I OSK 194/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.), Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski, Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Korybut-Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 435/16 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [..] maja 2016 r. nr [..] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt: II SA/Bk 435/16 oddalił skargę J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [..] maja 2016 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu we wznowionym postępowaniu. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta [..] decyzją z dnia [..] kwietnia 2016 r., znak: [..] po wznowieniu postępowania (postanowieniem z dnia [..] kwietnia 2016 r.) uchylił w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w całości decyzję ostateczną Starosty [..] z dnia [..] grudnia 2014 r., znak: [..] w sprawie rejestracji na rzecz J.R. samochodu marki [..] o nr nadwozia [..], o nr rejestracyjnym [..] i jednocześnie unieważnił dowód rejestracyjny serii [..], nalepkę kontrolną na szybę serii [..], zalegalizowane znakiem legalizacyjnym serii [..] tablice rejestracyjne o wyróżniku [..] oraz odmówił rejestracji samochodu osobowego marki [..] o ww. numerach identyfikacyjnych. Po rozpoznaniu odwołania J.R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z dnia [..] maja 2016 r., znak: [..] uchyliło w/w decyzję Starosty w części unieważniającej dowód rejestracyjny serii [..], nalepkę kontrolną na szybę serii [..], zalegalizowane znakiem legalizacyjnym serii [..] tablice rejestracyjne o wyróżniku [..] i umorzyło postępowanie w tej części, w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro decyzja Starosty [..] z dnia [..] listopada 2011 r., znak: [..] o rejestracji pojazdu, w oparciu o którą wydano następnie decyzję Starosty [..] z dnia [..] grudnia 2014 r., została uchylona decyzją Starosty [..] z dnia [..] lutego 2016 r., znak: [..], to ziściła się przesłanka wskazana w art. 145 § pkt 8 k.p.a. i w następstwie tego przesłanka do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie dotyczące rejestracji na rzecz skarżącego samochodu marki [..] z dnia [..] grudnia 2014 r. zostało wznowione dlatego, że w postępowaniu rejestracyjnym skarżący przedłożył dowód rejestracji wynikający z decyzji Starosty [..] z dnia [..] listopada 2011 r., która to decyzja na skutek wznowienia postępowania decyzją tego Starosty z dnia [..] lutego 2016 r. została uchylona i odmówiono rejestracji samochodu oraz unieważniono dowód rejestracyjny serii [..], tablice rejestracyjne i nalepkę kontrolną. Jednocześnie organ stwierdził, że orzekanie o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, nalepki kontrolnej oraz tablic było niedopuszczalne, a prawidłowym działaniem organu winno być wezwanie do zwrotu tych dokumentów. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku J.R. wskazując na wadliwość orzeczenia z tego powodu, że na skutek upływu 5-letniego terminu określonego dla podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 – 8 k.p.a. organ stracił kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, dlatego postępowanie powinno podlegać umorzeniu. Przedstawił kolejność decyzji organów, które najpierw wydawały decyzje rejestracyjne, a następnie, po wznowieniu postępowania, uchylały te decyzje. Pierwszą taką decyzją była decyzja Prezydenta [..] z dnia [..] maja 2015 r. (uchylająca rejestrację z dnia [..] marca 2009 r.), następnie decyzje uchylające (po wznowieniu postępowań) wydane zostały przez Prezydenta [..] – [..] grudnia 2015 r., Starostę [..] – [..] lutego 2016 r. i Starostę [..] – [..] kwietnia 2016 r. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży wniosło o jej oddalenie. Zauważono, że przesłanką wznowienia postępowania przez Prezydenta [..] był przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zatem termin z art. 146 § 1 k.p.a. do wydania decyzji wynosił 10 lat i nie został naruszony. Pozostałe organy wznowiły swoje postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., dla której to przesłanki ustawodawca przewidział termin 5-letni na wydanie decyzji i także w każdym przypadku był on zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając wniesioną skargę stwierdził, że skoro podstawę wznowienia stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., to organy nie przekroczyły terminu zezwalającego na uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Sąd wyjaśnił bowiem, że stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie uchylenia pierwszej rejestracji zostało wszczęte przez organ pierwszej instancji z podaniem jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednak zakończone w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przez Prezydenta [..] decyzją z dnia [..] maja 2015 r. Uzasadniało to następnie uchylenie rejestracji z dnia [..] marca 2009 r. i odmowę rejestracji samochodu. Decyzje te (Prezydenta [..] z dnia [..] maja 2015 r. nr [..] oraz decyzji SKO w L. z dnia [..] lipca 2015 r. nr [..]) mogły stanowić podstawę dla wydanych kolejnych decyzji pozostałych organów, które dokonywały rejestracji spornego samochodu po organie rejestracyjnym w L. i następnie te postępowania wznawiały. Z uwagi na przyczyny wznowienia w postaci art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w późniejszych postępowaniach kolejne organy, w tym Starosta [..], nie przekroczyły terminu zezwalającego na uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Sąd wskazał, że postępowanie dotyczące rejestracji na rzecz skarżącego samochodu marki [..] z dnia [..] grudnia 2014 r. zostało wznowione dlatego, że w postępowaniu rejestracyjnym skarżący przedłożył dowód rejestracji wynikający z decyzji Starosty [..] z dnia [..] listopada 2011 r., która to decyzja na skutek wznowienia postępowania decyzją tego Starosty z dnia [..] lutego 2016 r. została uchylona i odmówiono rejestracji samochodu oraz unieważniono dowód rejestracyjny serii [..], tablice rejestracyjne i nalepkę kontrolną. W ocenie Sądu bezspornie zachodziła zatem podstawa wznowienia w sprawie niniejszej prawidłowo wskazana jako art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i zgodnie z prawem po uchyleniu decyzji z dnia [..] grudnia 2014 r. odmówiono rejestracji samochodu. Organy prawidłowo wskazały, że nie została spełniona jedna z przesłanek do rejestracji, tj. nie przedłożono dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, który to warunek wynika z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J.R. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym przedłożenia przez skarżącego w dobrej wierze, zgodnie z prawem wymaganych dokumentów do rejestracji pojazdu, co skutkowało utratą przez skarżącego zaufania do władzy publicznej; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: - "por. 2", art. 32 ust. 1 oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP poprzez podważenie zasady sprawiedliwości społecznej i ochrony własności, w sytuacji, gdy skarżący w momencie rejestracji pojazdu nie miał świadomości ani wiedzy czy jego poprzedni właściciel posługuje się dokumentami zgodnymi z prawem, co w konsekwencji skutkowało wznowieniem postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., - art. 73, art. 74 i 75 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy na moment złożenia wniosku o rejestrację dokumenty przedłożone przez skarżącego miały walor obowiązującej mocy pranej, a skarżący działał w dobrej wierze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację na poparcie wskazanych wyżej zarzutów podnosząc, że skarżący działał w dobrej wierze, czego nie wziął pod uwagę organ administracyjny, a wyrok Sądu I instancji powoduje, że naruszone zostało zaufanie skarżącego jako obywatela do administracji publicznej. W sprawie doszło bowiem do naruszenia zasad wynikających z art. 7 i 8 k.p.a. oraz z art. 2, art. 32, 64 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W skardze kasacyjnej zawarto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być on zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Ponadto, dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania, przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga także uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego. W ten sposób sformułowany zarzut nie mógł odnieść skutku wobec rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w niniejszej sprawie. Przepisy procedury administracyjnej mają bezpośrednie zastosowanie w postępowaniu przed organami, wobec czego nie mogły stanowić istoty zarzutu wobec sądu administracyjnego, którego działanie reguluje ustawa p.p.s.a. Brak powiązania zarzutu naruszenia wskazanych przepisów z jakimikolwiek przepisami mającymi zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym – zarówno w treści zarzutu, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - czyniły zarzut naruszenia przepisów k.p.a. zarzutem nieskutecznym w realiach niniejszej sprawy. Nie mogły zostać także uznane za oparte na usprawiedliwionych podstawach zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia "por. 2" (z uzasadnienia skargi kasacyjnej można przypuszczać, że w istocie chodziło o art. 2 Konstytucji RP - przyp. NSA), art. 32 ust. 1, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, "przez podważenie zasady sprawiedliwości społecznej i ochrony własności, w sytuacji, gdy skarżący nie miał wiedzy czy poprzedni właściciel posługuje się dokumentami zgodnymi z prawem, co w konsekwencji skutkowało wznowieniem postępowania" wskazać należy, że ani zarzut skargi kasacyjnej, ani uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, w czym strona skarżąca kasacyjnie upatruje istoty naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji. Jak już wyżej wskazano niezbędnym elementem konstrukcji skargi kasacyjnej jest wskazanie sposobu zarzucanego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna w zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego nie wskazuje, ani w stawianych zarzutach ani w swoim uzasadnieniu, czy skarżący kasacyjnie kwestionuje błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zauważyć należy, że przedstawienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że konstytucyjne zasady są ściśle związane z zasadami działania organów administracji wyrażonymi w art. 7 i 8 k.p.a. w kontekście twierdzenia strony skarżącej kasacyjnej, że zasady wyrażone w k.p.a. powinny być stosowane z uwzględnieniem pierwszeństwa zasad konstytucyjnych, prowadzi do wniosku, że w rzeczywistości zarzut ten dotyczy naruszenia przepisów postępowania w postępowaniu przed organami administracji publicznej, a jak wyżej wskazano, zarzut naruszenia przepisów w postępowaniu administracyjnym nie może stanowić podstawy zarzutu wobec rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Co więcej, przypomnieć należy, że generalnie niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego ze względu na wadliwie ustalony stan faktyczny, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a czyni to poprzez zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej wskazując na przepisy, które normują sposób ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy, czego w skardze kasacyjnej skutecznie nie uczyniono. Nie mógł zostać rozpoznany zarzut naruszenia przepisów art. 73, art. 74, art. 75 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137). W odniesieniu do tego zarzutu naruszenia prawa materialnego zauważyć należy, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru w określeniu, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Z tej przyczyny nie mógł być rozpoznany wadliwie skonstruowany zarzut naruszenia przepisów art. 73, art. 74, art. 75 Prawa o ruchu drogowym. Powołane przepisy składają się bowiem z wielu mniejszych jednostek (ustępów, punktów, liter). Jednocześnie zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał jakichkolwiek podstaw do rekonstrukcji tych zarzutów na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Nadto poczynione wyżej uwagi dotyczące dopuszczalności kwestionowania stanu faktycznego w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego znajdują odniesienie także do zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W istocie strona skarżąca kasacyjnie wskazując na walor prawny konkretnych dokumentów składanych przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym dotyka kwestii oceny elementów stanu fatycznego sprawy, a nie naruszenia prawa materialnego w którejś z postaci określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.