II SAB/Ol 58/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K., K.P., A.W., E.W. i Z.Z. na bezczynność Rady Powiatu w O. w rozpoznaniu projektu uchwały w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia Starosty O. postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącym 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. P.K., K.P., A.W, E.W. i Z.Z. (dalej: skarżący) wnieśli skargę na bezczynność Rady Powiatu w O. (dalej: rada), zarzucając radzie zaniechanie rozpoznania wniesionego przez radnych projektu uchwały w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia Starosty O., mimo prawidłowego złożenia projektu i upływu czasu uzasadniającego podjęcie czynności przez radę. Podali, że 29 września 2025 r. grupa radnych Powiatu O. złożyła projekt uchwały w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia starosty. Projekt ten został ujęty w porządku obrad XIV sesji nadzwyczajnej rady powiatu 23 października 2025 r., a następnie, w toku tej sesji, został zdjęty z porządku obrad. Projekt ten nie został skierowany do komisji i nie podjęto żadnych czynności zmierzających do jego rozpoznania, mimo że 27 listopada i 22 grudnia 2025 r. odbyły się zwyczajne sesje rady. Do dnia wniesienia skargi projekt uchwały pozostawał nierozpoznany, a procedura uchwałodawcza nie została zakończona w żadnej formie. Skarżący zarzucili, że powyższe narusza m.in. art. 12 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684, dalej: "u.s.p.") w związku z § 18 ust. 7 i § 24 statutu rady powiatu. W odpowiedzi na skargę rada powiatu wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Przyznała, że przedmiotowy projekt został wprowadzony do porządku obrad sesji nadzwyczajnej 23 października 2025 r., a następie zdjęty z porządku obrad. Podkreśliła, że zgodnie z art. 15 ust. 2 u.s.p. zmiana porządku obrad należy do kompetencji rady i decyzja ta zapada w drodze głosowania. Oznacza to, że rada odniosła się do projektu i wyraziła wolę nieprocedowania go na tej sesji. Nie zaistniało więc zaniechanie ani milczenie organu, lecz wyraźne rozstrzygnięcie w zakresie dalszego procedowania projektu. Rada wywiodła, że w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. nie można domagać się, aby sąd administracyjny zobowiązał organ powiatu do dokonania określonych czynności na wzór art. 149 § 1 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje, że ma zastosowanie tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Zauważyła, że uchwała w sprawie wynagrodzenia starosty została podjęta 6 maja 2024 r., zatem nie zachodzi przypadek bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wyjaśnić, że art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) nie może stanowić podstawy prawej do wniesienia przedmiotowej skargi. Zgodnie bowiem z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a. W punktach tych wymieniono: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863) (pkt 4), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego (pkt 4a). Dodać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. można więc zaskarżyć bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach, w których wydawane są ww. akty. Brak działania w sprawach innego rodzaju może być poddany kontroli sądów administracyjnych na podstawie przepisów szczególnych, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takie uprawnienie zawarte zostało w art. 88 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684, dalej: "u.s.p."). Zgodnie z art. 88 ust. 1 u.s.p. przepisy art. 87 stosuje się odpowiednio, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W art. 87 ust. 1 u.s.p. przewidziano, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W razie wniesienia skargi w oparciu o art. 88 ust. 1 u.s.p., legitymację do jej wniesienia należy więc oceniać tak, jak ma to miejsce w przypadku skarg wnoszonych na podstawie art. 87 u.s.p. Oznacza to, że dopuszczalność wniesienia skargi na m.in. niewykonywanie czynności nakazanych prawem, jest uwarunkowana wykazaniem, że prowadzi to do naruszenia interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę. Innymi słowy podmiot, który skarży w trybie art. 88 ust. 1 u.s.p. niewykonywanie przez organ powiatu czynności nakazanych prawem, musi legitymować się interesem prawnym lub uprawnieniem, które zostały naruszone zaniechaniem organu powiatu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przytoczyć w tym przedmiocie należy rozważania poczynione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 czerwca 2011 r. sygn. II GSK 662/10 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie wskazano m.in., że interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu, przy czym interes prawny musi dotyczyć go bezpośrednio. W wyroku z 9 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 87/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o tym, czy jednostka ma w sprawie ze skargi na podstawie art. 87 u.s.p. interes prawny, przesądzają przepisy prawa administracyjnego (ustrojowe, materialnoprawne, procesowe). Przepis tej gałęzi prawa musi ustanawiać interes prawny jednostki w tym znaczeniu, że na jego podstawie organ administracji publicznej kształtuje prawa lub obowiązki jednostki o charakterze publicznoprawnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia prawdopodobnego związku funkcjonalnego o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. uchwały organu powiatu) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, Samorząd Terytorialny 2003, Nr 10; zob. też wyrok NSA z 7.11.2025 r., I GSK 839/2 5). Istotne również jest, że w art. 88 ust. 1 u.s.p. nie zawarto określenia "bezczynność", która może być przedmiotem skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., lecz ustawodawca posłużył się zwrotem "nie wykonuje czynności nakazanych prawem". Powyższe oznacza, że w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. nie można domagać się, aby sąd administracyjny zobowiązał organ powiatu do dokonania określonych czynności na wzór art. 149 § 1 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje, że ma zastosowanie do bezczynności, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. pozwala sądowi administracyjnemu na nakazanie organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko powiatu (art. 88 ust. 2 u.s.p.). Powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie pogląd, że w pojęciu "czynności nakazanych prawem" mieści się działalność uchwałodawcza organów samorządu terytorialnego "nakazana prawem" (zob. wyroki NSA z 4.11.2010 r. II OSK 1065/10, 19.03.2013 r. II OSK 1591/13, 8.04.2016 r. II OSK 2728/15, z 13.11.2019 r. II OSK 2639/19 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 7.02.2017 r. II SA/Ol 1336/16, postanowienie WSA z 15.04.2011 r. II SAB/Kr 24/11). Unormowanie to przede wszystkim wymaga istnienia wyraźnej normy prawnej, która wprost nakazywałaby radzie powiatu wydania uchwały określonej treści. NSA w postanowieniu z 30 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 2586/16 wyraźnie stwierdził, że skargę w powyższym trybie może wnieść osoba, która wywodzi, że z mocy prawa przysługuje jej uprawnienie do żądania określonego działania organu powiatu, odpowiadającego obowiązkowi tego organu, a zaskarżone zaniechanie organu dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej, narusza interes prawny lub uprawnienie danej osoby. Osobie przysługuje zatem uprawnienie do żądania określonego działania organu powiatu pod warunkiem, że istnieje norma nakazująca temu organowi podjęcie określonego działania. Przepis art. 88 ust. 1 u.s.p. wymaga więc ustalenia normy prawnej, która wprost nakazywałaby organowi powiatu podjęcie uchwały o określonej treści. Przy czym ustawodawca, przez redakcję art. 88 u.s.p. dał wyraz temu, że nie chodzi tu o czynności możliwe do podjęcia, lecz o czynności zawierające element obligatoryjności (zob. np. wyrok NSA z 24.04.2018 r. II OSK 2247/17, postanowienie z 8.04.2016 r. I OSK 2728/15 i powołane tam orzecznictwo). Zaznaczyć należy, że cytowane regulacje u.s.p. są zbieżne z treścią art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), na gruncie których ugruntowany jest pogląd, że osoba skarżąca w trybie art. 101a ust. 1 u.s.g. niewykonywanie przez organ gminy czynności nakazanych prawem musi legitymować się interesem prawnym lub uprawnieniem, które zostały naruszone zaniechaniem organu gminy (zob. m.in. wyroki NSA z 14.10.2025 r. III OSK 620/25, 21.01.2025 r. III OSK 2014/23; 5.07.2022 r., II OSK 2723/21, 5.03.2020 r. II OSK 1131/18, 19.12.2018 r. I OSK 1665/18; 19.10.2017 r. II GSK 1747/17; 23.05.2017 r. II OSK 2435/15). W piśmiennictwie zauważono, że uchwała (zarządzenie), o jakiej mowa w art. 101 u.s.g., powinna rozstrzygać o jakimś elemencie sytuacji materialnoprawnej adresatów, inaczej bowiem nie dochodzi do naruszenia interesów prawnych i uprawnień. Przyjmuje się, że do zakwalifikowania określonego aktu do zakresu objętego art. 101 u.s.g. konieczny jest element regulacyjny, zobowiązujący, zakazujący czy dozwalający, aby możliwe było oddziaływanie na interes prawny skarżącego (zob. postanowienie NSA z 13.02.2025 r. II OSK 2911/24). Dodać należy, że na tle art. 101 u.s.g. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, stwierdził, że art. 101 ust. 1 nie ma charakteru actio popularis, a podstawą zaskarżenia musi być niezgodność uchwały z prawem przy jednoczesnym naruszeniu przez tę uchwałę indywidualnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). Norma prawna może ustanawiać dla danego adresata obowiązek zwłaszcza, kiedy przewiduje dla niego jeden tylko sposób nakazywanego zachowania w danych okolicznościach. Obowiązek prawny sprowadza się zatem najczęściej do tego, że przepis prawa ustanawia nakaz lub zakaz określonego zachowania się (działania lub zaniechania). Niezastosowanie się do nakazu lub zakazu wyraźnie wskazanego w przepisie wytwarza stan niewypełnienia obowiązku uregulowanego przez prawo. Należy podkreślić, że obowiązek prawny zakłada brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku oraz przewiduje nakaz lub zakaz określonego postępowania. Nie można w konsekwencji żądać wykonania obowiązku prawnego bez wskazania normy prawnej określającej ten obowiązek. Osobie przysługuje zatem uprawnienie do żądania określonego działania organu powiatu pod warunkiem, że istnieje norma nakazująca temu organowi podjęcie określonego działania (wyrok NSA z 24.04.2018 r. II OSK 2247/17). Zawarta w art. 88 ust. 1 u.s.p. regulacja będzie miała zastosowanie, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Natomiast do uwzględnienia skargi opartej na tym przepisie niezbędnym będzie istnienie przepisu nakładającego na organy samorządu obowiązek uchwałodawczy i stwierdzenie związku przyczynowego między bezczynnością organu w wykonaniu tego obowiązku a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. W niniejszej sprawie należy więc przede wszystkim ustalić, czy istnieje przepis prawa nakazujący radzie powiatu podjęcie uchwały w przedmiocie zmiany wynagrodzenia starosty. Badając istnienie obowiązku uchwałodawczego rady powiatu w niniejszej sprawie należy bowiem zauważyć, że z załączonego do skargi projektu uchwały, która nie została zdaniem skarżących właściwie procedowana, oraz z odpowiedzi na skargę, jednoznacznie wynika, że Rada Powiatu w O. podjęła 6 maja 2024 r. uchwałę nr 1/6/2024 w sprawie wynagrodzenia Starosty O. Skarżący dążą więc do jej uchylenia i podjęcia nowej uchwały w tym samym przedmiocie. W sytuacji gdy rada powiatu podjęła już w danej kadencji uchwałę w sprawie wynagrodzenia starosty, nie można doszukać się przepisu prawa, który obligowałyby ten organ do uchylenia lub zmiany takiej uchwały. Podkreślić należy, że skarżący również nie wskazali w skardze konkretnej normy prawnej, która obligowałaby radę powiatu do podjęcia uchwały o uchyleniu uchwały w sprawie wynagrodzenia starosty i podjęcia kolejnej uchwały w tym przedmiocie. Tym samym nie istnieje przesłanka warunkująca dopuszczalność skargi na niewykonanie czynności nakazanej prawem przez organ powiatu. Nie można również uznać, że zaniechanie rady powiatu w zakresie podjęcia uchwały o uchyleniu uchwały o wynagrodzeniu starosty i podjęciu kolejnej uchwały w tym przedmiocie narusza interes prawny skarżących jako radnych rady powiatu. Powyższe zaniechanie nie ma bowiem wpływu na ich indywidualną sytuację prawną. Z treści skargi i załączonego do niej projektu uchwały, która powinna być zdaniem skarżących podjęta, wynika bezspornie, że żaden ze skarżących nie został wybrany na starostę. Nie mogą oni więc wywodzić naruszenia interesu prawnego przez niewykonywanie czynności nakazanych prawem (podjęcia uchwały w ww. przedmiocie) z braku ustalenia wynagrodzenia, jakie przysługuje staroście. Skarżący nie wykazali naruszenia ich osobistego, konkretnego i aktualnie prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążącego się z ich indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją, wynikającego z przepisów prawa ustrojowego, materialnego i procesowego. W skardze wskazano na naruszenie art. 12 i art. 15 ust. 1 u.s.p. oraz § 18 ust. 7 i § 24 statutu Powiatu O. Zgodnie z art. 12 pkt 2 u.s.p. do wyłącznej właściwości rady powiatu należy wybór i odwołanie zarządu oraz ustalanie wynagrodzenia jego przewodniczącego. Jak zaś stanowi art. 26 ust. 2 u.s.p. w skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 u.s.p. rada powiatu obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego rady powiatu w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. W myśl § 18 ust. 7 statutu do zmiany porządku obrad sesji zwołanej w trybie określonym w § 13 ust. 3 stosuje się przepis ust. 6, z tym, że dodatkowo wymagana jest zgoda wnioskodawcy, zaś § 24 przewiduje, że z inicjatywą podjęcia określonej uchwały mogą wystąpić: co najmniej 5 radnych, Przewodniczący, klub radnych, komisja Rady, grupa co najmniej 500 mieszkańców powiatu, posiadających czynne prawa wyborcze do organu stanowiącego Rady Powiatu, Zarząd (ust. 1). Projekty uchwał powinny być zaopiniowane przez właściwe komisje Rady (ust. 2). Projekty uchwał zgłaszane przez podmioty wymienione w ust. 1 pkt 1-5 wymagają zaopiniowania przez Zarząd (ust. 3). Przewodniczący przekazuje projekty uchwał właściwym komisjom i Zarządowi (ust. 4). Przepisy te regulują tryb pracy rady powiatu, w tym podejmowania uchwał, oraz zastrzegają do wyłącznej kompetencji tego organu ustalenie wynagrodzenia m.in. starosty. Z powyższych przepisów tych można jednak wywieść ani obowiązku podjęcia uchwały w sprawie zmiany wynagrodzenia starosty, ani interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie, także jeżeli uwzględni się pełnione przez nich funkcje radnych rady powiatu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, pełnienie mandatu radnego nie stanowi samoistnej podstawy do zaskarżania uchwał organów jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem sytuacji, gdy zaskarżona uchwała dotyczy go "personalnie" w aspekcie organizacyjnym (przykładowo uchwały, w których skargę składa radny będący przewodniczącym rady na uchwałę o jego odwołaniu) (por.np. wyrok NSA z 15.09.2009 r. II OSK 461/09, z 4.04.2023 r. III OSK 333/23). Przyjęcie za prawidłowe odmiennego stanowiska, prowadziłoby do wniosku, że każdy radny niegodzący się z treścią uchwały rady, a jednocześnie wskazujący, że uniemożliwiono mu godne i rzetelne wykonywanie mandatu, mógłby ją zaskarżyć do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Takie stwierdzenie niweczyłoby z kolei istotę unormowania przewidującego warunek naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jako przesłankę do wniesienia skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, w sprawie z zakresu administracji publicznej. Tak pojmowana legitymacja skargowa nie służyłaby zatem ochronie indywidualnych praw skarżącego, dzięki której uruchamiana byłaby kontrola legalności aktów organów gminy, o których stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g. i nie mieściłaby się w konstytucyjnym pojęciu sprawy, stanowiącym nieodłączny element prawa do sądu i istoty prawa do sądu wynikającej z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i dopełniającym go art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi środka nadzoru, ale jedynie jego uzupełnienie. Nie ma również charakteru skargi powszechnej, musi być zawsze związana z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnień konkretnych osób oraz z naruszeniem konkretnego przepisu prawa. W tym kontekście legitymacja skargowa skarżącego piastującego funkcję radnego nie może być wywodzona ani z samej przynależności do gminnej wspólnoty samorządowej, ani z normatywnego nakazu kierowania się dobrem tej wspólnoty, jak też obowiązkiem udziału w pracach organów gminy (zob. wyrok NSA z 4.04.2023 r. III OSK 333/23). Podzielając w pełni powyższy pogląd, należy odnieść go również do skargi wnoszonej na podstawie art. 88 ust. 1 u.s.p. W konsekwencji interesu prawnego skarżących, jako radnych rady powiatu, nie można wywodzić z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP z uwagi na brak dalszego procedowania (po zdjęciu przez radę powiatu projektu z porządku obrad, gdy prawidłowość tego nie jest kwestionowana) projektu uchwały, zgłoszonego przez grupę radnych. Nie można też wywodzić istnienia interesu prawnego skarżących ze wskazanych w skardze art. 6, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a."). Zgodnie bowiem z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Art. 8 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, zaś art. 12 § 1 k.p.a. przewiduje, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. O ile niewątpliwie z przepisów k.p.a. można, co do zasady, wywodzić interes prawny w postępowaniu administracyjnym, to nie mają one zastosowania w procesie stanowienia prawa przez organ samorządu powiatowego, co wprost wynika z art. 1 k.p.a. Tym samym nie mogły być one naruszone przez radę powiatu w procedurze legislacyjnej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali istnienia, wskazanej w art. 88 ust. 1 u.s.p., przesłanki niewykonywania przez organ powiatu czynności nakazanych prawem. Nie wykazali też naruszenia ich własnego interesu prawnego. Powyższe powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W postanowieniu z 21 sierpnia 2024 r., II OSK 1398/24 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, że skoro bezczynność organu gminy nie odnosiła się do aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., to nie mógł być brany pod uwagę art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., a podstawy odrzucenia skargi przez sąd powinien być art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. (zob. też postanowienie NSA z 23.03.2022 r. I OSK 314/22). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Jednocześnie, wobec faktu, że skarga została odrzucona, stronie skarżącej przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.