I SA/Po 971/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...]., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 207 zł ( dwieście siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta P. decyzją z 05 marca 2018 r., nr [...] ustalił A. A. (dalej: "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. od nieruchomości położonych przy ul. [...] oraz K. [...] (hala garażowa) wskazując B. A. jako stronę postępowania. Za przedmiot opodatkowania przyjął: – budynki mieszkalne o wysokości kondygnacji w świetle powyżej 2,2 m o pow. [...] m2; – budynki mieszkalne o wysokości kondygnacji w świetle od 1,4 m do 2,2 m o pow. [...] m2; – pozostałe budynki o wysokości kondygnacji w świetle powyżej 2,2 m o pow. [...] m2; – pozostałe grunty o pow. [...] m2. Prezydent wyjaśnił, że decyzja ta zapadła w związku z decyzją SKO w P. z 08 września 2017 r., nr [...] uchylającą poprzednią decyzję Prezydenta z 13 stycznia 2016 r., nr [...] W poprzednim odwołaniu skarżący podniósł zarzut błędnego zakwalifikowania hali garażowej mieszczącej się przy ul. [...] w P. jako budynku o wysokości kondygnacji w świetle powyżej 2,2 m. Stanowisko w tym zakresie podtrzymał w terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Prezydent do akt sprawy włączył protokół oględzin wskazanej powyżej nieruchomości z 18 stycznia 2018 r. oraz dokumentację fotograficzną. Zdaniem Prezydenta przez wysokość kondygnacji w świetle, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") należy rozumieć wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami. W odniesieniu do budynku może to oznaczać jedynie wysokość między podłożem, a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu. Z przeprowadzonych oględzin wynika, że wysokość kondygnacji w świetle (mierzona od podłogi do sufitu) dla całego lokalu garażowego wynosi więcej niż 2,20 m. Jedynymi miejscami, w których lokal jest niższy niż 2,20 m są miejsca pod rurami wentylacyjnymi, urządzeniami na przewodach instalacyjnych, obudową do okablowania czy rurą kanalizacyjną. Wysokość kondygnacji w tych miejscach nie świadczy jednak o wysokości kondygnacji w świetle bowiem wskazane urządzenia nie stanowią elementów konstrukcyjnych stropu czy podłoża co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Końcowo wskazano, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano na podstawie danych wynikających z ewidencji podatkowej/złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Pismem z 23 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego oraz B. A. wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. będące następstwem błędnego uznania, że obiekt położony przy ul. [...] w P. (hala garażowa) kwalifikuje się jako budynek, którego pomieszczenia mierzą w świetle wysokości powyżej 2,20 m czego konsekwencją było ustalenie niewłaściwego wymiaru podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotowe pomieszczenia mierzą w świetle mniej niż 2,20 m wysokości. SKO w P. decyzją z 30 sierpnia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję Kolegium powołało się m. in. na art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Stwierdziło, że zasady obliczania powierzchni użytkowej pomieszczenia (kondygnacji) wykazywanej w ewidencji gruntów i budynków są takie same, jak wskazane w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W kontekście art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm. – dalej: "P.g.k.") wskazał, że organ podatkowy związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu samodzielnego ustalania powierzchni użytkowej garażu wielostanowiskowego. Zasady, według których przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, są takie same jak zasady uwzględniania wysokości lokalu przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków znaną organowi odwoławczemu z urzędu oraz treścią księgi wieczystej powierzchnia spornej nieruchomości wynosi [...] m2. Ujawniona powierzchnia jest wiążąca dla organu przy wymiarze podatku od nieruchomości. Jako bez znaczenia uznał rozmieszczenie instalacjami w hali garażowej. Stwierdził, że w świetle powołanego przez organ odwoławczy orzecznictwa NSA nie zachodzi potrzeba dokonywania ustaleń co do wysokości hali garażowej. Podkreślił, że z dokonanych przez organ pierwszej instancji pomiarów wynika, że wysokość kondygnacji w świetle wynosi więcej niż 2,20 m. Jedynymi miejscami w których lokal jest niższy niż 2,20 m, są miejsca pod rurami wentylacyjnymi, urządzeniami na przewodach instalacyjnych, obudową do okablowania czy rurą kanalizacyjną. Dokumentacja fotograficzna potwierdza , że wskazane urządzenia nie stanowią elementów konstrukcyjnych stropu czy podłoża. Pismem z 30 października 2018 r. skarżący wniósł skargę na wskazaną powyżej decyzję SKO w P. z 30 sierpnia 2018 r. wnosząc m. in. o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o zasądzenie od Prezydenta Miasta P. na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego; 2) art. 187 § 1 O.p. polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie; 3) art. 191 O.p. przejawiające się w uchybieniu przez organ odwoławczy zasadom logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego; 4) art. 4 ust. 2 u.p.o.l. polegające na błędnym ustaleniu wysokości obiektu położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P. (hali garażowej) i przyjęciu, że lokal ten mierzy w świetle powyżej 2,2 m wysokości, gdy w istocie pomieszczenie to mierzy mniej niż 2,2 m wysokości. W odpowiedzi na skargę SKO w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, ale zasadniczo z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. Sąd nie jest związany granicami skargi , co oznacza, że ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd zaznacza, że wyrokiem z 07 lutego 2019 r., I SA/Po 996/18 uchylił wydaną w analogicznym stanie faktycznym decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Skład rozpoznający niniejszą sprawę podziela rozważania zawarte w powołanym wyroku wskazując, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Tym samym w przypadku współwłasności (współposiadania) podatnikami podatku od nieruchomości są, co do zasady, wszyscy współwłaściciele (współposiadacze). Na wszystkich z nich ciąży solidarnie obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności (współposiadania). Powyższe oznacza, że każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, bez względu na to z jakiej części nieruchomości oraz w jaki sposób faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem, że jego uiszczenie przez jednego ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych [por. wyrok WSA w Rzeszowie w z 13 grudnia 2011 r., I SA/Rz 717/11]. Oznacza to również, że organy podatkowe nie ustalają podatku od nieruchomości częściowo poszczególnym współwłaścicielom będącym osobami fizycznymi. Decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości dotyczą całej nieruchomości (bez wyszczególniania udziałów współwłaścicieli) i doręczane są wszystkim współwłaścicielom. W wyroku z 24 kwietnia 2013 r. (I SA/Sz 927/12) WSA w Szczecinie wskazał, że "jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, to postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności gruntu. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych działek i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tych gruntów. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całej nieruchomości". Powyższe dotyczy także współwłaścicieli będących małżonkami, w tym małżonkami pozostającymi w rozdzielności majątkowej. W rozumieniu art. 3 ust. 4 u.p.o.l. współwłaścicielami (współposiadaczami) są, między innymi: małżonkowie - w stosunku do nieruchomości (obiektów budowlanych) stanowiących ich współwłasność łączną (a więc nieruchomości oraz obiekty budowlane wchodzące w skład majątku wspólnego małżonków) oraz współwłasność ułamkową. Tym samym nie są oni łącznie zobowiązani do zapłacenia podatku od nieruchomości stanowiących, zarówno ich współwłasność, jak i odrębną własność każdego z nich. Każdy z małżonków powinien więc otrzymać odrębnie decyzję podatkową na nieruchomość wchodzącą w skład majątku małżeńskiego . W decyzji powinni być wykazani obydwoje małżonkowie jako podatnicy, a podatek w jednej kwocie (bez podziału). Praktyka wymierzania podatku od nieruchomości w jednej decyzji doręczanej dowolnemu małżonkowi jest niezgodna z wymogami Ordynacji podatkowej. Każdy z małżonków powinien bowiem otrzymać decyzję odnoszącą się do nieruchomości wchodzącej w skład majątku małżeńskiego. Podobnie sądy administracyjne uznały w sprawach o sygn.: II FSK 244/06, I SA/Ol 579/08, I SA/Ol 593/09, I SA/Sz 874/06, III SA/Po 318/10, I SA/Sz 213/13 (szerzej: P. Borszowski, "Współwłaściciele jako podatnicy podatku od nieruchomości", System informacji prawnej LEX; L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2012 r., str. 240 - 241). Sąd mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyroki w sprawach III SA/Po 318/10, III SA/Po 206/10, I SA/Gl 17/09, I SA/Lu 754/07, I SA/Kr 453/07, I SA/Bk 368/07, III SA/Po 617/12, I SA/Kr 1559/12, I SA/Lu 1237/13, I SA/Sz 531/13, I SA/Po 768/18) za utrwaloną uznaje relację między art. 3 ust. 4 u.p.o.l. a art. 92 § 1 i art. 133 § 1 O.p., zgodnie z którą w przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności, wszyscy współwłaściciele powinni być adresatami jednej decyzji, w której wysokość podatku od nieruchomości należy ustalić w jednej kwocie. Wszystkim też decyzja ta powinna być doręczona. Skutkiem jej doręczenia jest powstanie zobowiązania podatkowego. W efekcie doręczenia decyzji dochodzi również do solidarnej odpowiedzialności tych współwłaścicieli, którym decyzję doręczono. Odpowiedzialność solidarna wyraża się w tym, że organ może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie organu przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych. Jednak ta solidarna odpowiedzialność podatników musi mieć u podstaw zobowiązanie podatkowe, które powstaje przez doręczenie decyzji ustalającej wszystkim współwłaścicielom - osobom fizycznym, a nie tylko niektórym z nich. W opinii sądu, gdyby przyznać organowi podatkowemu uprawnienie do wyboru podatnika i strony postępowania podatkowego z grona współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania rozważanym podatkiem, to pominięci współwłaściciele mieliby prawo domagać się wznowienia takiego postępowania podatkowego. Każdy bowiem ze współwłaścicieli ma prawo, jako podatnik z mocy ustawy podatkowej, wykazywać organowi w postępowaniu podatkowym okoliczności istotne dla samej zasady opodatkowania oraz dla wysokości zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie sąd wskazuje, że stroną postępowania są A. i B. małżonkowie A.. Decyzja organu pierwszej instancji została skierowana wyłącznie do A. A. pomimo, że organ zaznaczył w niej, że "pozostałą" stroną postępowania jest B. A.. Decyzję tę doręczono jedynie A. A.. Tym samym pominięcie B. A. spowodowało, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została skierowana do podatników wyznaczonych przez przepisy materialnego prawa podatkowego, bowiem w rozpatrywanym przypadku oboje małżonkowie A. mają status podatników podatku od nieruchomości, która stanowi ich współwłasność na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej. Przez to powinni być również oboje adresatami decyzji wymiarowej. Ponadto postępowanie organów, w świetle tego, że współwłaściciele są osobnymi podatnikami i jako tacy mają równe prawo do brania czynnego udziału w postępowaniu, narusza art. 123 § 1 O.p. B. A. udziału w postępowaniu podatkowym w ogóle nie brała. W opinii sądu w sprawie nie ma znaczenie zawarte w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zastrzeżenie ust. 4a, który stanowi, że zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiącym odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Powyższe zastrzeżenie nie modyfikuje jednak treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stanie faktycznym niniejszej sprawy, albowiem małżonkowie A., jak wynika z załączonego do akt administracyjnych wydruku komputerowego "Lokali w Ewidencji Gruntów i Budynków", są współwłaścicielami na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej udziałów we współwłasności nieruchomości będącej halą garażową. W kwestii opodatkowania hali garażowej sąd wskazuje, że zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego ostatnio przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów [por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09]. Od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13. Ewidencja zawiera bowiem dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku [por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16]. Jednakże okoliczności takie nie miały w sprawie miejsca. Powierzchnia użytkowa budynku wykazana w ewidencji gruntów i budynków należy do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości. W rezultacie tak długo, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni użytkowej na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu wykazanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, co wynika z postanowień § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150, z 2015 r. poz. 1322 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 8) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy, przez powierzchnię użytkową lokalu rozumie się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Najistotniejsze, że zgodnie z art. 2 ust. 2 powołanej ustawy, obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie. Zestawienie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów prowadzi do wniosku, że przewidziane w tych przepisach zasady ustalania powierzchni użytkowej lokalu są koherentne. Oba z powołanych przepisów nakazują zaliczać do powierzchni użytkowej 50% powierzchni pomieszczeń o wysokości od 1,40 m do 2,20 m. Powyższy wniosek utwierdza w zapatrywaniu, że przy ustalaniu powierzchni hali garażowej organ podatkowy był bezwzględnie związany jej powierzchnią wykazaną w ewidencji gruntów i budynków. Również w orzecznictwie wskazuje się, że powierzchnia użytkowa pomieszczenia (kondygnacji) wykazywana w ewidencji gruntów i budynków obliczana jest z uwzględnieniem różnych wysokości danego lokalu, według tych samych zasad, do których odwołuje się art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że organ nie był związany danymi wynikającymi z ewidencji i miał obowiązek samodzielnie ustalić powierzchnię użytkową miejsc postojowych [tak: wyrok NSA z 25 października 2017 r., II FSK 1475/17]. Sąd podkreśla , że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału do użytkowania (quoad usum). Powierzchnia garażu wynikająca z tego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego, gdyż obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu, dlatego udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność, że podatnik ma prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego pod skosem, a więc o wysokości poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalnia go z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny [tak: wyrok NSA z 25 października 2017 r., II FSK 1541/17]. Dokonując wymiaru podatku od nieruchomości organ był bezwzględnie związany powierzchnią wykazaną w ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi na bezwzględne związanie powierzchnią wykazaną w ewidencji gruntów i budynków organy nie były zobowiązane ani nawet uprawnione do samodzielnego ustalania powierzchni hali garażowej. Z uwagi na powyższe kwestia związana z tym czy znajdujące się w hali elementy zostały włączone czy też nie w jej konstrukcję nie ma w żadnym zakresie wpływu na wynik sprawy. W kontekście powyższych rozważań sąd zauważa , że w przekazanych sądowi aktach brak jest wypisu z ewidencji gruntów i budynków obrazującego zawarte w tej ewidencji dane istotne z punktu widzenia wymiaru podatku od nieruchomości. W aktach znajduje się jedynie komputerowy wydruk ze strony internetowej zatytułowany "Lokale w Ewidencji Gruntów i Budynków". Wydruk ten został przy tym opatrzony adnotacją wskazującą na to, że nie może być on traktowany jako wiążący dokument w postępowaniu administracyjnym. Wydruk ten dotyczy jedynie hal garażowych położonych przy K. [...]. W aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek danych geodezyjnych odnoszących się do drugiej opodatkowanej nieruchomości mieszczącej się przy ul. [...]. Z uwagi na powyższe sąd za trafne uznał zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Dokument w postaci wypisu z ewidencji, przedstawiający przedmiot opodatkowania, powinien znajdować się w materiale dowodowym sprawy. Kompletny materiał dowody umożliwi skontrolowanie ustaleń w zakresie przedmiotu opodatkowania , a tym samym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Rekapitulując całokształt powyższych rozważań sąd stwierdza, że opisane powyżej uchybienia proceduralne skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. W toku powtórnego postępowania w sprawie obowiązkiem organów będzie przyjęcie wykładni prawa zawartej w niniejszym wyroku oraz uwzględnienie stron postępowania jak i uzupełnienie materiału dowodowego o wypisy z ewidencji gruntów i budynków pozwalające na ustalenie powierzchni użytkowej przedmiotu opodatkowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł, opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).