III SA/Po 370/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Okonku z dnia 24 czerwca 2024 r. nr IV/23/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjnych w obrębie Borucino 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od gminy Okonek na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie złotych: czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na sesji w dniu 24 czerwca 2024 r. Rada Miejska w Okonku (dalej: Rada Miejska lub Organ) podjęła uchwałę nr IV/23/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjnych w obrębie Borucino (zwaną dalej: Uchwałą, Planem miejscowym lub Planem). Pismem z 4 lutego 2026 r. (IR-X.0552.6.2026.2) Wojewoda Wielkopolski (dalej: Wojewoda lub Skarżący), reprezentowany przez r. W., wywiódł skargę na Uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaskarżając ją i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości – ze względu na istotne naruszenie prawa – a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że Uchwała wraz z dokumentacją prac planistycznych została doręczona Wojewodzie 1 lipca 2024 r. Jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609, z późn. zm.; w skrócie: u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, z późn. zm.; w skrócie: u.p.z.p.). Jednocześnie Skarżący wyjaśnił, że w dniu 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; w skrócie "zm.u.p.z.p.2023"). Zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 4 tej ustawy, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie przepisy u.p.z.p., z wyłączeniem przypadków wskazanych w pkt 1-3, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Skoro w przypadku zaskarżonego Planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto w dniu 29 czerwca 2022 r., to zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. Następnie autor skargi wyjaśnił, że w wyniku analizy Uchwały w zakresie zgodności z u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym 24.6.2024 r.) w odniesieniu do zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") stwierdził, co następuje. 1. Przywoławszy treść art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz uszczegóławiających go przepisów § 4 pkt 1, § 9 ust. 1 oraz cz. I i II pkt 1, 3 i 4 zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404; dalej: rozporządzenie MRiT, w skrócie: rozp.MRiT), Skarżący stwierdził naruszenie ww. przepisów w związku z dopuszczeniem w § 8 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 Uchwały dla terenów produkcji lub zabudowy związanej z rolnictwem, oznaczonych symbolami 2P-RZ i 3P-RZ, zagospodarowania na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego Planem, w tym: zamieszkania zbiorowego, administracji, zaplecza socjalnego, magazynowego itp. zgodnie z warunkami zabudowy zawartymi w § 7 pkt 1-5 Uchwały. Dopuszczając bowiem w granicach terenów 2P-RZ i 3P-RZ odpowiednie stosowanie ustaleń § 7 pkt 1-5 Uchwały, umożliwiono zabudowanie ww. terenów w sposób analogiczny do terenu 1U, z pominięciem wynikającego z Uchwały przeznaczenia terenów. Jednocześnie Skarżący podkreślił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia MRiT, w sytuacji gdy przepisy m.p.z.p. dopuszczają na danym terenie lokalizację trzech funkcji realizowanych łącznie lub zamiennie, to ustalone w planie miejscowym przeznaczenie terenu powinno uwzględniać wszystkie nazwy klas przeznaczenia terenu oraz symbole. Tymczasem w przypadku Uchwały, ustalone w jej § 2 przeznaczenie (produkcja oraz zabudowa związana z rolnictwem) może wcale nie być realizowane na terenach 2P-RZ i 3P-RZ, kosztem realizacji przeznaczenia analogicznego do nadanego w Uchwale dla terenu 1U. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda stwierdził, że brak uwzględnienia klasy terenu U w przeznaczeniu ww. terenów, przy jednoczesnym dopuszczeniu w ich granicach realizacji wyłącznie tej jednej funkcji, w związku z niewłaściwym zastosowaniem przepisów rozporządzenia MRiT stanowi naruszenie obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. 2. W dalszej kolejności Wojewoda stwierdził brak jednoznaczności w zakresie ustalonego w Uchwale przeznaczenia dla terenów 1-3P-RZ. Zgodnie z § 2 pkt 2 Uchwały wskazane tereny stanowią tereny produkcji lub zabudowy związanej z rolnictwem, oznaczone symbolami literowymi P i RZ. W świetle unormowań rozporządzenia MRiT wątpliwości w kwestii charakteru ustalonej w Planie zabudowy budzą ustalenia § 8 pkt 1 Uchwały, określające dla terenów P-RZ budowę obiektów produkcyjnych, składowych i magazynowych oraz towarzyszących im obiektów: administracyjnych, socjalnych, technicznych, gospodarczych i garażowych, a także łączących w sobie co najmniej dwie ww. funkcje – służących produkcji rolnej, oraz § 8 ust. 2 pkt 4 Uchwały, zgodnie z którym podział oraz scalanie i podział nieruchomości dla tych terenów ma odbywać się z zachowaniem zasad jak dla terenów rolnych określonych w przepisach odrębnych. Wskazane zapisy sugerują charakter rolny ww. terenów, pomimo że ustalono dla nich przeznaczenie pozarolnicze, tj. produkcję. Co istotne – jak podkreślił Skarżący – produkcja w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych została przypisana symbolowi RZ na 3 poziomie tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia MRiT, a więc przypisana terenom rolnictwa, a nie produkcji. Stąd też obiekty służące produkcji rolniczej powinny, zgodnie z oznaczeniem w rozporządzeniu MRiT, otrzymać symbol RZ lub RZP, a nie P (odnoszący się do produkcji pozarolniczej). Analizowane ustalenia planistyczne, poprzez sygnalizowany brak ich jednoznaczności, budzą wątpliwości interpretacyjne w zakresie intencji autora Planu co do przeznaczenia ww. terenów. Ponadto Wojewoda zaznaczył, że przez ustalenie przeznaczenia rolniczego ww. terenów na poziomie 2 – tj. RZ – oraz brak dokonania w treści Uchwały wykluczeń przeznaczeń z poziomu 3, na tych terenach dopuszczono również zabudowę zagrodową, dla której w treści Uchwały nie zamieszczono żadnego odniesienia, nie ustalono wysokości zabudowy dla budynków mieszkalnych wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz liczby miejsc parkingowych przypadających na budynek mieszkalny. Tym samym na jednym terenie dopuszczono zabudowę produkcyjną, usługową oraz rolniczą, w tym mieszkaniową i produkcyjną, co może prowadzić do licznych konfliktów przestrzennych związanych z różnym sposobem użytkowania takich terenów. W ocenie Skarżącego, skonstruowane w ten sposób zapisy Uchwały nie ustalają w sposób jednoznaczny przeznaczenia terenów nią objętych. Zostało ono w tym przypadku uzależnione od woli podmiotu innego niż gmina, a w sytuacjach skrajnych może się nawet okazać, że od woli wielu podmiotów o rozbieżnych interesach. Poza tym wskazane rodzaje funkcji, a w konsekwencji ustalone dla tych funkcji sposoby kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu i ładu przestrzennego, są zupełnie odmienne i wykluczają się wzajemnie. 3. Dalej autor skargi wytknął, że w § 7 pkt 1 Uchwały, dla terenu usług, oznaczonego symbolem 1U, ustalono zagospodarowanie na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego Planem, w tym: zamieszkania zbiorowego, administracji, zaplecza socjalnego, magazynowego itp. W ocenie Skarżącego wprowadzenie do Planu miejscowego ww. regulacji stanowi przekroczenie zakresu dopuszczalnych ustaleń m.p.z.p. określonych w art. 15 u.p.z.p. Powyższe ustalenia stoją w sprzeczności z celem uchwalania planu miejscowego, określonym w art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Żaden z przepisów ustawy nie przyznaje bowiem radzie gminy kompetencji do wprowadzania w drodze m.p.z.p. ograniczeń w zakresie odbiorców, dla których świadczone mają być usługi realizowane na danym terenie. Skarżący ponadto podkreślił, że choć ww. zapisy mają na celu ograniczenie liczby odbiorców usług dopuszczonych do realizacji na terenie 1U, to zapis wskazujący na tereny położone "na północ od terenu objętego planem" w żaden sposób nie precyzuje zasięgu terenów, których dotyczyć ma regulacja. A i sam zapis, ze względu na niedookreślony charakter, wywołuje szereg wątpliwości interpretacyjnych, uniemożliwiając jego faktyczne zastosowanie. Wprowadzając do treści Planu ww. regulacje, Rada Miejska wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej. 4. Przywoławszy następnie treść art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., autor skargi uznał, że w sytuacji braku zdefiniowania w treści Uchwały pojęć "powierzchni zabudowy", "powierzchni całkowitej zabudowy" bądź "nadziemnej intensywności zabudowy", wprowadzenie w § 7 pkt 8 i 9 oraz § 8 pkt 3 i 4 Uchwały, zarówno dla nadziemnej intensywności zabudowy, jak i dla udziału powierzchni zabudowy, wartości procentowych wskaźników, przysparza trudności interpretacyjnych, wynikających z braku jednoznacznego rozróżnienia znaczenia tych pojęć oraz sposobu ich obliczeń w treści Uchwały. 5. W dalszej kolejności Skarżący stwierdził naruszenie § 8 ust 2 rozporządzenia MRiT w związku z ustaleniem w § 9 pkt 4 Uchwały szerokości terenu 1KR w liniach rozgraniczających od 10-12 m, co nie pokrywa się z szerokością tego terenu wynikającą z rysunku Planu. Tymczasem w świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p. załącznik graficzny nie może zawierać ustaleń innych niż treść uchwały lub pomijać ustaleń zawartych w tekście. 6. Ponadto autor skargi dopatrzył się naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w związku z brakiem wyznaczenia w Uchwale zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, przy jednoczesnym braku zawarcia w uzasadnieniu do Uchwały motywów i wyjaśnienia przyczyn odstąpienia od spełnienia tego obowiązku. 7. Na koniec Skarżący zwrócił uwagę na uchybienia, które jego zdaniem utrudniają interpretację przepisów Uchwały, a polegają na tym, że: - w całej Uchwale w poszczególnych paragrafach pominięto oznaczenie ustępu 1; - w § 8 ust. 1 pkt 8 Uchwały, w kontekście wysokości obiektów, zawarto odniesienie do pkt 6, który dotyczy szerokości elewacji; - w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz f Uchwały zawarto odniesienie do tiretów, które w tym przepisie nie występują; - w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. e Uchwały, w zakresie geometrii dachów altan i budynków zawarto odniesienie do ust. 1 pkt 8 Uchwały, który zawiera ustalenia dotyczące wysokości zabudowy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska, zastępowana przez Burmistrz Okonka (zwanego dalej "Burmistrzem"), wniosła o: 1) oddalenie skargi w całości, ewentualnie uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności skarżonej Uchwały wyłącznie w części obejmującej następujące jednostki redakcyjne Uchwały lub dotyczącej obszaru: a) § 8 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 – w całości, b) § 7 pkt 1 – w zakresie słów: "na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego planem", c) § 9 pkt 4 – w całości, d) § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b – w zakresie słów: "z zastrzeżeniem tir. trzeciego,", e) § 8 ust. 2 pkt 2 lit. e – w całości oraz f) § 8 ust. 2 pkt 2 lit. f w zakresie słów: "obiektów innych niż wymienione w tir. piątym"; 2) "zasądzenie od Skarżącej kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych". W uzasadnieniu Organ stwierdził, że podziela stanowisko Skarżącego, iż do sprawy zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w wersji sprzed 24 września 2023 r., na mocy art. 67 ust. 3 zm.u.p.z.p.2023, aczkolwiek z pewnym zastrzeżeniem, o którym mowa w dalszej części odpowiedzi na skargę (ad ust. 4). Natomiast nie podziela już zdania Skarżącego, "że wskazane naruszenia prawa mają miejsce, albo są istotne, albo wymagają stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały w całości". Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów skargi, Organ przytoczył w kolejnych akapitach argumenty, które w jego ocenie wskazują na nieistotność naruszeń prawa lub nawet ich brak – a to z następujących względów. Ad 1. Dopuszczenie w § 8 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 na terenach P-RZ zagospodarowania terenu zgodnie z wyrażonymi w ustaleniach § 7 pkt 1-5 Uchwały zasadami zagospodarowania terenu 1U ma na celu umożliwienie uzupełnienia zabudowy produkcyjnej o pewien wąski rodzaj usług – towarzyszących tejże zabudowie. Jedyny problem w zakresie tego zarzutu, to – jak zrozumiał Organ – brak stosownego oznaczenia w symbolu literowym terenów, który to symbol, zdaniem Wojewody, winien przybrać postać: P-U-RZ ("tereny produkcji lub usług lub zabudowy związanej z rolnictwem"). Zdaniem autora odpowiedzi na skargę, sam fakt takiego oznaczenia nie jest istotny, bowiem istotne są ustalenia Planu, w tym to, że na terenach oznaczonych P-RZ dopuszczono, w wąskim zakresie, zagospodarowanie i zabudowę usługową. Celem tych ustaleń jest możliwość realizacji na ww. terenie dużego zakładu produkującego pieczarki (Okechamp), lokalizacji kwater pracowniczych (hotelu robotniczego), zaplecza gastronomicznego, biur, czy magazynów. W ocenie Rady Miejskiej nie wymagało to rozszerzenia katalogu przeznaczeń terenu, a co za tym idzie – rozszerzenia oznaczenia o literę "U". Ad 2. Na terenach P-RZ można realizować tylko i wyłącznie taki rodzaj zabudowy, jaki wynika z pełnych ustaleń Planu, a więc zarówno z § 2 pkt 2, jak i § 8 Uchwały, a więc wyłącznie zabudowę produkcyjną, w tym służącą produkcji rolniczej oraz (w dopuszczalnym zakresie) usługową. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, z ustaleń Planu nie wynika możliwość realizacji zabudowy zagrodowej, a w szczególności wchodzących w jej skład budynków mieszkalnych. "Ta rozszerzająca interpretacja organu nadzoru stanowi przejaw nadmiernej fetyszyzacji rozporządzenia, które ma za zadanie organizować system oznaczania terenu, a nie przesądzać o jego przeznaczeniu. To nie minister właściwy do spraw gospodarki przestrzennej ustala przeznaczenie terenu w ustaleniach swoich rozporządzeń, a organ stanowiący samorządu gminnego w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego". Ad. 3. Zdaniem Rady Miejskiej można dokonać tego, co ona uczyniła w ustaleniach § 7 pkt 1 Uchwały, tzn. zawęzić zakres usług na danym terenie, zresztą zgodnie z oczekiwaniem jego właściciela, który planuje na tym terenie prowadzić właśnie tego rodzaju funkcję i w tym celu działkę tę, i teren ten nabył. Ponadto nie jest to żadne adresowanie ustaleń do konkretnej osoby, czy grupy osób, a tylko powiązanie funkcjonalne terenu 1U z terenami przyległymi. Kwestionowany zwrot "na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego planem" dotyczy zasad zagospodarowania terenu na konkretny cel, ograniczając (czemu służą ustalenia planów miejscowych) sposób tego zagospodarowania wyłącznie do konkretnych funkcji, związanych z innymi funkcjami na terenach sąsiednich. Tereny 1U oraz P-RZ objęte ustaleniami skarżonego Planu stanowią jedną własność wspomnianej już firmy produkującej pieczarki, która zgłosiła zamiar realizacji tego rodzaju usług i w tym celu sporządzony został niniejszy Plan miejscowy, który zastąpił wcześniej uchwalony dla tego terenu m.p.z.p. o ustaleniach nieodpowiadających planowanym zamierzeniom właściciela terenu. Formułując ustalenia obecnie obowiązującego Planu, w tym te kwestionowane przez Skarżącego, związano planowane na terenie 1U usługi z zakładem, nie tylko zgodnie z wolą właściciela terenu, ale także w celu stworzenia jednorodnego funkcjonalnie obszaru, na którym dominuje istniejący zakład produkcyjny. Od strony wsi przewidziano lżejsze i mniej uciążliwe dla mieszkańców pobliskiego Borucina funkcje, w tym wydzielono teren 1U. W tym zakresie argumentacja organu nadzoru jest bezzasadna. Niemniej jednak – jak skonkludował Organ – jeżeli Sąd ocenia to inaczej, to stwierdzenie nieważności § 7 pkt 1 Uchwały w zakresie słów "na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego planem" nie zaburzy układu skarżonego aktu. Ad 4. Odnosząc się do zarzutu braku definicji lub dookreślenia pojęć: "nadziemnej intensywności zabudowy" czy "udziału powierzchni zabudowy", Organ zaznaczył, że niniejszy Plan, choć sporządzany od 29 czerwca 2022 r. (a więc jeszcze przed datą wejścia w życie przepisów zm.u.p.z.p.2023, tj. 23.9.2023 r.), to jednak jego projekt został skierowany do opinii i uzgodnień już po tej dacie, bo dopiero 10 stycznia 2024 r. Mają więc zastosowanie przepisy art. 67 ust. 3 pkt 1 zm.u.p.z.p.2023, a więc i przepisy art. 2 pkt 32 i 35 u.p.z.p. (już w wersji po 23.9.2023 r.), które zawierają definicję ww. pojęć i pozwalają na właściwe zastosowanie skarżonych przepisów Planu. Ad 5. W zakresie tego zarzutu Rada Miejska podzieliła pogląd autora skargi co do okoliczności faktycznych, tj. co do tego, że ustalenia opisowe dotyczące szerokości terenu 1KR nie odpowiadają szerokości tego terenu na rysunku. Zarazem jednak nie zgodziła się, że uniemożliwia to jednoznaczne powiązanie Uchwały z jej załącznikiem graficznym (tekstu z rysunkiem Planu). Niezgodność ta nie jest więc istotna i nie przeszkadza w funkcjonowaniu całego Planu, ale – zdaniem Organu – także może zostać wyeliminowana przez stwierdzenie nieważności § 9 pkt 4 Uchwały. Albowiem ustalenia te w wystarczający sposób reguluje rysunek Planu, a teren 1KR faktycznie stanowi wydzieloną ewidencyjnie działkę drogową. Ad 6. Zdecydowana część Planu obejmuje tereny, dla których zasady scalania i podziału wynikają z przepisów odrębnych, co znalazło swoje pokrycie w ustaleniach § 8 ust. 2 pkt 4 Uchwały. Natomiast pozostałe tereny: 1U, 1KR, 1ZP i 1IE obejmują pojedyncze tereny, dla których wystarczające wytyczne do dokonania podziału i scalenia nieruchomości wynikają z wyznaczonych linii rozgraniczających te tereny, a także z określonej minimalnej powierzchni działki. Brak regulacji w zakresie scalania i podziału nie spowoduje więc uniemożliwienia dokonania takiej operacji (scalania i podziału nieruchomości), ani też nadmiernej dowolności w tym zakresie. Ustaleń tych nie wprowadzono, ponieważ – jak stwierdziła Rada Miejska – nie było uzasadnionej potrzeby. Ad 7. W ocenie autora odpowiedzi na skargę, stwierdzone przez Skarżącego błędy redakcyjne również nie są istotne, gdyż: - pominięte w paragrafach oznaczenia ustępów pierwszych są wynikiem błędnej edycji programu "legislator". Tekst procedowanego projektu Planu zapisany w edytorze tekstów "Word" nie zawierał takiego błędu. Zresztą, nie dotyczy to wszystkich paragrafów w Uchwale, a wyłącznie § 1-8, które zawierają więcej niż jeden ustęp. Błąd ten – zdaniem Organu – nie uniemożliwia jednak właściwego odniesienia w obrębie tekstu i nie zakłóca w istotny sposób możliwości odczytania zawartych w nim norm prawnych; - odniesienie w § 8 ust. 1 pkt 8 Uchwały do pkt 6 dotyczy nie wysokości, a rodzajów obiektów, które w pkt 6 są wymienione. Są to zresztą te same obiekty, których wysokość opisano w pkt 7. Jeśli więc jest to jakikolwiek błąd, to jest on nieistotny i pozwala na właściwe odczytanie norm zawartych w ww. przepisach. - odniesienie do nieistniejących jednostek w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b, e oraz f Uchwały stanowi błędy, które są zapewne wynikiem zmian w redakcji tekstu. Tym niemniej, zdaniem Organu, stwierdzenie nieważności w zakresie: samego zastrzeżenia "z zastrzeżeniem tir. trzeciego," w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 8 ust. 2 pkt 2 lit. e w całości oraz § 8 ust. 2 pkt 2 lit. f w części "obiektów innych niż wymienione w tir. piątym", pozwala na zachowanie spójności tekstu. Niezależnie od tego, ww. naruszenia są mało istotne, albowiem odnoszą się do niewielkich obiektów realizowanych na terenie działki – altan, wiat itp. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. nie stawił się nikt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wypada podkreślić, że skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w Okonku wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (stan prawny na dzień wniesienia skargi: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g."). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. E. Żelasko-Makowska, Postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności aktu samorządowego, Warszawa 2024, s. 238-241; zob. także np.: wyrok NSA z 15.7.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia NSA i WSA przywoływane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: CBOSA, ze strony internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie nie orzekł o nieważności Uchwały - doręczonej mu, jak podano w skardze, w dniu 1 lipca 2024 r. - wobec czego był władny zaskarżyć ją później w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Korzystając z kompetencji przewidzianej w tym przepisie, organ nadzoru ma obowiązek szczegółowego wykazania w skardze na czym, jego zdaniem, polega naruszenie prawa przez kwestionowany akt. Prawidłowo skonstruowana skarga "nadzorcza" powinna zatem zawierać uzasadnienie przesłanek i podstaw prawnych zastosowania tego środka. Pozwala to organom jednostek samorządu terytorialnego (w skrócie "j.s.t.") na merytoryczną polemikę z zarzutami podniesionymi w skardze, zaś sądowi administracyjnemu na ocenę argumentów przedstawionych przez obie strony postępowania (tak trafnie E. Żelasko-Makowska, Postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności aktu samorządowego, Warszawa 2024, s. 237; por. też B. Dolnicki [w:] Ustawa o samorządzie powiatowym. Komentarz, pod red. B. Dolnickiego, Warszawa 2020, uw. 2 do art. 81). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie takie uzasadnienie zawiera. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów j.s.t. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 5.3.2008 r., I OSK 1799/07; z 9.4.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyroki NSA: z 5.6.2014 r., II OSK 117/13; z 20.12.2022 r., II OSK 2150/21) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Tak sprawowanej kontroli sądowej została poddana w niniejszej sprawie uchwała nr IV/23/2024 Rady Miejskiej w Okonku z dnia 24 czerwca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcyjnych w obrębie Borucino. Jest faktem notoryjnym, że zaskarżona Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 10 lipca 2024 r. (poz. 6216), weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (zob. § 14 Uchwały), tj. 25 lipca 2024 r., nie była dotąd nowelizowana i nadal obowiązuje. Zarazem nie ulega wątpliwości, że Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia m.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego - o czym wyraźnie stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (stan prawny właściwy na dzień podjęcia Uchwały: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia – które w tej sprawie obejmowały całość Uchwały – oraz własnej kognicji. Wypada zauważyć, że w kontrolowanej sprawie procedura planistyczna zakończona uchwaleniem zaskarżonego Planu miejscowego została zainicjowana uchwałą intencyjną z 29 czerwca 2022 r. (nr LII/344/2022), natomiast jego projekt – jak zasadnie podkreślił Organ – został skierowany do opinii i uzgodnień dopiero 10 stycznia 2024 r. Oznacza to, że do sprawy uchwalenia tego Planu – a w konsekwencji: także do jego sądowej kontroli – zasadniczo znajdowały zastosowanie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed obszernej i gruntownej nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; w skrócie "zm.u.p.z.p.2023") – co wynika z przejściowych unormowań art. 67 ust. 3 pkt 2 i 4 zm.u.p.z.p.2023 – z tym że przepisy art. 2 pkt 28-35, art. 15 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 11-13, art. 16 ust. 1a oraz art. 17 pkt 6 u.p.z.p. należało stosować w brzmieniu nadanym ww. ustawą zmieniającą, zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 1 zm.u.p.z.p.2023. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony zarzucaną wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi z kolei przesłankę materialnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (merytorycznym opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. np. wyroki NSA: z 11.9.2008 r., II OSK 215/08; z 25.5.2009 r., II OSK 1778/08; z 9.6.2014 r., II OSK 3083/13; z 12.10.2016 r., II OSK 3317/14; z 20.11.2018 r., II OSK 2828/16; z 18.11.2020 r., II OSK 3746/18; z 8.12.2021 r., II OSK 453/21; z 13.6.2023 r., II OSK 1956/20). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się również – obok ww. szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (por.: wyrok WSA z 3.7.2019 r., IV SA/Po 1189/18; A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 140). W świetle konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87-art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego, a więc aktem o charakterze normatywnym, zawierającym normy generalne i abstrakcyjne; (2) o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia. Bardziej szczegółową regulację aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminę zawiera ustawa o samorządzie gminnym. Jak wynika z jej art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie ww. przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem (por. M. Bogusz, Usytuowanie aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy samorządu terytorialnego w hierarchii źródeł prawa (kolejny przyczynek do dyskusji) [w:] Prawne formy działania stosowane przez organy samorządu terytorialnego. Księga jubileuszowa Profesora Krystiana Ziemskiego, pod red. M. Szewczyka i M. Jędrzejczak, Warszawa 2022, s. 18-19) – co w rezultacie oznacza, że również z Zasadami techniki prawodawczej, stanowiącymi wszak załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (stan prawny na dzień podjęcia Uchwały: Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP"). I choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z 27.4.2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z 23.5.2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z 16.12.2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z 3.12.2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też: D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2020, s. 241; A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 140). Konsekwentnie należy przyjąć, że naruszenie przez organ planistyczny owych "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" będzie równoznaczne z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności (por.: wyrok NSA z 18.11.2020 r., II OSK 3746/18; A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 140). Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie, wysłowiony expressis verbis w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w ich § 6, w brzmieniu, jakie obowiązywało na dzień podjęcia Uchwały), generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2021, uwaga do § 6, ss. 33–34). Postulaty te znajdują swoje zakorzenienie w wymogach płynących z zasady określoności przepisów prawa, stanowiącej istotny komponent konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 181 i nast.), wyprowadzanej z ogólnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Potwierdza to utrwalone orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w świetle którego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych, wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75, i tam przywołane orzeczenia TK). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 17.11.2015 r., II OSK 618/14; por. też wyroki WSA: z 26.3.2016 r., IV SA/Po 62/16; z 19.11.2020 r., III SA/Kr 192/20; z 11.3.2021 r., II SA/Wr 505/20; z 10.2.2022 r., II SA/Bk 10/22; z 24.3.2022 r., III SA/Po 1607/21; z 24.5.2022 r., II SA/Bd 298/22; z 23.11.2022 r., III SA/Łd 477/22). Przestrzeganie zasady określoności przepisów prawa jest szczególnie doniosłe w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które wszak kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (zob. art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), a zatem powinny zawierać ustalenia jednoznaczne i nie budzące wątpliwości. Przepisy m.p.z.p. ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, co oznacza, że plan miejscowy nie jest aktem, w którym zamieszcza się informacje, zalecenia, czy też innego rodzaju niewiążące sugestie dla właścicieli bądź potencjalnych inwestorów. Również zamieszczanie w m.p.z.p. ustaleń nieprecyzyjnych czy też sprzecznych co do możliwości sposobu zagospodarowania objętych planem nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację (por. wyrok WSA z 14.2.2018 r., IV SA/Po 1081/17). Potwierdzają to dalsze wypowiedzi judykatury, w których podkreśla się, że m.p.z.p. jako akt prawa miejscowego stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien stanowić o tym w sposób czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia lub zasad zagospodarowania terenu, lub parametrów lokalizacji inwestycji na terenie objętym planem miejscowym, to może to stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. Zasady zagospodarowania terenu i zasady kształtowania zagospodarowania muszą być jasne i niedwuznaczne (por. wyroki NSA: z 10.6.2009 r., II OSK 1854/08; z 10.5.2017 r., II OSK 1649/16; z 14.1.2020 r., II OSK 3208/17). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, co następuje. A. Brak jednoznaczności co do przeznaczenia terenów P-RZ W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo "przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania". Ta ogólna regulacja została uszczegółowiona w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404; w skrócie "rozporządzenie MRiT" lub "rozp.MRiT"). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia – odnoszącym się do części tekstowej projektu m.p.z.p. – "ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów zawierają określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, w tym nazwę klasy przeznaczenia terenu oraz symbol wraz z numeracją wyróżniającą je spośród innych terenów, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia" (pkt 1). Z kolei § 9 rozp.MRiT stanowi, że: "1. Symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenów stosowane w projekcie planu miejscowego oraz standardy ich stosowania określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. 2. Podstawowe oznaczenia graficzne i nazwy dotyczące linii stosowanych w części graficznej projektu planu miejscowego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia." W myśl wspomnianych standardów stosowania w projekcie m.p.z.p. symboli, nazw i oznaczeń graficznych, określonych w cz. II załącznika nr 1 do rozporządzenia MRiT: - "w celu ustalenia przeznaczenia terenu stosuje się klasę przeznaczenia terenu, zwaną dalej «klasą», określoną w poziomie pierwszym, drugim lub trzecim tabeli. W celu ustalenia przeznaczenia dla terenów zabudowy mieszkaniowej, komunikacji oraz rolnictwa stosuje się wyłącznie poziom drugi lub trzeci" (pkt 1); - "symbole, nazwy i oznaczenia graficzne klas stosowanych w projekcie planu miejscowego przyjmuje się zgodnie z wartościami określonymi w tabeli, przy czym nazwy wyszczególnia się wyłącznie w legendzie części graficznej oraz w części tekstowej projektu planu miejscowego. W symbolu nie stosuje się kodów określonych w tabeli" (pkt 3); - "dopuszcza się określenie przeznaczenia terenu z wykorzystaniem nie więcej niż trzech klas z dozwolonych poziomów określonych w tabeli, przy czym w przypadku zastosowania trzech klas: a) zastosowane klasy są realizowane łącznie lub zamiennie, b) symbole oddziela się łącznikiem, a kolejność symboli dostosowuje się według kolejności klas określonej w tabeli, c) nazwy klas oddziela się spójnikiem «lub», a kolejność nazw dostosowuje się według kolejności symboli. Słowa "teren" używa się tylko raz przed nazwą pierwszej klasy, d) w przypadku, gdy zastosowane klasy mają różne oznaczenia graficzne, stosuje się kreskowanie składające się z równoległych linii o szerokości 4 mm i nachyleniu 45 stopni liczonym od osi x. Kolejność kreskowania ustala się według kolejności klas określonej w tabeli" (pkt 4); - "określenia nazw klas przeznaczeń uzupełniających oraz wykluczanych dokonuje się w części tekstowej projektu planu miejscowego zgodnie z wartościami określonymi w tabeli" (pkt 5). Na tym tle normatywnym w skardze słusznie wytknięto niejednoznaczność przeznaczenia w Planie miejscowym terenów oznaczonych symbolem P-RZ. Taki symbol – zgodnie z unormowaniami Załącznika nr 1 do rozporządzenia MRiT – oznacza tereny "produkcji" (P) oraz "zabudowy związanej z rolnictwem" (RZ), natomiast nominalnie już nie tereny "produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych", bo dla tych ostatnich terenów prawodawca przewidział symbol "RZP" (z tym że ów symbol zawiera się w bardziej ogólnym symbolu RZ, a więc, z uwagi na jego niewykluczenie, formalnie też znajduje zastosowanie w Planie). Również słowne określenie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem P-RZ – jak to zostało ujęte w § 2 [ust. 1] pkt 2 i § 2 ust. 3 pkt 1 Planu (cyt.: "tereny produkcji lub zabudowy związanej z rolnictwem") – pokazuje, że nie chodzi w tym przypadku o "produkcję związaną z rolnictwem", tylko o "produkcję w ogóle" (bez żadnego zawężenia). W przeciwnym bowiem razie (tj. gdyby chodziło tu nie tylko o zabudowę związaną z rolnictwem, ale także o związaną z rolnictwem produkcję), zgodnie z regułami gramatyki języka polskiego – które przy podmiocie tzw. szeregowym wymagają użycia orzeczenia w liczbie mnogiej – określenie to powinno przybrać postać [podkr. Sądu]: "tereny produkcji lub zabudowy z w i ą z a n y c h z rolnictwem". Taki – nieograniczony, jeśli idzie o przeznaczenie pod "produkcję" – sposób rozumienia omawianego symbolu (P-RZ) zdaje się potwierdzać także następujący passus z odpowiedzi na skargę (na s. 3) [podkr. Sądu]: "Na terenach P-RZ można realizować [...] wyłącznie zabudowę produkcyjną, w t y m służącą produkcji rolniczej oraz (w dopuszczalnym zakresie) usługową". Do odmiennych wniosków prowadzi natomiast analiza ustalenia § 8 [ust. 1] pkt 1 Uchwały, zgodnie z którym na terenach P-RZ ustala się: "1) budowę obiektów produkcyjnych, składowych i magazynowych oraz towarzyszących im obiektów: administracyjnych, socjalnych, technicznych, gospodarczych i garażowych, a także łączących w sobie co najmniej dwie ww. funkcje – służących produkcji rolnej". Sposób sformułowania tego ustalenia – polegający na dopełnieniu zawartego w nim wyliczenia, po myślniku, wyrażeniem "służących produkcji rolnej" – jasno pokazuje, że wszystkie wymienione w nim obiekty (produkcyjne, składowe i magazynowe oraz im towarzyszące) mają służyć produkcji rolnej. Podobnie, brzmienie § 8 ust. 2 pkt 4 Uchwały – w myśl którego na terenach P-RZ dopuszcza się "podział oraz scalanie i podział nieruchomości z zachowaniem zasad dla terenów rolnych określonych w przepisach odrębnych" – sugeruje w całości rolny charakter ww. terenów. Wszystko to prowadzi do wniosku zbieżnego ze stanowiskiem Skarżącego, że ww. postanowienia Planu – przez ich niejasność i niejednoznaczność – budzą istotne wątpliwości interpretacyjne co do intencji autora Planu w zakresie rzeczywistego przeznaczenia terenów P-RZ, a co za tym idzie, dodajmy: również w kwestii prawidłowej wykładni tych postanowień. B. Niewykluczenie zabudowy zagrodowej (RZM) na terenach P-RZ Słusznie zauważono w skardze, że w świetle przepisów rozporządzenia MRiT – w tym jego pkt 5 w cz. II Załącznika nr 1 – brak wyraźnego wykluczenia w Planie miejscowym z terenów zabudowy związanej z rolnictwem (RZ) terenów zabudowy zagrodowej (RZM) nakazuje przyjąć, że takie przeznaczenie formalnie zostało również dopuszczone w obrębie terenów P-RZ, przy jednoczesnym braku określenia w Planie jakichkolwiek parametrów dla takiej zabudowy. Takie stanowisko, wbrew twierdzeniom Organu, nie jest przejawem "fetyszyzacji rozporządzenia" MRiT tylko uprawnionym sposobem wykładni postanowień Planu w świetle legislacyjnych reguł sporządzania m.p.z.p., określonych w ww. rozporządzeniu. Jest to tym bardziej słuszny wniosek, jeśli się zważy na przyjmowany powszechnie fakt istnienia korespondencji (odpowiedniości) między regułami redagowania tekstów prawnych, a ich odczytywania (wykładni) – na który trafnie zwracają uwagę m.in. Komentatorzy Zasad techniki prawodawczej (zob. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do Zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, Wstęp, s. 8). Niezależnie od tego godzi się zauważyć, że teren zabudowy zagrodowej jest terenem podlegającym ochronie akustycznej na podstawie art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (stan prawny na dzień podjęcia Uchwały: Dz. U. z 2024 r. poz. 54; w skrócie: p.o.ś.) oraz przepisów wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112; dalej: rozporządzenie MŚ, w skrócie: rozp.MŚ). Rodzi to dodatkowe obowiązki dla organu planistycznego, określone w art. 114 p.o.ś. (o czym będzie mowa niżej). C. Dopuszczenie na terenach P-RZ ustaleń właściwych dla terenów 1U Brak jednoznaczności i przewidywalności przeznaczenia planistycznego terenów oznaczonych symbolami 2P-RZ i 3P-RZ potęgują unormowania § 8 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 Uchwały, które w odniesieniu do ww. terenów dopuszczają "odpowiednie stosowanie dla danego terenu ustaleń § 7 ust. 1 pkt 1-5", przewidzianych dla terenu 1U. Wbrew twierdzeniom autora odpowiedzi na skargę, w tym przypadku nie jest problemem jedynym – a nawet nie najważniejszym – brak wymaganego w świetle odnośnych postanowień rozporządzenia MRiT prawidłowego oznaczenia tych terenów trzema symbolami literowymi (np. "P-RZ-U"). Istotny problem wiąże się już bowiem z użyciem klauzuli "odpowiedniego stosowania" dla terenów 2P-RZ i 3P-RZ ustaleń właściwych dla terenu 1U. Jak bowiem wiadomo, "odpowiednie stosowanie" przepisów oznacza, że niektóre z nich mogą być stosowane wprost, inne z pewnymi (niezbędnymi / uzasadnionymi) modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie znajdą zastosowania, z uwagi na ich "nieprzystawalność" do instytucji, z której nastąpiło odesłanie (por. np. wyrok NSA z 24.9.2025 r. III OSK 1849/22). Z tej perspektywy literalne rozumienie tego odesłania jawiłoby się jako odesłanie puste, bowiem ustalenia właściwe dla terenu 1U ze swej istoty (z uwagi na doniosłą odmienność przeznaczenia terenu) "nie przystają" do charakteru terenów P-RZ. Należy zatem uznać, że przez posłużenie się omawianą klauzulą, uchwałodawca lokalny chciał osiągnąć efekt w postaci możliwie swobodnego – w miarę praktycznej potrzeby – realizowania sposobów zabudowy i zagospodarowania określonych dla terenu 1U w obrębie terenów 2P-RZ i 3P-RZ. To z kolei uprawnionym czyni zarzut skargi, że skonstruowane w ten sposób postanowienia Uchwały nie ustalają w sposób jednoznaczny przeznaczenia terenów nią objętych. Przeznaczenie terenów zostało w tym przypadku uzależnione od woli podmiotu innego niż gmina (właściciela danego terenu), a w sytuacjach skrajnych może się nawet okazać, że od woli wielu podmiotów o rozbieżnych interesach. Należy przy tym zwrócić uwagę również na fakt, że wskazane rodzaje funkcji, a w konsekwencji ustalone dla tych funkcji sposoby kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu i ładu przestrzennego są zupełnie odmienne i po części wykluczają się wzajemnie. Albowiem w świetle kwestionowanych ustaleń planistycznych teoretycznie na tym samym terenie może współwystępować zarówno np. zabudowa produkcyjna, jak i mieszkaniowa (zamieszkania zbiorowego – zob. np. § 7 [ust. 1] pkt 1 w zw. z § 8 ust. 3 pkt 1 lub ust. 4 Planu). Już w poprzednio obowiązującym stanie prawnym – tj. przed wejściem w życie rozporządzenia MRiT – uznawano w orzecznictwie, że "jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają" (zob. wyrok NSA z 9.11.2011 r., II OSK 1962/11). Pogląd dopuszczający określenie dla tego samego terenu w planie miejscowym tzw. przeznaczenia mieszanego był już wówczas jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA: z 3.2.2012 r., II OSK 2551/11; z 19.12.2012 r., II OSK 1855/12; z 12.2.2013 r., II OSK 2490/12; z 24.9.2013 r., II OSK 2478/12; z 25.6.2014 r., II OSK 168/13; z 30.12.2015 r., II OSK 1054/14; z 16.12.2016 r., II OSK 2847/16; z 22.8.2018 r., II OSK 2098/16; z 8.11.2018 r.; II OSK 2294/18 i II OSK 2295/18; z 26.5.2020 r., II OSK 3284/19). Jednocześnie za obowiązującą była również uznawana reguła zakazująca łączenia w m.p.z.p. w obrębie (w granicach) jednego terenu, wzajemnie wykluczających się funkcji (przeznaczeń), która to reguła wynikała z wykładni językowej odnośnych przepisów, usankcjonowanej jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok WSA z 12.10.2022 r., IV SA/Po 557/22). W ocenie Sądu reguła ta pozostaje aktualna także w obecnym stanie prawnym, pod rządem rozporządzenia MRiT. W związku z tym godzi się zauważyć, że funkcjami w istotnej mierze różnymi – a przez to co do zasady niedającymi się połączyć w ramach jednego, "mieszanego" przeznaczenia terenu – są funkcje: produkcyjna oraz mieszkaniowa. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2020 r. o sygn. akt II OSK 1154/20, w myśl którego wynikający m.in. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. "[w]ymóg wprowadzenia linii rozgraniczających tereny ograniczony jest przesłanką różnego przeznaczenia terenu. Różne przeznaczenie terenu to przeznaczenie, które pozostaje w sprzeczności, a zatem gdy nie można go pogodzić, np. przeznaczenia na budownictwo mieszkaniowe z przeznaczeniem na produkcyjną działalność". Dodajmy, że dotyczy to także sytuacji, gdy jedna z ww. funkcji ma w założeniu jedynie "uzupełniać" drugą z nich (por. wyrok WSA z 11.3.2021 r., IV SA/Po 1183/20). D. Wadliwość postanowienia § 7 [ust. 1] pkt 1 Planu miejscowego W myśl tego postanowienia, na terenie 1U ustala się "zagospodarowanie na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego planem, w tym: zamieszkania zbiorowego, administracji, zaplecza socjalnego, magazynowego itp." Sąd podziela stanowisko Skarżącego, zgodnie z którym wprowadzenie do Planu wskazanej regulacji stanowi przekroczenie zakresu dopuszczalnych ustaleń m.p.z.p. określonych w art. 15 u.p.z.p., a także stoi w sprzeczności z celami uchwalania planów miejscowych, określonymi w art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto słusznie zauważono w skardze, że żaden z przepisów u.p.z.p. nie przyznaje radzie gminy kompetencji do wprowadzania w drodze planu miejscowego ograniczeń w zakresie odbiorców, dla których świadczone mają być usługi realizowane na danym terenie. Trafnie też wytknięto w skardze istotną niejasność i niedookreśloność spornego ustalenia w zakresie, w jakim odwołuje się ono do bliżej niesprecyzowanych terenów położonych "na północ od terenu objętego planem". E. Wadliwość wyznaczenia szerokości terenu 1KR Wojewoda zasadnie w motywach skargi wskazał na konieczność zachowania przez organ planistyczny spójności – rozumianej zwłaszcza jako integralność oraz wzajemne powiązanie (por. A. Brzezińska-Rawa, Spójność i ciągłość podstawowych aktów planowania przestrzennego gminy. Aspekty prawne, Toruń 2019, s. 91) – pomiędzy częściami tekstową i rysunkową planu miejscowego. Wymóg ten Skarżący wywiódł z przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia MRiT, w myśl którego: "Część graficzną projektu planu miejscowego sporządza się w sposób umożliwiający jednoznaczne jej powiązanie z częścią tekstową projektu planu miejscowego". Wypada więc podkreślić, że konieczność zachowania spójności pomiędzy częściami tekstową i rysunkową m.p.z.p. – postrzegana jako jedna z zasad sporządzania planu miejscowego – jest akcentowana zarówno w doktrynie (zob. A. Brzezińska-Rawa, Spójność i ciągłość podstawowych aktów planowania przestrzennego gminy. Aspekty prawne, Toruń 2019, s. 124 i nast.), jak i w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II OSK 1805/15 wyjaśnił, że treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 rozporządzenia MI [którego odpowiednikiem, mutatis mutandis, jest obecnie § 8 ust. 2 rozporządzenia MRiT – uw. Sądu] "wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, publ. ...). Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 8, str. 159). Część graficzna planu jest «uszczegółowieniem» części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie – z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu" (podobnie m.in. wyrok NSA: z 18.12.2020 r., II OSK 1259/20). W tym kontekście jako istotnie wadliwą należy ocenić rozbieżność pomiędzy częściami tekstową i rysunkową Planu w zakresie szerokości pasa terenu 1KR. Albowiem w myśl § 9 pkt 4 Uchwały na terenie 1KR ustala się "szerokość w liniach rozgraniczających od 10 do 12 m" – która to wielkość bezspornie nie pokrywa się z szerokości tego terenu wynikającą z rysunku Planu. Zarazem, w świetle powyższych uwag o zasadniczo "służebnym" charakterze części graficznej m.p.z.p. względem jego części tekstowej, nie sposób zaakceptować propozycji Organu, aby w kontrolowanej sprawie to szerokość wynikająca z rysunku Planu miała mieć pierwszeństwo (i pozostać tą właściwą) przed ustaleniem jego części tekstowej (§ 9 pkt 4). F. Pozostałe uchybienia wytknięte przez Wojewodę Niezależnie od dotychczas rozpatrzonych zarzutów skargi, Wojewoda w tym piśmie procesowym trafnie wytknął, że: - brak jest wyznaczenia w Uchwale zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości – dodajmy: dla terenów innych niż rolne – przy jednoczesnym braku zawarcia w uzasadnieniu do Uchwały motywów i wyjaśnienia przyczyn odstąpienia od spełnienia tego obowiązku - w poszczególnych paragrafach (1–8) Uchwały pominięto oznaczenie ustępu 1. Należy jednak zgodzić się z Organem, że uchybienie to nie ma istotnego charakteru, gdyż nie uniemożliwia poprawnej lektury i wykładni odnośnych ustaleń Uchwały; - w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz f Uchwały zawarto odniesienie do tiretów (trzeciego i piątego), które w tym przepisie nie występują. W ocenie Sądu jest to błąd redakcyjny, polegający najprawdopodobniej na nieuwzględnieniu dokonanej w toku procedury planistycznej korekty formalnej, polegającej na zastąpieniu "tiretów" oznaczeniem literowym. Jeśli to przypuszczenie jest słuszne, to wspomnianemu "tiretowi trzeciemu" odpowiadałaby jednostka redakcyjna oznaczona obecnie jako "lit. c", a tiretowi piątemu – "lit. e"; - w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. e Uchwały, w zakresie geometrii dachów altan i budynków, zawarto odniesienie do ust. 1 pkt 8 Uchwały, który zawiera ustalenia dotyczące wysokości zabudowy. Chybione okazały się natomiast zarzuty skargi dotyczące: - błędnego posłużenia się w § 7 [ust. 1] pkt 8 i 9 oraz § 8 [ust. 1] pkt 3 i 4 Planu niezdefiniowanymi pojęciami: "udziału powierzchni zabudowy" i "nadziemnej intensywności zabudowy". Należy bowiem zgodzić się z Organem, że w tym zakresie zastosowanie znajdą odnośne definicje legalne zamieszczone, odpowiednio, w art. 2 pkt 35 i 32 u.p.z.p. – a to na mocy przepisu przejściowego art. 67 ust. 3 pkt 1 zm.u.p.z.p.2023; - zawarcia w § 8 ust. 1 pkt 8 Uchwały wadliwego odesłania do pkt 6 – jakoby w kontekście wysokości obiektów. Jak bowiem słusznie wyjaśnił Organ, jest to odesłanie do rodzajów obiektów, które w pkt 6 zostały wymienione. Zarazem jednak godzi się wskazać na wadliwość o charakterze istotnym, jaką faktycznie dotknięty jest wspomniany § 8 ust. 1 pkt 8 Uchwały, a polegającą na tym, że wyliczenie obiektów określonych w pkt 8 jako "obiekty wymienione w pkt 6" (cyt.: "hal produkcyjnych, osłon, bunkrów, obiektów i urządzeń magazynowych, produkcyjnych itp.") nie pokrywa się w pełni katalogiem obiektów ze wskazanego pkt 6 (cyt: "budynki i wiaty"); G. Brak wyznaczenia w Planie miejscowym obszarów chronionych akustycznie Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, Sąd, działając w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), z urzędu dostrzegł, że w ustaleniu z § 7 [ust. 1] pkt 1 – odnoszącym się wprost do terenu 1U, ale zgodnie z zamysłem uchwałodawcy lokalnego mogącym mieć odpowiednie zastosowanie także do terenów 2P-RZ i 3P-RZ (na podstawie § 8 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 Uchwały) – mowa jest m.in. o usługach "zamieszkania zbiorowego". Z kolei § 5 [ust. 1] pkt 4 Planu zawiera wzmiankę o "hotelu pracowniczym". Ponadto – zgodnie z wcześniejszymi uwagami – na terenach P-RZ formalnie nie została wykluczona zabudowa zagrodowa. W świetle przepisów art. 113 ust. 2 p.o.ś. i rozporządzenia MŚ obie te kategorie terenów – tj. tereny zamieszkania zbiorowego oraz tereny zabudowy zagrodowej – podlegają ochronie akustycznej. W związku z tym uchwałodawca lokalny był zobligowany zastosować się do treści przepisu art. 114 ust. 1 p.o.ś., który stanowi, że: "Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1" – czego błędnie nie uczynił, tym samym naruszając cytowany przepis. H. Niejasność postanowienia § 3 ust. 7 Uchwały Sąd, działając w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), z urzędu dostrzegł ponadto istotną wadliwość postanowienia § 3 ust. 7 Uchwały. Nie wiadomo bowiem, w jakim dokładnie celu zostało ono wprowadzone do tekstu Planu, ani jaka jest jego rzeczywista treść, zamknięta w następującym brzmieniu: "Wyznacza się granicę strefy ochronnej związanej z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, będącymi skutkiem lokalizacji obiektów do produkcji energii ze źródeł odnawialnych na terenach P-RZ, pokrywającą się z granicą danego terenu, w której zakazuje się zabudowy i zagospodarowania terenu – innych niż przewidziane ustaleniami niniejszej uchwały." I. Brak w treści Uchwały jej § 4 Poza tym Sąd, działając w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), z urzędu dostrzegł brak w treści Uchwały postanowień § 4 (po ustaleniach § 3 następuje od razu § 5). J. Zakres stwierdzenia nieważności Uchwały Jak wynika z dotychczasowych rozważań, niewadliwe okazały się wyłącznie te postanowienia Planu miejscowego, które odnoszą się do terenów oznaczonych w Planie symbolami 1ZP i 1IE – a więc terenów mających, zauważmy, charakter wyłącznie "służebny" względem pozostałych terenów położonych w granicach Planu. W ocenie Sądu zarówno charakter, waga jak i rozległość stwierdzonych naruszeń prawa o charakterze istotnym uniemożliwiają pozostawienie Planu miejscowego w obrocie prawnym choćby w okrojonym zakresie. W szczególności Sąd nie mógł przychylić się do wniosku Organu o stwierdzenie nieważności Uchwały jedynie w części wskazanej w odpowiedzi na skargę. Po pierwsze, takie działanie nie sanowałoby wszystkich dostrzeżonych naruszeń prawa. A po drugie, w istocie Sąd wystąpiłby wówczas w charakterze prawodawcy "pozytywnego" – modyfikując ustalenia Planu w sposób istotnie odbiegający od pierwotnej intencji uchwałodawcy lokalnego, i to zwykle w kierunku jeszcze większej ogólnikowości, wielowariantowości i niejednoznaczności ustaleń planistycznych – do czego nie ma absolutnie uprawnień. Tytułem przykładu wypada wskazać, że: - ustalenie § 7 [ust. 1] pkt 1 – w brzmieniu: "Na terenie 1U ustala się: 1) zagospodarowanie na potrzeby usług obsługi zakładów na sąsiednim terenie 1P-ZR oraz na północ od terenu objętego planem, w tym: zamieszkania zbiorowego, administracji, zaplecza socjalnego, magazynowego itp.;" – zawiera ograniczenie, choć wadliwe, zakresu dozwolonych na tym terenie usług. Zgodnie zaś z wnioskiem Organu, po "interwencji" Sądu przybrałoby ono nie do końca zrozumiałe brzmienie (cyt.: "Na terenie 1U ustala się: 1) zagospodarowanie [...], w tym: zamieszkania zbiorowego, administracji, zaplecza socjalnego, magazynowego itp.;") i znacznie szerszy zakres znaczeniowy; - wyeliminowanie § 8 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 Uchwały pozbawiłoby – wbrew pierwotnej intencji uchwałodawcy lokalnego – możliwości realizacji na ternach oznaczonych błędnie (za wąsko) symbolami 2P-RZ i 3P-RZ określonych funkcji usługowych; - wnioskowana przez Organ korekta § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. f Uchwały "zdeformowałaby" znaczenie tych przepisów, w stosunku do pierwotnego założenia; - wyeliminowanie w całości § 8 ust. 2 pkt 2 Uchwały nie sanowałoby jego wady, polegającej na błędnym odesłaniu do jakiegoś, ale nie widmo jakiego konkretnie, ustalenia planistycznego; - wyeliminowanie § 9 pkt 4 Uchwały doprowadziłoby do pozbawienia terenu 1KR parametru szerokości, przy pozostawieniu wyłącznie jej oznaczenia graficznego na rysunku Planu, co też kłóciłoby się z "pierwszeństwem" części tekstowej m.p.z.p. względem jej części graficznej. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, tj. stwierdził nieważność Uchwały w całości. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając należne pełnomocnikowi skarżącego Wojewody wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118, z późn. zm.), w wysokości 480 zł.