędu, który polegał jedynie na zamianie wskazanych numerów, a więc tylko niektórych (spośród licznych) danych identyfikujących stronę. Reasumując powyższe, w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji – nie ulegało wątpliwości to, jaki podmiot był stroną postępowania o zwrot dofinansowania. Nie budziło żadnych wątpliwości, kto i na jaki cel uzyskał dofinasowanie oraz kto – w ocenie organu – winien otrzymane środki zwrócić z uwagi na przypisywane skarżącemu uchybienia w realizacji projektu. Tym samym nie było też wątpliwości co do podmiotu mającego status strony w tej sprawie, a więc osoby do której adresowa (kierowana) była decyzja (nota bene odebrana właśnie przez skarżącego i przez niego kwestionowana w toku instancji oraz w ramach skargi do sądu administracyjnego). Przez cały okres postępowania, to właśnie skarżący przejawiał aktywność w powyższym postępowaniu. Przywołane okoliczności, odniesione do prezentowanych na wstępie poglądów i stanowisk sądów administracyjnych, obejmujących wykładnię pojęcia "oczywistej omyłki" zawartej w decyzji administracyjnej i dopuszczalności stosowania instytucji sprostowania decyzji nakazywały więc stwierdzić, że popełniony przez organ błąd w zakresie niektórych elementów indywidualizujących skarżącego (stronę prowadzonego postępowania) – ma charakter błędu, o którym mowa w art. 113 par. 1 k.p.a. Zidentyfikowanie bowiem skarżącego, zarówno w wydanej decyzji (sentencji i uzasadnieniu), jak i w oparciu o treść akt sprawy – jest na tyle jednoznaczne, że nie wywołuje żadnych wątpliwości, co do rzeczywistego podmiotu, będącego stroną postępowania i adresatem wydanej przez organ decyzji. Z uwagi na przedstawione wyżej rozważania podkreślić więc trzeba, że samo sprostowanie przez organ numerów NIP i REGON, nie rzutowało na zmianę podmiotu będącego adresatem nałożonego przez organ obowiązku. Sprostowanie pozostawało neutralne także dla przedmiotu sprawy, w której wydana została przez organ I instancji decyzja z 31 sierpnia 2023 r. (zwrot dofinansowania), jak też dla samego rozstrzygnięcia (nakaz zwrotu uzyskanych środków pieniężnych). Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego, że termin rozpatrzenia zażalenia skarżącego pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę prawidłowości kwalifikacji uchybienia jako oczywistej omyłki pisarskiej. Termin rozpatrzenia zażalenia nie pozostaje bowiem w żadnym merytorycznym związku z przedmiotem (istotą) tej sprawy. Skoro, z uwagi na ogół uwarunkowań ocenianego przypadku dopuszczalne i zasadne było sprostowanie, jako oczywistej omyłki pisarskiej, nieprawidłowego oznaczenia numerów NIP i REGON skarżącego zawartych w sentencji decyzji z 31 sierpnia 2023 r. w trybie przewidzianym przez art. 113 § 1 k.p.a., to uznać należało, że kontrolowane postanowienie nie naruszało prawa. Przedstawione rozważania stanowią ustosunkowanie się do zarzutów skargi oraz argumentów podniesionych przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców w złożonym piśmie procesowym, których to zarzutów i argumentów Sąd w całości nie podzielił. Uzupełniająco należy dodać, że wynikające z określonych regulacji prawnych (np. z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, z Prawa przedsiębiorców, czy też z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) możliwości dookreślenia przedsiębiorcy w kontaktach z organem administracji poprzez żądanie podania numeru NIP – nie mają znaczenia z perspektywy ocen czynionych w tej sprawie, dla której miarodajne kwestie przedstawione zostały na wstępie uzasadnienia. 14. Z uwagi na powyższe, Sąd skargę oddalił. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 p.p.s.a.