I SA/Gl 1267/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi A.R. (dalej: Strona, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium) z dnia [...]r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt) z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021r. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi. 2.1.Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]r. Wójt dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021r., obejmującego podatek od nieruchomości od budynków: mieszkalnego i gospodarczego i gruntów pozostałych - dróg o łącznej powierzchni [...]m2 oraz podatek rolny od gruntów o powierzchni [...] ha. 2.2. W odwołaniu od tej decyzji Strona podniosła zarzut, iż wymiar podatkowy jest błędny w zakresie gruntów dróg. Strona twierdzi, że w skład jej gruntów nie wchodzą drogi. Wniosła o uchylenie decyzji i ustalenie prawidłowego zobowiązania, poprzez opodatkowanie tych gruntów jako łąki. 2.3. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazało, że postanowieniem z dnia [...]r. Kolegium wezwało Wójta do uzupełnienia materiału dowodowego o dane z ewidencji gruntów wg. stanu na początek roku podatkowego (wydruk załączony do akt sprawy przedstawia stan na dzień 09.03.2021 r.) oraz o zeszłoroczną decyzję podatkową. Dalej, analizując przepisy ustawy z dnia 12.01.1991r.o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) i ustawy z dnia 1 5.11.1984r.o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 1256 ze zm., dalej: u.p.r.) Kolegium wskazało, że podatek od nieruchomości i podatek rolny, składające się na łączne zobowiązanie pieniężne, są świadczeniami o charakterze majątkowym, tzn. są związane z posiadaniem nieruchomości. Obciążają podmioty, które są właścicielami lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości, użytkowników wieczystych nieruchomości, posiadaczy zależnych nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Art. 1a ust. 3 u.p.o.l. odsyła do klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji gruntów i budynków, jako podstawy do wyboru właściwego podatku do opodatkowania, wskazując iż przez użyte w ustawie określenia: m.in. użytki rolne, lasy, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z tymi przepisami koreluje art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 2052, dalej: u.p.g.k.), zgodnie z którym wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dalej Kolegium podkreśliło, iż danym ewidencyjnym towarzyszy domniemanie wypływające z art. 194 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2021, poz. 1540, dalej o.p.). Przepis ten stanowi, iż dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Domniemanie wynikające z ewidencji gruntów i budynków towarzyszyć powinno wszystkim danym dotyczącym oznaczenia nieruchomości jak powierzchnia, położenie, klasa gleboznawcza gruntu czy rodzaj budynku. Tym samy organy podatkowe nie mają uprawnień do ingerowania w zapisy ewidencji gruntów i budynków i powinny przyjąć zapisy ewidencji gruntów i budynków do ustalenia opodatkowania gruntów i rodzaju zastosowanego podatku lokalnego. Takie stanowisko reprezentuje orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1.08.2014r. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., Il FPS 1/09). Co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r. II FSK 986/11 zaakcentował, że w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2014r. II FSK 1930/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24.05.2016r. I SA/Po 120/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3.12.2014r. I SA/Gl 721/14 i I SA/Gl 1127/13). Z akt sprawy wynika, że grunty Strony obejmujące działkę [...] są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako drogi w roku podatkowym 2020r. Stan ten potwierdza także zapis księgi wieczystej tej nieruchomości gruntowej. Ponadto w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonej przez Stronę organowi podatkowemu w dniu 30.10.2021r. Strona zadeklarowała grunty o powierzchni [...] m2 do gruntów pozostałych, zapisując iż są to drogi. W konsekwencji zapisów zawartych w podanych dokumentach urzędowych, organ podatkowy pierwszej instancji dokonuje corocznie wymiaru podatków lokalnych składających się na łączne zobowiązanie pieniężne, także zeszłoroczna decyzja podatkowa. Z dokumentów tych wynika, że w zakresie klasyfikacji użytków gruntowych należących do Strony nie zaszły żadne zmiany, a klasyfikacja zawarta w tych dokumentach jest ujęta w wymiarze podatkowym. Tym samym jedyną przesłanką wyboru właściwego podatku lokalnego do opodatkowania danych gruntów jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków tej konkretnej nieruchomości, a na tej podstawie, w niniejszej sprawie zasadne jest przyjęcie do opodatkowania przepisów o podatku od nieruchomości. W związku z powyższym Kolegium uznaje, że są podstawy prawne do dokonania takiego wymiaru podatkowego na 2021r. jak to wskazano w zaskarżonej decyzji, dopóki nie zostaną podjęte czynności zmiany w ewidencji gruntów i budynków lub obecne zapisy nie zostaną skutecznie podważone - art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. W skardze Strona ww. decyzji zarzuciła nieprawidłową kwalifikację gruntu i nieprawidłowe ustalenie podatku od nieruchomości, nie uzasadniając swojego stanowiska. Nie złożyła również wniosków co do rozstrzygnięcia. 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021r. Zdaniem Strony podatek jest błędny w zakresie gruntów dróg, albowiem powinny być one opodatkowane jako łąki. Kolegium nie podziela tego stanowiska, twierdząc, że jest on - jako organ podatkowy, związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. 4.4. Rozważając sporną kwestię na wstępie przypomnieć należy, że podatek od nieruchomości i podatek rolny to podatki, a ich wymiar dla osób fizycznych, wymaga wydania przez organ podatkowy gminy decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na dany rok podatkowy, zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i art. 6a ust. 6 u.p.r. W myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. odsyła natomiast do klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji gruntów i budynków, jako podstawy do wyboru właściwego podatku do opodatkowania, wskazując iż przez użyte w ustawie określenia: m.in. użytki rolne, lasy, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z ww. przepisami koreluje art. 21 u.p.g.k., zgodnie z którym wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do kwestii związania zapisami w ewidencji gruntów należy wskazać, iż Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że organy podatkowe ustalając wysokość podatku od nieruchomości nie mają podstaw do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012 r., II FSK 2241/10; z dnia 13 stycznia 2010 r., II FSK 1243/08; z dnia 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08; z dnia 29 października 2009 r., II FSK 854/08; z dnia 1 października 2009 r., II FSK 652/08; z dnia 18 lutego 2010 r., II FSK 1586/08, z 31 dnia lipca 2012, II FSK 44/11; z dnia 21 grudnia 2011 r. II FSK 1160/10 oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2014 r., III SA/Wa 642/14). Użyty w art. 21 ust. 1 p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014r., II FSK 1930/12). Przedstawione powyżej stanowisko jest akceptowane również w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem egzemplifikacji jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2022 r. I SA/Gd 1023/21, zgodnie z którym informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące, np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne. Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Zgodnie z art. 20 w związku z art. 22 ust. 1 u.p.g.k. organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków jest starosta. Obowiązkiem starosty jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być wywołana wnioskiem lub działaniem organu z urzędu. Nie może więc budzić wątpliwości, że podmiotem upoważnionym do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie właściwy starosta. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2015 r., nr 2, s.11-19), który takich kompetencji nie posiada. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 1 grudnia 2021 r. III FSK 3376/21, że obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do art. 22 ust. 2 u.p.g.k. obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.). Uregulowanie powyższe zapewnia z jednej strony aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej natomiast, ustanawiając wskazany powyżej obowiązek właściciela, zawiadamiania o wszelkich zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. (por. wyroki NSA z: 19 listopada 2010 r., I OSK 144/10; 14 października 2015 r., I OSK 2078/13). Również w orzecznictwie podatkowym jako utrwalony należy przyjąć pogląd, że aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyroki NSA z: 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11; 13 maja 2015 r., II FSK 1175/13; 3 grudnia 2019 r., II FSK 1306/19). Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Innymi słowy, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego przeznaczenia nieruchomości na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości (wyroki NSA z: 13 maja 2015 r., II FSK 1175/13; 4 czerwca 2019 r., II FSK 2018/17; wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2020 r., I SA/Wr 1023/19). Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (zob. wyroki NSA z: 28 marca 2014 r., II FSK 950/12; 16 czerwca 2020r., II FSK 645/20; 21 grudnia 2012 r., II FSK 986/11, por. R. Dowgier w glosie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2010 r., nr 5, s.5-6). Podkreślenia wymaga, że starosta, jako organ pierwszej instancji w sprawach ewidencji gruntów i budynków, rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe, zmieniające się w czasie, w oparciu o kolejno powstające dokumenty prawne. Sama ewidencja gruntów i budynków nie tworzy stanów prawnych, lecz je rejestruje. Prawa osób do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych lub dyspozycji zawartych w aktach normatywnych (zob. wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 1434/08; wyrok WSA w Białymstoku z 19 lutego 2008 r., II SA/Bk 636/07). Nie można także zapominać, na co zasadnie zwróciło uwagę Kolegium, że dane zawarte w ewidencji gruntów posiadają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 o.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Domniemanie wynikające z ewidencji gruntów i budynków towarzyszyć powinno wszystkim danym dotyczącym oznaczenia nieruchomości jak powierzchnia, położenie, klasa gleboznawcza gruntu czy rodzaj budynku. 4.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, że grunty Strony obejmujące działkę [...] są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako drogi w roku podatkowym 2020r. Stan ten potwierdza także zapis księgi wieczystej tej nieruchomości gruntowej. Ponadto w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonej przez Stronę organowi podatkowemu w dniu 30.10.2021r. Strona zadeklarowała grunty o powierzchni [...]m2 do gruntów pozostałych, wskazując, iż są to drogi. Mając na uwadze zawarte w przywołanych powyżej dokumentach urzędowych dane, zasadnie organy podatkowe obu instancji dokonały wymiaru podatków lokalnych składających się na łączne zobowiązanie pieniężne za 2021r., przyjmując, że z dokumentów tych wynika, że w zakresie klasyfikacji użytków gruntowych należących do Strony nie zaszły żadne zmiany, a klasyfikacja zawarta w tych dokumentach jest ujęta w wymiarze podatkowym. Przesłanką wyboru właściwego podatku lokalnego do opodatkowania danych gruntów jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków tej konkretnej nieruchomości, a na tej podstawie, w niniejszej sprawie zasadne jest przyjęcie do opodatkowania przepisów o podatku od nieruchomości. Zarówno bowiem Wójt działając jako organ podatkowy w postępowaniu podatkowym, oraz Kolegium - jako organ odwoławczy, nie mają uprawnień do ingerowania w zapisy ewidencji gruntów i budynków i powinny przyjąć zapisy ewidencji gruntów i budynków do ustalenia opodatkowania gruntów i rodzaju zastosowanego podatku lokalnego. Tym samym Kolegium wykonało ciążący na organie podatkowym i wynikający z art. 122 i 187 § 1 o.p. obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego w sposób należyty. Zgodnie z powołanymi przepisami w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy podatkowe nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 191 o.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2671/11, LEX nr 1493833). Nie wywiązały się tym samym należycie z tej części ciężaru dowodowego, który spoczywał na nich, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 o.p. Sporządzone uzasadnienie decyzji nie odpowiada warunkom określonym w art. 210 § 4 o.p. Tak poczynione ustalenia potwierdzają nierespektowanie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych wynikającej z art. 121 o.p. 4.6. Niezależnie od powyższych uwag wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k., Skarżąca może - jeżeli istnieje rozbieżność między faktyczną powierzchnią a oznaczeniem powierzchni w ewidencji gruntów i budynków, to sprawą właściciela – podjąć odpowiednie kroki celem doprowadzenia danych w ewidencji do zgodności z istniejącym stanem faktycznym. Obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do art. 22 ust. 2 u.p.g.k. obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.). Uregulowanie powyższe zapewnia z jednej strony aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej natomiast, ustanawiając wskazany powyżej obowiązek właściciela, zawiadamiania o wszelkich zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. (por. wyroki NSA z: 19 listopada 2010 r., I OSK 144/10; 14 października 2015 r., I OSK 2078/13). Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyroki NSA z: 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11; 13 maja 2015 r., II FSK 1175/13; 3 grudnia 2019 r., II FSK 1306/19). Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Innymi słowy, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego przeznaczenia nieruchomości na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości (wyroki NSA z: 13 maja 2015 r., II FSK 1175/13; 4 czerwca 2019 r., II FSK 2018/17; wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2020 r., I SA/Wr 1023/19). Dopiero z datą dokonania zmiany w ewidencji określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (zob. wyroki NSA z: 28 marca 2014 r., II FSK 950/12; 16 czerwca 2020r., II FSK 645/20; 21 grudnia 2012 r., II FSK 986/11). Powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 4.7. Reasumując, Sąd, mając również na uwadze art. 134 p.p.s.a., nie doszukał się naruszenia prawa, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.