IV SA/Po 579/25

Sygn. akt IV SA/Po 579/25 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 wrze�nia 2025 r. Wojew�dzki S�d Administracyjny w Poznaniu w sk�adzie nast�puj�cym: Przewodnicz�cy S�dzia WSA J�zef Maleszewski S�dzia WSA Tomasz Grossmann Asesor s�d. WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 wrze�nia 2025 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Samorz�dowego Kolegium Odwo�awczego z dnia 17 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia post�powania administracyjnego oddala skarg� w ca�o�ci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 17 marca 2025 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji na skutek wniesienia zażalenia przez K. T. (dalej również: skarżąca; wnioskodawczyni; strona) na postanowienie Wójta Gminy [...] (dalej również: Wójt; organ I instancji) z dnia 24 stycznia 2025 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcia te zostały wydane w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił na wniosek inwestora G. sp. z o.o. warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania odpadów na działkach nr [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. K. T., powołując się na to, że jest właścicielem działki nr [...] położonej w [...], w piśmie z dnia 11 września 2024 r. – stanowiącym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójt Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] – które wpłynęło do Urzędu Gminy w [...] w dniu 17 września 2024 r., wyjaśniła, że dowiedziała się o wydanej decyzji o warunkach zabudowy w dniu 10 września 2024 r. Decyzją z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przetwarzania odpadów na terenie działki nr [...], [...], [...] położonych w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...]. Następnie w piśmie z dnia 20 grudnia 2024 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy [...] dniu 27 grudnia 2024 r., K. T. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w sprawie znak [...], zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przetwarzania odpadów na działkach nr [...], [...], [...], obręb [...]. Wnioskodawczyni podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. została wydana bez jej udziału w postępowaniu administracyjnym, pomimo że planowana inwestycja wpłynie bezpośrednio na jej prawa jako właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położoną [...]. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2025 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1, art. 148 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: k.p.a., Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...], w której ustalono na wniosek G. sp. z o.o. warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania odpadów na działkach nr [...], [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gm. [...]. Wójt stwierdził, że przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie został złożony z zachowaniem terminu z art. 148 k.p.a. Organ I instancji podniósł, że jak wynika z jej pisma K. T. z dnia 11 września 2024 r., wniesionego do Urzędu Gminy w [...] w dniu 17 września 2024 r., skarżąca dowiedziała się w dniu 10 września 2024 r. o wydanej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. w sprawie znak [...] Natomiast wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła w dniu 27 grudnia 2024 r., a zatem miesięczny termin został przekroczony. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. T. zarzuciła, że organ I instancji błędnie zinterpretował art. 148 § 1 k.p.a. w zakresie liczenia terminu 30 dni na wniesienie wniosku o wznowienia postępowania – poprzez przyjęcie, że termin liczy się od daty, w której strona dowiedziała się o decyzji o warunkach zabudowy, a nie od momentu, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż strona ma prawo być uznana za stronę w postępowaniu. Ponadto podniosła zarzut naruszenie prawa skarżącej do bycia stroną postępowania, co zostało potwierdzone przez Kolegium w decyzji z dnia 22 listopada 2022 r., jak i błędne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postepowania został złożony po terminie, podczas gdy realna możliwość skutecznego działania powstała dopiero po otrzymaniu stanowiska Kolegium, które wskazało, że zasadnym jest uznanie jej za stronę postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia 17 marca 2025 r. przywołało treść art. 148 § 2 k.p.a. i poglądy orzecznictwa. Kolegium wskazało na to, że K. T. w podaniu z dnia 20 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu I instancji: 27 grudnia 2024 r.) wniosła o wznowienie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże nie wskazała na datę, w jakiej dowiedziała się o wydaniu decyzji, jednakże data ta wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Organ II instancji wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się kopia wniosku K. T. z dnia 17 września 2024 r. o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...], ustalającej na wniosek G. sp. z o.o. warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania odpadów na działkach nr [...], [...] i [...]. Organ odwoławczy wskazał na to, że z uzasadnienia tego wniosku wynika, że w dniu 10 września 2024 r. K. T. dowiedziała się o toczącym się na wniosek złożony przez inwestora postępowaniu w celu zmiany warunków zabudowy ustalonych w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. znak sprawy [...], jednocześnie dowiadując się, że w dniu 20 grudnia 2023 r. znak sprawy [...] została już wydana pierwotna decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przetwarzania odpadów na działkach [...], [...], [...] położonych w [...], gmina [...]. Wskazując na takie okoliczności, Kolegium uznało, że wnioskodawczyni już w dniu 10 września 2024 r. miała wiedzę o wydanej decyzji z dnia 20 grudnia 2023 r., wobec czego powyższy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upływał w dniu 10 października 2024 r. Tymczasem skarżąca "złożyła wniosek o wznowienie postępowania w dniu 19 lutego 2025 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego złożenia". Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że nie podziela zarzutów odwołania, gdyż treść art. 148 § 2 k.p.a. jest "jasna i klarowna" w tym zakresie i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem, w przypadku wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – a co niewątpliwe miało miejsce w przedmiotowej sprawie – termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto organ II instancji zauważył, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nie stanowi w niniejszej sprawie okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W skardze na postanowienie Kolegium z dnia 17 marca 2025 r. K. T., zaskarżając ten akt w całości, zarzuciła naruszenie: 1. art. 148 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację zarówno przez organ I, jak i II instancji w zakresie liczenia terminu 30 dni na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy - i przyjęcie, że termin ten liczy się od daty, w której K. T. dowiedziała się o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. w sprawie znak [...], a nie od momentu poznania treści rozstrzygnięcia zawartego w owej decyzji; 2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący - i w efekcie błędne założenie, że w dniu, w którym skarżąca dowiedziała się o samym fakcie wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. w sprawie znak [...], jednocześnie poznała też treść rozstrzygnięcia tej decyzji; 3. art. 8 § 1 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez zastosowanie wykładni przepisów rażąco niekorzystnej dla strony nieuczestniczącej uprzednio w postępowaniu administracyjnym, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, mimo przesłanek i dowodów posiadania legitymacji strony; 4. prawa skarżącej wynikającego z art. 28 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy w całości zaskarżonego Postanowienia Wójta Gminy [...] odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. znak [...], jednocześnie odbierając skarżącej możliwości obrony jej interesu prawnego; 5. błąd formalny wielokrotnie powtarzany w postanowieniu Kolegium, tj. błędne powoływanie się na Wójta Gminy [...] zamiast [...], co podważa staranność i rzetelność rozpoznania sprawy. Według strony, niezastosowanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przepisów wskazanych w powyższych zarzutach skutkowało utrzymaniem przez Kolegium w mocy postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2025 r. odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2023 r. znak [...] Przy tak sformułowanych zarzutach, umotywowanych i rozwiniętych w uzasadnieniu skargi ze wskazaniem na okoliczności stanu faktycznego sprawy, strona wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w K. z dnia 17 marca 2025 r. oraz uchylenie postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2025 r. i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego na jej rzecz. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Stanowisko w sprawie, popierające skargę, wyraził w piśmie procesowym z dnia 11 września 2025 r. również inny uczestnik postępowania (S. T.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została z urzędu rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia było bowiem postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie. W następnej kolejności należy zauważyć, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przywołany przepis, wespół z przepisami ustrojowymi, wyznacza zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Kontrola ta dokonywana jest w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część danego aktu, oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (por. np. wyroki NSA z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1799/07, 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 22/08 i 27 października 2010 r. sygn. akt I OSK 73/10 - dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem tak rozumianej kontroli jest w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania odpadów na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...]. Podstawę prawną postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w tej sprawie stanowiły przepisy art. 148 § 2 i art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Niemniej jednak art. 148 § 2 k.p.a. jednoznacznie wskazuje na to, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Według art. 149 k.p.a. zarówno wznowienie postępowania (§ 1), jak i odmowa wznowienia postępowania (§ 3) następuje w drodze postanowienia. Przy czym na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (art. 149 § 4 k.p.a.). Poza tym, zgodnie z ogólną regułą z art. 150 § 1 k.p.a. [wyjątki zostały wskazane w § 2 tego przepisu] organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Z miejsca też należy podkreślić, że początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., jest wyznaczony przez dowiedzenie się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję [nie musi ponadto mieć charakteru urzędowego, tj. pochodzić od organu administracji], lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywała na organ, który wydał decyzję i treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Ponieważ art. 148 § 2 k.p.a. dotyczy instytucji wznowienia postępowania, to zasadnie zwraca się w orzecznictwie uwagę, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał, oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym stronie na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, gdyż wystarczy, jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt I OSK 113/22, dostępny jw.). Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (patrz np. wyroki NSA z dnia: 8 lipca 2025 r. sygn. akt II GSK 139/22, 12 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 3294/23, 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 118/17, 14 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1927/11, 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 547/07, 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05 - orzeczenia dostępne jw.). Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (patrz np. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 976/05, dostępny jw.). Stąd też uchybienie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. uzasadnia odmowę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1489/17, dostępny jw.). Wystarczające jest w tym zakresie ustalenie, że podanie o wznowienie postępowania wniesiono po upływie jednego miesiąca (lub więcej) od dnia, w którym strona dowiedziała się o fakcie wydania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1677/15, dostępny jw.). W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, że skarżąca najpóźniej w dniu 10 września 2024 r. dowiedziała się o wydaniu decyzji Wójt Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] Była to wiedza na tyle pewna i dokładana, że pozwoliła na złożenie w dniu 11 września 2024 r. wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, jak też pisma dodatkowego z tej samej daty, motywującego interes prawny skarżącej jako właściciela działki nr [...] do bycia stroną postępowania w sprawie, w której została wydana ta decyzja. W konsekwencji w pełni uprawnione jest przyjęcie, że wniosek z dnia 20 grudnia 2024 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w sprawie znak [...], zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. o warunkach zabudowy, został w sposób oczywisty złożony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni art. 148 k.p.a. – w powiązaniu z art. 7 i art. 77, art. 8 § 1 i art. 28 k.p.a. – są chybione, a przy tym pomijają to, że w tym wypadku chodzi o zastosowanie przepisu z art. 148 § 2 k.p.a., zgodnie z którym termin miesiąca na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dla oceny sprawy nie ma żadnego znaczenia, w jakich dokładnie okolicznościach skarżąca dowiedziała się o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jak i to, czy w dniu 10 września 2024 r. skarżąca znała jej całą treść. Podobnie, nie mają znaczenia argumenty związane z tym, że Wójt Gminy [...] nie uznawał również skarżącej za stronę późniejszego postępowania, prowadzonego w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że w tej sprawie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopiero w decyzji z dnia 22 listopada 2024 r. nr [...], wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy "potwierdziło urzędowo, że skarżąca ma prawo zostać uznana za stronę postępowania i ma prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie decyzji z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...]". Warto jeszcze dodać, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną składa się z dwóch etapów. Najpierw organ administracji publicznej bada wniosek o wznowienie postępowania pod względem formalnym oraz zachowanie terminów ustawowych. Jeżeli weryfikacja ta zakończy się pozytywnie, organ administracji publicznej powinien wydać postanowienie z art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania, które w świetle art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przeciwnym razie, gdy badanie wniosku pod względem formalnym zakończy się negatywnie, organ administracji publicznej odmawia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wznowienia postępowania. Ze względu na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia przedmiotem kontroli sądowej było zbadanie, czy prawidłowo organy stwierdziły zaistnienie podstaw do odmowy wznowienia postępowania ze względu na uchybienie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym też zakresie Sąd uznał, że organy zasadnie, bez naruszenia przepisów postępowania, ustaliły istotne okoliczności sprawy stanowiące podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Natomiast nie mogły odnieść spodziewanego skutku wszelkie merytoryczne zarzuty skarżącej dotyczące weryfikacji samej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] o warunkach zabudowy czy poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 13 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia wskazanego w tych decyzjach. Z kolei zarzut dotyczący naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania poprzez "błąd formalny" w postanowieniu Kolegium polegający na błędnym powoływaniu się "na Wójta Gminy [...] zamiast [...], co podważa staranność i rzetelność rozpoznania sprawy" był zasadniczo słuszny, jednakże stwierdzone uchybienie nie stanowiło tego rodzaju naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ocenie Sądu, takie omyłki i niedokładności organu II instancji finalnie nie mogły podważyć prawidłowości rozpatrzenia sprawy. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że każdemu rozstrzygnięciu (decyzji czy postanowieniu) organu administracyjnego należy stawiać wymagania wynikające z powyżej przywołanych przepisów, jak konieczność respektowania zasady legalizmu i prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7 k.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i art. 11 k.p.a.), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). Przepisy te znajdują swoje odpowiednie zastosowanie do postanowień. Odnosi się to również do rozstrzygnięć organu odwoławczego, w tym i rozstrzygnięć procesowych - postanowień (patrz: art. 126 i art. 144 k.p.a.). Ze względu na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest co do zasady takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo). Niemniej jednak nie każdy błąd o charakterze procesowym, popełniony przez organ, uzasadnia uchylenie zaskarżonego aktu, lecz tylko taki, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo błędnego wskazania przez Kolegium w osnowie swojego postanowienia nazwy organu ("Wójt Gminy [...]"), który wydał zaskarżone w drodze zażalenia postanowienie z dnia 24 stycznia 2025 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania, nie ma żadnych wątpliwości, że organ odwoławczy rozpatrzył w drugiej instancji sprawę, w której to Wójt Gminy [...] wydał zaskarżone w drodze zażalenia rozstrzygnięcie z dnia 24 stycznia 2025 r. nr [...] W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji prawidłowo wskazał na to, że postanowieniem z dnia 24 stycznia 2025 r. Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Poza tym organ odwoławczy odniósł się do okoliczności sprawy i prawidłowo uznał, że skoro skarżąca już w dniu 10 września 2024 r. miała wiedzę o wydanej decyzji z dnia 20 grudnia 2023 r., to miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., upływał w dniu 10 października 2024 r. Pomimo też błędnego wskazania w podsumowaniu, że skarżąca "złożyła wniosek o wznowienie postępowania w dniu 19 lutego 2025 r." [w rzeczywistości był to wniosek z dnia 20 grudnia 2025 r., który wpłynął do organu I instancji w dniu 27 grudnia 2024 r.], końcowa konkluzja organu, że nastąpiło to "po upływie ustawowego terminu do jego złożenia" była trafna. Nadto, wcześniej w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium jednoznacznie stwierdziło, że K. T. "we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 grudnia 2024 r., data wpływu do organu I instancji 27 grudnia 2024 r." nie wskazała na datę, w jakiej dowiedziała się o wydaniu decyzji. Stąd też nie ma wątpliwości, że organ II instancji w postępowaniu odwoławczym rozpatrzył tę konkretną sprawę dotyczącą wznowienia postępowania na wniosek skarżącej z dnia 20 grudnia 2024 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w której Wójt Gminy [...] wydał postanowienie z dnia 24 stycznia 2025 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. nr [...] Podsumowując, wskazane przez skarżącą naruszenia w zakresie prawa procesowego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji zostało bowiem oparte na prawidłowej analizie stanu faktycznego oraz obwiązujących przepisach prawa. Ocena prawna wyrażona w tym postanowieniu była trafna. W związku z tym sygnalizowane w skardze uchybienia Kolegium nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skoro nie zostały spełnione przesłanki do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia – jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji – z obrotu prawnego, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.