VII SA/Wa 2257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji oddala skargę Przedmiotem skargi J. W. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia na wniosek W. K. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia na wniosek W. K. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., w ustawowym terminie, złożyła W. K.. Przedstawiając własną ocenę w sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast na podstawie art. 61a k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał dalej, że w myśl art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ podał też, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, wskazał, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1540/08; z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 i z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1058/07). Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w nim podmiotów. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z wnioskiem przez ten podmiot planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 626/08; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1563/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1216/09). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w rozpoznawanej sprawie obszar oddziaływania obiektu należy wyznaczyć w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - dla budynku obory i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) - dla zamkniętego zbiornika na gnojowicę. Z akt sprawy wynika, że W. K. jest właścicielką działek nr ew. [...] i [...], położonych we wsi [...] (Kw nr [...]), z których działka o nr ew. [...] sąsiaduje z działką inwestora. Z analizy projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...] wynika, że budynek obory posadowiony został w odległości 4 m i ok. 15 m od działek W. K. (odpowiednio [...] i [...]). Tym samym powyższe nieruchomości skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku obory, wyznaczonym warunkami technicznymi, w szczególności wynikającym z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2004 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem: budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto, zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej: 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu odległość planowanego zbiornika szczelnego dwukomorowego o pojemności 5 m3 wynosi ponad 30 m od granicy działek o nr ew. [...]i [...]. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich (pkt 1) i 4 m od granicy działki sąsiedniej (pkt 3). Organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zbiornik na płynne odchody zwierzęce zaprojektowany został w odległości ok. 26 m od działki o nr ew. [...]i ponad 60 m od granicy działki o nr ew. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że jak wynika z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] znaczną część terenu ww. działki nr ew. [...] stanowi obecnie las, jednakże z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby nieruchomość ta została ograniczona w sposobie zagospodarowania w związku z realizacją spornego przedsięwzięcia, takiego ograniczenia nie wykazuje również W. K.. Natomiast kwestia ewentualnej niezgodności lokalizacji omawianego budynku z przepisem § 271 ust. 8 warunków technicznych, regulującym odległość budynków od granicy lasu z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe może zostać poddana kontroli w postępowaniu, w którym dokonywana będzie merytoryczna ocena kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ma ona jednak wpływu na uznanie, że częściowo zalesiona działka nr ew. [...], znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Organ dodał, że ww. przepis dotyczy odległości budynków od lasu, a nie lasu od budynków. Ponadto, rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych bryg. mgr inż. W. Ł. stwierdził zgodność projektu omawianej inwestycji z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził następnie, że wprawdzie ustalenia raportu o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007 r. oraz aneksu nr [...] do ww. raportu z listopada 2007 r. - z którego wynika, że oddziaływanie omawianej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora nr ew. [...] - zostały zanegowane w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...]; utrzymanym w mocy postanowieniem własnym ww. organu z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] w zakresie braku opisu charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia oraz braku opisu przewidywanych znaczących oddziaływań na środowisko tego przedsięwzięcia, jednak ta okoliczność nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał bowiem, że z treści postanowienia z dnia [...] lutego 2011 r. nie wynika, aby obszar oddziaływania spornej inwestycji mógł rozciągać się na teren działek W. K.. Jednocześnie organ wskazał, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wolnostojącej bezściółkowej dla krów mlecznych na 200 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą na działce inwestycyjnej, na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] znajdującym się w obrocie prawnym (pismo PPIS w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]) postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. [...], znak: [...] uzgodnił warunki realizacji ww. inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Z treści postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. [...], znak: [...] wynika, że realizacja kwestionowanej inwestycji nie wprowadzi ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich, nie powoduje ujemnego oddziaływania na ludzi i zdrowie publiczne w obszarach przeznaczonych dla stałego ich pobytu, a jej wpływ na środowisko zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że subiektywne odczucia i uciążliwości danego podmiotu spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu nie poparte żadnym ograniczeniem prawnym świadczą jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym skarżącego podmiotu, a tylko posiadanie interesu prawnego uzasadnia przyznanie przymiotu strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1772/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1092/12). Organ wskazał również, że W. K. nie przedstawiła żadnych dowodów na istnienie wskazanych przez siebie oddziaływań. W tym miejscu organ podał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia czynności kontrolnych (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1572/09). Organ II instancji wskazał, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia jednak przyznania osobom poszkodowanym tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 12/08). Wskazał przy tym, mając na uwadze zarzuty zawarte w odwołaniu, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślił, że każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednak nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny zaś, pomimo iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Ponadto, organ wskazał na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 1532/10, w którym Sąd wskazał, iż z § 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie wynika, że usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy, wydzielanie się substancji toksycznych, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych. Jest to przepis skierowany do inwestora, projektanta obiektu oraz organu administracji, który kontroluje zgodność projektowanej inwestycji z tym przepisem. Nie jest to natomiast przepis, który dawałby innym podmiotom jakieś uprawnienie lub nakładał na te podmioty obowiązek. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości W. K. nie wynikają z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012, poz. 145), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.), ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2014 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego cytowane w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych nie przesądzają, że W. K. posiada przymiot strony w omawianej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, W. K. nie posiada przymiotu strony uprawniającego ją do skutecznego negowania w postępowaniu nieważnościowym decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Natomiast merytoryczne zarzuty zawarte w odwołaniu nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organem właściwym do stwierdzenia realizacji spornej inwestycji niezgodnie z ustaleniami projektu budowlanego jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, natomiast okoliczność ta nie ma wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] wszczął i przeprowadził postępowanie na wniosek podmiotu nie będącego stroną Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Podał, że art. 105 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek umorzenia postępowania w sytuacji, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wówczas, gdy brak jest któregoś z podmiotowych lub przedmiotowych elementów materialnego stosunku prawnego, w związku z czym nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt I SA/Kr 1078/97). Ponadto wskazał, że NSA w wyroku z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SA 2312/99 podał, że wszczęcie, prowadzenie i wydanie decyzji merytorycznej w trybie nadzorczym, na wniosek podmiotu niebędącego stroną, stanowi rażące naruszenie zasady stabilności decyzji administracyjnych. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] (odmawiającą stwierdzenia na wniosek W. K. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego) i umorzył postępowanie organu I instancji. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły: W. K. i J. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części umarzającej postępowanie organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżące zarzuciły naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wyznaczenia obszaru oddziaływania wobec niewykonania przez Wojewodę [...] wytycznych z wyroku NSA z dnia 28 marca 2007 r. II OSK 208/06; 2) art. 28 k.p.a. z uwagi na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania przed organem I instancji i nie zawiadomienia stron objętych pozwoleniem na budowę, tj. następcy prawnego zmarłej strony postępowania M. K. i strony pominiętej w tym postępowaniu – J. G.; 3) art. 170 i art. 153 p.p.s.a. w zakresie związania wyrokiem NSA z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 208/06 w sprawie sposobu wyznaczenia obszaru oddziaływania oraz wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 239/12, a także wyrokami NSA sygn. akt II OSK 2720/12, sygn. akt II OSK 1133/12, sygn. akt II OSK 507/13, oraz wyrokami WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 683/10, sygn. akt VII SA/WA 2144/13, sygn. akt VII SA/Wa 809/13, sygn. akt VII SA/Wa 2666/12, sygn. akt VII SA/Wa 1175/14, w których została wypracowana linia orzecznicza dla tej konkretnej inwestycji w zakresie sposobu wyznaczenia obszaru oddziaływania i wyrokami WSA w Białymstoku sygn. akt II SAB/Bk 52/08, sygn. akt II SAB/Bk 15/10, sygn. akt II SAB/Bk 30/10, w których J. W. została potraktowana jako strona postępowania w pozwoleniu na budowę; 4) art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit. a, b, c i ust. 4 w związku z art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wobec braku protokolarnej kontroli w terenie z udziałem stron, w zakresie oddziaływania spornego obiektu, co jest konieczne, ponieważ sporna inwestycja nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i godzi w ład przestrzenny wsi [...] i [...], bo miejscowości te nie posiadają miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 84/08, a w szczególności w zakresie braku ustalonego dojazdu z nieruchomości A. H. zamieszkałego w [...] na działce nr [...] do działki nr [...] we wsi Iwanki i istniejącego zagrożenia pożarowego; 5) art. 107 § 3 k.p.a., wobec nieodniesienia się do treści odwołania z dnia [...]lipca 2014 r.; 6) art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, oraz art. 80 k.p.a. wobec niezebrania wszystkich dowodów w sprawie, a tym samym nierozpoznania całego materiału dowodowego w przedmiocie oceny zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2014 r. oraz nieustalenia aktualnego stanu prawnego kwestionowanej inwestycji; 7) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez brak oceny działania Wojewody [...] i utrzymywania w obrocie prawnym nieważnej z mocy prawa decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji zaliczonej do kategorii przedsięwzięć inwestycyjnych mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, brak poszanowania zasady praworządności i obiektywizmu oraz lekceważenie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/WA 239/12, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. została wydana w wyniku wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 239/12 w związku z założona celowa przewlekłością postępowania przez GINB i wydanie skarżonej decyzji niezgodnie z przyjętą linią orzeczniczą przez sądy administracyjne w następujących wyrokach o sygn. akt: II OSK 2720/12, II OSK 1133/12, II OSK 507/13, VII SA/Wa 809/13, VII SA/WA 2144/13, VII SA/Wa 2666/12, VII SA/Wa 1175/14, w związku z wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 208/06; 8) art. 32 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne pozbawienie prawa strony - dokonano naruszenia praw i wolności obywatela stanowiącego o prawie do równego traktowania przez władze publiczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] uchylająca w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...]. Decyzja ta wydana została na skutek odwołania wniesionego przez W. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...]i, gm. [...]. Postępowanie to uruchomione zostało na żądanie W. K. z dnia 14 maja 2009 r., która wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...]. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. została doręczona tylko W. K., jako stronie postępowania administracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], wniosły wspólnym pismem: W. K. oraz J. W.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał na skutek tego odwołania dwie decyzje, tj.: 1) decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] - po rozpatrzeniu odwołania W. K. - uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i umarzającą postępowanie organu I instancji, oraz 2) decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], orzekającą o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołania skarżącej – J. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2258/14 oddalił skargę J. W. na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie - na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] - Sąd uznał, iż skarżąca J. W. nie ma interesu prawnego do jej wniesienia, stąd też skargę skarżącej oddalił na zasadzie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odstępując tym samym od merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Rozwijając tę ocenę, wskazać przede wszystkim trzeba, iż zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl § 2 ww. przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powyższego wynika, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zaś w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi, jest więc przesłanką materialnoprawną, która skutkuje oddaleniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1955/13. W wyroku tym Sąd wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Legitymacja procesowa strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest tożsama z legitymacją procesową strony w postępowaniu administracyjnym. O istnieniu legitymacji procesowej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym. Musi jednak istnieć związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność, bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. I SA 1748/83). W postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego; w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Jak podnosi się w literaturze, związek normatywny między omawianym interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się tym, że postępowanie "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Oznacza to, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym przypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziałuje na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 239). Kierując się powyższym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż skarżąca J. W.nie ma interesu prawnego do kwestionowania w postępowaniu sądowym decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] uchylającej w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] (odmawiającą stwierdzenia na wniosek W. K. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...]) i umarzającej postępowanie organu I instancji (z uwagi na brak interesu prawnego do zainicjowania postępowania nieważnościowego przez wnioskodawcę – W. K.). Orzeczenie to w żaden sposób nie wpływa bowiem na prawa i obowiązki skarżącej J. W., która to (jak wynika z akt administracyjnych) środek zaskarżenia na decyzję organu I instancji w tej sprawie wniosła w terminie przysługującym W. K. – uznanej na etapie I instancji za stronę tego postępowania (i tak to ocenił organ). Wskazana decyzja, będąca przedmiotem kontroli Sądu, nie była też doręczona J. W., a z tego wynika, że również organ administracji publicznej nie traktował ww. skarżącej na tym etapie jako strony postępowania administracyjnego. Nadto Sąd dostrzega, iż J. W. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją wydaną przez organ I instancji, tj. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], jak i decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. H. pozwolenia na budowę, i nie nabyła wówczas przymiotu strony w sprawie. Należy jednocześnie zauważyć, że adresatem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] uchylającej w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] i umarzającej postępowanie organu I instancji, była (oprócz właścicieli działki inwestycyjnej) jedynie W. K. i to ona legitymowała się prawem do wniesienia na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego (skoro decyzja GINB dotyczy w istocie oceny jej interesu prawnego w niniejszej sprawie – tj. w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę). Tymczasem skarga została wniesiona zarówno przez W. K. i J. W.. Przy czym, prawomocnym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. K.. Natomiast skarga J. W., nie posiadającej interesu prawnego w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania organu I instancji wszczętego z wniosku W. K., podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a Z tych też przyczyn, na podstawie ww. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.