II SA/Rz 607/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. w W. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 28 lutego 2025 r. nr OA.7722.21.1.2024 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - oddala skargę - Przedmiotem skargi jest postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PW INB, Organ odwoławczy lub Organ II instancji) z 28 lutego 2025 r. nr OA.7722.21.1.2024, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB lub Organ I instancji) z 9 grudnia 2024 r. nr [...] o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postanowieniem z 9 grudnia 2024 r., PINB działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej: K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 roku poz. 725 ze zm. dalej: P.b.), wstrzymał T. P. Sp. z o. o. (dalej: Skarżąca lub Spółka) jako inwestorowi, prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej, położonej na działce o nr ewid. [...] w [...], wykonanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednocześnie informując, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 48 ust. 2 P.b., a zatem nie ma konieczności nakazywania zabezpieczenia obiektu budowlanego, bądź usunięcia stanu zagrożenia. W pouczeniu do ww. postanowienia Organ I instancji poinformował o możliwości złożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, w celu uzyskania decyzji o legalizacji. Na ww. postanowienie zażalenie wniosła Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji PWINB wskazał, że przedmiot postępowania dotyczył rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, pierwotnie wybudowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 2000 r. – wobec której, w latach kolejnych prowadzono szereg prac o charakterze inwestycyjnym i instalacyjnym, których zakres znacząco wykraczał poza typową modernizację. W szczególności chodzi o montaż nowych anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń nadawczo-odbiorczych (w tym RRU i RRH), prowadzenie nowych tras kablowych, wymianę elementów wsporczych oraz wzmocnienie konstrukcji stalowej wieży i jej fundamentów. Organ odwoławczy podniósł, że spośród licznych robót prowadzonych na przedmiotowym obiekcie, jedynie część była objęta decyzjami o pozwoleniu na budowę – odpowiednio z 2013 r. i 2018 r. Pozostałe działania, mimo ich charakteru budowlanego, zostały zrealizowane bez uprzedniego zgłoszenia ani uzyskania decyzji, co stanowiło naruszenie przepisów art. 28 ust. 1 i art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. Organ wskazał, że zakwestionowane roboty doprowadziły do zmiany parametrów technicznych oraz użytkowych obiektu, powodując zwiększenie obciążeń konstrukcyjnych i zmiany w sposobie oddziaływania instalacji na otoczenie np. poprzez wzrost mocy promieniowania, które to działania, w ocenie PWINB należy kwalifikować jako rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego, która – zgodnie z przepisami – wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego zasadnym było wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., a zażalenie w tym przedmiocie nie zostało uznane za zasadne. PWINB w pełni podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji, stwierdzając, że Skarżąca nie wykazała, aby zakwestionowane prace nie miały charakteru budowlanego lub aby mieściły się w katalogu robót niewymagających pozwolenia. Sama bowiem kwalifikacja działań jako "modernizacji" lub "utrzymania obiektu w sprawności" nie może, zdaniem organu, stanowić podstawy do pominięcia wymogu legalizacji, jeśli w rzeczywistości prace te prowadzą do powstania nowego lub rozbudowanego obiektu budowlanego. Kluczowe znaczenie miało również to, że inwestor nie przedstawił dowodów wskazujących na wcześniejsze objęcie zakwestionowanych robót stosownymi decyzjami administracyjnymi. W skardze do WSA w Rzeszowie, Skarżąca wnosząc o uchylenie w/w postanowień i umorzenie postępowania, a także o zwrot kosztów postępowania zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy postanowienie organu I instancji wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych powinno zostać uchylone; - art. 7, 8, 77 § 1, 80, art. 107 § 3 oraz art. 124 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie - wbrew literalnej wykładni właściwych przepisów - że instalowanie dodatkowych anten na istniejącej wieży telekomunikacyjnej stanowi rozbudowę stacji bazowej i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 48 ust. 1 pkt. 1 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wykonane przez Skarżącą roboty budowlane nie doprowadziły do rozbudowy obiektu budowlanego, ponieważ roboty te obejmowały wyłącznie instalowanie urządzeń technicznych na istniejącym obiekcie, co objęte było wyłączeniem spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia robót na mocy art. 29 ust. 2 pkt. 15 P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania robót modernizacyjnych; - art. 28 P.b. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja zrealizowana przez Spółkę nie stanowiła rozbudowy obiektu budowlanego, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 29 ust. 2 pkt. 15 P.b. ,w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania robót modernizacyjnych, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez Skarżącą polegały na instalowaniu urządzeń technicznych (w szczególności anten instalacji radiokomunikacyjnej) na istniejącym obiekcie budowlanym, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Kwestia sporna w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy instalowanie na istniejącym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej dodatkowych nowych urządzeń, w ramach modernizacji instalacji radiokomunikacyjnej, stanowi rozbudowę obiektu budowlanego, czy też jest wyłącznie instalowaniem urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020r.) oraz art. 29 ust. 4 pkt 3a P.b. (w brzmieniu po nowelizacji). Zgodnie z powołanym przepisem pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. W orzecznictwie sądów administracyjnych, odnoszącym się do wykładni tego przepisu orzecznictwie wskazuje się, że art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejącym legalnie obiekcie budowlanym i że w konsekwencji może dotyczyć wyłącznie poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie budowy jako całego zamierzenia budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2696/19). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy podstawę prawną wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej stanowiło pozwolenie na budowę z 3 kwietnia 2000r. uzupełnione następnie o pozwolenie na budowę z 2018r. nr [...] oraz z 13 grudnia 2023r. nr [...] – w obu przypadkach obejmujące wzmocnienia fundamentów i konstrukcji wierzy antenowej. Pozwolenia te nie dotyczyły innych zmian w istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej – zmiany te były zgłaszane do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], którzy nie zgłaszali sprzeciwu. W 2010 r. przeprowadzona została modernizacja istniejącej stacji bazowej polegająca na zamontowaniu 3 dodatkowych anten sektorowych oraz anteny radioliniowej. W 2013 r. poza robotami budowlanymi polegającymi na wzmocnieniu fundamentów wierzy antenowej, na podstawie pozwolenia na budowę, przeprowadzono modernizację polegającą na wymianie 6 anten sektorowych i instalacji nowej anteny mikrofalowej. Kolejną modernizację przeprowadzono w 2014 r. Polegała ona na montażu dodatkowych elementów wsporczych dla urządzeń telekomunikacyjnych, wymianie anten sektorowych i modułów radiowych, wymianie oraz zamontowaniu dodatkowej anteny RLA. W 2018r. na podstawie pozwolenia na budowę dokonano przebudowy wieży, w celu wzmocnienia jej konstrukcji. W 2019r. Dokonano kolejnej przebudowy polegającej na wzmocnieniu konstrukcji wieży, a także modernizacji instalacji antenowej, poprzez przebudowę konstrukcji antenowych na szczycie wieży. W 2021r. Dokonano modernizacji polegającej na zmianie azymutu anten sektorowych, dołożono nową akcję sektorową dla nowego pasma i zamontowano dwie dodatkowe anteny, wymieniono jedną antenę na inną, a także dodano urządzenie do obsługi zamontowanych anten. W 2023r. wymieniono trzy anteny i dodano dwie nowe wraz z urządzeniami technicznymi. Ze stanu faktycznego sprawy wynika zatem, że inwestor uzyskiwał stosowne pozwolenia na rozbudowę/ przebudowę elementów budowlanych istniejącej wieży – wzmocnienie fundamentów czy konstrukcji wsporczej. które nie dotyczyły jednak instalowania na istniejącej konstrukcji dodatkowych anten, nie przewidzianych w pierwotnym pozwoleniu na budowę tego obiektu. Mimo, że prace inwestora zostały wykonane jako montaż na istniejącym obiekcie urządzeń do 3 m, a zgodność opisanych robót z przepisami techniczno- budowlanymi nie jest kwestionowana, to jednak na skutek kilkukrotnego doinstalowania kolejnych anten doszło do zmiany charakterystycznych parametrów użytkowych i funkcjonalnych stacji, jak też ilości elementów wchodzących w jej skład. Stanowi to zatem o dokonaniu samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (między innymi) wolnostojące maszty antenowe (por. art. 3 pkt 3 P.b. ). Wyliczenie budowli dokonane w tym przepisie nie stanowi katalogu zamkniętego, a ma jedynie charakter przykładowy. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilającą w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 15 P.b. Inwestycje takie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwalifikuje się jako budowę obiektu, która wymaga pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia: 11 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2242/17; 20 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1161/17; 26 kwietnia 2016r., sygn. akt II OSK 1999/14; 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/11; 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1224/14). Stosownie do art. 3 pkt 7 P.b. zwrot "roboty budowlane" oznacza budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Uszczegółowieniem tego przepisu jest art. 3 pkt 6 P.b., zgodnie z którym wyraz "budowa" oznacza "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę obiektu budowlanego". Ustawodawca wyjaśnia ponadto, w art. 3 pkt 7a P.b. , że słowo "przebudowa" należy interpretować jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...). Natomiast w art. 3 pkt 8 P.b. definiuje pojęcie "remont", stwierdzając, że oznacza wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 P.b.), a tym samym stanowi obiekt budowlany (art. 3 pkt 1 P.b.), którego budowa wymaga pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 1 P.b. (por. przywołany już wcześniej wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2696/19). Ustawodawca nie definiuje terminów "instalowanie" lub "instalacja", jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że "instalowanie" jest rodzajem robót budowlanych, które w szczególności nie polegają na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (por. wyroki NSA z dnia: 16 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1424/15; 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/20; 13 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1894/19; 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3520/19). Jednocześnie uznaje się, że jeśli zamontowanie na wieży dodatkowych anten nie skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełnia wymogi przebudowy obiektu budowlanego, a w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów musi być kwalifikowane jako jej rozbudowa (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2801/17). W rozpatrywanej sprawie inwestor wytknął organom nadzoru budowlanego pochopność wniosku o znacznej zmianie charakterystycznych parametrów obiektu, jednakże nie kwestionował faktu, że przeprowadzone prace modernizacyjne doprowadziły do wzrostu sumarycznej mocy anten. W ocenie Sądu wniosek organów co do zmiany charakteru parametrów obiektu jest zasadny i logiczny, a zatem możliwy do przyjęcia bez konieczności dokonywania szczegółowych pomiarów. Zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują na to, że dodawanie kolejnych anten do istniejących już stacji bazowych służy operatorom telekomunikacyjnym do zwiększenia mocy przesyłowych wykorzystywanych przez nich urządzeń, a nie do ich zmniejszania. Wobec tego wniosek, że dodanie do istniejącej konstrukcji elementu jakim jest dodatkowa antena - w przedmiotowej sprawie kilka dodatkowych anten - świadczy o znacznej zmianie charakterystycznych parametrów obiektu – jest wnioskiem zasadnym, a nadto możliwym do sformułowania w oparciu o specjalistyczną wiedzę i doświadczenie wyspecjalizowanego organu, jakim jest organ nadzoru budowlanego, bez potrzeby sięgania do opinii innych podmiotów, dysponujących wiedzą fachową. Przyjąć zatem należy, że na skutek wykonanych robót budowlanych łączna równoważna moc promieniowania izotopowego anten zamontowanych na wieży została zwiększona i jest wynikiem zwiększenia liczba anten oraz innych radiokomunikacyjnych urządzeń. Zakładając, że jednymi z parametrów charakterystycznych obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej są m.in. zakres częstotliwości jej pracy oraz liczba składających się na nią anten należało uznać, że analizowane roboty budowlane organy trafnie zakwalifikowały jako "rozbudowę" stacji bazowej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie znajduje podstaw do tego, aby przyjąć stanowisko, że zmiana wprowadzona na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 ze zm.) stanowiła istotną modyfikację treści regulacji prawnej dotyczącej uchylenia wymogu uzyskania pozwolenia na budowę dla robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m. Tym samym definicja "urządzenia" została wzbogacona od dodatkową cechę, tj. wysokość, która nie może przekraczać 3 m. Sąd podziela stanowisko, że w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) oraz w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) P.b. (por. art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. przed nowelizacją z 2020 r.) ustawodawca posłużył się zbiorczą kategorią określoną jako urządzenia, która to kategoria obejmuje antenowe konstrukcje wsporcze, instalacje radiokomunikacyjne, związane z tymi urządzeniami osprzęt i urządzenia zasilające, stanowiące albo niestanowiące całości techniczno-użytkowej, instalowane na obiektach budowlanych, po nowelizacji z 2020 roku "o wysokości nieprzekraczającej 3 m", czyli wykonywania prostych prac odnoszących się do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie do budowy (a także odpowiednio przebudowy czy rozbudowy) takiej stacji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 218/19 oraz powołane tam orzecznictwo). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Sąd podzielił ocenę organów, że roboty budowlane, które wykonał inwestor i którego następcą prawnym jest Skarżąca nie ograniczały się tylko do instalowania urządzeń, w rozumieniu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) P.b. (uprzednio art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b.) Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko, wyrażone w wyroku NSA z 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2295/15, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. , może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. np. wyroki NSA z dnia: 12 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3341/14; 16 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1424/15; 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1494/15). Ewentualna zmiana parametrów obiektu winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2145/10). Zakwalifikowanie określonych robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) i art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) P.b. może nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi budowy tych obiektów. Przepisy art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) i art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a), jak i poprzednio obowiązujący art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., dotyczą wyraźnie "instalowania", a nie budowy (rozbudowy, przebudowy) budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej (wyrok NSA z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II OSK 1607/24 i podane tam orzecznictwo). Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do odstąpienia od stanowiska, że "instalowanie" jest rodzajem robót budowlanych, które w szczególności nie polegają na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Racjonalny ustawodawca celowo użył wyrazu "instalowanie", a nie innego określenia, wymienionego w art. 3 pkt 7-8 P.b. Nie mniej jednak zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, stąd wszelkie odstępstwa o tej zasady, jako regulacje szczególne, muszą być interpretowane ściśle. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było zatem wdrożenie procedury naprawczej, co uczynił, a nadto postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (por. art. 48 ust. 5 P.b.). Samo skorzystanie z procedury legalizacyjnej (i wniesienie opłaty legalizacyjnej) jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora. W rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem do zarzucanego w treści skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani do naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wspomnieć również, że dokonanie zgłoszenia w trybie art. 152 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie legalizuje robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Ustalenie, że inwestor uczynił zadość obowiązkom wynikającym z przepisów Prawa ochrony środowiska nie oznacza, że na inwestorze nie ciążą obowiązki wynikające z innych ustaw, w tym z przepisów Prawa budowlanego (wyroki NSA z 9 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2801/17 i 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/20). Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.