II SA/Sz 842/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2021 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. sprawy ze skargi A. C., M. P., M. T., E. A., R. S., D. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.. Ww. decyzja stała się ostateczna 21 listopada 2016r. 2. W dniu 7 sierpnia 2018r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek z 3 sierpnia 2018r. o wznowienie postępowania m.in. w ww. sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz o zawieszenie wykonalności decyzji. Do wniosku dołączono listę 37 osób - wnioskodawców sporządzoną w formie tabelarycznej z oznaczeniem imienia i nazwiska, adresu, numeru działki i podpisem. Wskazano adres do korespondencji - A. C. ul. [...] K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"). W treści wniosku przywołano art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. wskazując na brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy. Zarzucono, że w sprawie nie tylko nie został spełniony warunek uznania za strony postępowania właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządcy nieruchomości przy ul. [...] [...] na działce nr [...] obręb [...] będącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], ale również właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządcy budynków na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], na które planowane roboty budowlane mogą oddziaływać. W związku z pismami Starosty [...] pan A. C. składał dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty w tym potwierdzające udzielenie mu pełnomocnictw przez 36 osób, które mieszkają w budynkach usytuowanych przy ulicy [...] nr [...], dokonanie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa przez 24 osoby spośród ww. oraz wyjaśnienie, że liczba osób chcących brać udział w postępowaniu to 23 osoby plus p. A. C. co daje liczbę 24 osób. 3. Starosta [...] postanowieniem z [...] lutego 2019r. znak: [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. na podstawie art. 149 § 1 K.p.a., wskazując w uzasadnieniu postanowienia jako przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. Postanowieniem z [...] sierpnia 2020r. znak: [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z [...] października 2016r. znak: [...], na które nie wniesiono zażalenia. 4. Organ I instancji decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019r. znak: [...] odmówił uchylenia decyzji nr [...] z [...] października 2016r. znak: [...] 5. Skarżący działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik 36 osób wnoszących wniosek z 3 sierpnia 2018r. o wznowienie postępowania wniósł odwołanie od ww. decyzji. 6. Wojewoda decyzją z [...] października 2019r. znak: [...] [...] uchylił zaskarżoną decyzję Organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. 7. Ponownie prowadząc postępowanie Starosta [...] ustalił wszystkich wnioskodawców domagających się wznowienia postępowania wskazanych w piśmie z 3 sierpnia 2018r. i uwzględnił dodatkowo wniosek pani K. P. z 16 lipca 2018r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznał, że w stosunku do żadnej z osób wnoszących o wznowienie postępowania nie potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. i decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2020r. znak: [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.. 8. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie wniósł Skarżący działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik 36 osób. W treści odwołania strony przedstawiły swoje stanowisko m.in. zarzucając Organowi I instancji niewłaściwe prowadzenie postępowania, wskazując na prawo do niezakłóconego, stosownie do art. 140 K.c., korzystania zgodnie z przeznaczeniem z własnego wyodrębnionego lokalu i zagrożenie bezpieczeństwa życia i zdrowia w związku z realizacją planowanej inwestycji oraz domagając się uznania za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.. 9. Decyzją znak: [...], z dnia [...] lipca 2020 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez mieszkańców ulicy [...] w K. tj. wniesionego łącznie przez panią B. S., pana T. L., panią R. K., pana M. D., panią D. K., panią W. K., pana Z. K., panią A. F., pana K. S., panią W. S., panią K. K., panią A. S., panią E. K., pana M. K., panią R. M., panią E. N., panią Z. N., pana J. N., pana M. P., panią M. T., panią E. A., panią R. S., panią D. S., pana M. D., panią D. H., pana S. I., panią A. S., pana T. S., panią Z. F., panią H. L., pana J. W., pana Z. A., pana M. J., panią M. D., panią C. S., pana J. D. i pana A. C. od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2020r. znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskami Skarżący oraz 36 osób wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. przywołując art. 145 §1 pkt. 4 K.p.a. oraz wskazując na pominięcie praw strony w postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, że wnioski o wznowienie postępowania wpłynęły z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. zatem w ocenie Organu odwoławczego Starosta [...] zasadnie wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. przywołując w podstawie prawnej art. 149 § 1 K.p.a. i wskazując w uzasadnieniu postanowienia jako przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. Organ wskazał, że należy przede wszystkim ustalić czy osoby wnoszące odwołanie posiadają przymiot strony w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem [...] października 2016r. przez Starostę Kołobrzeskiego decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] (znak: [...]). Przywołał treść art. 28 K.p.a. oraz zdefiniował interes faktyczny i prawny podnosząc, że interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Od interesu prawnego należy zaś odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Organ podkreślił także, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane a w art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., zawężony został krąg stron w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zaś tylko ograniczenia wynikające z konkretnego przepisu prawa, zdaniem Organu dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] października 2016r. (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., zaś wnioski o wznowienie postępowania zostały złożone przez część współwłaścicieli nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K., na których zlokalizowane są budynki mieszkalne wielorodzinne usytuowane w zwartej zabudowie oraz osoby, które zgodnie z informacją uzyskaną w oparciu o dane ewidencyjne Starostwa Powiatowego w K., nie są właścicielami żadnej z nieruchomości zlokalizowanych w K. przy ul. [...][...], ani nie posiadają żadnych nieruchomości na terenie miasta K.. Działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] stanowiące współwłasność poszczególnych osób wnoszących o wznowienie postępowania nie przylegają bezpośrednio do przeznaczonych pod zainwestowanie działek nr [...] i [...]. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. projektowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na działkach nr [...] i [...] obręb [...] K.. Na ww. terenie w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywała Uchwała NR [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2008r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. "5 - T. ". Zgodnie z rysunkiem planu - załącznikiem nr [...] działki nr [...] i [...] obręb [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem MW2 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ustalenia szczegółowe dla ww. terenu zawarto w § 16 ust. 2 - Dział III Przepisy szczegółowe Rozdział 11 Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także zasady i warunki scalenia i podziału nieruchomości. W ramach inwestycji przewidziano budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, pięciokondygnacyjnego, w tym poddasze użytkowe, z garażem podziemnym na 10 stanowisk. W budynku zaprojektowano osiem mieszkań. Projektowany budynek jest budynkiem o konstrukcji mieszanej ścianowo-słupowej, posadowionym pośrednio na gruncie na żelbetowej monolitycznej płycie fundamentowej na palach wierconych. Na działce nr [...] usytuowany jest budynek, zagospodarowanie zapewniające dojście i dojazd do budynku oraz tereny zieleni niskiej. Na działce nr [...] przewidziano nawierzchnię z eko kratek geosystem wypełnionych trawą oraz jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. Dojazd do budynku zapewnia projektowana droga wewnętrzna oznaczona w planie miejscowym KDW3 będąca przedmiotem odrębnego postępowania (decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] kwietnia 2017r.). Organ podkreślił, że żadna z działek przewidzianych pod zainwestowanie nie przylega bezpośrednio do działek, których współwłaścicielami są osoby wnoszące o wznowienie postępowania, zaś analiza akt sprawy wykazała, że projektowany budynek nie będzie oddziaływał na te nieruchomości. Najbliżej działek inwestycyjnych znajduje się działka nr [...] zabudowana w całości budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (ul. [...]) oraz działka nr [...] zabudowana w części budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (ul. [...]), przy czym są one oddzielone od terenu inwestycji odpowiednio działkami nr [...] i [...] (własność Gminy K.). Odległość budynku projektowanego o wysokości 14,93m od budynku istniejącego na działce nr [...] wynosi 22-23 m natomiast najbliższy punkt graniczny działki nr [...] (część niezabudowana) znajduje się w odległości ok. 20m. Pozostałe działki wraz z usytuowaną na nich zabudową znajdują się w większej odległości od projektowanego budynku. Projektowany budynek zlokalizowany jest na północny - wschód od zabudowy ulicy [...]. Organ, powołując się na przedłożoną na etapie postępowania wznowieniowego analizę oddziaływania, sporządzoną przez autora projektu - mgr inż. arch. E. Ż. podkreślił, że projektowany budynek nie będzie wprowadzał ograniczeń dla zabudowań działek sąsiednich w zakresie dopływu światła słonecznego. Strefy przesłaniania nie obejmują, w ocenie Organu, żadnego z budynków przy ul. [...]. Organ uznał, że ustalenia wykluczają możliwość przesłaniania i potwierdzają, że projektowany budynek nie ogranicza oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń w istniejących budynkach na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz wykluczają możliwość oddziaływania na potencjalną zabudowę działki nr [...]. Zawarte w projekcie budowlanym informacje potwierdzają spełnienie warunków ochrony p.poż. (projekt budowlany określenie obszaru oddziaływania str. 39-40). Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń p.poż (projekt zagospodarowania rys. U-l; projekt budowlany rys. A2). Organ uznał, że w świetle przepisów działu II rozdziału III i IV rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bez wpływu na działki wnoszących o wznowienie pozostaje lokalizacja miejsca postojowego na działce nr [...] oraz przyjęte miejsce na gromadzenie odpadów (w obrębie budynku na poziomie garażu). Następnie Organ opisał rozwiązania projektowe i uznał, że za nie odpowiedzialność ponosi projektant, zaś organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma uprawnień do podważania i weryfikacji przyjętych rozwiązań, obliczeń, techniki i technologii wykonania robót. To projektant ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego w takim zakresie, w obowiązującym porządku prawny, nie jest uzasadniona. Kontrola projektu budowlanego ma w istocie charakter formalny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07). Ponadto projektant składa w tym zakresie oświadczenie wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Do projektu budowlanego załączone zostały oświadczenia projektantów i sprawdzających potwierdzające, że projekt budowlany jest sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono również uprawnienia budowlane potwierdzające przygotowanie zawodowe projektantów i sprawdzających oraz aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczenia o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego. Ponadto zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę (decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. znak: [...]) inwestor zobowiązany jest do zapewnienia nadzoru na budowie poprzez ustanowienia kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego posiadających stosowne przygotowanie zawodowe i uprawnienia, wpisanych na listę właściwej izby samorządu zawodowego, którzy w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane odpowiadają za prawidłowy sposób prowadzenia robót budowlanych przewidzianych do realizacji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w tym niedopuszczenie do powstania zagrożeń w trakcie wykonywanych robót. Natomiast odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom trzecim w trakcie realizacji robót podlega przepisom kodeksu cywilnego. Organ wskazał, że ewentualne okresowe uciążliwości wynikające z przyjętego sposobu realizacji robót budowlanych nie mają wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Zdaniem Organu projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j. t. Dz. U. z 2016r. poz. 71) ani w zastępującym je rozporządzeniu z dnia 10 września 2019r. (Dz. U. z 2019r. poz. 1839). Teren inwestycji, jak wskazał Organ, znajduje się poza obszarami Natura 2000 i na terenie obszaru chronionego krajobrazu [...]. Inwestycja nie narusza ustaleń uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2009r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Z. z 2014r., poz. 1637 j. t. ze zm.). W ocenie Organu odwoławczego nie występują żadne, wynikające z przepisów prawa, ograniczenia w możliwości zagospodarowania i użytkowania zgodnie z przeznaczeniem zabudowanych działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K., których źródłem mógłby być projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny. Nie powoduje negatywnych skutków, które mieściłyby się w pojęciu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Organ, odnosząc się do informacji o stanie technicznym budynków przy ul. [...] wskazał, że w związku z przywoływaną ekspertyzą techniczną budynku przy ul. [...] sporządzoną w 2008r. oraz zaleceniami Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z 11 marca 2016r. dotyczącymi budynku mieszkalnego przy ul. [...], w świetle ustawy Prawo budowlane za stan techniczny budynku odpowiada jego właściciel lub zarządca, a kwestie utrzymania obiektów budowlanych reguluje rozdział 6 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 61 ustawy Prawo budowlane to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 w tym utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Są to obowiązki wynikające wprost z mocy ustawy, a uchybienie tym obowiązkom rodzi odpowiedzialność kamą, o której mowa w art. 91a ustawy Prawo budowlane Właściwym w sprawach dotyczących utrzymania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym jest organ nadzoru budowalnego. Zatem nieuzasadnione, w ocenie Organu jest podważanie przedstawionej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oceny stanu technicznego budynku przy ul. [...], która potwierdza, że w wyniku przeprowadzonej 7 sierpnia 2017r. kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku. Również sporządzona w sierpniu 2015r. dla budynku przy ul. [...] w K. karta adresowa zabytku nieruchomego potwierdza jego dobry stan techniczny i estetyczny. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że realizacja inwestycji na działkach nr [...] i [...] prowadzona będzie przy uwzględnieniu warunków gruntowo-wodnych i stanu budynków istniejących. Organ nie znalazł zatem uzasadnienia dla żądania sporządzenia dodatkowej opinii przez biegłego na okoliczność zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania budynków przy ul. [...] w związku z realizacją inwestycji objętej decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. znak: [...] Ustosunkowując się do kolejnych argumentów podnoszonych w odwołaniu Organ wyjaśnił, że samo odwołanie się do zagrożeń, immisji i uciążliwości z tezą, że mogą one potencjalnie wystąpić w związku z realizacją inwestycji, bez powołania się na konkretny przepis, który został naruszony - nie może stanowić źródła interesu prawnego Skarżącego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, którego celem jest właśnie zawężenie, w stosunku do art. 28 K.p.a., kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Tylko takie ograniczenia dają właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym z zakresu prawa budowlanego. Tak bowiem należy rozumieć obszar oddziaływania, zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Legitymacja procesowa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę powiązana została nie z jakimikolwiek ograniczeniami, jakie mogą powstać w zagospodarowaniu terenu w związku z powstaniem obiektu, objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale z takimi ograniczeniami, których źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Źródłem takich ograniczeń nie mogą być przy tym wyłącznie przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Co prawda w art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego zagwarantowano właścicielom nieruchomości uprawnienie do korzystania z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jak też ochronę przed takimi działaniami właścicieli nieruchomości, które by zakłócały korzystnie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, to jednak w sprawie budowlanej kwestia immisji musi być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019r. sygn. akt II OSK 1537/17, wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podkreślił, że same regulacje cywilnoprawne dotyczące ochrony prawa własności oraz immisji nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (wyroki NSA z dnia: 25 września 2007r. II OSK 1241/06, 9 stycznia 2009r. II OSK 1748/07, 28 kwietnia 2009r. II OSK 12/08, 26 lutego 2013r. II OSK 2011/11, 22 stycznia 2015r. II OSK 1504/13, 21 maja 2015r. II OSK 2562/13, 5 stycznia 2016r. II OSK 1062/14). Wnioskodawcy, poza powołaniem się na art. 140 Kodeksu cywilnego w zakresie ochrony prawa własności, nie wskazali na istnienie żadnych innych konkretnych przepisów z zakresu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ochrony środowiska czy zagospodarowania przestrzennego, z których wywodzą istnienie ograniczeń i przeszkód w wykonywaniu przysługującego im prawa własności do zabudowanych budynkami wielorodzinnymi nieruchomości sąsiednich względem działek inwestycyjnych. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2016r. doprowadziła Organ do wniosku, że obszar odziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości wnoszących o wznowienie postępowania a podnoszone zarzuty nie znajdują potwierdzenia. Zatem subiektywne odczucie wnoszących odwołanie o naruszeniu ich interesów nie daje podstaw do uznania ich za strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.. Brak jest więc, w ocenie Organu, podstaw prawnych do przyznania współwłaścicielom tych nieruchomości przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają kwestie dotyczące wspólnot mieszkaniowych i sposób zarządu nieruchomością wspólną oraz uprawnienia poszczególnych właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych do odrębnego od wspólnoty udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Brak jest również podstaw do uznania za strony postępowania pozostałych osób wnoszących o wznowienie postępowania które są mieszkańcami budynków mieszkalnych przy ul. [...] w K. nie są jednak właścicielami tych nieruchomości (ani żadnych innych na terenie miasta K.). Organ uznał zatem, że nie wystąpiła wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., brak jest więc również podstaw prawnych do przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. 10. W skardze Skarżący, działając jako pełnomocnik M. P. , M. T. , E. A. , R. S. , D. S. , wniósł o uchylenie decyzji Organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) nie ustosunkowanie się do zarzutu w zakresie błędów oraz sprzecznych wewnętrznie ustaleń faktycznych i prawnych stanowiących podstawę decyzji Organu I instancji; w ocenie Skarżącego według stanu prawnego z dnia wydania decyzji [...] kwietnia 2017 r. powinno się oceniać czy osoby skarżące ówcześnie mogły mieć albo nie status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę; nie ustalono w ogóle stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie składania wniosku o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonalności ww decyzji; 2) nie ustosunkowanie się do argumentacji Skarżących o zagrożeniu bezpieczeństwa istnienia ich budynków i lokali mieszkalnych; 3) nie wykonanie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i dokonanie błędnych ustaleń poprzez brak zbadania zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony zabytków; 4) błędne ograniczenie się tylko do wymogów formalnych i nie dokonanie sprawdzenia merytorycznego projektu budowlanego pod względem zapewnienia bezpieczeństwa dla zabytkowych budynków sąsiednich. 11. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. 12. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19". 13. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 14. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu . Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. W ocenie Organu, podmiot inicjujący postępowanie wznowieniowe nie miał przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] października 2016r. ponieważ nieruchomość, której Skarżący są współwłaścicielami nie znajduje się o obszarze oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. W ocenie Strony skarżącej, planowana inwestycja zagraża bezpieczeństwu ich budynków i lokali mieszkalnych a Organy nie sprawdziły które z budynków przy ul. [...] w K. są wpisane do gminnej ewidencji zabytków i jakie środki ochrony przewidziano dla takich budynków w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Skarżący zarzucili, ze Organ błędnie ograniczył się tylko do wymogów formalnych i nie dokonał merytorycznego sprawdzenia projektu. 15. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowi z kolei, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Utrwalonym w orzecznictwie jest, iż jeżeli składający wniosek o wznowienie postępowania podnosi, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym nie brał w nim udziału bez swojej winy, to weryfikacja tego stanowiska następuje we wstępnej fazie postępowania prowadzonego po wydaniu przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania. Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot faktycznie nie będący stroną tego postępowania, będzie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (por. M. Jaśkowska i A. Wróbel, Komentarz do k.p.a., Zakamycze 2005, s. 882 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1406/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 451/13). 16. W postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę wolą ustawodawcy krąg stron tego postępowania został ograniczony w stosunku do innych postępowań administracyjnych. Stroną tego postępowania nie jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 K.p.a.) ale jest nim inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 tej ustawy Prawo budowlane – dalej przywoływana jako: "P.b."). Definicję obszaru oddziaływania zawiera przepis art. 3 pkt 20 P.b. wskazując, iż pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie musi być to sąsiedztwo bezpośrednie, w sensie współgraniczenia działek. Oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby wystąpiło powiązanie oddziaływania planowanego obiektu z regulowanym przepisami prawa materialnego aspektami dotyczącymi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej. Przepisami tymi są zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (np. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06). Pojęcie to – oddziaływania obiektu projektowanego na tereny sąsiadujące, materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy czy też wielkości - konkretyzują się normy wynikające z przepisów o których mowa wyżej, które będą wytyczać pewną strefę oddziaływania projektowanego obiektu na tereny sąsiadujące (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10 i 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09). Oznacza to także, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Przytoczyć należy także pogląd prawny wyrażony przez Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 30 listopada 2017 r., (sygn. akt II OSK 574/16), w którym wskazano, iż "ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też cywilnego. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Podkreślenia wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1494/11, wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1698/11, wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1182/10, wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 832/11, wyrok NSA z 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, wyrok NSA z 14 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1090/05, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1764/10, wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2271/12, wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 46/13, wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2064/12, wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 983/09, wyrok WSA w Gliwicach z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 250/11). Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażano pogląd, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą także przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. Wskazuje się również, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (zob. wyrok NSA z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11)". Pogląd prawny wyrażony w tym orzeczeniu, sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, co do zasady podziela. Podkreślić też należy, że ustalając krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenie na budowę organ winien szczególną uwagę zwrócić na to, jaki jest przedmiot objęty tym postępowaniem, przede wszystkim jakie uciążliwości wiążą się z realizacją zamierzenia dla terenów sąsiednich tj. jakie będzie negatywne (choćby w rozumieniu uciążliwości) oddziaływanie tego obiektu na grunty sąsiednie. Jeżeli charakter zamierzenia jest taki, że powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, bądź inwestor względem tych nieruchomości musi zachować szczególne względy w uwagi na przepisy techniczno-budowlane, czy w końcu, w sytuacji gdy inwestycja ta będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie poprzez generowanie hałasu, zanieczyszczeń, zapachu czy innych uciążliwości właściciel terenu sąsiedniego ma przymiot strony w toczącym się postępowaniu, choćby oddziaływanie te były prawnie dozwolone. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie należy utożsamiać z skuteczną możliwością podjęcia działań mających na celu eliminację decyzji z obrotu prawnego, ale z możliwością kontroli procesu decyzyjnego u aspekcie ochrony własnych praw, które potencjalnie mogą być przez tę inwestycję naruszone. 17. W wyniku przeprowadzonej, z uwzględnieniem powyższych twierdzeń, kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r., Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu; Organ odwoławczy nie naruszył w żadnym stopniu przepisów procedury ani przepisów prawa materialnego. Organ bowiem prawidłowo podjął się ustalenia czy składający odwołanie posiadają przymiot strony w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem [...] października 2016r. przez Starostę K. decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] (znak: [...]), przez pryzmat prawidłowo przywołanych regulacji prawnych, nie ograniczając się li tylko do badania bezpośredniego sąsiedztwa z działką inwestycyjną . Biorąc pod uwagę przeprowadzony powyżej wywód wskazać trzeba, że prawidłowo Organ przyjął, że tylko ograniczenia wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Bowiem podkreślono już, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony Organ, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, prawidłowo dokonał oceny na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo ocenił, że działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] stanowiące współwłasność poszczególnych osób wnoszących o wznowienie postępowania nie przylegają bezpośrednio do przeznaczonych pod zainwestowanie działek nr [...] i [...]. Wbrew stanowisku Skarżących Organ także dokonał analizy obowiązującego na obszarze inwestycyjnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowy jest wniosek Organu wskazujący, że żadna z działek przewidzianych pod zainwestowanie nie przylega bezpośrednio do działek, których współwłaścicielami są osoby wnoszące o wznowienie postępowania a projektowany budynek nie będzie oddziaływał na te nieruchomości. Najbliżej działek inwestycyjnych znajduje się działka nr [...] zabudowana w całości budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (ul. Z. ) oraz działka nr [...] zabudowana w części budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (ul. [...]), przy czym są one oddzielone od terenu inwestycji odpowiednio działkami nr [...] i [...] stanowiącymi własność Gminy K.. Organ przeanalizował kwestie odległości pomiędzy budynkiem projektowanym a budynkiem istniejącym na działce nr [...], zbadał położenie najbliższego punktu granicznego działki nr [...] (część niezabudowana) oraz odległości od projektowanego budynku pozostałych działek wraz z zabudową. Organ nadto, prawidłowo powołując się na analizę oddziaływania, sporządzoną przez autora projektu - mgr inż. arch. E. Ż. uznał, że projektowany budynek nie będzie wprowadzał ograniczeń dla zabudowania działek sąsiednich i w tym zakresie stanowisko swoje szczegółowo uzasadnił. Przy czym analiza dotyczyła podnoszonych przez Skarżących kwestii, w tym zagrożenia bezpieczeństwa budynków przy ul. [...]. Bowiem, w projekcie konstrukcji uwzględniono przedstawione w zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2016r. znak: [...] dokumentacji geologiczno-inżynierskiej geotechniczne warunki posadowienia projektowanego obiektu wraz z rozpoznaniem warunków hydrologicznych. W ww. opracowaniu sporządzonym przez osoby uprawnione (geologa i hydrologa) wykorzystano m.in. geotechniczne warunki posadowienia dla projektu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz dokumentację geotechniczną dla projektu remontu (wzmocnienia fundamentów) budynku na dz. [...] przy ul. [...] w K. (sporządzone przez Z. K.). Przyjęto złożone warunki gruntowo-wodne, projektowany budynek zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej. W punkcie 5.0 opisu technicznego do projektu konstrukcji budynku autor opracowania zawarł opis koniecznych prac niezbędnych do rozpoczęcia budowy, zgodnie z którym należy m.in. wykonać zabezpieczenie krawędzi wykopu w sposób umożliwiający zapewnienie stateczności gruntów na czas wykopu i w trakcie prowadzenia prac budowlanych, dobrać odpowiedni do warunków terenowych sposób wzmocnienia gruntu; prowadzić prace w porze suchej oraz opracować technologię odwodnienia gruntu w poziomie posadowienia mając na uwadze stateczność budynków istniejących w bliskim sąsiedztwie projektowanej budowy. W projekcie opisano rozwiązania konstrukcyjno- budowlane zabezpieczenia skarpy na granicy z sąsiednią działką nr [...] z zastosowaniem konstrukcji pali lub mikrofali wierconych zbrojonych średnicy 25cm i przedstawiono technologię wykonania wierconych pali CFA wskazując na obowiązek wykonawcy do sporządzenia opracowania projektowego wzmocnienia wykopu po szczegółowym rozpoznaniu warunków gruntowych i stanu budynków istniejących oraz zapewnienie stateczności gruntu, drogi i budynków sąsiednich. W tym miejscu rację należy przyznać Organowi, że za tak przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe odpowiedzialność ponosi projektant, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do podważania i weryfikacji przyjętych rozwiązań, obliczeń, techniki i technologii wykonania robót. To projektant ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07), zgodnie z którym kontrola projektu budowlanego ma w istocie charakter formalny. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego w takim zakresie, w obowiązującym porządku prawnym, nie jest uzasadniona. Ponadto podkreślić za Organem należy, że projektant składa w tym zakresie oświadczenie wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 P.b., zaś badany przez Organy projekt stosowne oświadczenia, zaświadczenia i uprawnienia zawiera. Ponadto zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę (decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. znak: [...]) inwestor zobowiązany był do zapewnienia nadzoru na budowie poprzez ustanowienia kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego posiadających stosowne przygotowanie zawodowe i uprawnienia, wpisanych na listę właściwej izby samorządu zawodowego, którzy w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane odpowiadają za prawidłowy sposób prowadzenia robót budowlanych przewidzianych do realizacji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w tym niedopuszczenie do powstania zagrożeń w trakcie wykonywanych robót. 18. Oczywistym jest, że w związku z każdą budową mogą nastąpić czasowe utrudnienia dla terenu otaczającego inwestycję. Jednak podkreślenia wymaga, że możliwe okresowe uciążliwości wynikające z przyjętego sposobu realizacji robót budowlanych nie mają wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Organ skrupulatnie przeanalizował ograniczenia wynikające z przepisów prawa w możliwości zagospodarowania i użytkowania zgodnie z przeznaczeniem zabudowanych działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K., których źródłem mógłby być projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny i prawidłowo uznał, że inwestycja nie powoduje negatywnych skutków, które mieściłyby się w pojęciu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. W związku z przywoływaną ekspertyzą techniczną budynku przy ul. [...] sporządzoną w 2008r. i zawartą w niej informacją o złym stanie technicznym, mogącym zagrażać bezpieczeństwu ludzi i mienia oraz zaleceniami Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z 11 marca 2016r. dotyczącymi budynku mieszkalnego przy ul. [...] Organ prawidłowo zwrócił uwagę, że za stan techniczny budynku odpowiada jego właściciel lub zarządca (art. 61 P.b.). Natomiast przedstawiona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ocena stanu technicznego budynku przy ul. [...] (akta organu I instancji - karta 30), potwierdza, że w wyniku przeprowadzonej 7 sierpnia 2017r. kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku. Również sporządzona w sierpniu 2015r. dla budynku przy ul. [...] w K. karta adresowa zabytku nieruchomego potwierdza jego dobry stan techniczny i estetyczny (akta organu I instancji - karta 34). Wskazywano już natomiast, że z projektu budowlanego wynika, że realizacja inwestycji na działkach nr [...] i [...] prowadzona będzie przy uwzględnieniu warunków gruntowo-wodnych i stanu budynków istniejących. 19. W świetle powyższego nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut nierozpatrzenia materiału przez Organ II instancji w kwestii zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania budynków przy ul. [...] w związku z realizacją inwestycji objętej decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] października 2016r. znak: [...] 20. Podsumowując, prawidłowo Organ przyjął, że analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2016r. prowadzi do wniosku, że obszar odziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości wnoszących o wznowienie postępowania. Zatem subiektywne odczucie Skarżących o naruszeniu ich interesów prawidłowo nie dało podstaw do uznania ich za strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., a budowa nie ma wpływu na ograniczenie zagospodarowania, w tym zabudowy i utrudnienie korzystania z nieruchomości Skarżących. 21. W konsekwencji prawidłowo zatem Organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do przyznania współwłaścicielom tych nieruchomości przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają kwestie dotyczące wspólnot mieszkaniowych, ilości wyodrębnionych lokali, czy sposobu zarządu nieruchomością wspólną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Powyższe oznacza, że w sprawie nie wystąpiła wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., co prawidłowo zostało ocenione przez Organ. W konsekwencji nie można zgodzić się z zarzutem Skarżących o potrzebie merytorycznego rozpatrzenia sprawy, skoro brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. 22. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, o czym orzeczono na wstępie na podstawie art. 151 p.p.s.a.