I SA/Gl 1149/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Dorota Kozłowska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...], określającą A Sp. z o.o. w D. (dalej: podatnik, spółka, skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w D. przy ul. [...], na którą składają się: - działki o nr geodezyjnych [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2 wraz z budynkiem rozdzielni o pow.[...] m2; - działki o nr geodezyjnych [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej pow. [...] m2 wraz ze zlokalizowanymi na tym gruncie urządzeniami i budynkami w postaci wagi samochodowej i wiaty o pow. [...] m2; - działka o nr geodezyjnym [...] o pow. [...] m2 wraz z posadowionymi na tym gruncie budynkami i urządzeniami, tj. budynkiem produkcyjnym o pow. użytkowej [...] m2, budynkiem administracyjnym o pow. [...] m2, budynkiem socjalnym o pow. [...] m2, budynkiem portierni, wiatą magazynową przy łączniku do hali gorącej o pow. [...] m2, wiatą obok budynku produkcyjnego o pow. [...] m2, oraz stacją trafo o pow. użytkowej [...] m2. Podstawę nabycia własności stanowiła umowa sprzedaży przedsiębiorstwa zawarta w trybie art. 316 i art. 320 Prawa upadłościowego i naprawczego - akt notarialny z dnia [...] rep. A nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego za 2012 r., poddając w wątpliwość nieprawidłowy sposób podania powierzchni użytkowej posiadanych budynków wchodzących w skład majątku spółki, zadeklarowanych do opodatkowania w deklaracji DN-1. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł, w tym: - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2 x 0,77 zł = [...] zł; - od budynków związanych z działalnością gospodarczą [...] m2 x 21,32 zł = [...] zł; - od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] x 2% = [...] zł. Z wyjaśnień złożonych przez spółkę wynika, że składając deklaracje na podatek od nieruchomości począwszy od 2010 r. wzorowała się ona na powierzchni użytkowej, deklarowanej przez poprzedniego właściciela, która pozostaje zgodna z zapisami wymienionymi w akcie notarialnym z dnia [...]. Nadto, podatnik posługiwał się również opinią z inwentaryzacji nieruchomości, sporządzoną w dniu [...] przez rzeczoznawcę H. D. Następnie, w 2016 r. przedstawiono organowi pierwszej instancji opinię techniczno - inwentaryzacyjną budynków sporządzoną przez mgr inż. J.M. Wynika z niej, iż dokonano ponownego obmiaru powierzchni obiektów posadowionych na terenie będącym we władaniu spółki. Dodatkowo wykonano ekspertyzę techniczną poszczególnych obiektów i usystematyzowano powierzchnię pomieszczeń użytkowych. Jak podkreślał organ pierwszej instancji, z opinii J.M. wynika, że budynek rozdzielni o pow. użytkowej [...] m2 jest użytkowany przez firmę B i pomimo, iż w księgach wieczystych jako właściciel ujęta jest spółka, to zdaniem opiniującego prawdopodobnie przez "zasiedzenie przesyłu" należy on do firmy B. W części parterowej budynku znajdują się pomieszczenia produkcyjne. Zgodnie z przedstawioną opinią pierwsze piętro o pow. [...] m2 należy wyłączyć z użytkowania, gdyż pomieszczenia na tej kondygnacji stanowią korytarze i ciągi wentylacyjne o dużych przekrojach, zlokalizowane są tam stare urządzenia grzewcze i szafy rozdzielcze. Wejście na tę kondygnację znajduje się na zewnątrz i prowadzi starymi nieczynnymi schodami. Łączna pow. użytkowa tego budynku wynosi [...] m2. Z kolei budynek administracyjno - biurowy, trzykondygnacyjny, niepodpiwniczony (w którym powierzchnię użytkową pomniejszono o klatki schodowe) posiada użytkową powierzchnię [...] m2. Kolejny obiekt to budynek warsztatowo - biurowy, dwukondygnacyjny, niepodpiwniczony, w którym parter oraz częściowo pierwsza kondygnacja została zaadoptowana na biura i drobne warsztaty. Pomieszczenia te miały charakter sanitarny i laboratoryjny, uległy one dewastacji i znaczącemu zniszczeniu. Powierzchnia użytkowa tego budynku wynosi [...] m2. Z powyższej opinii wynika również, że budynek magazynowy, jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, posadowiony na terenie będącym w posiadaniu podatnika, posiada powierzchnię użytkową [...] m2. W opinii stwierdzono, że łączna powierzchnia wszystkich budynków, wyłączona z użytkowania, wynosi [...] m2, natomiast powierzchnia zakwalifikowana do powierzchni użytkowej wynosi [...] m2. Organ pierwszej instancji w dniu [...] przeprowadził oględziny pomieszczeń położonych w D. przy ul. [...], dokonał obmiaru pomieszczeń wyłączonych przez podatnika z powierzchni użytkowej oraz wykonał dokumentację fotograficzną. Oględziny potwierdziły, iż pomieszczenia wyłączone z powierzchni użytkowej mają powierzchnię tożsamą z powierzchnią wskazaną w opinii J.M. Organ pierwszej instancji uznał przy tym za bezpodstawne wyłączenie poszczególnych pomieszczeń z powierzchni użytkowej w oparciu o opinię, stwierdzając, że przyjęta przez biegłego metodologia związana była z określonym celem opinii. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła spółka, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 121, art. 122, art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), tj. zasady dążenia do ustalenia prawdy materialnej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, zasady przekonywania, 2. art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 i art. 198 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (rzeczoznawcy z zakresu budownictwa), 3. art. 197 § 1 O.p. z powodu bezzasadnego zaniechania przeprowadzenia w toku postępowania dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności w celu ustalenia istnienia bądź nie występowania względów technicznych, które umożliwiały użytkowanie części budynku, 4. art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność związania całej powierzchni użytkowej budynków z prowadzeniem przez stronę działalności gospodarczej, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie mógł być podstawą takiej konkluzji, 5. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieuwzględnienie wyłączenia powierzchni części budynków z uwagi na względy techniczne, które umożliwiają wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, 6. art. 210 § 4 O.p. poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie decyzji. Strona wniosła o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności zaznaczył, iż materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) oraz uchwała Rady Miejskiej w D. z dnia 26 października 2011 r. nr XI/173/11 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Następnie przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie deklaracji za 2012 r. i złożonej do niej korekty. Organ ten nie zgodził się z jednak z podatnikiem, że wchodzące w skład opodatkowania budynki w D. przy ul. [...] nie są w całości związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, w związku z czym zastosował w tym zakresie stawkę podatku odpowiednią dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zaakcentował, że w zakresie interpretacji przywołanych przepisów, a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze "względów technicznych", istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ odwoławczy w szczególności wskazał, że okoliczności decydujące o zaistnieniu "względów technicznych" muszą mieć charakter trwały i dotyczyć przedmiotu opodatkowania, a nie innych przyczyn leżących po stronie podatnika. Ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. posłużył się zwrotem "nie są i nie mogą być wykorzystywane", co prowadzi do wniosku, że "względów technicznych" nie można utożsamiać ze stanem chwilowym, przejściowym, odwracalnym. Chodzi tu o taki stan przedmiotu opodatkowania, w którym z uwzględnieniem istniejącego stanu wiedzy i techniki nie można przewidzieć, czy i kiedy przedmiot opodatkowania będzie zdatny do prowadzenia działalności gospodarczej, względnie znajduje się on w stanie, w którym nie sposób przyjąć, że będzie kiedykolwiek przydatny do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu należy odróżnić sytuację, w której usunięcie przeszkody do wykorzystania przedmiotu opodatkowania dla prowadzenia działalności gospodarczej leży w gestii przedsiębiorcy, od przypadku, w którym niemożność wykorzystania nieruchomości wynika z przyczyn od niego niezależnych. Organ odwoławczy przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych wskazał, że przez "względy techniczne" należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej, która musi być niezależna od woli przedsiębiorcy. Wynika to bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego zerwanie jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie jest możliwe uznanie, aby wyłączone powierzchnie budynków położonych przy ul. [...] w D. nie mogły być wykorzystywane do działalności gospodarczej. "Względy techniczne" nie mogą być bowiem utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i z podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji, determinowanych względami ekonomicznymi i finansowymi. Natomiast z akt sprawy wynika, że stan techniczny budynków jest dostateczny, nie posiadają one wad konstrukcyjnych a jedynie wady eksploatacyjne. Potwierdza to zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. W szczególności, przedstawione przez podatnika ekspertyzy nie wskazują na trwałą niemożność przywrócenia przedmiotowych powierzchni budynków do użytkowania. Dokumentacja fotograficzna wykonana przez organ pierwszej instancji podczas oględzin w 2016 r. w pełni potwierdza, że pomieszczenia, które zostały wyłączone z użytkowania istnieją i stanowią część budynków. Brak jest nadto obiektywnych przeszkód, świadczących o ich złym stanie technicznym. Dokumentacja zdjęciowa nie potwierdza pęknięć ścian, sufitów czy innych okoliczności, świadczących o istnieniu jakiegokolwiek zagrożenia dla osób przebywających w tych pomieszczeniach. Również z protokołu przesłuchania świadka – J.M. wynika, iż budynki, z których wyłączone zostały powierzchnie użytkowe, nie mają wad konstrukcyjnych i istnieje możliwość przywrócenia ich do stanu pozwalającego na wykorzystywanie ich w działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zaznaczył, że wyłączone powierzchnie mogą być - odpowiednim nakładem sił i środków - rewitalizowane i wykorzystywane ponownie w działalności gospodarczej przez spółkę. Odnosząc się następnie do kwestii budynku rozdzielni organ odwoławczy stwierdził, iż nieuzasadnione jest powoływanie się przez spółkę na fakt użytkowania go przez firmę B, gdyż w księdze wieczystej jako właściciel ujęta jest spółka i na niej ciąży obowiązek regulowania podatku od nieruchomości, co wynika z domniemania zgodności ksiąg wieczystych ze stanem faktycznym. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 121 oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. Organ pierwszej instancji dokonał wszechstronnego zbadania sprawy, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy a następnie w sposób prawidłowy dokonał jego swobodnej oceny. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie naruszył także art. 188 O.p. Brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego, zgłoszonego w toku postępowania odwoławczego, dotyczącego powołania biegłego (art. 197 O.p.), gdyż nie wskazano w nim na inne niż dotychczas okoliczności faktyczne, uzasadniające przeprowadzenie dowodu, zaś stan sprawy jest udokumentowany wystarczająco innymi dowodami. W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił jej: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie określenia podstawy opodatkowania, brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak oceny wszystkich okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny dowodów, naruszenie dyrektyw postępowania dowodowego, w tym nie ustosunkowanie się i uwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą, mających istotne znaczenie dla sprawy, a nie stwierdzonych innymi dowodami i w konsekwencji błędne uznanie, iż cała powierzchnia użytkowa budynków skarżącej związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej; b) art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 i art. 198 O.p. przez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (rzeczoznawcy z zakresu budownictwa); c) art. 191 O.p. przez uznanie za udowodnioną okoliczność związania całej powierzchni użytkowej budynków z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej, podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie nie mógł być podstawą tej konkluzji; d) art. 191 O.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że okoliczność ujawnienia w księdze wieczystej jako właściciela budynku rozdzielni skarżącej, stanowi podstawę do uznania że to spółka jest zobowiązana do uregulowania podatku od nieruchomości, podczas gdy z okoliczności sprawy, stanu faktycznego oraz wiadomości znanych organowi pierwszej instancji z urzędu wynikało, że budynek jest w wyłącznym posiadaniu firmy B w związku z zasiedzeniem przez nią służebności; e) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie wyłączenia powierzchni części budynków z uwagi na względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy okoliczność ta została udowodniona przez skarżącą w postępowaniu przed organem pierwszej instancji; f) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) (prawidłowo powinno być lit. a) - przypis Sądu) i ust. 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez wadliwe zastosowanie najwyższej stawki podatku w stosunku do tej części budynków, które ze względu na stan techniczny nie nadawały się do wykorzystania na cele działalności gospodarczej; g) art. 210 § 4 O.p. poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a., tj. zasady dążenia do ustalenia prawdy materialnej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, zasady przekonywania, poprzez ich nie zastosowanie w prowadzonym postępowaniu; b) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe, niepełne i fragmentaryczne prowadzenie postępowania dowodowego, polegające na: nie zbadaniu, jaki był rzeczywisty stan techniczny i warunki techniczne, panujące na nieruchomości skarżącej położonej w D. przy ul. [...], a także na braku ustalenia występowania "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w okresie objętym postępowaniem, za który zostało ustalone zobowiązanie podatkowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nie można wykluczyć, że gdyby prawidłowo ustalono stan techniczny nieruchomości oraz okoliczność, że poszczególne nieruchomości skarżącej ze względów technicznych podlegały wyłączeniu z uwagi na względy techniczne, które uniemożliwiały wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, to stwierdzono by, że nieruchomość nie mogła być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a zatem nie podlegała opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; c) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu oceny stanu technicznego nieruchomości i uznanie, że dowód ten jest zbyteczny w sytuacji, gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne dla oceny, czy w sprawie zachodzą względy techniczne w stosunku do poszczególnych powierzchni nieruchomości, które uniemożliwiały wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, które winny podlegać wyłączeniu z przedmiotu opodatkowania, i jednoczesne autorytarne zakwestionowanie przedstawionej przez skarżącą jasnej i jednoznacznej opinii rzeczoznawcy mgr inż. J.M. oraz przyjęcie że ciężar dowodu wykazania, iż w sprawie zachodzą względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. obciąża tylko skarżącą, a tym samym organ jest zwolniony z prowadzenia i uzupełniania postępowania dowodowego w tym zakresie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nie można wykluczyć, iż gdyby przeprowadzono postępowanie dowodowe w sposób uwzględniający podnoszone przez skarżącą okoliczności braku możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z opinią rzeczoznawcy mgr inż. J.M., to stwierdzono by, że wskazywane części nieruchomości skarżącej nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a zatem nie podlegają opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej wywodził, że w toku postępowania pojawiło się wiele wątpliwości dotyczących rzeczywistej podstawy opodatkowania, które nie zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione przez organy obu instancji. Organy te w głównej mierze opierały się na domniemaniach, oraz uznawały za prawdziwe okoliczności faktyczne tylko na podstawie dowolnej interpretacji dowodów, pomimo istnienia sprzeczności w materiale dowodowym. Pełnomocnik podkreślił także, iż pracownicy organu nie posiadają wiedzy specjalistycznej w zakresie określania m.in. "względów technicznych" występujących w nieruchomościach podatnika. W przypadku kwestionowania względów technicznych, które strona podnosiła, organ powinien był powołać biegłego, dysponującego profesjonalną wiedzą w tym przedmiocie. Zaniechanie zbadania tego zagadnienia przez biegłego skutkuje w ocenie pełnomocnika niewłaściwym zebraniem materiału dowodowego oraz niewłaściwym ustaleniem prawdy materialnej. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że cecha trwałości istnienia "względów technicznych" powodujących niemożność wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej nie może być rozumiana szeroko i powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 702/14. Zaznaczył też, że spółka nabyła przedmiotową zabudowaną nieruchomość i nie miała wpływu na jej stan, który ze względu na dewastację oraz brak okresowych remontów i konserwacji przez poprzedniego właściciela pogarszał się systematycznie. Pełnomocnik podkreślił, że warunek niemożności wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych jest spełniony w sytuacji, gdy budynek z uwagi na stan techniczny, stopień faktycznego zużycia nie może być wykorzystywany w danym roku podatkowym na cele działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie części budynków ze względów technicznych wymagały przeprowadzenia kapitalnego i gruntownego remontu, aby mogły być w ogóle wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Jego zdaniem względy techniczne nie muszą mieć charakteru trwałego, a ich charakter odwracalny nie pozbawia podatnika prawa do obniżenia podatku od nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 901/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 1062/10. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 191 O.p. w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, iż budynek stacji trafo pozostaje w samoistnym posiadaniu innego niż skarżąca podmiotu, tj. B S.A., co zresztą podmiot ten potwierdził, wskazując na okoliczność zasiedzenia przez niego służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. B S.A. była i jest posiadaczem samoistnym z uwagi na obowiązujące domniemanie samoistności posiadania, przy czym posiadanie służebności ma zbliżony charakter do samoistnego posiadania rzeczy. B S.A. traktowała stację trafo jako swoją własność, korzystała z niej i nie uiszczała żadnego czynszu dzierżawnego a jej posiadanie nie było zakłócane przez inne podmioty, w szczególności przez właściciela. Zdaniem pełnomocnika, nie zbadanie przez organy podatkowe faktu pozostawania budynku stacji trafo w posiadaniu samoistnym innego podmiotu powoduje ułomność dokonanej przez te organy oceny, że to na skarżącej a nie na tym posiadaczu ciąży obowiązek zapłaty podatku. W tym zakresie zasadny jest w ocenie pełnomocnika zarzut niepełnego i wadliwego uzasadnienia decyzji (naruszenie art. 210 § 4 O.p.). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej co do zasady podtrzymał argumentację zawartą w skardze, skupiając się przede wszystkim na kwestii "względów technicznych" oraz zarzucie nie dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego. W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2017 r. organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pełnomocnik skarżącej powoływał się na nieprawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 901/10 oraz z dnia 6 października 2015 r. sygn. I SA/Gl 177/15 a także na zapadłe w innym stanie faktycznym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego błędne jest również stanowisko skarżącej, że organ ten ustalał wystąpienie "względów technicznych" wyłącznie w oparciu o dokumentację fotograficzną, gdyż wzięło ono pod uwagę wnioski opinii J.M. oraz jego wyjaśnienia złożone do protokołu. W kwestii opodatkowania budynku rozdzielni zaznaczył, iż domniemanie własności wynikające z księgi wieczystej nie zostało w niniejszej sprawie podważone przez stronę, powołującą się na "prawdopodobne zasiedzenie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie Sąd wskazuje, że strona skarżąca błędnie wskazała jako naruszenie przepisów prawa materialnego – przepisy prawa procesowego – Ordynacji podatkowej. Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (tj. gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Powyższe zagadnienie było przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych, na kanwie których wykształciła się ugruntowana i niekwestionowana, jednolita linia orzecznicza. Dla przykładu wskazać można na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2009 r., sygn. akt: II FSK 1888/07, czy też wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z 25 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1575/07; w Warszawie z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2010/08; w Olsztynie z 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 85/09; w Olsztynie z 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 474/09; w Olsztynie z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 722/09; w Poznaniu z 3 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Po 107/09; w Gliwicach z 28 lipca 2009 r., sygn. akt: I SA/Gl 223/09; w Gorzowie Wielkopolskim z 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Go 569/14; w Olsztynie z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 241/13; w Kielcach z 27 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 113/15 (wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Powołany przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. łączy więc "związek z działalnością gospodarczą" z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, a nie np. z ich "wykorzystywaniem do prowadzenia działalności gospodarczej" lub "zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej" (por. art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l.). A zatem nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W przytoczonej definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, bowiem nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1031/09). Zatem podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą, nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 458/12). Przechodząc do spornej kwestii, a mianowicie, czy część powierzchni budynków skarżącej nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, należy wyjaśnić, że ustawa nie definiuje pojęcia "względy techniczne". Przyjąć należy, że ratio legis wprowadzenia tego przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych, z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotnym jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Zatem o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod pojęciem "względy techniczne" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, koniecznym jest aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11; z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12; z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07; z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1384/11, z 20 maja 2014 r., sygn. akt II FSK638/13; z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 240/15). Zatem pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Tak więc z uregulowania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l wynika, że niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych musi mieć trwały charakter, co oznacza, że muszą one istnieć tak w danym momencie, jak i w przyszłości, na stałe. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłankę tą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy. Jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Pojęcie "względów technicznych" jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco. Względy techniczne muszą wykluczać możliwość użycia budynku, gruntu, budowli do celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07; z 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11; z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1877/11; z 19 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2188/11; z 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2361/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Strona skarżąca utożsamia bowiem względy techniczne z takim stanem technicznym budynku i jego stopniem faktycznego zużycia, że nie może być wykorzystywany w danym roku podatkowym na cele działalności gospodarczej. Niemniej w skardze przyznaje, że części budynków ze względów technicznych wymagały przeprowadzenia kapitalnego i gruntownego remontu, aby mogły być w ogóle wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Taka argumentacja jawi się jako niespójna i wewnętrznie sprzeczna. Przeprowadzenie remontu części budynków, których skarżąca nie wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej jest jak najbardziej możliwe, co więcej strona skarżąca najprawdopodobniej nie wykonuje remontu ze względów ekonomicznych, finansowych. Niemniej jest to decyzja zależna od woli podatnika. Natomiast pojęcie względów technicznych należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd nie podzielił więc argumentacji autora skargi i jego rozumienia względów technicznych, sprowadzającego się de facto do ich subiektywnego rozumienia. Odnośnie zaś wyroków, na które powołał się pełnomocnik skarżącego na poparcie swojego stanowiska trzeba wskazać, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 901/10 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2188/11 - zatem NSA uznał za błędną argumentację zawartą w powołanym wyroku. Również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1062/10, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 521/11. Z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 września 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 702/14 nie zawęża pojęcia względów technicznych, w taki sposób jak upatruje tego strona skarżąca. Wnikliwa analiza uzasadnienia tego orzeczenia wskazuje, że WSA nie odszedł od przyjętego zarówno w orzecznictwie jak i literaturze rozumienia względów technicznych, prezentowanego także w rozpoznawanej sprawie przez sąd orzekający. Niezasadne okazały się więc zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) - (prawidłowo powinno być lit. a) - przypis Sądu) i ust. 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż organy podatkowe prawidłowo opodatkowały budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, uznając, że nie zachodzą w stosunku do nich względy techniczne, o których mowa w tym przepisie. Przechodząc do rozpatrzenia zarzutów naruszenia prawa procesowego w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że nie mogły okazać się skuteczne zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy podatkowe prawidłowo działały na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W toku postępowania organy podatkowe podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy podatkowe uwzględniły zgłoszone w toku postępowania wnioski dowodowe. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów, wskazanych szczegółowo w piśmie z dnia [...], takich jak przesłuchanie świadków, przesłuchanie w charakterze strony pełnomocnika spółki, przeprowadzenie oględzin nieruchomości. Wszystkie te dowody przeprowadził organ pierwszej instancji. Jedynie organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który został zgłoszony na etapie postępowania odwoławczego. Jednakże organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie było potrzeby zasięgania opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia stanu technicznego budynków i ustalenia za pomocą tego dowodu, czy w sprawie zachodzą względy techniczne. Takich ustaleń dokonały bowiem samodzielnie organy podatkowe do czego są w pełni uprawnione. W tym zakresie organy podatkowe oparły się na zgromadzonych w sprawie dowodach, które okazały się wystarczające do prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Organy podatkowe prawidłowo oceniły przedstawioną przez skarżącą opinię J.M. Przesłuchano także w charakterze świadka autora opinii, przeprowadzono oględziny spornych budynków, wykonano dokumentację fotograficzną. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu, gdyż stan sprawy został udokumentowany wystarczająco innymi dowodami a ponadto we wniosku nie wskazano na inne niż dotychczas okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby jego przeprowadzenie. Niezasadne więc okazały się podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 O.p. Natomiast niezrozumiały dla Sądu jest zarzut naruszenia art. 198 O.p., skoro oględziny zostały przeprowadzone a w aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzenia tej czynności. Sąd podzielił więc stanowisko organów podatkowych, że sporne części budynków nie posiadają wad konstrukcyjnych a jedynie wady eksploatacyjne. Co więcej przedstawiona przez skarżącą ekspertyza sporządzona przez J.M. nie wskazuje na trwałą niemożność przywrócenia powierzchni budynków do użytkowania. Zarówno ekspertyza jak i wykonana przez organ pierwszej instancji podczas oględzin dokumentacja fotograficzna w pełni potwierdza, że pomieszczenia, które zostały wyłączone przez podatnika z użytkowania istnieją i stanowią część budynków. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na cel i zakres opinii techniczno - inwentaryzacyjnej sporządzonej na zlecenie spółki przez J.M. a mianowicie usystematyzowanie powierzchni pomieszczeń użytkowych w poszczególnych obiektach budowlanych oraz ocena stanu technicznego części pomieszczeń oraz możliwości ich użytkowania. Jednakże z treści tej opinii nie wynika, aby w stosunku do wyłączonych powierzchni zachodziły względy techniczne. I tak np. w stosunku do budynku produkcyjno- magazynowego opiniujący wskazuje, że powierzchnie należy wyłączyć z użytkowania z uwagi na nieprzydatność do wynajęcia. Ponadto autor opinii opisując pomieszczenia w poszczególnych budynkach – pkt 3 opinii wskazuje raczej na aspekt ekonomiczny ich wyłączenia z użytkowania, nie wskazuje żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o względach technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Także z protokołu przesłuchania w charakterze świadka – J.M. wynika, iż budynki, z których wyłączone zostały powierzchnie użytkowe, nie mają wad konstrukcyjnych i istnieje możliwość przywrócenia ich do stanu pozwalającego na wykorzystywanie ich w działalności gospodarczej. Organy podatkowe w sposób zgodny z treścią art. 191 O.p. oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poddając go wnikliwej ocenie. Nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wszelkimi wymogami określonymi w art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi prawidłowo także opodatkowano budynek rozdzielni - stację trafo. Właścicielem gruntu i budynku jest skarżąca, co potwierdzają także zapisy w księdze wieczystej. Zatem nie można zasadnie twierdzić, że firma B nabyła własność gruntu i budynku przez zasiedzenie. Natomiast okoliczność podnoszona przez stronę skarżącą, że budynek jest w wyłącznym posiadaniu firmy B w związku z zasiedzeniem przez nią służebności i tak nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po pierwsze, należy odróżnić zasiedzenie nieruchomości od zasiedzenia służebności przesyłu, a więc ograniczonego prawa rzeczowego. Po drugie, okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia. Po trzecie, gdyby nawet tak było to i tak podatnikiem z uwagi na zasiedzenie tylko ograniczonego prawa rzeczowego pozostawałaby skarżąca. Dlatego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 191 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Reasumując prawidłowa jest decyzja organu odwoławczego, który uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie opodatkował grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za 2012 r. o pow. [...] m2 stawką 0,77 zł za m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 stawką 21,32 zł za m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł x 2%. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) oddalił skargę.