VII SA/Wa 1063/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant ref. staż. Anna Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J W kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. działając Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zmianami), po rozpatrzeniu wniosku Pani J W o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia, na wniosek Pani J W i Pani W K, nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] odmawiającej wszczęcia, na wniosek Pani J W i Pani W K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., nr [...], znak: [...] ; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu A H pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi [...], gm. [...]– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił przebieg postępowania wskazując, iż decyzją z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] ; Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek Pani J W i Pani W K postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu A H pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi [...], gm. [...]. Następnie pismem z dnia 30 marca 2011 r. Pani J W i Pani W K wniosły o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 201 lr., znak: [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...], utrzymaną w mocy własną decyzją z dnia [...] października 2011r., znak: [...]; odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...]z dnia [...] marca 2011r., znak: [...]. Z powyższymi rozstrzygnięciami nie zgodziła się Pani J W zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 października 2012 r" sygn. akt VII SA/Wa 2738/11; skargę oddalił. Następnie w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi kasacyjnej Pani J W od ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2738/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 507/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpatrzeniu skargi Pani J W WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/14: uchylił ww. decyzję GINB z dnia [...] października 2011r.. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...]. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że GINB w sposób nie wystarczający ocenił materiał dowodowy sprawy przy ustalaniu interesu prawnego skarżących uprawniającego je do udziału w niniejszym postępowaniu bowiem nie wyznaczył on terenu ograniczonego w zagospodarowaniu w związku z realizacją spornej inwestycji, w szczególności na podstawie przepisów z zakresu ochrony środowiska. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r" znak: [...], GINB odmówił stwierdzenia, na wniosek Pani Julii W i Pani W K, nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 201 r., znak: WI. [...]. z uwagi na okoliczność, iż kontrolowane rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego nie jest obarczone żadną z wad powodująca stwierdzenie jego nieważności, w szczególności w przedmiotowej sprawie nie dochodzi do rażącego naruszenia art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W stosunku do wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła Pani J W. Wniosek został wniesiony w terminie. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Następnie organ II Instancji scharakteryzował przebieg postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. W dalszej kolejności wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt 1559/06). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w nim podmiotów. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z wnioskiem przez ten podmiot planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 626/08; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1563/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009r" sygn. akt VII SA/Wa 1216/09). W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 4 marca 2011r., Pani J W oraz Pani W K wniosły o stwierdzenie nieważności, w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a., decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu A H pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi [...], gm. [...]. Następnie po rozpatrzeniu ww. wniosku z dnia 4 marca 2011r., Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 157 § 3 Kpa, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]: odmówił wszczęcia, na wniosek Pani J W i Pani W K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] listopada 2004r" Nr [...], znak: [...]. U podstaw ww. rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego legło stwierdzenie, że wnioskodawczynie nie posiadają legitymacji procesowej do skutecznego żądania wszczęcia ww. postępowania. Wskazano, że Pani J W i Pani W K nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] Bez wpływu na ocenę interesu prawnego wnioskodawczyń do skutecznego kwestionowania pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji pozostaje okoliczność doręczenia ww. decyzji z dnia [...] listopada 2004r., poprzednikowi prawnemu Pani W K - Panu E H. Podkreślono, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 357/05, ostateczna decyzja administracyjna - przez sam fakt jej doręczenia określonej osobie - nie kreuje samoistnie interesu prawnego. Powyższy pogląd nie budzi jakichkolwiek wątpliwości na gruncie aktualnego orzecznictwa sądowo-administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2007 r" sygn. akt IV SA/Wa 1496/07, wyr. WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1655/06). GINB stwierdził, iż analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że Pani J W wywodzi swój interes prawny, do udziału w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym, z tytułu przysługującej jej prawa własności działek nr ewid. [...] i [...], położonych we wsi [...], (co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy księga wieczysta nr [...]), które to działki nie sąsiadują bezpośrednio z działką inwestycyjna nr ewid. [...], położoną we wsi [...]. Natomiast Pani W K wywodzi swój interes prawny do udziału w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym, z tytułu przysługującej jej prawa własności działek nr ewid. [...] i [...]. położonych we wsi [...], (co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy księga wieczysta nr [...]), z których działka o nr ewid. [...] sąsiaduje z działką inwestora. Dalej wskazano, że w rozpoznawanej sprawie obszar oddziaływania obiektu wyznaczyć należy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - dla budynku obory i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 z póź. zm.) - dla zamkniętego zbiornika na gnojowicę. Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika natomiast z analizy projektu zagospodarowania działki, zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z dnia [...] listopada 2004r" Nr [...]. znak: [...], odległość projektowanego budynku obory od granicy działki nr ewid. [...] użytkowanej jako grunty orne (por. wypis z rejestru gruntów z dnia 28 maja 2014 r., nr [...] ) wynosi ponad 40 m oraz ponad 50 m od granicy zabudowanej działki nr ewid. [...]. Ponadto, przedmiotowy budynek został zaprojektowany w odległości 4 m i około 15 m od działek Pani W K (odpowiednio 19 i 44). Tym samym powyższe nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku obory wyznaczonym warunkami technicznymi, w szczególności wynikającym z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazano również, że znaczna część działki nr ewid. [...], stanowiącej własność Pani W K stanowi las (por. wypis z rejestru gruntów z dnia 28 maja 2014 r. nr [...]). Niemniej jednak brak jest podstaw by uznać, że realizacja spornej inwestycji ograniczała w sposobie zagospodarowania ww. nieruchomość. Ograniczenia takiego nie wskazała również Pani W K. Ponadto kwestia ewentualnej niezgodności lokalizacji omawianego budynku z przepisem § 271 ust. 8 warunków technicznych, regulującym odległość budynków od granicy lasu może zostać poddana kontroli w postępowaniu, w którym dokonywana będzie merytoryczna ocena kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ma ona jednak wpływu na uznanie, że częściowo zalesiona działka nr ewid. [...], znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Dodano, że ww. przepis dotyczy odległości budynków od lasu. a nie lasu od budynków. Ponadto, rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych bryg. mgr inż. W Ł stwierdził zgodność projektu omawianej inwestycji z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Stosownie do brzmienia § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10m3 powinna wynosić co najmniej: 15m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że objęty sporną inwestycją szczelny zbiornik dwukomorowy o pojemności 5m3 zaprojektowany został w odległości około 33 m od granicy z działką nr ewid. [...] i około 40 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz ponad 30 m od granicy działek nr ewid. [...] i [...]. Tym samym powyższe nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego szczelnego zbiornika dwukomorowego o pojemności 5m3 wyznaczonym warunkami technicznymi. Ponadto, stosownie do brzmienia § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich (pkt 1) i 4m od granicy działki sąsiedniej (pkt 3). Jak wynika natomiast z projektu zagospodarowania terenu zbiornik na płynne odchody zwierzęce zaprojektowany został w odległości około 50 m od granicy z działką nr ewid. [...] i około 175 m od granicy z działką nr ewid. [...]oraz 27,14 m od działki nr ewid. [...] i ponad 60 m od granicy działki nr ewid. [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących nie wynikają również z ustawy z dnia 18 lipca 200lr. Prawo wodne (Dz. U. z 2012, poz. 145), ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013r., poz. 627 ze zm.); ustawy z dnia 29 listopada 2000r. Prawo atomowe (Dz. U. z 2012r., poz. 264 z późn. zm.); ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm.); ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013r., poz. 1594 z późn. zm.); rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.); rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2014r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012r., poz. 1031); rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r.. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87); rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955). Nadto organ wskazał, że, mając na uwadze zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność zanegowania ustaleń raportu o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007r., oraz aneksu nr 2 do ww. raportu z listopada 2007r., z którego wynika, że obszar oddziaływania spornej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr ewid [...]. Podkreślono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r., znak: [...], utrzymującym w mocy postanowienie własne z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], negowało ustalenia ww. raportu w zakresie braku opisu charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia oraz braku opisu przewidywanych znaczących oddziaływań na środowisko tego przedsięwzięcia. Z treści ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2011r., nie wynika natomiast, by obszar oddziaływania spornej inwestycji obejmował działki skarżących. Wskazano również, że w związku z postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...], po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wolnostojącej bezściółkowej dla krów mlecznych na 200 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą na działce inwestycyjnej, na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] znajdującym się w obrocie prawnym (pismo PPIS w [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...]) postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r., [...], uzgodnił warunki realizacji ww. inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Z treści ww. postanowienia z dnia [...] lutego 2010r., wynika, że realizacja kwestionowanej inwestycji nie wprowadzi ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich, nie powoduje ujemnego oddziaływania na ludzi i zdrowie publiczne w obszarach przeznaczonych dla stałego ich pobytu, a jej wpływ na środowisko zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. Ponadto wskazano, że organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są kompetentne do sporządzania raportów oddziaływania na środowisko oraz do negowania ustaleń organów inspekcji sanitarnej w zakresie higieny, ochrony zdrowia i środowiska. Z uwagi na powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby planowana inwestycja ograniczała - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa - Panią J W i Panią W K w możliwości korzystania z nieruchomości stanowiących ich własność. Innymi słowy, decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., nr [...], znak: [...], nie kształtuje sfery praw i obowiązków Pani J W i Pani W K, nie są one więc stroną postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia (art. 28 Kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Organ wskazał również, opierając się na poglądach judykatury, iż jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami wynikającymi z norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005r" sygn. akt II OSK 672/05; wyrok NSA z dnia 10 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1118/04wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1217/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 26/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 176/04). Podkreślono, że skarżące nie powołują się na naruszenie ich własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego. Skarżące nie wykazują, aby sporna inwestycja ograniczała lub utrudniała sposób zagospodarowania i korzystania z ich nieruchomości. Ponadto własny punkt widzenia dotyczący przedmiotu sporu, czy też samo zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczą interesu faktycznego strony a nie jej interesu prawnego. Wskazano ponadto, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia jednak, przyznania osobom poszkodowanym tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 28.04.2009r., sygn. akt II OSK 12/08). Przywołano również stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 12 marca 2012r., sygn. akt II OSK 1532/10, wskazujące, iż z przepisu § 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie wynika, że usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy, wydzielanie się substancji toksycznych, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych. Jest to przepis skierowany do inwestora, projektanta obiektu oraz organu administracji, który kontroluje zgodność projektowanej inwestycji z tym przepisem. Nie jest to natomiast przepis, który dawałby innym podmiotom jakieś uprawnienie lub nakładał na te podmioty obowiązek. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia wymagań ustanowionych w przywołanych wyżej przepisach art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w związku z art. 28 K.p.a. W związku z powyższym, organ uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r., znak: [...]odmawiająca wszczęcia na wniosek Pani J W i Pani W K postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., nr [...], nie narusza rażąco prawa. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...] marca 201 lr., znak: [...] nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem innych przepisów prawa (art. 156 § 1 pkt 2), dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 Kpa), było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 Kpa), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 Kpa). Z tych powodów uwagi organ II instancji uznał, że należało utrzymać w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...]. W ocenie organu odwoławczego bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazujące na naruszenie przepisów procesowych przez GINB - tj. art. art. 77 § 1 i 4. art. 80 Kpa. art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. Wskazano, iż GINB stosownie do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/14, ponownie ocenił całokształt materiału dowodowego sprawy w celu ustalenia, czy wnioskodawczynie posiadają interes prawny do skutecznego kwestionowania spornego pozwolenia na budowę. Podkreślono, iż wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06. ani też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/14, nie przesądziły w sposób jednoznaczny, iż Pani JW i Pani W K przysługuje legitymacja procesowa do skutecznego kwestionowania decyzji Starosty [...]z dnia [...] listopada 2004r., nr [...]. Powyższe wyroki zobowiązywały GINB do dokonania ponownej oceny interesu prawnego wnioskodawczyń z uwzględnieniem m. in. przepisów z zakresu ochrony środowiska, co organ ten uczynił w decyzji niniejszej, oraz poprzedzającej ją decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...]. Nadto organ stwierdził, że za niezrozumiały należy uznać zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący charakteru pisma skarżących z dnia 4 marca 2011 r. Wskazano, iż z literalnego brzmienia w ww. pisma wynika wprost, że stanowi ono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]listopada 2004r., nr [...], znak: [...]. Bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie organ uznał zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazujący na naruszenie art. 84 § 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, gdyż ww. przepis reguluje zakres obowiązków organów nadzoru budowlanego. Skargę na tę decyzję złożyła J W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie prawa mający istotny wpływ na wynik postępowania , a szczególnie art. 28 K.p.a., wobec błędnego twierdzenia przez organ skarżony, o braku statusu strony postępowania obu skarżących w warunkach, kiedy Wojewoda nie wyznaczył obszaru oddziaływania obiektu budowlanego zaliczonego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisu § 3 pkt Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002 r. (Dz. U. nr 179 z 2002 r. poz. 1490) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz wobec faktu, że jestem stroną tego konkretnego postępowania, w którym zapadła decyzja Wojewody [...]z dnia [...] marca 2011 r.; 2. Naruszenie art.153 p.p.s.a. w związku z art.170 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do wytycznych Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/14 w zakresie oceny prawnej oraz dokonania wnikliwej oceny, czy Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nie naruszył rażąco art. 157 § 3 kpa w zw. z art. 170 ppsa, przy uwzględnieniu stanowiska zawartego w wyroku NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06 w zakresie mego interesu prawnego i sposobu ustalania obszaru oddziaływania; 3. Naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. wobec błędnej, odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z [...] marca 2011 r., odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu A H pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno- bytowe na działce nr [...] we wsi [...], gm. [...]., kiedy faktycznie wniosek dotyczył "zmiany środka zaskarżenia wskazanego w sprzeciwie Prokuratora Okręgowego z dnia 4 kwietnia 2005 r. ". wniesiony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. i dotyczył innej decyzji Wojewody [...] , tzn. z [...] grudnia 2009 r. wydanej w wyniku wykonania wyroku WSA w Białymstoku z 29 września 2009 r. II SAB/Bk 52/08, którym Sąd zobowiązał Wojewodę [...] do wykonania sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w [...]z 4 kwietnia 2005 r. ze skargi skarżącej na bezczynność Wojewody Podlaskiego w przedmiocie niewykonania sprzeciwu Prokuratora we wznowionym postępowaniu postanowieniem Wojewody [...]z dnia [...] kwietnia 2005 r.; 4. Naruszenie art. art. 107 § 3 k.p.a. wobec braku odniesienia się do wszystkich argumentów wniosków o ponowne rozparzenie sprawy z dnia 17 lutego 2015 r. oraz wniosku z dnia o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r.; 5. Naruszenie art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 K.p.a. wobec nierozpoznania całego materiału dowodowego, pominięcie faktów i wyroków znanych organowi z urzędu, w przedmiocie oceny mego interesu prawnego i przymiotu strony oraz sposobu wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu budowlanego na działce nr [...] we wsi [...]gm. [...] oraz pominięcia wielu zapadłych wyroków NSA oraz prawomocnych wyroków WSA w Warszawie a szczególnie wyroku NSA z dnia 28 marca 2007 r.. II OSK 208/06. w którym kwestia mego interesu prawnego i sposobu wyznaczania obszaru oddziaływania była przedmiotem kontroli i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ukrywanie faktu niewykonania obowiązku oznaczenia obszaru oddziaływania przez organ odwoławczy - Wojewodę [...], zalecanych wyrokiem NSA z dnia 28 marca 2007 r.. II OSK 208/06; 6. Naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, art. 6, 7, 8, 11, 12 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. ponieważ organ nie działał zgodnie z prawem i nie dążył do ustalenia stanu faktycznego sprawy a tym samym ustalenia prawdy obiektywnej. 7. Naruszenie art. 84 § 1 punkt 1 i 2 Prawa budowlanego wobec niewłaściwego wykonania ustawowych obowiązków kontrolnych przypisanych organom nadzoru budowlanego w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego i kontroli działania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podnosząc te zarzuty wnosiła o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji GINB z dnia [...].03.2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Nadto wnosiła o dopuszczenie dowodów z akt sprawy VII SA/Wa 2738/11, VII SA/Wa 683/10, VII SA/Wa 1144/14, VII SA/Wa 809/13, oraz VII SA/Wa 2666/12, przy których znajdują się dokumenty źródłowe dot. min. kwestii przymiotu strony. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie przypomnieć należy, że postepowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie nieważnościowym ze szczególnym uwzględnieniem wady rażącego naruszenia prawa. Wskazać w związku z tym należy, że wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste zestawienie (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 706/05 Lex nr 196278, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex nr 165717, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 września 2000 r. V SA 2998/99 Lex nr 51249, Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 17 kwietnia 2000 r. I SA/Wr 914/98 Lex nr 187879, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 1999 r. I SA 8/98 Lex nr 47276). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10 Lex nr 824448, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09 Lex nr 746680, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10 Lex nr 672887, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09 Lex nr 597659). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia, którą utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia, na wniosek Pani J W i Pani W K nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r., znak: [...][...]; odmawiającej wszczęcia, na wniosek Pani J W i Pani W K postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r., nr [...]. Przypomnieć w związku z tym należy, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana w oparciu o art. 157 § 3 k.p.a. W związku z tym należy zaznaczyć, że odmowa wszczęcia postępowania wydana na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., kończąca podstępowanie wstępne oznacza, że wszczęcie postępowania w przedmiocie nieważności decyzji jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Z niedopuszczalnością wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych mamy do czynienia wówczas, gdy występuje brak zdolności prawnej czy też oczywisty brak legitymacji po stronie wnioskodawcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowany jest pogląd, że art. 157 § 3 § 3 k.p.a. ma zastosowanie do sytuacji, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, że jednostka wnosząca żądnie nie ma w sprawie interesu prawnego. W sytuacji natomiast, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności w celu jego ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą do wydania decyzji umarzająca postępowanie w sprawie. Innymi słowy odmowa wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wywodzi własnego interesu prawnego, a ustalenie tej kwestii nie wymaga złożonego procesu wykładni. W konsekwencji zastosowanie art. 157 § 3 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy nie ma wątpliwości co do braku interesu prawnego wnioskodawcy. Natomiast jeśli ustalenie interesu prawnego wnioskodawcy w wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., wymaga dokonania szeregu ustaleń, to odmowa wszczęcia postępowania narusza art. 157 § 3 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: II OSK 1501/08, II GSK 162/09, II GSK 433/09). W całości Sąd orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 147/10, w którym stwierdził, że "Wyjaśnienie okoliczności, czy wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji ma interes prawny w sprawie i czy jest stroną, powinno mieć miejsce w postępowaniu administracyjnym. Nie można odmawiając wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu takiej decyzji czynić rozważań na temat interesu prawnego, czy też braku takiego interesu po stronie wnioskodawcy." Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nie dokonał oceny decyzji Wojewody Podlaskiego we wskazanym wyżej aspekcie, a co ważniejsze uczynił przedmiotem swojej oceny nie zasadność zastosowania w niniejszej sprawie art. 157 § 3 k.p.a. a art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Wynika to z treści uzasadnienia decyzji a wprost z fragmentu, w który stwierdza, że "Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia wymagań ustanowionych w przywołanych wyżej przepisach art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w związku z art. 28 K.p.a." Stwierdzić w związku z tym należy, że rolą organu nie była ocena rażącego naruszenia wskazanych przepisów ale ustalenie czy w realiach sprawy, w świetle istniejącego wówczas stanu faktycznego i prawnego brak interesu J W i W K był na tle oczywisty, że uzasadniał odmowę wszczęcia postępowania. Podsumowując tę część uzasadnienia należy stwierdzić, że organ nie dokonał kontroli decyzji Wojewody [...] w prawidłowym zakresie. Nadto wskazana wyżej kontrola winna zostać przeprowadzona z uwzględnieniem wyroków zapadłych w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, oceniając ponownie wniosek JW. oraz W K o stwierdzenie nieważności dokona wnikliwej oceny, czy Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nie naruszył rażąco art. 157 § 3 kpa w zw. z art. 170 ppsa, przy uwzględnieniu stanowiska zawartego w wyroku NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06. Przy czym treść tego wyroku oczywiście nie przesądza czy Skarżąca miał przymiot strony w sprawie ale po pierwsze wskazuje, że brak interesu prawnego J W w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] listopada 2004r., nr [...] nie jest rzeczą oczywistą a poza tym wskazuje w oparciu o jakie kryteria badanie tego interesu powinno się odbywać. W szczególności wskazano, że NSA w wyroku z 28 marca 2007 r. przyjął, iż wadliwe jest stanowisko, według którego skoro zachowane są minimalne odległości przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, to tym samym oddziaływanie obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora i nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektów. Poza tym w wyroku NSA w sprawie II OSK 507/13, poprzedzającym wyrok WSA z dnia 2 września 2014 r. wskazano, że "..należało więc przede wszystkim ustalić (przedstawić) działania organów administracji podjęte po wydaniu tej decyzji oraz przede wszystkim po wyroku NSA z 28 marca 2007 r. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, aby organ odwoławczy rozpoznał odwołanie skarżącej od decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2004 r., jednakże z uwzględnieniem rozstrzygnięć administracyjnych i orzeczeń sądowych, zapadłych po wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2004 r. oraz wyroku WSA w Białymstoku z 9 czerwca 2005 r. Bez takich ustaleń, w tym dotyczących sposobu wykonania przez organy administracji wskazań co do dalszego postępowania zawartych w powołanym wyroku NSA, Sąd pierwszej instancji nie był w stanie prawidłowo ocenić zgodności z prawem decyzji organu administracji, w której chodzi o rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej tego czy nieruchomość, której właścicielką jest skarżąca, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego dotyczy decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2004 r. i prawnych konsekwencji tego ustalenia, czyli oceny dotyczącej tego, czy skarżąca jest stroną określonych postępowań administracyjnych." Zgodnie z art. 153 ustawy prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Oceną tą związany jest zarówno organ rozpoznający sprawę po wyroku sądu administracyjnego, jak i sąd administracyjny rozpoznający skargę na nową decyzje wydaną w sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej okoliczności wskazać należy, że organ ponownie stwierdza, że "w rozpoznawanej sprawie obszar oddziaływania obiektu wyznaczyć należy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - dla budynku obory i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 z póź. zm.) - dla zamkniętego zbiornika na gnojowicę." Stanowisko organu należy w związku z tym uznać za sprzeczne ze stanowiskiem w przywołanym wyżej wyroku NSA z dnia 28 marca 2007r. Nadto brak jest przedstawienia przebiegu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem decyzji zapadłych po wskazanym wyżej wyroku. Przedstawione wyżej braki wskazują na niewystarczające zastosowanie się organu do wskazań zawartych w orzeczeniach sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności za uzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. a także wymienione w pkt 5 i 6 skargi w aspekcie w jakim wskazują na wadliwość przeprowadzonej przez organ oceny decyzji Wojewody [...] związanej z zakresem tej kontroli. Sąd podziela natomiast argumentację organu dotyczącą charakteru pisma skarżącej, które zainicjowało postępowanie jak też dotyczące naruszenia art. 84 § 1 punkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Uzupełniająco można wskazać, że jeżeli faktycznie intencją Skarżącej nie było wszczynanie nowego postępowania a uzupełnienie lub zmodyfikowanie zarzutów w innym postępowaniu nic nie stoi na przeszkodzie aby po uchyleniu decyzji GINB wolę swą w sposób jednoznaczny przedstawiła. Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze wskazać należy, iż w świetle poczynionych wyżej uwag ich przeprowadzanie było zbędne a przede wszystkim akta innych postępowań są znane Sądowi z urzędu. Reasumując wskazać należy, że ocenie organu w kontrolowanym przez sąd postępowaniu nadzwyczajnym winno podlegać, czy organ ten dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 157 § 3 k.p.a. a nie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. a także winien uwzględnić wytyczne wynikające z zapadłych w tej sprawie orzeczeń sądów administracyjnych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).