II SA/Bk 64/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] ustalającej obowiązek uiszczania opłat za odbiór odpadów komunalnych oraz sposób i terminy udostępniania pojemników z odpadami w celu ich opróżnienia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu Skarżący J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy poprzednio wydaną przez ten organ decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] ustalającej obowiązek uiszczania miesięcznych opłat za odbiór odpadów komunalnych oraz sposób i terminy udostępniania pojemników z odpadami w celu ich opróżnienia. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przyznano skarżącemu prawo pomocy m.in. w postaci ustanowienia adwokata. Dnia [...] marca 2013 r. do prowadzenia niniejszej sprawy został wyznaczony adwokat M. G. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu [...] maja 2013 r. tut. Sąd skargę J. M. oddalił. W dniu [...] maja 2013 r. J. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie ww. wyroku wraz z uzasadnieniem, jednocześnie dopełniając uchybionej czynności. Skarżący wskazał, iż uchybił terminowi nie z własnej winy, albowiem ustanowiony w sprawie adwokat nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, tj. nie powiadomił o terminie rozprawy, jak i zapadłym rozstrzygnięciu. Na mocy zarządzenia z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwano Skarżącego, do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu - w terminie 7 dni od chwili doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem oddalenia wniosku. W wyznaczonym terminie Skarżący wyjaśnił, iż ustanie przyczyn uchybienia terminu nastąpiło z dniem [...] czerwca 2013 r., tj. z dniem złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie, a ponadto strona nie może ponosić szkody za niedopełnienie obowiązków przez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, j.t., dalej: p.p.s.a.) - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Zgodnie zaś z dyspozycją art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku, a Sąd nie prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie w innej dacie. W celu dokonania oceny, czy złożony przez Skarżącego wniosek nie jest spóźniony, wezwano Skarżącego do podania daty ustania przyczyny uchybienia terminu. J. M. w odpowiedzi wskazał, że ustanie przyczyn nastąpiło z dniem [...] czerwca 2013 r. – z dniem złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z uwagi jednak na fakt, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony przed datą wskazaną przez Skarżącego (tj. w dniu [...] maja 2013 r., a nie dnia [...] czerwca 2013 r.) nie można ustalić w sposób jednoznaczny, czy w niniejszej sprawie termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany. Sąd wydał, zatem rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. W przedmiotowym wniosku strona usiłuje wykazać, że sama nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tut. Sadu z dnia 16 maja 2013 r. Wskazuje, że nie powinny jej obciążać skutki zaniechania ustanowionego pełnomocnika. We wniosku brak jest jakiejkolwiek argumentacji mogącej wskazywać na brak winy pełnomocnika w braku dokonania powyższej czynności, a termin w o cenie Skarżącego, powinien zostać przywrócony jedynie ze względu na brak winy samego Skarżącego. Podniesione przez Skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają w ocenie Sądu, zaistnienia okoliczności wyłączających jego winę w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 maja 2013 r. Zauważyć należy, bowiem, że strona ponosi ujemne skutki zachowania ustanowionego przez nią w sprawie zawodowego pełnomocnika w przypadku niedochowania przez niego terminu do dokonania czynności w toku postępowania. Odpowiedzialność ta nie ogranicza się, zatem jedynie do winy, jaką przy niedochowaniu terminu ponosi sama strona. Wniosek taki należy wyciągnąć z art. 34 p.p.s.a., zgodnie z którym strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Oznacza to, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik dokonując jakiejkolwiek czynności (objętej zakresem udzielonego umocowania) dokonuje jej w imieniu strony. Czynność taka ma identyczny skutek, jakby dokonała jej sama strona. Wszelkiego, zatem rodzaju uchybienia, których dopuszcza się ustanowiony w sprawie pełnomocnik, wywierają bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki strony i de facto ją obciążają. Zwrócić także należy uwagę na brzmienie art. 244 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Stąd w okolicznościach sprawy nie jest wystarczające wskazanie na brak winy samego Skarżącego w niedokonaniu przedmiotowej czynności w terminie, lecz dla spełnienia przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a. konieczne byłoby również uprawdopodobnienie braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Tymczasem pełnomocnik w ogóle przedmiotowego wniosku nie złożył, a we wniosku złożonym przez stronę, brak jest jakiejkolwiek argumentacji mogącej świadczyć o braku w tym zakresie winy pełnomocnika. Tym samym nie sposób uznać, że zostały spełnione wymogi z art. 87 § 2 p.p.s.a. Stwierdzić bowiem należy, że za zaniechania pełnomocnika w dokonaniu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona. Wobec powyższego okoliczności podnoszone przez Skarżącego, iż pełnomocnik zaniedbał poinformowania o rozprawie i zapadłym wówczas orzeczeniu, nie mogą stanowić o braku winy strony. Należy zwrócić uwagę, że stanowisko, zgodnie, z którym mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się pełnomocnika, jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. postanowienia NSA z: 18 października 2007 r., I FZ 421/07; 11 marca 2009 r., I OZ 198/09; 31 marca 2009 r., I FZ 69/09; 23 lipca 2009 r., I OZ 737/09; 23 czerwca 2010 r., I OZ 465/10; 19 sierpnia 2010 r., I FZ 133/10; 10 czerwca 2011 r., I OZ 408/11; 28 czerwca 2011 r., I FZ 160/11; 28 lipca 2011 r., I OZ 545/11; 9 września 2011 r., II FZ 425/11; 29 listopada 2011 r., I OZ 894/11; 13 grudnia 2011 r., II FZ 736/11; 14 grudnia 2011 r., II GZ 527/11; 11 stycznia 2012 r., I GZ 231/11; 25 stycznia 2012 r., II OZ 2/12; 13 września 2012 r., II FZ 689/12). Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach tut. Sąd podziela w pełni. Nadmienić przy tym należy, że odpowiedzialność pełnomocnika za skutki braku należytej staranności w reprezentacji strony może być przedmiotem oceny, jednakże w toku innych postępowań, natomiast nie spełnia ona kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. np. postanowienie NSA z 23 lutego 2005 r., FZ 681/04). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.