III SA/Łd 403/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R W o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia[...] r. Starosta[...] na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 155 z późn. zm.) orzekł o zatrzymaniu R W prawa jazdy kategorii B "do czasu 3 miesiące" i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę wydania tej decyzji stanowiła informacja z Komendy Powiatowej Policji w Z o przekroczeniu przez skarżącego w dniu 11 lutego 2016 r. dozwolonej prędkości w obszarze zabudowanym o 58 km/h. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S uchyliło zaskarżoną decyzję z całości i orzekło o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B na okres 3 miesięcy od 11 lutego 2016 r. do 11 maja 2016 r. (włącznie) oraz nadało decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł m.in. o "zawieszenie wykonania powyższej decyzji do czasu ponownego rozstrzygnięcia przez organ" w sprawie z uwagi na negatywne skutki, jakie ponosi w związku z zatrzymaniem dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że sformułowany w skardze wniosek o "zawieszenie wykonania powyższej decyzji do czasu ponownego rozstrzygnięcia przez organ" zakwalifikować należało jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Intencją skarżącego niewątpliwie jest wstrzymanie na czas trwania postępowania przed sądem skutków związanych z wykonalnością zaskarżonej decyzji. Te zaś może wstrzymać w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym zastosowanie przez sąd instytucji ochrony tymczasowej. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Zdaniem sądu wniosek skarżącego warunków tych nie spełnia. Skarżący nie przytoczył we wniosku żadnych konkretnych okoliczności, opisujących sytuację życiową czy majątkową, które mogłyby przemawiać za jego uwzględnieniem. Nie wykazał w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za wysoce niewystarczające uznać trzeba bardzo ogólne wskazanie przez skarżącego "na negatywne skutki", jakie ponosi w związku z zatrzymaniem prawa jazdy. W tej sytuacji nie jest w ogóle możliwa ocena potencjalnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania negatywnych dla skarżącego skutków, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sformułowane w skardze zarzuty, ich uzasadnienie, zmierzają do wykazania niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz wskazują na wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę jej wydania, lecz nie odnoszą się do przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. W orzecznictwie wskazuje się, że wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową, która nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, ale służy zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ocena, czy decyzja jest, czy nie jest legalna (zgodna z prawem), zostanie przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji w postępowaniu ze skargi skarżącego, a nie w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd administracyjny, rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada tej kwestii. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. upoważnia sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. Ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 czerwca 2005 r., II OZ 513/05; z dnia 6 lutego 2008 r., I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008 r., I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008 r., I OZ 493/08; z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 386/08; z dnia 13 czerwca 2008 r., I OZ 410/08; z dnia 26 maja 2015 r., II GZ 229/15 i z dnia 10 czerwca 2015 r., II GZ 262/15). Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. k.p.