III SA/Łd 844/25

Dnia 22 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi Ł. G. na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 10 września 2025 roku nr 1293/25 w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz skarżącego Ł. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą nr 1293/25 z dnia 10 września 2025 r. w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu, Zarząd Województwa Łódzkiego odwołał z dniem 11 września 2015 r. Ł. G. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu. W uzasadnieniu tej uchwały organ wskazał, że decyzja o odwołaniu skarżącego ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu podyktowana jest ustaleniami audytu wewnętrznego przeprowadzonego przez Biuro Audytu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego. Zaznaczono przy tym, że w wynikach audytu wskazano na naruszenie przepisów uchwały Sejmiku Województwa Łódzkiego nr XLI/497/22 z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach prowadzonych przez Województwo Łódzkie, zmienionej uchwałą Sejmiku Województwa Łódzkiego nr XLIX/586/22 z dnia 25 października 2022 r. w zakresie dodatku motywacyjnego - § 3, § 4 i § 6 oraz w zakresie dodatku funkcyjnego - § 15 i § 16, co wyczerpuje, w opinii zespołu audytowego, znamiona czynu naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Strona skarżąca dopuściła się wskazanego powyżej naruszenia przez popełnienie czynów polegających na przyznawaniu i wypłacaniu dodatków motywacyjnego i funkcyjnego, pomimo niespełnienia przez pracowników warunków ich przyznawania i wypłacania, określonych w regulaminie wynagradzania nauczycieli, przyjętym wskazaną powyżej uchwałą Sejmiku Województwa Łódzkiego, gdyż: 1) przyznano i wypłacono dodatki motywacyjne pracownikom, którzy nie spełnili co najmniej 5 warunków szczegółowych, wskazanych w § 6 regulaminu wynagradzania nauczycieli. I tak np.: a) 23 lutego 2024 r., 29 sierpnia 2024 r. oraz 14 lutego 2025 r. nauczycielowi bibliotekarzowi przyznano dodatek w wysokości odpowiednio 260 zł / 275 zł / 300 zł miesięcznie, pomimo, że z arkusza samooceny za okres odpowiednio 1 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. / 1 lutego 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. / 1 września 2024 r. do 10 lutego 2025 r. wynikało spełnienie tylko dwóch warunków; b) 23 lutego 2024 r. nauczycielowi bibliotekarzowi przyznano dodatek na okres od 1 marca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. w wysokości 300 zł miesięcznie, pomimo, że z arkusza samooceny za okres 1 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. wynikało spełnienie jedynie jednego warunku (wg punktacji przyznanej przez dyrektora); c) 23 lutego 2024 r. nauczycielowi doradcy metodycznemu, zatrudnionemu na 1/2 etatu, przyznano dodatek na okres od 1 marca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. w wysokości 300 zł miesięcznie, pomimo, że z arkusza samooceny za okres 1 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. wynikało spełnienie jedynie trzech warunków; 2) przyznano i wypłacono dodatek funkcyjny, pomimo, że nauczyciel nie wykonał zaplanowanej liczby form doskonalenia, godzin i uczestników - nauczycielowi konsultantowi, zatrudnionemu na 1/2 etatu, przyznano w okresie wrzesień 2024 r. - grudzień 2024 r. dodatek funkcyjny w wysokości 250 zł pomimo, że ze złożonej tabeli za rok szkolny 2023/2024 wynikał następujący roczny stopień realizacji planu: 42% form, 44% godzin, 42% uczestników. Ponadto strona dopuściła się naruszenia: a) art. 10 ust. 12, ust. 13, ust. 14 pkt 2 i ust. 15 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela poprzez niepotwierdzanie na piśmie przekształcenia podstawy prawnej stosunku pracy w umowę na czas nieokreślony i zatrudnienie tego samego nauczyciela na podstawie umowy na czas określony w kolejnych latach szkolnych; b) art. 129 § 3, art. 149 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy poprzez niesporządzanie dla nauczycieli bibliotekarzy i nieprzekazywanie im rozkładów czasu pracy oraz nierzetelność w prowadzeniu ewidencji czasu pracy pracowników pedagogicznych; c) art. 775 § 1, art. 128 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy poprzez nieprawidłowe wystawianie delegacji służbowych oraz zaliczanie czasu przejazdów w ramach podróży służbowych do czasu pracy jako godzin nadpracowanych i wyrażanie zgody na odbiór tych godzin; d) art. 63 § 1, art. 14 § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez umieszczanie w ogłoszeniach o naborach zapisu o nieprzyjmowaniu dokumentacji aplikacyjnej drogą elektroniczną; e) art. 6 ust. 3 pkt. 2, art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych poprzez sformułowanie w ogłoszeniach o naborze warunku niekaralności w sposób niezgodny z przepisami oraz niewymaganie w ogłoszeniach o naborze przedłożenia dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego w przypadku kandydatów nieposiadających obywatelstwa polskiego, oraz art. 5 ust. 1 lit. c RODO poprzez nieuprawnione udostępnianie na stronie BIP Centrum informacji z przebiegu rekrutacji kandydatów na pracowników. Jak wynika z akt sprawy organ powołując treść z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe wskazał, że 20 sierpnia 2025 r. organ prowadzący zwrócił się pismem do Łódzkiego Kuratora Oświaty z prośbą o opinię w powyższej sprawie. Pismem z 28 sierpnia 2025 r. Łódzki Kurator Oświaty przedstawił negatywną opinię w sprawie odwołania strony skarżącej ze stanowiska Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu. W konkluzji uzasadnienia uchwały nr 1293/25 z dnia 10 września 2025 r. w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu, Zarząd Województwa Łódzkiego podkreślił, że wskazane uchybienia świadczą o ignorowaniu przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym prawa miejscowego ustanowionego przez Sejmik Województwa Łódzkiego. Przy czym dopuszczenie się przez dyrektora wskazanych nieprawidłowości może w ocenie organu prowadzącego pogłębiać się, biorąc również pod uwagę przewinienia, które wystąpiły we wcześniejszym okresie. Zdaniem organu, skarżący wykazał się niekompetencją w realizacji spoczywających na dyrektorze jednostki oświatowej obowiązków. W konkluzji uzasadnienia wskazanej uchwały Zarząd Województwa Łódzkiego uznał, że stopień oraz rozmiar zaistniałych naruszeń pozwala na przyjęcie stanowiska, że zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, co czyni niemożliwym dalsze pełnienie przez skarżącego funkcji kierowniczej i tym samym zachodzi konieczność przerwania wykonywania funkcji dyrektora z uwagi na zagrożenia dla interesu publicznego i dalszego funkcjonowania Centrum. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższą uchwałę w całości, zarzucając jej: 1) naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wystąpiły szczególnie uzasadnione przypadki uzasadniające odwołanie Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu w ciągu roku szkolnego bez wypowiedzenia; 2) naruszenie art. 63 ust. 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez odwołanie w trakcie trwania powierzenia na okres 5 lat stanowiska Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu; 3) naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 66 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez podjęcie uchwały nr 1293/25 Zarządu Województwa Łódzkiego w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu pomimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających odwołanie ze stanowiska w tym trybie; 4) naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 63 ust. 1 pkt 21 i art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez podjęcie uchwały nr 1293/25 Zarządu Województwa Łódzkiego w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu pomimo istnienia przesłanek do pełnienia przez skarżącego stanowiska Dyrektora przez okres 5 lat; 5) naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 66 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez podjęcie uchwały nr 1293/25 Zarządu Województwa Łódzkiego w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu pomimo posiadania wiedzy o nienagannej pracy skarżącego, a w związku z tym negatywnej opinii na temat odwołania skarżącego ze stanowiska wydanej przez Kuratora Oświaty w Łodzi, jako organu władzy publicznej nadzorującego pracę szkoły; 6) naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie złożenia wyjaśnień przez skarżącego przed wydaniem uchwały w sprawie jego odwołania; 7) naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim ustanawia on zasadę budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia władczego bez jakiegokolwiek uzasadnienia, w tym bez argumentacji odnoszącej się do uznania, że skarżący w trybie natychmiastowym musi zaprzestać wykonywania obowiązków Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu, podczas gdy wykonywał on pracę właściwie, był za nią nagradzany i chwalony, również przez podmioty zewnętrzne; 8) naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasady równości i zakazu dyskryminacji, poprzez uniemożliwianie zapoznania się z zebranym materiałem, będącym podstawą wydania zaskarżonej uchwały nr 1293/25 Zarządu Województwa Łódzkiego w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu oraz pominięcie skarżącego w procedurze wydawania przedmiotowej uchwały, a także poprzez niesporządzenie uzasadnienia, w którym organ prowadzący ma obowiązek szczegółowo wyjaśnić podjętą decyzję. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości uchwały nr 1293/25 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 10 września 2025 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale. W piśmie procesowym skarżącego z 11 grudnia 2025 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze odnosząc się do przesłanej mu odpowiedzi na skargę. Pismem z 5 stycznia 2026 r. organ złożył odpowiedź na przesłaną mu replikę skarżącego (tj. na pismo skarżącego z 11 grudnia 2025 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosując środki przewidziane w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżony akt - jako uchwała jednostki samorządu terytorialnego - stanowi akt podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej, przy czym rozstrzyga on kwestie jednostkowe, a nie generalne czy ogólne. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem badania sądu orzekającego w niniejszej sprawie była ocena prawidłowości i legalności zaskarżonej doń uchwały Zarządu Województwa Łódzkiego z 10 września 2025 r. nr 1293/25, którą odwołano skarżącego ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu (dalej również: Centrum). Podstawą jej wydania był art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 581) oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2025 r., poz. 1043 i 1160). W myśl § 1 wskazanej uchwały: "Odwołuje się z dniem 11 września 2025 r. Ł.G. ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu". Przy czym w jej § 2 wskazano, iż: "Uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia". Uchwała zawiera uzasadnienie, z którego wynika, iż podstawą odwołania dyrektora były wyniki audytu wewnętrznego prowadzonego przez Biuro Audytu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego, przy czym uzasadnienie to nie zostało doręczone stronie, co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę, wskazując iż: "(...) brak jest przepisu prawa, który nakazywałby publikowanie uzasadnienia do uchwały na stronie Biuletynu Informacji Publicznej a także brak jest przepisu prawa, który wprost nakazywałby doręczenie uzasadnienia Skarżącemu. Przepisy stanowią tylko o konieczności sporządzenia uzasadnienia do uchwały, co też mało miejsce w przedmiotowej sprawie, a nie ma procedury obowiązkowego doręczenia", a także "uzasadnienia do uchwał podejmowanych przez Zarząd Województwa Łódzkiego nie podlegają publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego, ale mogą być udostępnione, jeżeli zachodzi taka potrzeba. Skarżący nie zwrócił się do organu prowadzącego z wnioskiem / prośbą o przekazanie uzasadnienia. Gdyby to uczynił, zostałoby mu ono przekazane. (...). Ponadto brak jest przepisu prawa, który wprost nakazywałby doręczenie uzasadnienia Skarżącemu. Przepisy stanowią tylko o konieczności sporządzenia uzasadnienia do uchwały, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a nie ma procedury obowiązkowego doręczenia uzasadnienia" (k. 43). Zaskarżona uchwała o odwołaniu dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu podlega kontroli sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje akty organów jednostek samorządu terytorialnego podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej. Takim aktem jest zaskarżona uchwała, podjęta przez organ administracji publicznej - Zarząd Województwa Łódzkiego - w zakresie jego kompetencji, tj. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 581) - dalej: "u.s.w.", zgodnie z którym do zadań zarządu województwa należy w szczególności kierowanie, koordynowanie i kontrolowanie działalności wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, w tym zatrudnianie i zwalnianie kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 6 u.s.w. jest przepisem ustrojowym, wskazującym jedną z form realizacji funkcji wykonawczej przez zarząd województwa (ustrojowy organ samorządu województwa), tj. decydowanie o składzie osobowym kierownictwa wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Co prawda zaskarżona uchwała ma charakter jednostkowy i personalny oraz wywołuje także skutki prawne w sferze prawa pracy (wynikające z art. 70 § 1 i 2 Kodeksu pracy, które może skontrolować sąd pracy jeśli zostanie wniesione odwołanie), ma jednak przede wszystkim charakter publicznoprawny. Jest sposobem wykonywania funkcji publicznoprawnej przez zarząd województwa. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego ma charakter kompetencji władczej, związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zdań w zakresie oświaty, określonych w przepisach mających charakter publicznoprawny. Personalny charakter aktu odwołania z funkcji kierowniczej nie stanowi zatem o jego prywatnoprawnym charakterze, gdyż obsada stanowiska kierowniczego w szkole jest formą zarządzania szkołą publiczną, a zarządzanie szkołą wchodzi w zakres administracji publicznej. Okoliczność, że akt taki wywołuje konsekwencje w sferze prawa pracy, ma jedynie ten skutek, że osoba odwołana może własnego interesu prawnego w sferze stosunków pracowniczych dochodzić przed sądem pracy (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt I OSK 296/05, Lex/el nr 186659, opubl. również [w:] CBOSA – https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/AAFBF028D5). Nie można więc przyjąć, że akt odwołania dyrektora ze szkoły (tak jak akt powierzenia stanowiska dyrektora szkoły) należy wyłącznie do czynności ze sfery prawa pracy, a w sprawach tego rodzaju właściwy jest wyłącznie sąd powszechny. W tego typu sprawach mamy bowiem do czynienia z aktem o podwójnym charakterze, wywołującym skutki zarówno w sferze prawa pracy, jak również w sferze publicznoprawnej. Podwójny charakter tego aktu i wywoływanie przez niego skutków regulowanych prawem pracy, nie oznacza, że przestaje być on przez to aktem z zakresu administracji publicznej (por. np. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2641/12, opubl. [w:] CBOSA- https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/AEE2302E48, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1416/11, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B2BE0E2349). Sąd administracyjny kontroluje wyłącznie zgodność uchwały z prawem administracyjnym, tj. czy zachowano przewidziane w przepisach publicznoprawnych wymogi dotyczące aktu odwołania skarżącego jako dyrektora jednostki samorządowej realizującej publicznoprawne zadania województwa. Natomiast rolą sądu cywilnego w takich sprawach jest ocena, czy wskazane w uchwale przyczyny odwołania są rzeczywiste i prawdziwe. Inaczej rzecz ujmując sąd administracyjny nie weryfikuje uchwały pod względem prawdziwości argumentów wskazanych w jej uzasadnieniu (jeśli uchwała zawiera uzasadnienie i wskazanie takich argumentów nastąpiło), ale pod względem tego, czy nie naruszono procedury podejmowania uchwały oraz czy w dostateczny, jednoznaczny i zrozumiały sposób wskazano powody odwołania. Wyjaśnić również należy, że uchwała organu samorządu województwa podjęta w sprawie indywidualnej może być zaskarżona do sądu administracyjnego przez każdego, kogo uprawnienie lub interes prawny zostały uchwałą naruszone (art. 90 ust. 1 i art. 91 ust.1 u.s.w.). W doktrynie i judykaturze wskazuje się, że interes prawny ma charakter osobisty, zindywidualizowany, dotyczy określonej osoby, musi odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Uchwała musi naruszać rzeczywiście istniejący interes prawny skarżącego. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną określonego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 473/21, Lex/el 3339699 oraz wskazane tam pogląd NSA i WSA). Zatem skarżący musi wykazać naruszenie interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek miałby istnieć w chwili wprowadzania w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego uprawnień (por. wyrok NSA z dnia z 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, Lex/el nr 53376). Legitymacja skargowa strony skarżącej nie budzi żadnych wątpliwości w niniejszej sprawie. Istnieje bowiem ścisły związek między zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. W kontrolowanym przypadku niewątpliwie doszło do aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej, a konkretnie jednostki podlegającej Zarządowi Województwa Łódzkiego. W opinii sądu zaskarżona uchwała dotyczy interesu prawnego strony skarżącej, gdyż z chwilą pozbawienia jej dotychczasowo pełnionej funkcji dyrektora, pozbawiono ją powierzonych obowiązków i uprawnień. Tym samym więc nie może być wątpliwości, co do tego, że narusza ona interes prawny skarżącego. Strona skarżąca, tj. osoba odwołana ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu jest zatem, w ocenie sądu, podmiotem legitymowanym do wniesienia przedmiotowej skargi. Przy czym okoliczność ta nie była sporna. Niewątpliwie więc zaskarżona uchwała wpływa na indywidualną sytuację skarżącego, co z kolei otwiera drogę do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu. Do uwzględnienia skargi na uchwałę zarządu województwa potrzeba jednak nie tylko naruszenia indywidualnego interesu prawnego, ale powiązania tego interesu z istotnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (art. 82 ust. 1 i ust. 5 u.s.w.). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego. Istotne, czyli prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, a które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Są nimi np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu, brak podstawy prawnej dla wydania aktu o określonej treści, bądź naruszenie przepisów prawa ustrojowego lub przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie to nie wystąpiło (zob.: M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, opubl. w: Samorządzie Terytorialnym z 2001 r., z. 1 - 2, s. 101 - 103). Tym samym, za nieistotne naruszenie prawa należy uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna, czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu. W konsekwencji stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz miało wpływ na jej treść. Zdaniem sądu zaskarżona uchwała jest dotknięta istotnym naruszeniem prawa materialnego uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w całości. Sąd administracyjny kontrolując uchwałę dotyczącą odwołania dyrektora wojewódzkiej jednostki organizacyjnej, bada zachowanie przez zarząd województwa przewidzianych w przepisach wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej jako formy realizacji zadań publicznoprawnych gminy, a więc aktu o publicznoprawnym charakterze. W tym postępowaniu przedmiotem badania jest zachowanie przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów, dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej jako formy realizacji zadań publicznoprawnych województwa, nie zaś ewentualne kwestie związane ze stosowaniem norm prawa pracy, do rozpatrzenia których właściwy jest sąd pracy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1084/13, Lex/el nr 1559288 oraz z dnia 12 maja 2003 r., sygn. akt II SA/Łd 548/2003, Lex/el nr 726080 - dostępne również w CBOSA). Podstawą prawną zaskarżonej uchwały, którą odwołano stronę skarżącą ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1043 ze zm.) – dalej, również: "u.Pr.O.", a rolą sądu rozpoznającego skargę na tę uchwałę była ocena zasadności i legalności tejże, tj. w niniejszej sprawie, w istocie odwołania strony skarżącej ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu w trybie określonym zaskarżoną uchwałą, tj. w oparciu o art. 66 ust. 2 u.Pr.O., gdyż w niniejszej sprawie podstawą odwołania strony skarżącej ze stanowiska dyrektora wskazanego Centrum był bowiem przepis art. 66 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 8, dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, jak wynika z akt administracyjnych, wymogi formalne podjętego rozstrzygnięcia – określone w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. – zostały przez organ zachowane, gdyż w sprawie został wysłany wniosek o wyrażenie opinii o odwołaniu strony skarżącej do Kuratora Oświaty (pismo z 20 sierpnia 2025 r. skierowane do Łódzkiego Kuratora Oświaty). Podkreślić przy tym należy, że ani brak wyrażenia opinii, ani wyrażenie opinii negatywne (kwestionującej odwołanie ze stanowiska dyrektora) – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - nie blokuje skutecznego odwołania nauczyciela ze stanowiska dyrektora. Opinia wyrażona na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. nie ma bowiem charakteru wiążącego (por. np. wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 1101/22, Lex/el nr 3869331 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 3350/21, opubl. [w:] CBOSA – https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3C5DFCFF33). Wymogiem określonym przez ustawodawcę w treści art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. jest bowiem uprzednie zasięgnięcie opinii określonych podmiotów – w niniejszym przypadku kuratora oświaty. Sformułowanie, którym posłużył się ustawodawca w treści art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., tj. "po zasięgnięciu opinii", nie oznacza jednak wymogu jej uzyskania, ale konieczność uprzedniego zwrócenia się do określonych podmiotów o wyrażenie opinii. Niejako na marginesie wskazać należy, że wymóg uzyskania pozytywnej opinii wynika z innych przepisów u.Pr.O. - przykładowo z art. 9 ust. 1, czy art. 32 ust. 4 u.Pr.O. Jak wynika z akt sprawy Łódzki Kurator Oświaty pismem z 28 sierpnia 2025 r. negatywnie zaopiniował odwołanie strony skarżącej ze stanowiska dyrektora. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skoro warunkiem poprawnego przeprowadzenia postępowania dotyczącego odwołania dyrektora ze stanowiska jest jedynie zwrócenie się o opinię do określonego w treści przywołanego powyżej przepisu podmiotu, co w niniejszej sprawie organ uczynił, to sama treść opinii nie jest już dla organu wiążąca. Zaznaczyć należy, iż zaskarżona uchwała w przedmiocie odwołania strony skarżącej ze stanowiska dyrektora nie jest decyzją administracyjną i w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Również przepisy u.Pr.O. nie przewidują stosowania k.p.a. ani wprost, ani odpowiednio, do podjęcia aktu o odwołaniu dyrektora ze stanowiska (por. np. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 913/21, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/031F275651). Nie zmienia to jednakże faktu, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych w jakimkolwiek prowadzonym postępowaniu administracyjnym toczącym się przed właściwymi organami administracji - jest zapewnienie stronom przez te organy możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że szczególny skutek aktu organu administracji publicznej, jakim jest odwołanie kierownika jednostki organizacyjnej czy to powiatu, czy to województwa w trybie natychmiastowym, pociąga za sobą uznanie, że niezależnie od formy aktu i jego nazwy (decyzja, uchwała, zarządzenie), konieczne jest zawsze zapewnienie możliwości wypowiedzenia się przez zainteresowanego, którego dotyczy postępowanie na każdym jego etapie oraz należyte uzasadnienie podjętego aktu. Uwzględniając charakter prawny uchwały o odwołaniu dyrektora jednostki organizacyjnej województwa, obowiązek taki należy wyprowadzić bezpośrednio z przepisu art. 2 Konstytucji RP, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (Dz.U.UE.C.2011.285.3 z dnia 29 września 2011 r.) - stanowiącego o prawie każdej jednostki do wysłuchania i złożenia wyjaśnień (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 494/20, Lex/el nr 3095711; a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 546/10, Lex/el nr 686838; w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 609/11, Lex/el nr 1118694; oraz we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 157/21, Lex/el nr 3336540 – wszystkie wyroki dostępne również w CBOSA). Jak wynika z akt sprawy uchwała zawierała uzasadnienie, niemniej jednak nie zostało ono doręczone stronie skarżącej – doręczono jej bowiem treść samego aktu, bez uzasadnienia. Tym samym nie odbyło się jakiekolwiek posiedzenie z udziałem strony, nie otrzymała ona żadnego sygnału o zamiarze podjęcia uchwały odwołującej ją ze stanowiska, w każdym razie nie wynika to z akt sprawy. Niewątpliwe zatem w sposób istotny naruszone zostały standardy działania administracji wyznaczane zasadami demokratycznego państwa prawa. Sąd nie neguje charakteru stosunku prawnego wspartego na powołaniu i wynikających z niego skutków, jednakże w tej sprawie istotne jest, że jedną ze stron tego stosunku prawnego jest podmiot będący organem administracji, co wymusza stosowanie względem niego zdecydowanie wyższych standardów niż obowiązujące w relacjach prywatnoprawnych. Działania organu powinny być transparentne, wsparte na przepisach prawa i wywodzonych z nich normach, a przede wszystkim podejmowane z poszanowaniem praw obywateli. Wynika to z powołanych zasad konstytucyjnych i wyprowadzanych z nich norm postępowania. Fakt, że stronie skarżącej nie doręczono uzasadnienia podjętej uchwały oznacza, że nie mogła ona poznać motywów, którymi kierował się organ. Sąd podkreśla, że na organie ciążył zarówno obowiązek sporządzenia uzasadnienia podjętej uchwał, jak również doręczenia jej wraz z uzasadnieniem stronie skarżącej. Przyjęcie odmiennego stanowiska w istocie czyniłoby niemożliwym kontrolę legalności aktów administracyjnych. Nadto, zauważyć należy, że w judykaturze podnosi się, iż ważnym elementem aktu prawnego, w tym również uchwały jednostki samorządu terytorialnego, jest jego uzasadnienie. Sporządzenie uzasadnienia umożliwia bowiem kontrolę stosowania prawa, przez co wymusza na organie administracji publicznej również swego rodzaju dyscyplinę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia - poprzez wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy jego podejmowaniu (por. np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 494/20, Lex/el nr 3095711). Poprawnie sporządzone uzasadnienie uchwały pozwala na przekonanie o zasadności stanowiska zajętego przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Przekonanie to dotyczy zarówno podmiotów dokonujących kontroli, jak i adresatów. Podkreślić przy tym należy, że sama treść uchwały, ze względu na jej oczywistą lakoniczność, nie pozwala na skuteczną kontrolę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Dodać także należy, że ważną częścią uzasadnienia uchwały jest jej uzasadnienie faktyczne, które w szczególności powinno zawierać wskazanie tych faktów, które organ jednostki samorządu terytorialnego uznał za decydujące dla jej podjęcia. Zatem wobec obowiązku uzasadniania uchwał podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego wynikającego z ogólnej zasady związania organów administracji prawem oraz zasad zaufania i jawności ich działania w sposób zgodny z wymogami demokratycznego państwa prawnego, uchwała powinna być przedstawiona stronie wraz z jej uzasadnieniem. Przy czym zaniechanie tego obowiązku przez organ narusza wymogi demokratycznego państwa prawnego, podważając zasadę zaufania do władzy publicznej i zasadę wyjaśniania przez władze publiczne zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 3 września 2025 r., sygn. akt II GSK 1252/22, Lex/le nr 3930954). W ocenie składu orzekającego rozpoznającego niniejszą skargę, organ dopuścił się istotnego naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., a naruszenie to (i to istotne) miało wpływ na wynik sprawy i zobowiązywało sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z przepisów u.Pr.O. oraz ustawy Karta Nauczyciela wynikają nie tylko obowiązki nauczycieli, ale również ich prawa. W sposób szczególny u.Pr.O. reguluje kwestie zatrudniania i zwalniania nauczycieli, którym powierzono wykonywanie obowiązków dyrektora szkoły. Dotyczy to nie tylko obligatoryjnego trybu odwołania dyrektora szkoły (art. 66 ust. 1 pkt 1 u.Pr.O.), ale również tzw. "uznaniowego" trybu odwołania dyrektora, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., zastosowanego w niniejszej sprawie. Przyjęty za podstawę zaskarżonej uchwały przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. wprowadza fakultatywną przesłanką odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Odwołanie dyrektora w trybie natychmiastowym jest czynnością uznaniową organu, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot: "może odwołać". Organ dysponuje zatem w tym zakresie pewną swobodą, jednak sfera uznania kompetentnego organu, chociaż dość znaczna, nie jest nieograniczona, gdyż organ, korzystając z przysługujących mu uprawnień, musi uwzględniać rozwiązania wynikające z ustawy o systemie oświaty, w tym ograniczenia przewidziane w jej art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Skoro bowiem przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. przewiduje możliwość odwołania tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych to oznacza to, że zarówno ocena, jak i uznanie organu, który powierzył dyrektorowi stanowisko kierownicze, a następnie zmierza odwołać go z tej funkcji, nie mogą mieć charakteru dowolnego ani arbitralnego, lecz powinny być dokładnie oraz szczegółowo wywiedzione i umotywowane w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy oraz wskazane w uzasadnieniu podejmowanego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że zaniedbania, które można zaklasyfikować jako przypadki szczególnie uzasadnione w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. w zakresie realizacji prawem ustanowionych obowiązków dyrektora szkoły, muszą być na tyle istotne, że nie pozwalają one na dalsze wykonywanie przez niego powierzonej mu funkcji. Ponadto – z uwagi na szeroki zakres kompetencji dyrektora szkoły lub placówki określony treścią art. 68 ust. 1 u.Pr.O. - uchybienia w pracy dyrektora muszą być należycie udowodnione przed wydaniem aktu odwołania i muszą znaleźć należyte odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu. W doktrynie podkreśla się, że kategoria przypadków szczególnie uzasadnionych zawęża pole zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. do sytuacji wyjątkowych, nadzwyczajnych, kiedy organ odwołujący ma pełne prawo ocenić, że dalsze kierowanie szkołą stanowi istotne zagrożenie dla osiągnięcia jej celów (por. K. Lisowski, Powołanie i odwołanie ze stanowiska dyrektora szkoły i przedszkola – aktualne regulacje prawne, Lex/el 2022 r.). Sygnalizuje się przy tym, że w obecnym kształcie art. 66 u.Pr.O. ujmuje katalog możliwych przyczyn odwołania ze stanowiska kierowniczego zbyt wąsko i z tego względu klauzula "szczególnie uzasadnionych przypadków" bywa wielokrotnie naginana do potrzeb praktyki – często z niepewnym dla obu stron (odwołującego i odwołanego) skutkiem. Z pewnością nie było to zamiarem ustawodawcy (por. M. Pilich, Prawo oświatowe. Komentarz, Lex/el 2022 r.). Poglądy prezentowane w orzecznictwie są zresztą zbieżne ze stanowiskiem doktryny. I tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 lutego 1997 r. sygn. akt III RN 3/97 (opubl. OSNP 1997/19/369) wyjaśnił, że art. 38 ustawy o systemie oświaty (obecnie przepis ten nie obowiązuje, niemniej jego odpowiednikiem jest aktualnie art. 66 u.Pr.O.) przewiduje możliwość odwołania nauczyciela w szczególnie uzasadnionych przypadkach, jednakże zarówno ocena, jak i uznanie organów administrujących w tym zakresie nie mogą mieć charakteru dowolnego lub arbitralnego, lecz powinny być dokładnie i szczegółowo wywiedzione i uargumentowane w uzasadnieniu. Wskazano też, w nawiązaniu do wielokrotnych wypowiedzi Sądu Najwyższego w tej materii, że niedopuszczalne jest powierzchowne traktowanie uzasadnienia, a już na pewno wówczas, gdy przedmiotem sprawy jest ważny dla obywatela problem jego zatrudnienia i to - tak, jak w tym wypadku - gwarantowanego szczególnym przepisem ustawy. Wobec powyższego odnotować należy, że w orzecznictwie wskazywano na następujące "szczególnie uzasadnione przypadki" uzasadniające odwołanie z funkcji kierowniczej: 1) kradzież ; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu kierownika placówki; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwała choroba uniemożliwiająca wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację; 7) jawne, nietolerancyjne i dyskryminujące zachowanie kierownika placówki mające na celu poniżanie nauczycieli bądź uczniów (por. np. wyroki NSA: z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B5D342E0A9; z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/0F44B55DD8; z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/17, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A5655AA561). Oczywistym jest, iż przypadki stanowiące podstawę odwołania z funkcji kierowniczej, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. są zawsze ściśle związane z okolicznościami konkretnej sprawy. Nadto, wobec powyższego, nie może być wątpliwości, że podstawą odwołania z pełnionej funkcji kierowniczej nie mogą być przypadki zwyczajne, typowe – tj. bazujące jedynie na negatywnej ocenie pracy, czy wykonania bieżących zadań nauczyciela pełniącego funkcję kierowniczą. W świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości interpretacyjnych to, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. jest na tyle jasny, że dotyczyć może tylko sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych, a przede wszystkim nagłych, które upoważniają organ prowadzący szkołę do stwierdzenia, że dalsze pełnienie funkcji kierowniczej w szkole stanowi istotne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania takiej jednostki. Stwierdzone w pracy dyrektora uchybienia mają prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym bezdyskusyjną powinna być kwestia, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim wielu obowiązków. Tylko takie sytuacje usprawiedliwiają konieczność natychmiastowego przerwania czynności związanych z zarządzaniem placówką oświatową poprzez odwołanie dyrektora. Pogląd powyższy należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt III OSK 4789/21, Lex/el nr 3773027; z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 7392/21,Lex/el nr 3582238; z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2803/21, Lex/el nr 3633286). Przyjmuje się także, że nawet negatywna ocena działalności dyrektora szkoły przez organ prowadzący, zaniedbania dotyczące organizacji pracy szkoły, zwłaszcza odmienna koncepcja prowadzenia placówki oświatowej, czy też konflikt z organem prowadzącym szkołę lub współpracownikami nie mieszczą się w pojęciu szczególnie uzasadnionych przypadków i nie uzasadniają odwołania osoby sprawującej funkcję kierowniczą w szkole, w czasie roku szkolnego, bez wypowiedzenia (por. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2022 r., sygn. III OSK 6593/21, Lex/el 3441353). Podkreślić przy tym należy, że podstawą odwołania dyrektora określoną w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. nie mogą być przypadki zwyczajne, typowe - bazujące na negatywnej ocenie pracy czy wykonania bieżących zadań nauczyciela - dyrektora szkoły. Stwierdzone zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej szkoły, czy organizacji jej pracy nie stanowią szczególnie uzasadnionych powodów odwołania osoby z funkcji dyrektora szkoły w tym trybie (por. np. wyrok NSA z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III OSK 2403/21, Lex/el nr 3227287). W judykaturze zwraca się również uwagę, że stwierdzenie różnych uchybień w prowadzeniu placówki oświatowej nie uzasadnia odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.o.p. To bowiem nie liczba zdarzeń konstruuje przypadek "szczególnie uzasadniony", ale charakter tych zdarzeń - waga naruszeń. Tym samym większa liczba uchybień nie daje uprawnień do zastosowania nadzwyczajnego trybu odwołania dyrektora bez wypowiedzenia w trakcie roku szkolnego (tak chociażby NSA w wyroku z dnia 7 maja 2024 r., III OSK 4391/21, Lex/el nr 3719523). Zaznaczyć też należy, że skoro ustawodawca do zwrotu "uzasadniony przypadek" – używanego również w innych normach prawnych u.Pr.O. – dodał przysłówek "szczególnie", to nie ulega wątpliwości, że w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. położył on nacisk na to właśnie określenie, świadomie zawężając zastosowanie przedmiotowej regulacji do sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ prowadzący ma prawo ocenić, czy dalsze kierowanie szkołą lub placówką oświatową stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia. Przysłówek "szczególnie" służy bowiem do wyróżnienia, podkreślenia czegoś. Użyte w omawianym przepisie pojęcie "szczególnie uzasadniony przypadek" musi być rozumiane wąsko (zob. np.: wyrok NSA z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III OSK 2403/21, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6AFA775C23; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1047/11, Lex/el nr 1139586 oraz wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 681/11, Lex/el nr 1152698, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 535/10, Lex/el nr 953908). Oznaczać ono może albo nagłe zdarzenie powodujące konieczność niezwłocznego przerwania czynności dyrektora albo naruszenie prawa przez dyrektora, czy inne jego zachowania (nawet niezawinione), które muszą być na tyle istotne, że mogą prowadzić do destabilizacji działalności placówki oświatowej lub zagrażać interesowi publicznemu. Zatem szczególnie uzasadnione przypadki to takie, które powodują, że nie można czekać z odwołaniem dyrektora, lecz decyzja o pozbawieniu dyrektora funkcji kierowniczej musi być podjęta natychmiast. Tym samym odwołanie w szczególnie uzasadnionym przypadku powinno być natychmiastowe lub niezwłoczne do zdarzeń (okoliczności) je uzasadniających. Nieograniczoność ram czasowych odwołania dyrektora w omawianym trybie w stosunku do chwili wystąpienia owych szczególnie uzasadnionych przypadków podważałoby ratio legis regulacji zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Brak szybkiej reakcji organu na postępowanie dyrektora w sposób naturalny osłabia, a nawet z upływem czasu może znosić, możliwość jego odwołania z funkcji na podstawie omawianego przepisu, przewidzianego w sposób oczywisty dla przypadków wymagających natychmiastowego działania (por. np. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3053/01, Lex/el nr 82679 oraz z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1615/12, Lex/el 1970545 oraz opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A7C0FB70FE). Wskazać należy, na co zawracano już uwagę, że prawidłowość wydanego aktu o odwołaniu ze stanowiska dyrektora placówki oświatowej należy oceniać na podstawie faktów, które zostały wskazane w jego uzasadnieniu. Przy czym powołane w uzasadnieniu uchwały okoliczności muszą być konkretne i dowiedzione w stosownym postępowaniu poprzedzającym wydanie aktu o odwołaniu oraz znajdować pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Przy kontroli odwołania ze stanowiska dyrektora placówki oświatowej znaczenie ma zatem to, czy taki akt w ogóle zawiera uzasadnienie, a jeśli tak, to jakie przyczyny zostały przytoczone przez organ, gdyż to, jakie zdarzenia uznał on za przesłanki odwołania, musi wynikać bezpośrednio z uzasadnienia wydanego aktu. Tylko tak prawidłowo przedstawione okoliczności, w zestawieniu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, pozwalają na ustalenie motywów, jakimi kierował się organ, pozbawiając nauczyciela dotychczasowej funkcji kierowniczej, oraz ocenę, czy podane przez organ przyczyny rzeczywiście można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2023 r., III OSK 2803/21, Lex/el 3633286). W stanie faktycznym niniejszej sprawy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, wskazano na następujące przyczyny odwołania ze stanowiska dyrektora Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu wynikające z audytu wewnętrznego, tj.: 1. przyznanie i wypłacenie dodatków motywacyjnych pracownikom, którzy nie spełnili co najmniej 5 warunków szczegółowych, wskazanych w § 6 regulaminu wynagradzania nauczycieli. I tak np.: a) 23 lutego 2024 r., 29 sierpnia 2024 r. oraz 14 lutego 2025 r. nauczycielowi bibliotekarzowi przyznano dodatek w wysokości odpowiednio 260 zł / 275 zł / 300 zł miesięcznie, pomimo, że z arkusza samooceny za okres odpowiednio 1 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. / 1 lutego 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. / 1 września 2024 r. do 10 lutego 2025 r. wynikało spełnienie tylko dwóch warunków, b) 23 lutego 2024 r. nauczycielowi bibliotekarzowi przyznano dodatek na okres od 1 marca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. w wysokości 300 zł miesięcznie, pomimo, że z arkusza samooceny za okres 1 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. wynikało spełnienie jedynie jednego warunku (wg punktacji przyznanej przez dyrektora), c) 23 lutego 2024 r. nauczycielowi doradcy metodycznemu, zatrudnionemu na 1/2 etatu, przyznano dodatek na okres od 1 marca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. w wysokości 300 zł miesięcznie, pomimo, że z arkusza samooceny za okres 1 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. wynikało spełnienie jedynie trzech warunków; 2) przyznanie i wypłacenie dodatku funkcyjnego, pomimo, że nauczyciel nie wykonał zaplanowanej liczby form doskonalenia, godzin i uczestników - nauczycielowi konsultantowi, zatrudnionemu na 1/2 etatu, przyznano w okresie wrzesień 2024 r. - grudzień 2024 r. dodatek funkcyjny w wysokości 250 zł pomimo, że w złożonej tabeli za rok szkolny 2023/2024 wynikał następujący roczny stopień realizacji planu: 42% form, 44% godzin, 42% uczestników. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano, że dyrektor dopuścił się naruszenia: a) art. 10 ust. 12, ust. 13, ust. 14 pkt 2 i ust. 15 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela poprzez niepotwierdzanie na piśmie przekształcenia podstawy prawnej stosunku pracy w umowę na czas nieokreślony i zatrudnienie tego samego nauczyciela na podstawie umowy na czas określony w kolejnych latach szkolnych; b) art. 129 § 3, art. 149 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy poprzez niesporządzanie dla nauczycieli bibliotekarzy i nieprzekazywanie im rozkładów czasu pracy oraz nierzetelność w prowadzeniu ewidencji czasu pracy pracowników pedagogicznych; c) art. 775 § 1, art. 128 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy poprzez nieprawidłowe wystawianie delegacji służbowych oraz zaliczanie czasu przejazdów w ramach podróży służbowych do czasu pracy, jako godzin nadpracowanych i wyrażanie zgody na odbiór tych godzin; d) art. 63 § 1, art. 14 § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez umieszczanie w ogłoszeniach o naborach zapisu o nieprzyjmowaniu dokumentacji aplikacyjnej drogą elektroniczną; e) art. 6 ust. 3 pkt. 2, art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych poprzez sformułowanie w ogłoszeniach o naborze warunku niekaralności w sposób niezgodny z przepisami oraz niewymaganie w ogłoszeniach o naborze przedłożenia dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego w przypadku kandydatów nieposiadających obywatelstwa polskiego, oraz art. 5 ust. 1 lit. c RODO poprzez nieuprawnione udostępnianie na stronie BIP Centrum informacji z przebiegu rekrutacji kandydatów na pracowników. Równocześnie do akt sprawy załączono dokumenty z audytu wewnętrznego, które stanowiły podstawę odwołania strony skarżącej z funkcji dyrektora. W ocenie sądu stawiane przez organ, a wynikające z uzasadnienia uchwały, zarzuty nie dawały podstawy do wydania zaskarżonej uchwały – nie stanowią one bowiem przypadków szczególnie uzasadnionych, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Przy czym ani w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, ani odpowiedzi na skargę, organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny, dlaczego w przypadku skarżącego miał miejsce szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. W ocenie sądu z materiału dowodowego sprawy w sposób nie budzący wątpliwości nie wynikają takie zachowania strony skarżącej, które mogłyby stanowić podstawę odwołania jej z funkcji kierowniczej. Okoliczności wskazane przez organ w żadnym bowiem razie nie stanowią przypadków szczególnie uzasadnionych, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Nie wskazują one bowiem, że w niniejszej sprawie można mówić o obiektywnej utracie zaufania do kierownika placówki, jak również o zagrożeniu dla interesu publicznego i dalszego funkcjonowania placówki oraz utracie zdolności wykonywania powierzonej dyrektorowi funkcji. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały okoliczności nie mają też w żadnym razie charakteru nadzwyczajnego, czy wyjątkowego w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów. Tym samym sytuacje podane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie wpisują się w przesłankę "przypadku szczególnie uzasadnionego", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Zarzucone stronie skarżącej naruszenia nie miały też charakteru rażącego, który uzasadniałby natychmiastowe jej odwołanie ze stanowiska dyrektora Centrum na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Organ poza samym przywołaniem stwierdzonych w trakcie postępowania audytowego naruszeń nie poddał ich jakiejkolwiek analizie w kontekście przesłanek art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., w żaden sposób nie odnosząc się do wniosków audytu, przyjmując w sposób dowolny, iż zarzucone stronie skarżącej naruszenia należy kwalifikować jako istotne i stanowiące zagrożenie dla interesu publicznego i dalszego funkcjonowania placówki, które nie pozwalają na dalsze wykonywanie obowiązków dyrektora. Tymczasem w uzasadnieniu aktu odwołania nauczyciela ze stanowiska dyrektora należy omówić wytykane mu nieprawidłowości oraz wykazać i szczegółowo umotywować na czym polega ów szczególnie uzasadniony przypadek i dlaczego, w okolicznościach danej sprawy, organ skorzystał z przyznanych mu ustawowo kompetencji (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1972/11, Lex/el 1166066). Organ poza odwołaniem się do audytu wewnętrznego, w którym wskazano na naruszenia przez dyrektora przepisów prawa, oraz przytoczeniem przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia w istocie nie wyjaśnił motywów, jakimi kierował się przy podejmowaniu decyzji o odwołaniu dyrektora ze stanowiska. W szczególności organ nie wykazał bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonymi w audycie wewnętrznym naruszeniami zasad prawidłowej gospodarki finansowej, przepisów Kodeksu pracy, Kodeksu postępowania administracyjnego, Karty Nauczyciela, a koniecznością natychmiastowego przerwania pełnienia przez skarżącego funkcji dyrektora z uwagi na zagrożenie interesu publicznego i dalszego funkcjonowania placówki. Jednocześnie, nawet jeśli wyniki audytu wskazują – tak jak w niniejszej sprawie – na nieprawidłowości, to nie stanowią one podstawy do odwołania skarżącego w trybie natychmiastowym z pełnienia funkcji dyrektora, jeśli uchybienia te dotyczą, tak jak już wcześniej wskazano spraw administracyjnych, czy finansowych, które nie destabilizują pracy szkoły w sposób natychmiastowy. Pogląd ten podzielił, opiniując negatywnie odwołanie na tej podstawie dyrektora Centrum, także Łódzki Kurator Oświaty. Wskazać również należy, że jeśli naruszenia te są usuwalne w trybie wykonania zaleceń audytu, a tak traktuje się średni stopień ryzyka przyjęty w przedmiotowym audycie, to w pierwszej kolejności należało zastosować polecenia poaudytowe. W przedmiotowym sprawozdaniu audytowym wskazano bowiem, że wyniki badania audytowego świadczą o średnim ryzyku w zakresie zarządzania potencjałem kadrowym, które oznacza słabe punkty, które nie mają implikacji tak istotnych dla funkcjonowania systemu, jak występujące przy wysokim ryzyku, stanowią jednakże ryzyko i muszą zostać usprawnione, by obniżyć ryzyko do akceptowalnego poziomu. Ze sprawozdania wynika jednocześnie, że kontrola w badanym zakresie funkcjonuje w sposób adekwatny, skuteczny i efektywny, jednakże konieczne jest podjęcie przez Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Sieradzu działań wskazanych w sprawozdaniu w celu ograniczenia lub wyeliminowania ryzyk zidentyfikowanych w badanym przez audyt systemie. W powyższych okolicznościach faktycznych przedstawione w audycie uchybienia należy rozwiązać poprzez wykonanie zaleceń poaudytowych, nie stanowią one bowiem podstawy do natychmiastowego odwołania dyrektora z funkcji kierowniczej w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. Znamienny jest także fakt, że skoro stwierdzone uchybienia powodowały, w ocenie organu, konieczność pozbawienia skarżącego funkcji kierowniczej w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., to działanie organu i decyzja o pozbawieniu danej osoby funkcji kierowniczej powinna być podjęta natychmiast. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wstępne wyniku audytu zostały przekazane do uzgodnienia 30 czerwca 2025 r., w których poinformowano audytowanego o możliwości wniesienia do tych wyników, w terminie 7 dni, zastrzeżeń. Na prośbę Centrum wydłużono termin zgłoszenia zastrzeżeń do 1 sierpnia 2025 r., a Zespół audytowy zawiesił zadania audytowe do czasu otrzymania odpowiedzi. Centrum złożyło zastrzeżenia 22 lipca 2025 r., zaś ostateczne wyniki audytu zostały sporządzone 14 sierpnia 2025 r. Zatem już 30 czerwca 2025 r. organ miał możliwość zidentyfikowania problemów związanych z funkcjonowaniem placówki kierowanej przez skarżącego i podjęcia odpowiednich kroków w zakresie dalszego sprawowania przez stronę funkcji dyrektora. Tymczasem organ nie dostrzegł wówczas takich uchybień w działaniu skarżącego, które mogłyby stanowić powody do jego odwołania z piastowanej funkcji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., podejmując uchwałę o jego odwołaniu kilka miesięcy po ich wystąpieniu oraz blisko miesiąc od wydania ostatecznych wyników audytu. Jak trafnie podnosi się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak szybkiej reakcji organu prowadzącego szkołę na postępowanie jej dyrektora w naturalny sposób osłabia, a nawet z upływem czasu znosi możliwość odwołania z funkcji dyrektora na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O., który to przepis jest przewidziany dla przypadków wymagających natychmiastowego działania (zob. np. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3053/01, Lex/el nr 82679; z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1009/19, Lex/el nr 3011833; czy też z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1059/21, Lex/el nr 3343607). Z kolei w piśmiennictwie wskazuje się, że ryzyko zwłoki w odwołaniu dyrektora ponosi organ odwołujący (tak M. Pilich, Komentarz do art. 66 ustawy Prawo oświatowe, uwaga 5 [w:] A. Olszewski, M. Pilich, Prawo oświatowe. Komentarz, Lex/el 2022). Zaniechanie organu polegające na braku wdrożenia adekwatnej czasowo reakcji na dostrzeżone uchybienia, wykluczało możliwość skutecznego powołania się na te same okoliczności w momencie podejmowania uchwały o odwołaniu skarżącego – tj. po prawie ponad dwóch miesiącach po ich ustaleniu. Skoro postępowanie audytowe trwało jakiś czas, zaś sytuacja wymagała natychmiastowego odwołania dyrektora z pełnionej funkcji, to organ powinien natychmiastowo podjąć działania, nie czekając na zakończenie pełnej procedury audytowej i ostateczne jej wyniki. Nadto, ani uchwała, ani akta sprawy nie dowodzą, aby stwierdzone nieprawidłowości nosiłyby wskazane powyżej cechy przypadku tak wyjątkowego, że uzasadniały natychmiastowe zakończenie pracy skarżącego na stanowisku dyrektora. W tym względzie uchwała nie wskazuje na żadne okoliczności mogące stanowić uzasadnienie dla przyjętego rozstrzygnięcia. W ocenie sądu żaden z wielu zarzutów podniesionych przez organ prowadzący i postawionych skarżącemu nie stanowił wystarczającej podstawy do wydania zaskarżonej uchwały. Organ nie wyjaśnił dokładnie jakiego rodzaju nagłe działania, czy zaniechania skarżącego dają podstawę do twierdzenia, że nie jest możliwe dalsze sprawowanie przez niego stanowiska dyrektora. Podniesione przez organ naruszenia dostrzeżone w trakcie przeprowadzonego audytu wewnętrznego odrywają się od jego wniosków oraz zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym dotyczącej prawidłowej pracy skarżącego, czy negatywnej opinii dotyczącej natychmiastowego odwołania strony skarżącej ze stanowiska wydanej przez Łódzkiego Kuratora Oświaty, co dowodzi, że organ pomija istotne okoliczności faktyczne wskazujące na brak konieczności odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora w trybie natychmiastowym. W ocenie sądu, wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nieprawidłowościom nie można przypisać cechy nadzwyczajnego i rażącego naruszenia prawa. Opisane przez organ zaniedbania mieszczą się w katalogu zdarzeń, zaniechań i nieprawidłowości zwykle mogących wystąpić w zarządzaniu szkołą lub placówką oświatową, co powoduje, że zaskarżoną uchwałę należy uznać za rozstrzygnięcie wadliwe. Sąd za uzasadniony uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania wywodzony przez strony skarżącą z przepisów Konstytucji RP i podjęcie rozstrzygnięcia władczego bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu doręczono jedynie treść samej uchwały niezawierającej żadnego uzasadnienia, co uniemożliwiło mu zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ. Tymczasem wobec obowiązku uzasadniania uchwał podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, wynikającego z ogólnej zasady związania organów administracji prawem oraz zasad zaufania i jawności ich działania w sposób zgodny z wymogami demokratycznego państwa prawnego, uchwała powinna być przedstawiona stronie wraz z jej uzasadnieniem. Zaniechanie tego obowiązku przez organ narusza wymogi demokratycznego państwa prawnego, podważając zasadę zaufania do władzy publicznej i zasadę wyjaśniania przez władze publiczne zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (tak np. w wyroku NSA z dnia 3 września 2025 r., sygn. akt II GSK 1252/22, opubl. [w:] CBOSA - https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/ A617708C53) Mając powyższe na uwadze, z uwagi na istotne naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.Pr.O. należało orzec o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku, na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. a.kr