II SO/Kr 7/15

sygn. akt II SO/Kr 7/15 Kraków, dnia 31 marca 2015r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. N. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji publicznej postanawia: I. wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywnę w wysokości 4 000 zł. (cztery tysiące złotych); II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Z. N. kwotę 100 zł. ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. sygn. akt II SO/Kr 7/15 Kraków, dnia 31 marca 2015r. UZASADNIENIE Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek wniosku Z. N. z daty 16 lutego 2015 r. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Nieprzekazana Sądowi skarga na bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 25 kwietnia 2013r., znak [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej, została wniesiona w dniu 13 marca 2014r. W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego oddalenie podnosząc, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przesłano w dniu 25 lutego 2015r., zaś grzywna za nieprzekazanie skargi ma spełniać funkcję dyscyplinującą. Z urzędu Sądowi wiadomo, że Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] już dwukrotnie była wymierzana grzywna za nieprzekazanie skargi Z. N. z dnia 13 marca 2014r. I tak, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Kr 17/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył temu organowi grzywnę w kwocie 500 zł., zaś postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt II SO/Kr 33/14, grzywnę w kwocie 6000 zł. Skarga Z. N. na bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 25 kwietnia 2013r., znak [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dopiero w dniu 2 marca 2015r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 26/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych (np. art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę, że przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 maja 2014r., sygn. akt I OZ 343/14, Lex Omega nr 1467276 oraz z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt I OZ 158/14, Lex Omega nr 1449949). Słusznie zatem przyjmuje się, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 23 września 2014r., sygn. akt I OZ 759/14, Lex Omega nr 1515135; z dnia 6 czerwca 2013r., sygn. akt I OZ 429/13, Lex Omega nr 1461344; z dnia 25 kwietnia 2013r., sygn. akt I OZ 278/13, Lex Omega nr 1315498 oraz z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt II OZ 180/13, Lex Omega nr 1447293). Oprócz tego, wskazuje się na prewencyjny charakter takiej grzywny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014r., sygn. akt I OZ 72/14, Lex Omega nr 1449976). Funkcja dyscyplinująca jest zatem tylko jednym z celów, jakie ma spełnić grzywna. Oprócz tego równie istotna powinna być funkcja represyjna – a w jej ramach sąd powinien zwracać uwagę między innymi na: charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2014r., sygn. akt I OZ 1259/13, Lex Omega nr 1419496). Nie bez znaczenia jest także prewencyjna funkcja wymierzanej grzywny, a zatem zapobieganie podobnym zachowaniom danego organu administracji publicznej w przyszłości. Staje się ona szczególnie istotna wówczas, gdy organ narusza obowiązek przekazania skargi do sądu w sposób notoryczny. Wówczas – nawet gdy po kilkakrotnym nałożeniu grzywny organ administracji w końcu skargę przekaże w reakcji na kolejny wniosek w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. – zasadne jest wymierzenie następnej grzywny. Nie można organowi administracji publicznej, który swoje obowiązki naruszał wielokrotnie dawać do zrozumienia, iż w przyszłości będzie mógł uchronić się przed kolejnym nałożeniem grzywny przekazując skargę dopiero po złożeniu przez stronę wniosku w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Należy również wziąć pod uwagę, że nie jest to pierwszy tego rodzaju wniosek, dotyczący nieprzekazania skargi przez ten konkretny organ administracji publicznej. W roku 2014 Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] wymierzono już grzywny w sprawach sygn. akt II SO/Kr 1/14, II SO/Kr 2/14, II SO/Kr 3/14, II SO/Kr 4/14, II SO/Kr 5/14, II SO/Kr 8/14, II SO/Kr 11/14, II SO/Kr 12/14, II SO/Kr 19/14, II SO 20/14, II SO/Kr 21/14 oraz II SO/Kr 26/14, II SO/Kr 27/14, II SO/Kr 34/14, II SO/Kr 35/14 oraz II SO/Kr 36/14, a ponadto w dwóch wymienionych już wyżej sprawach z wniosków Z. N.. Dodatkowo trzeba zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w żaden sposób nie wyjaśniło, z jakich przyczyn przez blisko rok nie przekazało skargi. W niniejszej sprawie nałożenie grzywny jest zatem zasadne pomimo przekazania skargi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Fakt przekazania skargi w reakcji na trzeci już wniosek o wymierzenie grzywny może jedynie być brany pod uwagę przy określaniu jej wysokości. Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Obwieszczenie za rok 2014 nie zostało dotąd opublikowane. Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014r. (MP poz. 158), kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku 2013 wyniosła 3 191.93 zł. Stosownie zaś do obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w roku 2015 oraz przyjętej do jej ustalenia kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia (M.P. poz. 1137), prognozowane miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku 2014 wynosi 3 959,00 zł. Ponieważ jest to kwota wyższa, niż w roku 2013, zasadne wydaje się przyjęcie stawki określonej w obwieszczeniu za tenże rok. W ocenie Sądu wymierzenie grzywny w kwocie 4000 zł jest uzasadnione. Jest to kwota niższa, niż wymierzona postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt II SO/Kr 33/14, co uwzględnia fakt przekazania skargi do sądu. Jednocześnie grzywna w tej wysokości powinna spełnić swoją funkcję represyjną i będzie dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego sygnałem, że w przyszłości oczekiwanie z przekazaniem skargi do momentu złożenia przez stronę wniosku w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zwolni organu administracji publicznej od odpowiedzialności za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 54 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I. sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. sentencji postanowienia na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.