II OZ 247/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej O. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2860/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej O. w W. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2860/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "O" w Warszawie na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zwrócił skarżącej kwotę 300 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że uchwałą z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Rada miasta stołecznego Warszawy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego trasy mostowej Mostu M. na odcinku od nurtu W. do ulicy M. (Dz. Urz. Woj. [...] 2014, poz. 9742). W dniu [...] sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) Wspólnota Mieszkaniowa "O" w W. wezwała Radę m. st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały nr [...] z dnia [...] września 2014 r. W dniu [...] października 2016 r. (data stempla pocztowego, k. 194) Wspólnota Mieszkaniowa "O" w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę. W odpowiedzi Rada m. st. Warszawy wniosła o oddalenie skargi, a w stosunku do części terenu [...] o odrzucenie skargi (k. 195 – 202). Sąd podkreślił, że przyjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 stanowiska, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. oznacza, że w sprawie ustalenia czy zachowano termin do wniesienia skargi na akt jednostki samorządu terytorialnego mają zastosowanie właściwe przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd stwierdził, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 53 § 2 p.p.s.a. nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, dlatego też przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 61 § 3 k.p.a.) nie mają do niej zastosowania (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, Lex Nr 643172). Sąd również wskazał, iż zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Kwestię co należy rozumieć przez wniesienie pisma precyzuje w szczególności art. 83 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Dlatego też, sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa liczyć należy od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa tj. od daty złożenia go osobiście we właściwym organie, a w przypadku nadania go za pośrednictwem poczty polskiej – od daty oddania go w placówce operatora publicznego. Za zasadnością tego stanowiska przemawia również dbałość o jasność, czytelność i przejrzystość postępowania. W takim bowiem razie strona potrafi samodzielnie określić moment początkowy od którego ma liczyć sześćdziesiąt dni na wniesienie skargi do Sądu (od daty prezentaty organu w przypadku złożenia pisma we właściwym organie, bądź daty stempla pocztowego w przypadku nadania go w placówce pocztowej). Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08 (Lex Nr 505343) czy w postanowieniu z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 262/11 (ogólnodostępnym na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd ponadto wskazał, że gdyby wolą ustawodawcy było uzależnienie biegu sześćdziesięciodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania organowi, to sformułowałby to w podobny sposób jak w przypadku terminu trzydziestodniowego posługując się słowem "doręczenie". Jeżeli w tej samej jednostce redakcyjnej aktu prawnego ustawodawca użył dwóch różnych sformułowań do określenia początku biegu terminów, to nie można dokonywać takiej interpretacji, która "wniesienie wezwania" zrównywałaby znaczeniowo z doręczeniem go organowi. Powyższe potwierdza § 10 Zasad techniki prawodawczej, stanowiący załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. 2016, poz. 283 j.t.), zgodnie z którym do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Jeśli zatem prawodawca chce rozróżnić jakieś pojęcia daje temu wyraz stosując różne określenia, co miało miejsce w omawianym przepisie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1184/12). Konkludując, Sąd stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego na potwierdzeniu nadania, k. 192), a organ gminy nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to wobec tego Wspólnota Mieszkaniowa miała sześćdziesiąt dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia [...] października 2016 r., natomiast wspólnota mieszkaniowa wniosła skargę dopiero w dniu [...] października 2016 r. (data stempla pocztowego k. 194). W tej sytuacji, na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "O." w W. W zażaleniu na powyższe postanowienie Wspólnota Mieszkaniowej "O" w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że 60 - dniowy termin do wniesienia skargi, w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jego wysłanie nastąpiło drogą pocztową, należy liczyć od momentu oddania takiego wezwania w polskiej placówce pocztowej (data stempla pocztowego), podczas gdy z literalnego brzmienia przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a., jak również z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych (w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego) wprost wynika, że przedmiotowy termin do wniesienia skargi w takim wypadku należy liczyć od dnia następnego po dniu, w którym nastąpiło fizyczne doręczenie wezwania organowi; - art. 83 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że dniem wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stosownie do w/w przepisu jest dzień jego oddania w polskiej placówce pocztowej, podczas gdy art. 83 § 3 p.p.s.a. reguluje wnoszenie pism do sądu administracyjnego, zaś przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest kierowane do organu administracji (a nie sądu administracyjnego), a tym samym w/w przepis nie może mieć zastosowania; Ponadto zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu, iż skarga kierowana na podstawie w/w przepisu może być wniesiona dopiero po bezskutecznym wezwaniu organu jednostki samorządu terytorialnego do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że momentem od którego należy rozpocząć liczenie terminu do wniesienia skargi jest fizyczne doręczenie wezwania, bowiem tylko wtedy można jednoznacznie stwierdzić czy i dokładnie w którym momencie wezwanie to stało się bezskuteczne. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła, na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Podniesiono, że w niniejszej sprawie istotna jest wykładnia sformułowania użytego w art. 53 § 2 p.p.s.a., tj., iż w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skargę wnosi się "w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa." Pierwszorzędnym staje się ustalenie dokładnego znaczenia słowa "wniesienie" w powyższym zakresie. Skarżąca nie podzieliła poglądu Sądu, iż sformułowanie "wniesienie wezwania o usunięcie naruszenia prawa" oznacza moment, w którym skarżąca oddała wezwanie skierowane do odpowiedniego organu w polskiej placówce pocztowej, stosownie do art. 83 § 3 p.p.s.a. oraz mając na względzie wykładnię gramatyczną art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym zakresie skarżąca wskazała, że kwestia momentu początkowego, od którego należy liczyć termin do wniesienia skargi w przypadku gdy organ nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego i została jednoznacznie rozstrzygnięta w wydanych przez te sądy orzeczeniach. Wynika z nich wprost, że chwilą, z którą rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w przypadku nie udzielenia odpowiedzi przez organ, jest dzień następujący po dniu, w którym nastąpiło fizyczne i skuteczne doręczenie (wpłynięcie) wezwania do usunięcia naruszenia prawa wysłanego uprzednio w polskiej placówce pocztowe (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 216/10; postanowienie NSA z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1592/08; postanowienie WSA z Rzeszowie z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 482/08). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 83 § 3 p.p.s.a. skarżąca wskazała, że Sąd nieprawidłowo próbował odnieść tenże przepis do wezwania do usunięcia naruszenia prawa w niniejszym postępowaniu. Zdaniem skarżącej ww. przepis dotyczy tylko i wyłącznie pism kierowanych do sądów, a nie do organów administracji. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że w przypadku oddania pisma w jeden z wymienionych tam sposobów jest to równoznaczne z wniesieniem takiego pisma do sądu. Literalna treść art. 83 § 3 p.p.s.a. nie pozostawia więc wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest kierowane do organu, a nie do sądu, stąd też przedmiotowa regulacja nie może znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca zarzutu dotyczącego naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym upatruje w tym, że na mocy art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Zatem zastosowanie winien tu znaleźć przepis art. 111 § 2 k.c., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Regulacje tę należy tym samym odnieść do podstawy prawnej dla złożonej skargi, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który dla dopuszczalności zaskarżenia uchwał organów gminy wymaga, aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było bezskuteczne. Jedynym zaś sposobem, aby podmiot zamierzający wystąpić z odpowiednią skargą mógł ustalić czy organ jest już po terminie z udzieleniem odpowiedzi, co aktualizuje drugi, alternatywny termin do wniesienia skargi (60 - dniowy), jest określenie kiedy dokładnie organowi zostało doręczone wezwanie, tj. od kiedy mógł on zapoznać się skutecznie z jego treścią (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 482/08). Zatem, w ocenie skarżącej, skoro przy obliczaniu w/w terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, stosownie do art. 111 § 2 k.c. a tym zdarzeniem jest "wniesienie" wezwania do usunięcia naruszenia organu, to oczywistym jest, że przedmiotowe "wniesienie" winno oznaczać rzeczywisty wpływ wezwania, bo tylko takie zdarzenie daje pewność prawidłowego obliczenia terminu i jest zgodne z literalnym brzmieniem art. 53 § 2 p.p.s.a. Ponadto daje gwarancję, że wezwanie było bezskuteczne. Równiez argumenty Sądu o technice prawodawczej skarżąca oceniła jako bezzasadne. Odnosząc się do tej kwestii wskazano, że gdyby ustawodawca uzależniał rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi od faktycznego doręczenia wezwania organowi, to dałby temu wyraz poprzez użycie słowa "doręczenie", identycznie jak w przypadku gdy przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi o doręczeniu odpowiedzi na wezwanie. W tym zakresie skarżąca wskazała, że wbrew temu zapatrywaniu, ustawodawca nie jest konsekwentny w stosowaniu słów "doręczyć" i "wnieść" na kanwie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, również w przypadku pism stron i uczestników (por. treść art. 65-81 p.p.s.a.). Na koniec skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tożsamej sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3263/15, albowiem dotyczącej zaskarżania przez skarżącą stronę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastosował odmienną wykładnię art. 53 § 2 p.p.s.a. w zakresie momentu, od którego liczyć należy termin do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W tej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę w terminie, którego początek był liczony właśnie od momentu wpłynięcia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tym postępowaniu skargę uznano za wniesioną prawidłowo, w przepisanym terminie. Dodano także, że powyższa sprawa została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na zażalenie, Rada Miasta st. Warszawy, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016, poz. 446 ze zm.), zwanej dalej: u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Przypomnieć należy, że Skład Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 stwierdził, iż przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w w/w uchwale skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w powołanej wyżej uchwale art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (por. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 986/06, Lex nr 334277). Za wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć doręczenie tego wezwania organowi właściwemu do usunięcia naruszenia prawa. Dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest dzień wpływu wezwania do właściwego organu - tak w przypadku złożenia wezwania w siedzibie organu, jak i w przypadku złożenia wezwania za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.). Przyjąć zatem należy, że początkiem 60-dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., jest dzień następny po dniu doręczenia wezwania organowi (por. postanowienia NSA: z dnia 15 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 166/12; z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 568/15; z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 302/10; z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 596/12; z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 371/11). W myśl art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy - § 2 art. 83 § 1 p.p.s.a. Oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (83 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 380), zwanej dalej "K.c.", termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 K.c.). W rozpatrywanej sprawie Rada miasta stołecznego Warszawy nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu [...] sierpnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 192 akt o sygn. IV SA/Wa 2860/16), a co za tym idzie - zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. - strona skarżąca powinna wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten biegł od dnia [...] sierpnia 2016 r. Jako, że ostatni dzień terminu przypadał w sobotę, to termin – zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. – upłynął w dniu [...] października 2016 r. (poniedziałek). Jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona w dniu [...] października 2016 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, k. 194 akt sądowych - koperta z pieczęcią UPT), a więc z zachowaniem terminu ustanowionego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Tym samym za zasadny należało uznać zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 53 § 2 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.