IV SA/Po 1156/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi I. T.-Dz., M. Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz I. T.-Dz. i M. Dz. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2011 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji), na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, i art. 60 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp bądź ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku I. T.-Dz. (dalej Wnioskodawczyni albo Odwołująca) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną przy ul. N. [...], dz. [...], ark. [...] obręb R. w P. W uzasadnieniu Prezydent wyjaśnił, że decyzję z [...] kwietnia 2011 r. wydał po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z 14 października 2009 r. IV SA/Po 307/09 (dalej wyrok IV SA/Po 307/09), którym WSA uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO albo Kolegium) z [...] lutego 2009 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] września 2008 r. nr [...]. W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent ustalił, że spadkobiercą po S. K. i zarządcą działki nr [...] położonej przy ul. N. [...] jest M. S., która została włączona w krąg osób będących stronami postępowania. W niniejszej sprawie Wnioskodawczyni zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla lokalizacji trzech wolnostojących domów jednorodzinnych (łącznie z pięcioma lokalami mieszkalnymi) o wysokości 2 kondygnacji nadziemnych (z drugą w formie poddasza użytkowego) i dachach stromym (czterospadowych). Każdy budynek ma mieć powierzchnię zabudowy [...] m2 i kubaturę [...] m3. W trakcie bieżącego rozpatrywania sprawy Inwestor dokonał podziału wnioskowanej działki na dwie działki: nr [...] o pow. [...] m2 i dz. [...] o pow. [...] m2, zmieniając załącznik graficzny w zakresie sposobu zagospodarowania terenu przez wydzielenie drogi dojazdowej o szerokości [...] m wzdłuż południowej granicy działki i dostarczając załącznik graficzny uzgodniony dnia [...] marca 2011 r. w Zarządzie Dróg Miejskich (dalej ZDM), gdzie droga wewnętrzna o szerokości [...] m przeprowadzona została wzdłuż północnej granicy działki. Lokalizacja wnioskowanych budynków w stosunku do tej drogi nie została szczegółowo określona. Inwestor zamierza wydzielić trzy działki pod zabudowę każdej z nich 1 budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym. Powierzchnia działki [...] objętej wnioskiem (powstałej po podziale działki [...] - pierwotnie objętej wnioskiem, na działki [...] i [...]) wynosi ok. [...] m2. Po korekcie wniosku w zakresie sposobu zagospodarowania terenu i obsługi komunikacyjnej działki [...], powierzchnia nowo wydzielanych działek pod zabudowę [...] budynków mieszkalnych wolnostojących oraz ich wskaźnik zabudowy wynosiłyby odpowiednio: projektowana powierzchnia działki kolejno ok. [...] m2, ok. [...] m2, ok. [...] m2; projektowana powierzchnia zabudowy [...] m2, [...] m2, [...] m2; procent zabudowy 17,04%, 21,66%, 16,25%. Powierzchnia działki przeznaczonej pod drogę dojazdową ma wynosić ok. [...] m2. Organ I instancji zauważył, że w obszarze analizowanym brak jest działek zabudowanych w sposób określony we wniosku, zarówno w zakresie zagospodarowania terenu, wielkości działek, intensywności zabudowy, jak i linii zabudowy. Analiza urbanistyczna terenu wykazała, że nie zostały spełnione dwa z pięciu warunków niezbędnych do określenia warunków zabudowy - art. 61 § 1 pkt 1 i 5 upzp. Nie bez znaczenia jest fakt, że wniosek jest sprzeczny z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania (dalej Studium), które jest wyznacznikiem kierunków zagospodarowania przestrzennego. Teren objęty wnioskiem w obowiązującym Studium oznaczony jest symbolem ZKO - teren wyłączony z zabudowy, tereny otwarte, lasy, doliny rzek i strumieni, jeziora, tereny rolnicze współtworzące klinowo pierścieniowy system zieleni. Inwestycja jest niezgodna z obowiązującym Studium. Teren objęty jest opracowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "M.-R.-U." (dalej Projekt Planu). W Projekcie Planu nie zakłada się wprowadzenia nowej zabudowy mieszkaniowej, w związku z tym planowana inwestycja jest niezgodna z Projektem Planu. Działka objęta wnioskiem znajduje się w granicach obszaru objętego zmianą Studium. Wnioski do zmiany Studium zbierano do dnia [...] października 2009 r. Owego terenu nie dotyczył żaden złożony wniosek. Działka przylega od strony wschodniej do projektowanego układu transportowego ul. N. - odcinek ul. M. - J. Pas terenu o szerokości [...] m od strony ul. N. kosztem wnioskowanej działki przewidziany jest na poszerzenie w/w drogi. Poddając analizie poszczególne przesłanki o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp, w odniesieniu do pkt 1 Prezydent zauważył, że z wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, że nie można ustalić wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o wytyczne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej rozporządzenie z 2003 r.). Przeprowadzona analiza wykazała, że w obszarze analizowanym zlokalizowanym w odległości ok. 114,0 m od granic terenu objętego wnioskiem przy ul. N. [...],[...] i [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i towarzysząca jej zabudowa gospodarcza. Budynki mają różną formę architektoniczną i znajdują się na działkach o dużych powierzchniach: [...] ha, [...] ha, [...] ha. Sposób zagospodarowania i wielkość działek pod adresem N. 365 i 374 wskazuje, że zabudowania te stanowią zabudowę zagrodową, a budynek pod adresem N. 370 jest nowo powstałym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkaniową jednorodzinną występującą obszarze analizowanym. Budynki jednorodzinne przy ul. N. usytuowane są w odległości od 20,0 m do 40,0 m od granicy frontowej działki - z granicą pasa drogowego. Jedynie zabudowa mieszkaniowa przy ul. N. [...], do której istnieje dojazd przez drogę wewnętrzną przebiegającą wzdłuż południowej granicy terenu inwestycji, zlokalizowana jest w odległości 157,0 m od strony ul. N. i ok. 25,0 m od granicy z działką wydzieloną na drogę wewnętrzną. Planowane budynki mieszkalne usytuowane są w odległości 7,0 m od projektowanej drogi wewnętrznej i nie nawiązują usytuowaniem do żadnego zrealizowanego budynku w obszarze analizowanym. Planowana inwestycja nie kontynuuje linii zabudowy, na której usytuowana jest sąsiednia zabudowa jednorodzinna występująca w obszarze analizowanym. Powierzchnie działek znajdujących się w obszarze analizowanym przekraczają ponad dwukrotnie powierzchnie planowanych działek na terenie objętym wnioskiem, a wskaźnik zabudowy jest kilkakrotnie niższy niż proponowany we wniosku. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej działki po zachodniej stronie ul. N. od strony południowej znajduje się las, po stronie północnej niezagospodarowane tereny zieleni. Brak działek zabudowanych w sposób mogący stanowić wyznacznik dla wnioskowanej inwestycji. Planowana inwestycja nie kontynuuje wielkości powierzchni zabudowy charakterystycznej dla zabudowy jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym. Budynki jednorodzinne w obszarze analizowanym posiadają 1 - 2 kondygnacje nadziemne. Planowana inwestycja kontynuuje wysokość budynków charakterystyczną dla zabudowy jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym. Średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obszarze analizowanym wynosi 10,0 m i zawiera się w granicach od 8,0 m do 11,0 m. Planowana inwestycja o szerokości frontów budynków wynoszącej 12,5 m nie kontynuuje średniej szerokości elewacji frontowej budynków charakterystycznej dla zabudowy jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym występują dachy płaskie i strome skośne. Dachy płaskie dominują wśród zabudowy pomocniczej: jednokondygnacyjnych garaży i budynków gospodarczych. Planowana inwestycja kontynuuje formę dachów budynków charakterystyczną dla zabudowy jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym brak działek zabudowanych w sposób określony we wniosku zarówno w zakresie zagospodarowania terenu, projektowanej wielkości działek, wskaźnika ich zabudowy i linii zabudowy. Brak działek powstałych w wyniku wtórnego podziału, gdzie zabudowa usytuowana jest w sposób tworzący nowe linie zabudowy przy nowo wydzielanych drogach. Planowana inwestycja nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Organ I instancji uznał, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, niezbędna dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Prezydenta w sprawie nie został również spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp. Zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm., dalej ugn) podział nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha jest dopuszczalny w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiednimi nieruchomościami. Wnioskodawczyni przedstawiła we wniosku projekt podziału działki [...] na działki mniejsze niż 0,3 ha, zatem nie spełniający warunków wskazanych w ww. przepisie. Przedmiotem podziału jest wydzielenie działek pod budowę domów jednorodzinnych - na cel niezgodny z art. 93 ust. 2a ugn. W odwołaniu z [...] kwietnia 2011 r. od decyzji z [...] kwietnia 2011 r. Wnioskodawczyni podniosła, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Decyzja z [...] kwietnia 2011 r. winna zostać uchylona jako niegodna z art. 61 ust. 1 upzp i rozporządzeniem z 2003 r. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się trzy budynki mieszkalne jednorodzinne na działkach nr [...],[...],[...]. Nowy budynek mieszkalny jednorodzinny, usytuowany na działce [...], ul. N. [...], w sposób szczególny nadaje się do określenia wymagań odnośnie wnioskowanej zabudowy. Mimo że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują ustawowej definicji działki sąsiedniej, jest oczywiste, że uznanie nieruchomości (działki) za sąsiednią nie może wynikać jedynie z ich fizycznej styczności. Zdaniem Odwołującej spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 upzp (winno być "art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp") następuje wówczas, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej co teren planowanej zabudowy, zabudowana jest w taki sposób, by można ustalić wymagania do nowej zabudowy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Wnioskowany teren ma dostęp do drogi publicznej. Istniejące w terenie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wniosek jest zgodny z przepisami odrębnymi. Odwołująca podniosła, że w myśl art. 60 ust. 4 upzp obowiązuje wymóg sporządzania projektu decyzji o ustaleniu warunków przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Wymóg ten odnosi się do merytorycznej części decyzji, a więc do elementów określonych w art. 54 upzp. Nie zastosowanie się do tego wymogu wskazuje na stronniczość w rozpatrzeniu sprawy i stanowi podstawę do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa (k. 6-8 akt SKO). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2011 r.) Kolegium utrzymało w mocy decyzję z [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że wbrew twierdzeniom Odwołującej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na wyprowadzenie wniosku, że planowana inwestycja nie spełnia warunków przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Organ prawidłowo sporządził załącznik graficzny w postaci kopii mapy zasadniczej w skali 1 : 500, zakreślając obszar analizowany i wykonując na nim analizę urbanistyczną. Z treści przedłożonych dokumentów wynika, że mapa wskazuje aktualny stan zagospodarowania, będąc w zgodzie ze stanem faktycznym. Jak wynika ze sporządzonej analizy urbanistycznej, w poddanym analizie obszarze występuje nieliczna zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i towarzysząca jej zabudowa gospodarcza - działki przy ulicy N. [...],[...] i [...]. Budynki te mają zróżnicowaną formę architektoniczną i znajdują się na działkach o znacznych powierzchniach. Odwołująca ma zamiar wydzielenia trzech działek o powierzchni odpowiednio: [...] m2, [...] m2, [...] m2, i dodatkowo drogi dojazdowej o powierzchni [...] m2. Projektuje każdy z budynków o powierzchni [...] m2, przewidując procent zagospodarowania działki odpowiednio - 17,04%, 21,66% i 16,25%. Jak wynika z ustaleń organu I instancji, w obszarze objętym analizą nie występują działki o tak określonych parametrach i to zarówno co do zagospodarowania działek, procentu zabudowy i linii zabudowy. W celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy organ I instancji wyznaczył obszar analizowany wokół działki nr [...]. Obszar ten tworzy urbanistyczną całość, obejmuje działki położone w okolicy ul. N. (nr [...],[...] i [...]), w obszarze tym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o zróżnicowanej formie architektonicznej i zabudowa gospodarcza, na działkach o znacznej powierzchni. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej działki po stronie zachodniej ul. N. od strony południowej znajdują się tereny lasu, a po stronie północnej niezagospodarowane tereny zieleni. Organ I instancji wskazując rodzaj zabudowy występujący w obszarze analizowanym ustalił, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkaniową występującą w obszarze analizowanym. W obszarze tym procent wielkości zagospodarowania działek wynosi od min. 0,6% do maks. 3,2% - średni procent zagospodarowania kształtuje się w wielkości 1,9%. Organ wskazał także dokładnie, których nieruchomości dotyczy to ustalenie: działki położonej przy ul. N. [...] - nr geodezyjny [...] zagospodarowanej w 1,9% na działce o powierzchni [...] ha, zabudowa [...] m2. Organ wskazał nieruchomość położoną przy ul. N. [...] oznaczoną jako nr [...] o powierzchni [...] ha, powierzchni zabudowy wynoszącej [...] m2 i zarazem 3,2% wielkości działki, a także nieruchomość położoną przy ul. N. [...] - działka nr [...], o powierzchni [...] ha, powierzchni zabudowy [...] m2 i wielkości zabudowy wynoszącej 0,6%. W obszarze analizowanym wskaźnik intensywności zabudowy jest zdecydowanie niższy niż zaproponowany przez Odwołującą. Brak działek, które mogłyby stanowić w sposób zdecydowany wyznacznik dla parametrów inwestycji objętej wnioskiem. Planowana inwestycja nie kontynuuje wielkości powierzchni zabudowy charakterystycznej dla zabudowy jednorodzinnej występującej w obszarze objętym analizą. Organ zaznaczył przy tym, że planowana inwestycja kontynuowałaby charakterystyczną zabudowę występującą w obszarze analizowanym w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jako że posiadają od 1 do 2 kondygnacji nadziemnych, następnie kontynuuje parametry w geometrii dachu, przy czym nie kontynuowałaby parametru dotyczącego szerokości elewacji frontowej. W obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 10 m, zawiera się bowiem w granicach od 8 do 11 m planowana szerokość frontów budynków wynosiłaby 12,5 m. Planowana inwestycja nie kontynuuje parametru linii zabudowy, ponieważ analizowane budynki usytuowane są w odległości od 20 do 40 m od granicy frontowej działki - z granicą pasa drogowego. Jedynie działka położona przy ul. N. [...] posiadająca dojazd przez drogę wewnętrzną, zlokalizowana jest w odległości 169 m od strony ul. N. i ok. 25 m od granicy z działką wydzieloną pod drogę wewnętrzną. Z kolei planowane budynki zlokalizowane miałyby być w odległości 7 metrów od projektowanej drogi wewnętrznej w północnej części działki objętej wnioskiem. Wynika stąd, że planowana inwestycja nie kontynuuje linii zabudowy, bowiem jedynym budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym przy innej drodze wewnętrznej (nr [...]) jest budynek przy ul. N. [...] (działka nr [...]), zlokalizowany w odległości 25 m od tej drogi i w odległości ok. 169 m od ul. N. Nie kontynuuje on również cech zagospodarowania terenu, ponieważ w obszarze analizowanym brak działek zabudowanych w sposób określony we wniosku i to w zakresie zagospodarowania, projektowanej ich wielkości, procentu zabudowy i linii zabudowy. SKO nie podzieliło poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja nie spełnia przepisów odrębnych w zakresie dotyczącym podziału nieruchomości objętej wnioskiem. Zagadnienia te regulowane przez ugn są przedmiotem odrębnego postępowania, nie podlegającego rozważaniom w trakcie rozpatrzenia wniosku o warunki zabudowy, kwestie podziału nieruchomości pozostają bez wpływu na rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i bez wpływu dla stanu faktycznego niniejszej sprawy. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości zastosowania dopuszczalnych w rozporządzeniu z 2003 r. odstępstw od wyznaczonych parametrów. Nie wynika ona z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. W ocenie SKO, organ I instancji przeprowadził prawidłowo analizę urbanistyczną, wskazał i opisał parametry zabudowy istniejącej, odniósł te ustalenia do zamiarów Inwestora. Wbrew twierdzeniu Odwołującej, dokument potwierdzający uprawnienia osoby sporządzającej w niniejszej sprawie projekt decyzji znajduje się w przedłożonych aktach sprawy. W toku postępowania organ I instancji zachował się, w ocenie Kolegium, zgodnie z przepisami prawa procesowego (k. 14-19 akt SKO). W skardze z [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) I. T.-Dz. i M. W. Dz. (dalej Skarżący) wnieśli o uchylenie decyzji z [...] sierpnia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2011 r., i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza: -art. 61 § 1 pkt 1-5 upzp przez błędne uznanie, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona przez organ I instancji jest prawidłowo sporządzona i pozwala odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem Inwestora; -art. 107 § 3 kpa przez zbyt lakoniczne uzasadnienie podjętej decyzji, a przede wszystkim zapisów decyzji organu I instancji, bez wykazania, na których dowodach organ odwoławczy oparł swe rozstrzygnięcie, a którym nie dał wiary i dlaczego; - art.7, 77 i 80 kpa, przez brak dołożenia staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wnikliwego załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, a nadto brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie; - zasadę czynnego udziału stron, o której stanowi również przez powtórzenie art. 10 § 1 kpa, a w związku z tym także zasadę praworządności (art. 7 kpa) i zasadę obowiązku pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. "10" [winno być "8"] kpa). Odwołująca zwracała się dwukrotnie do przewodniczącej zespołu orzekającego SKO o spotkanie i o "uniemożliwienie" [zapewne winno być "umożliwienie"] wypowiedzenia się co do zawartych w sprawie dowodów, na co zezwala art. 10 kpa, a wręcz zobowiązuje organy administracji publicznej zapewnienie stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, to odmówiono jej jakiegokolwiek udziału w sprawie, mimo uprzedniego zawiadomienia, że możliwy jest taki udział (k. 4-5, 16-17 akt IV SA/Po 1156/11). W odpowiedzi na skargę z 9 listopada 2011 r. nr SKO-GP-4000/1298/11, SKO wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej (k. 7-8 akt IV SA/Po 1156/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja z [...] sierpnia 2011 r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie, które toczyło się w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną przy ul. N. [...], dz. [...], ark. [...], obręb R. w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne, zawarte w decyzji z [...] sierpnia 2011 r., za wyjątkiem tej części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ustaliło, że: obszar analizowany tworzy urbanistyczną całość; w aktach administracyjnych znajduje się dokument potwierdzający uprawnienia osoby sporządzającej projekt decyzji; w sposób milczący – że stronami postępowania administracyjnego byli: S. K., S. K., M. Ś. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił następujący stan faktyczny sprawy: I. T.-Dz. pismem z [...] listopada 2005 r. wniosła do Prezydenta Miasta P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech domów mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących w P. przy ul. N. [...], na działce nr [...], obręb R., arkusz [...] (k. 4-1, 5 akt Prezydenta). Decyzją z [...] stycznia 2006 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2006 r.), Prezydent odmówił I. T.-Dz. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech domów jednorodzinnych wolnostojących przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb R., położonej w P. przy ul. N. [...] (k. 18-19 akt Prezydenta). Decyzja z [...] stycznia 2006 r. została uchylona w całości decyzją Kolegium z [...] marca 2006 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2006 r.), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 23-20 akt Prezydenta). Decyzją z [...] września 2006 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] września 2006 r.), Prezydent odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy trzech domów jednorodzinnych mieszkalnych, wolnostojących przy ul. N. [...], dz. [...], ark. [...] obręb R. (k. 42 akt Prezydenta). Decyzja z [...] września 2006 r. została uchylona w całości decyzją SKO z [...] marca 2007 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2007 r.), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 43-45 akt Prezydenta). Decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] listopada 2007 r.), organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących przy ul. N. [...], dz. [...], ark. [...], obręb R. (k. 80 akt Prezydenta). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2008 r.), Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr 262/08, znak [...] (dalej decyzja z [...] września 2008 r.), Prezydent odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących, planowanych do realizacji przy ul. N. [...], dz. [...], ark. [...], obręb R. Decyzja z [...] września 2008 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. IV SA/Po 307/09, WSA uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] lutego 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] września 2008 r. W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że organy naruszyły zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, o której stanowi art. 10 §1 kpa, a w związku z tym także zasadę praworządności (art. 7 kpa) i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. "10" [na skutek błędu pisarskiego, winno być "8"; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2011 uw. I do art. 8, s. 64-67; Z. Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" W.Pr. PWN 1999 s. 73 uw. 1] kpa). WSA zauważył, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent ustalając strony postępowania sięgnął do ewidencji gruntów i uznał za strony postępowania również właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, w tym S. K. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji wynika, że S. K., uznawany przez organ I instancji za stronę postępowania, zmarł. Obowiązkiem organów było podjęcie czynności zmierzających do uaktualnienia kręgu stron postępowania. Zdaniem WSA, organ II instancji w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu. Organ odwoławczy ograniczył się do zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia I instancyjnego. WSA formułując wiążące wskazania, zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia kroków mających na celu ustalenie aktualnego kręgu podmiotów uprawnionych do wzięcia udziału w postępowaniu, zapewniając im czynny w nim udział (k. 46, 49-54,60 akt IV SA/Po 307/09). Rozpoznając sprawę po powyżej opisanym wyroku WSA, mimo że organ I instancji podał, że zastosował się do uwag i wskazówek Sądu, i że wyjaśnił kwestię zmarłego S. K., ustaliwszy, że spadkobiercą i zarządcą działki nr [...], położonej przy ul. N. [...] jest M. S., która została włączona w krąg osób będących stronami postępowania (k. 242 akt Prezydenta), to jednak z faktu wymienienia w katalogu stron S. K. i M. S., i z usiłowania dokonywania doręczeń (zarówno zawiadomień na podstawie art. 10 § 1 kpa, jak i decyzji obu instancji) nieżyjącemu S. K. i dokonywania doręczeń M. S. wynika, że wbrew powyższej deklaracji Prezydent za strony prowadzonego postępowania uznał W. B., M. Dz., S. K., S. K., M. S., M. Ś., I. T.-Dz. Tożsamy zakres stron postępowania został przyjęty przez Kolegium (k. 230, 244v pkt 2, 245 pkt 3, 252, 256, 265, 273 akt Prezydenta; k. 14v, 26, 21 akt SKO), co wskazuje na niedokładne zapoznanie się przez organy obu instancji z uzasadnieniem wyroku IV SA/Po 307/09 i wyciągnięcie zeń błędnych wniosków, co doprowadziło do naruszenia bezwzględnie obowiązującego art. 153 ppsa. Do kręgu stron prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nigdy nie należał S. K., który zmarł dnia 6 marca 1999 r. – przed wszczęciem dnia 4 listopada 2005 r. postępowania administracyjnego (k. 54 akt IV SA/Po 1156/11). Był on właścicielem działki nr [...], położonej przy ul. N. [...], dla której Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto i Wilda prowadzi księgę wieczystą o nr PO1P/00034101/9 (k. 76-77 akt IV SA/Po 1156/11). Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2002 r. I C 1745/02 Sąd Okręgowy w P. w sprawie z powództwa małoletniego M. Dz. i S. K., przeciwko L. B., J. B., M. B., W. Ż., T. B., T. B., A. S., E. T., K. B., W. B., L. B., G. G., A. B., nakazał usunięcie niezgodności treści księgi wieczystej Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P., ze stanem prawnym nieruchomości przez wykreślenie, w dziel I-szym tej księgi, działki nr [...] (k. 112,113 akt [...] Sądu Okręgowego w P.). Nieprawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia 20 grudnia 1993 r. [...], Sąd Wojewódzki w P. nakazał pozwanej M. Ś. złożenie oświadczenia woli następującej treści: M. Ś. przenosi własność nieruchomości położonej w R., gmina S. L., stanowiącą działkę nr [...] o obszarze [...] m2, posiadającą w Sądzie Rejonowym w P., Wydziale Ksiąg Wieczystych KW nr [...], wobec nie wykonania prawa pierwokupu przez Skarb Państwa, zastrzeżonego w § 5 umowy sprzedaży warunkowej A I nr [...] – i to na rzecz S. K. w połowie, a na rzecz następców prawnych zmarłego [...] sierpnia 1990 r. W. Dz.: M. W. Dz., M. W. Dz. po ¼ części, z tym, że wyrok w stosunku do M. W. Dz. jest zaoczny; rozstrzygnął o kosztach procesu; wyrokowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności (k. 12-15v akt I C 1745/02). Stroną prowadzonego przed organami obu instancji postępowania nie jest również od dnia [...] października 2007 r. S. K., który utracił ½ udziału w prawie własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o obszarze [...] m2 położonej w P., obręb R., przy ul. N. [...], dla której Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto i Wilda w P. prowadził księgę wieczystą nr KW [...], mocą prawomocnego z dniem [...] października 2007 r. postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2007 r. o przysądzeniu własności wymienionego udziału I. i W. G. (k. 83, 156 akt [...]). Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. [...] (dalej postanowieniem [...]) Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w P., zniósł współwłasność nieruchomości [położonej] w P. przy ul. N. [...] o powierzchni [...] [ha], dla której Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w P. prowadzi księgę wieczystą nr [w dacie orzekania postanowieniem [...]] [...] w ten sposób, że nieruchomość tę podzielił na dwie działki według projektu podziału z dnia [...] marca 2009 r., sporządzonego przez mgr inż. G. Ś., tj. działkę nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, z których: działkę nr [...] o powierzchni [...] ha przyznał na własność M. W. Dz.; działkę nr [...] o powierzchni [...] ha przyznał na własność małżonkom W. F. G. i I. G. do wspólności ustawowej małżeńskiej (k. 63 akt IV SA/Po 1156/11). W. F. G. i Iwona G. wpisani są w dziale II księgi wieczystej nr KW [...] w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej dla nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], obręb R., o powierzchni [...] ha. M. W. Dz. jest wyłącznym właścicielem nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], obręb R., o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w P. prowadzi księgę wieczystą nr [...] (k. 64-68 akt IV SA/Po 1156/11). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy wymienionych wyżej dokumentów i odpisów dokumentów, mających charakter dokumentów urzędowych. Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i – odpowiednio – art. 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: Kodeks postępowania cywilnego Komentarz LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32). Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, s. 426 uw. 4, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 396-397 uw. 1, 2). Artykuł 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.01.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Ocena prawna i wiążące wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji mają również istotne znaczenie dla NSA przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji, gdyż byłby on niezgodny z prawem, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 ppsa (wyrok NSA z 23.3.2010 r., I FSK 178/09, Lex nr 593711). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 ppsa pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji i konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 ppsa określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie wykonał zawartych w wyroku IV SA/Po 307/09 wiążących wskazań, dotyczących konieczności ustalenia aktualnego kręgu podmiotów uprawnionych do wzięcia udziału w postępowaniu, nie zapewniając im czynnego udziału w postępowaniu. WSA w powyższym wyroku ustalił, że stroną prowadzonego postępowania nie powinien być S. K., który zmarł przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Organ I instancji z naruszeniem art. 7, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 kpa, nie potwierdził tego ustalenia, nie zwracając się do Urzędu Stanu Cywilnego w P. o doręczenie skróconego odpisu aktu zgonu S. K., nie określając również daty Jego zgonu. Dopiero ta informacja pozwoliłaby organom obu instancji w sposób prawem przewidziany ustalić, że S. K. od początku nie był stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Organ I instancji nie ustalił kręgu spadkobierców zmarłego, opierając się na samym jedynie oświadczeniu wiedzy M. S., twierdzącej nieprecyzyjnie w piśmie z [...] grudnia 2010 r., że jest "spadkobierczynią działki nr [...] położonej przy ul. N. [...] na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 25.12.1995 r., sygn. akt [...]" (k. 210, 211 akt Prezydenta). Organ I instancji nie ustalił treści powołanego orzeczenia. Zaliczając M. S. (omyłkowo nazywając Ją w rozdzielniku odzwierciedlającym katalog stron "M." S.; k. 245 akt Prezydenta, k. 14v akt SKO) do kręgu stron postępowania, organy obu instancji nie ustaliły, czy stronami postępowania obok M. S., nie powinni być także ewentualnie inni spadkobiercy osoby, będącej spadkodawcą nieruchomości będącej działką nr [...], położonej przy ul. N. [...] (na co zdaje się wskazywać nie uwierzytelniona kserokopia postanowienia Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia [...] maja 1995 r., [...] (k. 128, 129 akt IV SA/Po 1156/11). Dla dokonania ustaleń w tej materii konieczne było uzyskanie przez Prezydenta urzędowego odpisu postanowienia Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia [...] maja 1995 r., [...] oraz – w trybie art. 362 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (j.t. Dz. U. 2001, nr 124, poz. 1361 ze zm., dalej kwh) – odpisu zupełnego księgi wieczystej, prowadzonej dla nieruchomości będącej działką nr 127, położonej przy ul. N. [...]; i odpisu aktu urodzenia i aktu małżeństwa M. S., dla ustalenia, czy nosi Ona imię M., czy M. (art. 4, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 62 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego – j.t. Dz. U. 2011, nr 212, poz. 1264). Gdyby nie doszło do zdarzeń prawnorzeczowych, skutkiem których jedynie M. S. stała się wyłączną właścicielką nieruchomości będącej działką nr [...], położonej przy ul. N. [...], wówczas prawa strony (art. 28 kpa) w niniejszym postępowaniu administracyjnym mieliby również M. H. J. i B. J. (k. 129 akt IV SA/Po 1156/11), bądź ich następcy prawni. Prezydent błędnie nie wykreślił z katalogu stron postępowania zmarłego przed wszczęciem postępowania administracyjnego S. K. Prezydent nadto nie dokonał weryfikacji aktualnego kręgu pozostałych podmiotów uznawanych za strony postępowania. Z ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, że za stronę nie powinien zostać uznany S. K., który utracił ½ udziału w prawie własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o obszarze [...] m2 położonej w P., obręb R., przy ul. N. [...], dla której Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto i Wilda w P. prowadził księgę wieczystą nr KW [...], na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w P. z 13 września 2007 r. [...] o przysądzeniu własności wymienionego udziału I. i W. G., którzy z naruszeniem art. 28 kpa nie zostali zaliczeni do kręgu stron prowadzonego postępowania. Poza tym, z pisma M. Ś. z [...] kwietnia 2012 r. do WSA wynika, że również i ona nie powinna zostać uznana za stronę prowadzonego postępowania. Osoba ta wskazała, że była właścicielką działki w R. do stycznia 1998 r. (k. 131 akt IV SA/Po 1156/11), choć brak w tej materii dokumentów urzędowych. Prezydent nie ustalił na podstawie urzędowego odpisu księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położonej przy ul. N. [...], obok W. B., zam. Os. L. [...] K. (nie zaś "Os. L. [...]" K., jak omyłkowo przyjęły to organy; k. 14v poz. 7 akt SKO; k. 76 IV SA/Po 1156/11), są również inne osoby – w szczególności: J. B., K. B., L. B., M. B., T. B., A. B., G. G., Z. S., E. T., W. Z., na co zdaje się wskazywać aktualny (na dzień [...] lutego 2012 r.; choć niewystarczający dla ustalenia owej okoliczności), wypis z rejestru gruntów. Z tego samego wypis z rejestru gruntów wynika, że nieuregulowany jest stan prawny działki nr [...], określonej jako droga, choć z nieurzędowego odpisu księgi wieczystej nr [...] zdaje się wynikać, że zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...], stanowią już wyłączną własność Gminy Miasta P. (k. 76, 77, 84-86v akt IV SA/Po 1156/11). Gdyby M. Ś. nie była właścicielką (współwłaścicielką bądź wieczystą użytkowniczką) jakiejkolwiek nieruchomości objętej wnioskiem lub nieruchomości z nią sąsiadującej, a jedyną przesłanką przemawiającą za uznaniem Jej za stronę przez organy obu instancji było przysługujące Jej uprzednio prawo własności nieruchomości położonej w R., gm. S. L., stanowiącej działkę nr [...], o obszarze [...] m2, dla której ówcześnie Sąd Rejonowy w P. prowadził księgę wieczystą nr [sprzed migracji] [...], a wyrok Sądu Wojewódzkiego w P. I C [...] uprawomocnił się przed dniem [...] listopada 2005 r. (na co zdaje się wskazywać oświadczenie M. Ś. z dnia [...] kwietnia 2012 r. podającej, że była Ona właścicielką działki nr [...] o pow. [...] ha w R. do stycznia 1998 r.; art. 106 § 5 ppsa w zw. z 245 kpc; k. 131 akt IV SA/Po 1156/11; k.12-15v akt I C1745/02), wówczas M. Ś. od początku nie przysługiwałby status strony w postępowaniu administracyjnym. Zagadnień tych organy obu instancji z naruszeniem art. 153 ppsa i art. 7 i 77 § 1 kpa nie wyjaśniły, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, w dalszym ciągu aktualna pozostaje ocena prawna dokonana przez WSA w prawomocnym wyroku IV SA/Po 307/09, w której WSA czytelnie stwierdził, że niedopuszczenie następców prawnych do udziału w postępowaniu stanowi naruszenie zasady czynnego w nim udziału stron - art. 10 § 1 kpa i jest przesłanką do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przy czym wznowienie postępowania na tej podstawie następuje niezależnie od tego, czy kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu wyroku IV SA/Po 307/09, że koniecznym będzie odniesienie się do precyzyjnych twierdzeń Skarżącej co do istnienia przy tej samej ulicy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących, i braku w obszarze analizowanym zabudowy zagrodowej, a odniesienie się do tych zagadnień przez Sąd będzie możliwe dopiero po niewadliwym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego (k. 51-54 akt IV SA/Po 307/09). Błędnie Prezydent w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2011 r. wskazał, że wydał tę decyzję "po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wznowienia postępowania po wyroku" IV SA/Po 307/09 (k. 242 akt Prezydenta). Decyzja podjęta przez organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek uchylenia poprzedniej decyzji (wydanej w trybie zwykłym), wyrokiem Sądu w trybie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, jest decyzją podjętą w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym – w szczególności nie jest decyzją podjętą w trybie wznowienia postępowania (art. 145, 147 i 149 § 1 kpa). Niezależnie od wyżej opisanych uchybień, że wbrew ocenie organu I instancji (k. 242v-243 akt Prezydenta) i SKO w decyzji z: [...] stycznia 2006 r.; [...] lipca 2008 r. i [...] lutego 2009 r. (brak w aktach administracyjnych), bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest sprzeczność wniosku z obowiązującym Studium, jak i opracowywanym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent błędnie pominął odmienne stanowisko Kolegium, zawarte w uzasadnieniu decyzji z 6 marca 2006 r., zapadłej w toku instancji w niniejszej sprawie (k. 21v akt Prezydenta). Zgodnie z art. 9 ust. 5 upzp, studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy prawnej do wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przeznaczenie terenu w studium nie jest tym samym, co przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, inne są bowiem jego skutki. Wprawdzie w orzecznictwie sądowym zaprezentowany został odosobniony pogląd, zgodnie z którym decyzje administracyjne w przedmiocie warunków zabudowy wydawane dla terenów objętych studium nie mogą być sprzeczne z jego ustaleniami (wyrok NSA z 06.08.2009 r., II OSK 1250/08, Lex nr 552846), co spotkało się z uzasadnioną krytyką doktryny (Z. Niewiadomski "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz plan miejscowy w świetle orzecznictwa sądowo administracyjnego" Warszawa sierpień 2011 s. 62, 64-67). Tym niemniej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego. Nie może stanowić materialnoprawnej podstawy odmowy dopuszczenia przedsięwzięć inwestycyjnych (wyrok NSA z: 03.4.2008 r., II OSK 1888/07, Lex nr 470928; 23.10.2010, II OSK 1025/09; 22.11.2010, II OSK 1203/10; 07. 6.2011 r., II OSK 952/10; wyrok WSA w P. z: 21.7.2010, IV SA/Po 401/10; 28.7.2010, II SA/Po 204/10 i II SA/Po 205/10; wyrok WSA w Lublinie z 21.9.2010, II SA/Lu 282/10; wyrok WSA w Krakowie z 18.01.2011, II SA/Kr 1362/10 - baza orzeczeń NSA). Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie wiążą powszechnie i nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych. Dostrzegając w związku z tym istniejące powiązanie między uchwaleniem studium, a treścią miejscowego planu, studium samo w sobie nie może uniemożliwiać wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli spełnione zostały przesłanki jej wydania o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp. Zakres kognicji organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej. W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe (w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 kpa), wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w danej sprawie. O braku ustaleń faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez organy obu instancji zadecydowały w szczególności błędy w wykładni prawa materialnego. W art. 61 ust.1 pkt 1 upzp ustawodawca zawarł zasadę podobieństwa (kontynuacji), wskazując w szczególności, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników ukształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych [...]. W doktrynie podkreśla się, że rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstawania budynków tego samego rodzaju, co już istniejące (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie; k. 243v-244 akt Prezydenta). Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, która organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji. Nie można uznać, że podstawą decyzji odmownej byłby sam brak zgodności między inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu planowanego z obiektem istniejącym. Celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (red. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" C.H. Beck 2011; dalej red. Z. Niewiadomski Komentarz, s. 518 nb 5). Organy obu instancji trafnie przyjęły, w ślad za autorem analizy, że planowana inwestycja: kontynuuje funkcję mieszkaniową jednorodzinną, występującą w obszarze analizowanym; kontynuuje wysokość budynków (1-2 kondygnacje nadziemne) charakterystyczną dla zabudowy jednorodzinnej występującą w obszarze analizowanym; kontynuuje formę dachów budynków charakterystyczną dla zabudowy jednorodzinnej, występującej w obszarze analizowanym. Organy obu instancji błędnie przyjęły, że planowana inwestycja nie kontynuuje: średniej szerokości elewacji frontowej budynków charakterystycznej dla zabudowy jednorodzinnej występującą w obszarze analizowanym; linii zabudowy, na której usytuowana jest sąsiednia zabudowa jednorodzinna w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym brak działek zabudowanych w sposób określony we wniosku zarówno w zakresie zagospodarowania terenu, projektowanej wielkości działek, wskaźnika ich zabudowy i linii zabudowy; brak działek powstałych w wyniku wtórnego podziału, gdzie zabudowa usytuowana jest w sposób tworzący nowe linie zabudowy przy nowo wydzielanych drogach; planowana inwestycja nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, co doprowadziło zarówno Prezydenta, jak i Kolegium, do błędnej oceny, że nie spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Ocena ta jest błędna i wynika z błędnego rozumienia zasady dobrego sąsiedztwa, zawartej w art. 61 ust. 1 upzp. Wskazuje na to w szczególności twierdzenie Prezydenta, że "Na podstawie wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej wykazano, że nie można ustalić wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o wytyczne Rozporządzenia" (k. 243v akt Prezydenta) – przy pominięciu przesłanek konstytucyjnych i ustawowych, co w sposób zasadniczy zaciążyło wadliwością decyzji obu instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa). Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 upzp). Wymagania, jakie winien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w szczególności w art. 61 ust. 1 upzp. Sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został określony w rozporządzeniu z 2003 r. Dla inwestycji, która nie spełnia choćby jednego z warunków określonych ściśle odczytywanymi przepisami "ograniczającymi" swobodę inwestowania, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy (wyrok WSA w Krakowie z 19.01.2011 r., II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Pierwszą z wyszczególnionych przez ustawodawcę przesłanek wydania analizowanej decyzji jest zasada dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z jej istotą, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że celem art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp jest zagwarantowanie ładu przestrzennego przez przeciwdziałanie rozproszeniu zabudowy i dostosowaniu nowej zabudowy do istniejącego otoczenia (wyrok NSA z 06.5.2010 r., II OSK 710/09, Lex nr 597797; wyrok WSA w P. z 26.8.2009 r., IV SA/Po 295/09, Lex nr 553444). Zabudowa nie spełniająca przywołanych wyżej kryteriów nie jest traktowana jako zgodna z ową zasadą. Nie można przy tym założyć, że ład przestrzenny wymaga określonego zagospodarowania jedynie działki graniczącej, a wyłącza zagospodarowanie działki odległej o kilkadziesiąt metrów. Tak samo nie każde sąsiedztwo w wąskim znaczeniu zagwarantuje ład przestrzenny. Przy określaniu jego cech szczególnych nie należy wprowadzać automatyzmu w działaniu organów, które z założenia miałyby nie dopuścić do wielu inwestycji tylko dlatego, że występuje brak granicy z działką zabudowaną (red. Z. Niewiadomski Komentarz, s. 510-511 nb 2). Dlatego rzeczą osoby uprawnionej, sporządzającej analizę jest w pierwszej kolejności dokonanie dokładnych ustaleń co do cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, tak by możliwe było przeprowadzenie rzetelnych wyliczeń matematycznych, niezbędnych do określenia parametrów planowanej inwestycji. W analizie winny być również zawarte takie dane, które mogą uzasadniać ewentualne odstąpienie od uśrednionych wielkości charakteryzujących cechy zabudowy i zagospodarowania badanego terenu (wyrok NSA z 18.11.2010 r., II OSK 1720/09, Lex nr 746752). W orzecznictwie i literaturze prawniczej przyjmuje się, że "działka sąsiednia" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, to działka położona w obrębie obszaru analizowanego, na którym znajduje się działka inwestora, która nie musi mieć z tą działką wspólnej granicy (A. Plucińska-Filipowicz – op. cit. cz. II; red. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" C.H. Beck 2011 s. 509-511 nb 3; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14.9.2010 r., II OSK 1368/09; 7.5.2008 r., II OSK 518/07; 18.4.2007 r., II OSK 657/06). Organy obu instancji nie rozważyły, czy nie ustalić granic obszaru analizowanego w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (§ 3 ust. 1 rozporządzenia, za czym przemawiałoby to, że w niewielkiej odległości (ok. 150-200 m) od granic obszaru analizowanego w kierunku południowym, wzdłuż ul. N., na wydruku komputerowym mapy GEOPOZ, zarówno po stronie wschodnie, jak i zachodniej ul. N., uwidocznione są regularne działki, zdające się być działkami o charakterze działek budowlanych, z których część jest zabudowana (k. 175, 176, 191, 235 akt Prezydenta). W doktrynie i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie wskazuje się, że przyjmując szerokie rozumienie sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp), trzeba dokonywać takich poszukiwań na terenie objętym analizą, w razie potrzeby zwiększając obszar analizowany, by umożliwić uwzględnienie wniosku inwestora (wyrok NSA z 16.3.2011 r., II OSK 496/10, akceptowany przez A. Plucińską-Filipowicz – op. cit. cz. III uw. 3 akapit ostatni). Normodawca nie wprowadza wymogu obowiązującej linii nowej zabudowy w takim znaczeniu, jak zdają się to postrzegać organy obu instancji. W doktrynie trafnie wskazuje się, że ustawodawca nie używa określenia "obowiązująca linia zabudowy", a używa jedynie określenia "linia zabudowy". Komentator, wskazując na prymat ustawy planistycznej nad rozporządzeniem, które ma jedynie ułatwić jej wykonanie, podkreśla nadto, że rozwiązanie najprostsze, najkorzystniejsze z punktu widzenia zapewnienia ładu przestrzennego, polegające na ustaleniu linii zabudowy tak, by stanowiła ona przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, w bardzo wielu wypadkach nie będzie możliwe do zastosowania, gdy już istniejąca, dość rozproszona i nieuporządkowana zabudowa, jak i warunki terenowe, utrudnią skorzystanie z § 4 rozporządzenia (A. Plucińska-Filipowicz "Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Komentarz" LEX/El. 2011 uw. 4). Z taką sytuacją organy miały do czynienia w rozpoznawanej sprawie – skoro dwa budynki jednorodzinne, położone są przy ul. N. (po stronie wschodniej) w odległości od 20 (działka nr 132/1, N. nr 370) do 40 m (działka nr 161, N. nr 374) od granicy frontowej działki, z granicą pasa drogowego, i są to jedynie dwa budynki, a trzeci (N. nr 365 - po stronie zachodniej), znajduje się w odległości 169 m od ul. N., to obowiązane były ustalić linię zabudowy na podstawie normy prawnej, wywiedzionej wprost z art. 61 ust. 1 i 5 upzp. W szczególności przy ustalaniu linii nowej zabudowy organ I instancji obowiązany był ustalić szerokość planowanego w przyszłości pasa drogowego dla rozbudowywanej ul. N. i tak ustalić ową linię zabudowy, by zapewniła planowaną rozbudowę (na załączniku graficznym do analizy oznaczone zielonymi, ukośnymi liniami jako projektowany układ transportowy; przy czym kosztem działki objętej wnioskiem jedynie na szerokość 4 m od dotychczasowej granicy pasa drogowego; k. 242v, 247 akt Prezydenta). Zgodnie z doświadczeniem życiowym, tak ustalona linia zabudowy, uwzględniwszy specyfikę rozproszonej zabudowy na obszarze analizowanym, spełniać będzie wymogi ustawowe. Za taką wykładnią przemawia również właściwie rozumiana normatywna treść § 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia. Nawet bowiem w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązująca linię zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (w szczególności z uwzględnieniem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych j.t. Dz. U. 2007, nr 19, poz. 115 ze zm., dalej udp). Nawet w przypadku drogi wojewódzkiej i powiatowej, odległość obiektów budowlanych przy drogach winny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 20 m – poza terenem zabudowy. W każdym zaś wypadku normodawca dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeśli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Ani analiza urbanistyczna, ani decyzje obu instancji nie rozważyły względów, które przemawiałyby za ustaleniem linii nowej zabudowy w oparciu o właściwie rozumiane przesłanki ustawowe. W wynikach analizy podano, że "linia zabudowy przebiega uskokami odpowiednio: minimalna: 20,0 m...’ maksymalna: 40 m (dla działek bezpośrednio przylegających do ul. N.; k. 246 akt Prezydenta). Autor analizy błędnie dopatruje się uskoków linii zabudowy jedynie na podstawie odległości dwu budynków mieszkalnych, po przeciwnej (wschodniej) stronie ul. N. Organy obu instancji owej wady analizy nie dostrzegły i nie oceniły. Organy obu instancji błędnie przyjmują, że szerokość elewacji frontowej, nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy. W realiach niniejszej sprawy organy błędnie ustaliły szerokość elewacji frontowej nowopowstałego budynku położonego na działce nr [...] jedynie na 8 m, gdy w rzeczywistości 8 m ma jedynie szerokość jednej – najbardziej wysuniętej ku ul. N. części budynku, o skomplikowanym rzucie poziomym – rozszerzającym się w dalszej części budynku (jednokrotnie ku południowej, a dwukrotnie ku północnej części budynku), a następnie znacząco ku północy – w dalszej części budynku (k. 243v, 247 akt Prezydenta). Budynek na działce nr [...] ma charakter rezydencjonalny i brak powodu, by pod pojęciem elewacji rozumieć jedynie najwęższą część ściany frontowej jednej tylko części budynku mieszkalnego. Pomiar ten jest niekonsekwentny w stosunku do pomiaru szerokości elewacji budynku gospodarczego na działce nr 161, gdzie sporządzający część graficzną analizy, w budynku z uskokiem, zmierzył szerokość tej elewacji w szerszym miejscu, i oznaczył niebieskim cienkopisem jako 15 m. Pojęcie elewacja to arch. zewnętrzna ściana budynku wraz z występującymi w niej elementami dekoracyjnymi i architektonicznymi, pionowymi (pilastry, filary), poziomymi (gzymsy), otworami (okna, loggie, podcienia), kształtującymi jej podział i rytm. Elewacja może być określana w stosunku do stron świata (np. północna, ogrodowa), w zależności od podziału kompozycyjnego (wertykalna, horyzontalna...; w: red. W. Skowroński "Ilustrowany leksykon architektoniczno-budowlany" Arkady 2008, s. 85). Z analizy urbanistycznej, ni z decyzji obu instancji nie wynika, czy główny wjazd na działkę nr [...] odbywa się z ul. N., czy od strony północnej – w tej ostatniej sytuacji elewacja frontowa mogłaby przebiegać nie wzdłuż ściany zachodniej, a ściany północnej (dłuższej niż 11 m). W tej sytuacji faktycznej, gdy poszczególne budynki mieszkalne są rozproszone w znacznej odległości, a budynki na działkach: nr [...] ([...] m2) i nr [...] ([...] m2- przy czym z rysunku zdaje się wynikać, że powierzchnia zabudowy winna uwzględniać także budynki gospodarcze), mają charakter rezydencjonalny, nie sposób przyjąć, by szerokość elewacji frontowej ([...] m2) dla wnioskowanej inwestycji, stanowiło odstępstwo naruszające wymogi § 6 ust. 1 rozporządzenia. Nawet jednak przy braku prawidłowych pomiarów szerokości elewacji frontowych domów na działkach: nr [...] i nr [...], organy obu instancji nie uznały, że w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi przesłanka dopuszczalności wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Skoro wszystkie budynki, poddane analizie urbanistycznej, znajdują się w znacznym oddaleniu od siebie, to celowym było dokonanie tak znikomego odstępstwa od zasady określonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia (A. Plucińska-Filipowicz – op. cit. uw.6 akapit ostatni). Z naruszeniem § 5 ust. 2 rozporządzenia, organy obu instancji przyjęły, że w sytuacji, gdy średni poziom powierzchni zabudowy wynosi mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi ok. 1,9% powierzchni działek, nie ma podstaw do wyznaczenia innego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy – w tym w szczególności na poziomie 21,66%. Tylko obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego mógłby z zachowaniem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ograniczyć sposób korzystania z prawa własności przez ograniczenie prawa zabudowy dla zabudowy o charakterze rezydencjonalnym – np. na poziomie do 3,2%. Skoro działki objęte wnioskiem są dużo mniejsze niż każda z działek nr [...],[...] i [...], wzgląd na prokonstytucyjną wykładnię art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp i § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia przemawia za przyjęciem, że nie zachodzą przeszkody dla uznania, że wzgląd na wskaźnik powierzchni nowej zabudowy przemawia za udzieleniem Wnioskodawczyni decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 w zw. z art.1 ust. 2 upzp. W doktrynie trafnie wskazuje się, że możliwe jest w zakresie tego wskaźnika w konkretnym przypadku rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku, wymagającego szczegółowego uzasadnienia, rozstrzygającego sprawę (A. Plucińska-Filipowicz – op. cit. cz. II akapit 7; cz. III uw. 5). Odmienna ocena Kolegium, zasadzająca się na stwierdzeniu, że organ I instancji przeprowadził prawidłowo analizę urbanistyczną, a sporządzone wyniki analizy w sposób oczywisty wskazują na niemożliwość realizacji zamierzenia, jak i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości zastosowania dopuszczalnych w rozporządzeniu z 2003 r. odstępstw od wyznaczonych parametrów (k. 15-15v akt SKO), okazały się być błędne. Sąd zwraca uwagę, że w aktach sprawy (przypięte bez zachowania porządku chronologicznego na wewnętrznej stronie okładki II tomu akt Prezydenta), znajduje się jedynie kserokopia zaświadczenia o uprawnieniach architektonicznych mgr inż. R. K. K.-S. (ważnego do [...] maja 2011 r.), która nie została przez kogokolwiek uwierzytelniona. Zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że samo naniesienie adnotacji w formie wydruku komputerowego nie stanowi potwierdzenia opracowania projektu decyzji przez uprawnioną osobę. Załączniki takie nie mają w istocie mocy dokumentu, ponieważ niezbędnym jego elementem jest własnoręczny podpis osoby uprawnionej wraz z jego opieczętowaniem potwierdzającym niezbędne uprawnienia osoby przygotowującej stosowny projekt (wyrok WSA w Olsztynie z 17.11.2009 r., II SA/Ol 882/09, Lex nr 531571; wyrok WSA w P. z: 09.11.2010 r., IV SA/Po 662/10, Lex nr 758564; 15.3.2012 r., IV SA/Po 1139/11, baza orzeczeń NSA). Załączenie do akt sprawy nieuwierzytelnionej kserokopii pisma zatytułowanego zaświadczenie – oryginał, bez podpisu upoważnionej osoby, nie spełnia wymogu należytego wykazania uprawnień podmiotu uprawnionego do sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również pogląd, że decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost zacytowany § 9 ust. 2 rozporządzenia, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp (wyrok NSA z 19.01.2007 r., II OSK 200/06, Lex nr 327707; wyrok WSA w Warszawie z 23.11.2007 r., IV SA/Wa 1601/06, Lex nr 424613). W niniejszej sprawie decyzja z 12 kwietnia 2011 r. ma tylko jeden załącznik graficzny w postaci mapy z oznaczeniem obszaru analizowanego i liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Trafnie Kolegium uznało, że kwestia dopuszczalności podziału nieruchomości objętej wnioskiem, może być przedmiotem oceny jedynie w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 wyroku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i art. 135 ppsa uchylił decyzję z [...] sierpnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] kwietnia 2011 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji winien ustalić w prawidłowy sposób, na podstawie aktualnych dokumentów urzędowych (w szczególności odpisów ksiąg wieczystych; ewentualnie aktów stanu cywilnego, odpisów orzeczeń Sądów powszechnych) krąg stron postępowania mając na względzie, że stronami tymi nie są S. K. i S. K. Jak zostało to już zauważone powyżej, z pisma M. Ś. z 7 kwietnia 2012 r. zdaje się wynikać, że również i ona nie powinna była zostać uznana za stronę prowadzonego postępowania. Wobec tego organ I instancji winien ustalić następców prawnych wyżej wskazanych osób, załączając do akt sprawy uzyskane w trybie art. 362 ust. 1 bądź ust. 2 kwh, aktualne odpisy ksiąg wieczystych wszystkich nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym; urzędowych odpisów postanowień właściwych Sądów Rejonowych o stwierdzeniu nabycia spadku bądź poświadczeń Dziedziczenia w formie aktów notarialnych (art. 1025 § 1 i 2 i art.1027 kpc) na wypadek śmierci którejkolwiek ze stron postępowania bądź osób aktualnie wpisanych w księgach wieczystych; odpisów aktów stanu cywilnego aktów urodzenia bądź małżeństwa, których wynikają rzeczywiste brzmienia imion i nazwisk stron postępowania (np. z nieuwierzytelnionej kserokopii postanowienia Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia [...] maja 1995 r., [...] zdaje się wynikać, że wchodzące w skład spadku po A. P. gospodarstwo rolne położone w R. i zapisane [ówcześnie] w księdze wieczystej Kw nr [...] Sądu Rejonowego w P. na podstawie ustawy Dziedziczą M. S. z domu C. (zwana przez organy obu instancji "M." S.); odpisów umów cywilnoprawnych, jeżeli takowe były zawierane w przedmiocie prawa własności nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, a stan prawny z nich wynikający nie został dotychczas ujawniony we właściwych księgach wieczystych. Do akt sprawy winno zostać dołączone aktualne zaświadczenie potwierdzające członkostwo podmiotu sporządzającego projekt decyzji o warunkach zabudowy w samorządzie urbanistów lub architektów. Nadto decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać dwa załączniki graficzne w postaci map z wyznaczeniem: obszaru analizowanego oraz - osobno - linii rozgraniczających teren inwestycji. Konieczne będzie ponowne przeprowadzenie analizy urbanistycznej i dokonanie wnikliwej oceny zebranych dowodów – z uwzględnieniem wskazań zawartych w niniejszym wyroku (art. 153 ppsa). W punkcie 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Kolegium na rzecz Skarżących solidarnie kwotę 500 zł tytułem kosztów postępowania, na którą złożył się jedynie uiszczony wpis od skargi, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193).