III OSK 599/21

Dnia 9 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 239/18 w sprawie ze skargi S.K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...]lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S.K. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 239/18 oddalił skargę S.K. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...]lutego 2018 r. nr [...]w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozkazem personalnym z dnia [...]grudnia 2017 r. Komendant Miejski Policji w Lublinie, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.) z dniem 15 stycznia 2018 r. zwolnił skarżącego ze stanowiska referenta [...], przeniósł z urzędu do pełnienia dalszej służby w [...] i z dniem 16 stycznia 2018 r. mianował na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji tego komisariatu, bez zmiany wysokości pobieranego uposażenia zasadniczego oraz kwoty dodatku służbowego. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego w Lublinie z dnia [...]grudnia 2017 r. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja o przeniesieniu policjanta na równorzędne stanowisko służbowe podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych zobowiązanego do prowadzenia polityki kadrowej. Stanowisko równorzędne oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego oraz takim samym stopniem etatowym. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie podkreślił, że decyzja o przeniesieniu skarżącego spowodowana była przede wszystkim koniecznością zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji określonych dla służb patrolowych w Komisariacie [...]. Przeniesienie i mianowanie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe uwarunkowane było trudną sytuacją kadrową w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...]. Niewłaściwa, czy też niepełna obsada stanowisk policyjnych w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...]niewątpliwie mogłaby spowodować komplikacje w funkcjonowaniu zespołu i negatywnie wpłynąć na skuteczność wykonywanych czynności. Zatem obowiązkiem Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie była taka dyslokacja służb, by zminimalizować wpływ braków personalnych w podległych jednostkach i komórkach organizacyjnych na jakość realizowanych zadań służbowych. Skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne, o identycznej nazwie, grupie zaszeregowania i stopniu etatowym. Zmiana stanowiska nastąpiła w obrębie tej samej miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, zatem w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe nie powstały dla skarżącego żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii drogi do miejsca pełnienia służby. Ponadto z analizy zadań zawartych w kartach opisu stanowisk pracy wynika, że na nowym stanowisku skarżący będzie realizował rodzajowo te same zadania, które wykonywał w ramach obowiązków służbowych w dotychczasowej służbie, przy czym nowe stanowisko odpowiada jego kwalifikacjom i doświadczeniu w pracy w pionie prewencyjnym. Decyzja o przeniesieniu skarżącego uzasadniona jest przede wszystkim potrzebami służby. Pod uwagę wzięty został zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i interes strony. W nowym miejscu pełnienia służby zapewniono stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, tj. stanowisko o takiej samej grupie uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że warunki pełnienia służby policjanta nie ulegną pogorszeniu. Przeszkody przeniesienia wskazane przez policjanta w odwołaniu, związane z innym niż dotychczas zakresem zadań i obowiązków służbowych, nie mogą być równoważone z potrzebami służby. Decyzja o przeniesieniu stanowi wypadkową indywidualnego interesu strony oraz dobra służby. Ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej komórki organizacyjnej od dotychczasowego zakresu zadań, jego kwalifikacji zawodowych, czy też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. W odniesieniu do wykazania celowości i zasadności przeniesienia organ odwoławczy zauważył ponadto, że nie ma uzasadnionych podstaw, by w przypadku przesunięcia funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe równorzędne, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ był zobligowany do wykazywania dlaczego konkretnego, a nie innego funkcjonariusza zamierza przesunąć na inne, równorzędne stanowisko służbowe. Zdaniem organu odwoławczego, dyspozycyjność oraz konieczność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej skutkują potrzebą pełnienia przez policjanta służby w tej komórce, w której w ocenie przełożonych jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystane dla pełnienia tej służby. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku oceny możliwości awansowania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że dotychczas zdobyte przez policjanta doświadczenie oraz kwalifikacje będą również wykorzystane na stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...], gdzie skarżący będzie mógł rozwijać swoje umiejętności zawodowe, a od właściwej realizacji zadań służbowych oraz wykazywanej inicjatywy zależeć będzie dalszy rozwój jego kariery zawodowej oraz możliwości awansów w strukturach jednostek organizacyjnych Policji. Skargę na powyższy rozkaz personalny wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawą prawną o charakterze kompetencyjnym przeniesienia skarżącego jest art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W przepisie tym nie wskazano kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Jednocześnie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Także w zatem w przypadku przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji brak bardziej szczegółowej regulacji. W konsekwencji i w kontekście art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji uznaje się, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym przeniesieniem do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Skoro bowiem przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków przewidzianych w art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji, to w pozostałych przypadkach przeniesienie winno nastąpić na stanowisko równorzędne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., I OSK 692/17, LEX nr 2445334). Z wykładni logicznej, systemowej i celowościowej powołanych przepisów wynika, że właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu). Użyte w treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji sformułowanie "może być przeniesiony" oznacza, że decyzja w tym względzie ma charakter uznaniowy, to jest należy do sfery uznania administracyjnego, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., czyli interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2002 r., II SA 3411/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r., II SA/Wa 2154/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Dalej Sąd wskazał, że niekwestionowanym prawem organu Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określenie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu konieczne jest przeniesienie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Sądy administracyjne w ramach oceny legalności aktów administracyjnych nie są władne oceniać celowości zmian w materii struktury organizacyjnej jednostek Policji czy też obsady kadrowej, wreszcie zakresu zadań poszczególnych stanowisk czy funkcjonariuszy. Zatem ograniczają się do badania pewnych tylko parametrów stanowisk służbowych w aspekcie ich równorzędności oraz do właściwego uzasadnienia decyzji w tym przedmiocie, mając na względzie ich uznaniowość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., I OSK 692/17). Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, lecz nie wnika w jego słuszność czy celowość. Z tego względu kontrola sądu w tego typu sprawach ogranicza się do zbadania, czy właściwie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych i czy z ustaleń faktycznych wyciągnięto prawidłowe wnioski. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada powyższym kryteriom. Organy Policji obu instancji, realizując zasadę określoną w art. 7 k.p.a., wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w sposób odpowiadający wymogom art. 77 k.p.a., oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do zasad wynikających z art. 80 k.p.a., a także wbrew twierdzeniu skarżącego uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów nieprawidłowości w sferze ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie Sąd wyjaśnił, iż w świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji, właściwy przełożony skarżącego był uprawniony do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie [...]. Była to decyzja uznaniowa, uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji we wniosku o przeniesienie. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Miejski Policji w Lublinie wskazał, że przeniesienie i mianowanie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe uwarunkowane było trudną sytuacją kadrową w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...], a rozkaz personalny stanowi realizację wniosku personalnego Komendanta Komisariatu [...] Należy mieć na uwadze, że przeniesienie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w Komisariacie [...]było podyktowane koniecznością wzmocnienia obsady tej jednostki policji w związku z jej trudną sytuacją kadrową. Jak zauważył organ w zaskarżonym rozkazie personalnym, decyzja o przeniesieniu skarżącego podyktowana była przede wszystkim koniecznością zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji określonych dla służb patrolowych w Komisariacie [...]. Niewłaściwa, czy też niepełna obsada stanowisk policyjnych w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...]mogłaby spowodować komplikacje w funkcjonowaniu zespołu i negatywnie wpłynąć na skuteczność wykonywanych czynności. Zatem obowiązkiem Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie była dyslokacja służb mająca na celu zminimalizowanie wpływu braków personalnych na jakość realizowanych zadań służbowych. Zdaniem Sądu, zagadnieniem o podstawowym znaczeniu była ocena "równorzędności" stanowiska dotychczasowego i nowego. Ustawa o Policji nie definiuje tego pojęcia, jednakże kryteria oceny równorzędności stanowisk wypracowane zostały w orzecznictwie. Na tym tle ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pojęcie "stanowiska równorzędnego" w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., I OSK 692/17). Organy obu instancji dokładnie omówiły te kryteria. Skarżący został przeniesiony ze stanowiska referenta [...] na stanowisko referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu [...]. Uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy nie uległy zmianie. Zachowana została tożsamość stanowiska służbowego, tj. referenta, oraz stopień etatowy, czyli stopień sierżanta sztabowego na dotychczasowym i na nowym stanowisku służbowym, a to zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.). Sąd podkreślił również, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze, dokonana przez organy obu instancji ocena równorzędności stanowisk nie została oparta wyłącznie o kryterium tożsamości nazwy stanowiska, uposażenia i stopnia etatowego, a organy miały na względzie także warunki służby na dotychczasowym i nowym stanowisku. Trafnie podniesionym przez organ I instancji argumentem przemawiającym za równorzędnością stanowisk jest okoliczność, że warunki służby na stanowisku referenta [...]i referenta [...] są takie same pod względem rozkładu czasu pracy (zmianowego, ośmiogodzinnego czasu służby), jak i formy pełnienia służby, odbywającej się w patrolach zmotoryzowanych, jak również pieszych. Również waga zadań realizowanych na stanowisku referenta [...] i referenta [...]jest taka sama. Komendant Miejski Policji w Lublinie wyczerpująco wyjaśnił, powołując się na zapis tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 z późn. zm.), że referent winien posiadać co najmniej: wykształcenie średnie cywilne, kwalifikacje zawodowe podstawowe oraz minimum dwuletni staż służby w Policji. A zatem trafnie przyjął organ, że niezależnie od tego czy policjant będzie pełnić służbę na stanowisku referenta w komórkach patrolowo - interwencyjnych czy też u komórkach ruchu drogowego, wymagania są takie same pod względem: wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, a skarżący te wymagania spełnia. Uwzględniono ponadto, że skarżący posiada odpowiednie doświadczenie zawodowe i umiejętności związane z czynnościami wykonywanymi przez policjantów pełniących służbę w komórkach patrolowo–interwencyjnych z uwagi na to, że wcześniej pełnił już służbę w takiej komórce. Podzielając ocenę organu I instancji co do równorzędności stanowisk, Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie zasadnie ponadto zwrócił uwagę, że zmiana stanowiska nastąpiła w obrębie tej samej miejscowości, w której skarżący dotychczas pełnił służbę, w związku z czym zmiana stanowiska nie wiąże się z dodatkowymi utrudnieniami w zakresie drogi do miejsca pełnienia służby. Treść zawartych w aktach administracyjnych kart opisu dotychczasowego i nowego stanowiska pracy potwierdza też prawidłowość oceny organu, iż na nowym stanowisku pracy skarżący będzie wykonywał rodzajowo te same zadania, jakie wykonywał na poprzednim stanowisku. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji uznał, że organy dokonały pełnej analizy, prawidłowo w konsekwencji stwierdzając, iż warunki pełnienia służby policjanta nie ulegają pogorszeniu, co oznacza, że stanowiska są sobie równorzędne. W ocenie Sądu, weryfikacja warunków zatrudnienia na dotychczasowym i nowym stanowisku, w świetle omówionych wyżej kryteriów, daje pozytywny wynik zachowania "równorzędności" stanowiska, na które skarżący został przeniesiony. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ odwoławczy trafnie odniósł się także do kwestii możliwości dalszych awansów skarżącego wyjaśniając, że na nowym stanowisku skarżący będzie mógł rozwijać zdobyte dotychczas umiejętności zawodowe, a dalszy rozwój jego kariery zawodowej oraz możliwości awansów zależeć będzie od właściwej realizacji zadań służbowych oraz wykazywanej inicjatywy. W ocenie Sądu I instancji, wszystkie podane wyżej okoliczności, wbrew zarzutom skargi, prowadzą do wniosku o uwzględnieniu przez organy Policji indywidualnego interesu funkcjonariusza, który został przeniesiony do pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości, z zachowaniem dotychczasowej formy pełnienia służby, charakteru wykonywanych zadań, a także z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia i umiejętności zawodowych. Tym samym sformułowane w skardze zarzuty pominięcia w rozstrzygnięciu słusznego interesu skarżącego funkcjonariusza Policji, jak również dowolności i arbitralności podjętego rozstrzygnięcia, należy uznać za nieuprawnione. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, polegające na: 1. niezastosowaniu art. 145 § 1 P.p.s.a. i nieuwzględnieniu skargi, w sytuacji gdy zaskarżony rozkaz personalny uchybiał art. 138 k.p.a., bowiem utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie, mimo iż ten wydany został z rażącym naruszeniem następujących przepisów; a) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art., 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz brak należytego rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, a także całkowite pominięcie słusznego interesu skarżącego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, przede wszystkim w zakresie warunków pracy funkcjonariusza na dotychczasowym i nowym stanowisku, a w konsekwencji równorzędności stanowiska nowego z dotychczas zajmowanym, b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia stanowiska organu I instancji, zasadności i celowości podjętej decyzji oraz niewykazanie przez ten organ równorzędności nowego stanowiska z dotychczas zajmowanym przez skarżącego, rozumianej również jako takie same warunki pracy; 2. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżony rozkaz personalny uchybiał art. 138 k.p.a., zaś dostrzeżenie tych uchybień skutkowałoby uchyleniem błędnego orzeczenia. W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w oparciu o art. 188 P.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 13 sierpnia 2021 r., poinformowano strony postępowania, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm., dalej: uCOVID-19) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie wyraziły zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, czy wyrażają zgodę na rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. W razie wyrażenia zgody, poinformowano o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. W przypadku braku zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zwrócono się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. W odpowiedzi na powyższe, zarówno organ jak i skarżący kasacyjnie wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarga kasacyjna jest szczególnych pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powinna ona zawierać - stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Podstawę tą stanowią wyłącznie te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je - wskutek błędu - pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno z kolei szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym - dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Uzasadnienie skargi kasacyjnej natomiast ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006r., sygn. akt I OSK 459/06, publ. w CBOSA). Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. Jak wyżej wskazano, dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być bowiem m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami P.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia K.p.a. w sposób pośredni. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy P.p.s.a. i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.). W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie powołała się na art. 145 § 1 P.p.s.a. i art. 138 k.p.a. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy zauważyć, że wskazywany w skardze kasacyjnej przepis postępowania - art. 145 § 1 P.p.s.a. składa się z trzech paragrafów, z czego pierwszy, podzielony jest na trzy punkty. Paragraf pierwszy dotyczący sytuacji uwzględnienia przez Sąd skargi, podzielony jest na punkty, z których pierwszy odnosi się do możliwości uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w przypadku stwierdzonych naruszeń prawa – określonych w kolejnych literach (a,b,c). Z kolei art. 138 K.p.a. składa się z czterech paragrafów, z czego pierwszy podzielony jest na 3 punkty. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Sposób sformułowania zarzutu z pkt 1 skargi kasacyjnej już sam przez się uniemożliwiał więc dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny jego zasadności. Zupełnie niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej, tj. art. 151 P.p.s.a. i art. 138 k.p.a. Przede wszystkim należy podnieść, że z uwagi na argumentację przedstawioną wyżej, zarzut naruszenia art. 138 K.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Dalej należy podkreślić, że wskazany w zarzucie przepis art. 151 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Art. 151 P.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Należy zatem zauważyć, że art. 151 P.p.s.a., który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi przez Sąd I instancji, jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak – Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Należy dodać, że do naruszenia art. 151 P.p.s.a. mogłoby dojść jedynie wyjątkowo, gdyby sąd nadał orzeczeniu inną formułę niż przewidziana w powołanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Ubocznie, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, podniesionych w skardze kasacyjnej art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. stwierdzić należy, że również one nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wbrew odmiennym w tym względzie twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności działań organu. Nie uchylił wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów, prawidłowo bowiem uznał, że organy obu instancji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy oraz, że w uzasadnieniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć wskazały w sposób dostateczny, jakie argumenty wzięły za podstawę przyjętych ustaleń faktycznych i prawidłowo Sąd ten uznał, że organy rozpoznające sprawę w sposób pełny wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności. Wskazać należy, iż zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 36 ust. 1 tej ustawy. Ustawa nie definiuje pojęcia przeniesienia, to w określeniu tym mieści się niewątpliwie sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tj. zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na stanowisko równorzędne. W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Przepis ten nie zawiera jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 K.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. W niniejszej sprawie, istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącego, było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne". Z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że stanowisko, na które został mianowany policjant, charakteryzuje się takim samymi parametrami jak stanowisko dotychczas zajmowane. Dotyczy to rodzaju samego stanowiska, stopnia służbowego, uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Nie jest więc kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej i dodatku służbowego nie różni się od dotychczas zajmowanego. Dokumentem, na podstawie którego można dokonać ustalenia wszystkich cech stanowiska służbowego policjanta jest karta opisu stanowiska pracy, o jakiej mowa w § 2 pkt 14 Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50). Zgodnie z owym przepisem prawa karta opisu stanowiska pracy jest dokumentem określającym: a) miejsce występowania oraz cel stanowiska, b) zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, c) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, d) warunki służby lub pracy na stanowisku oraz e) kryteria oceny realizacji zadań. Z karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącego wynikają następujące warunki pracy: "praca w systemie zmianowym, w tym w porze nocnej, w terenie, w zmiennych warunkach atmosferycznych, w ruchu drogowym, w warunkach zanieczyszczenia środowiska, w hałasie", natomiast w karcie opisu stanowiska pracy, na które skarżący kasacyjnie został mianowany wskazano m. in.: "praca w systemie zmianowym, wykonywana w terenie". Odnośnie natomiast zadań i obowiązków skarżącego, to na poprzednim stanowisku do jego zadań należało m.in.: "reagowanie na przestępstwa i wykroczenia w ruchu drogowym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa", zaś na obecnym stanowisku do obowiązków skarżącego należy "zapobieganie wszelkim zachowaniom mogącym stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia lub naruszających porządek publiczny jak również zapobieganie popełnianiu czynów zabronionych w miejscach publicznych". Z powyższego wynika, że skarżący obecnie wykonuje inne obowiązki w ramach istniejącego stosunku służbowego. Należy jednak zauważyć, iż tak jak poprzednio wykonuje on pracę w terenie oraz systemie zmianowym. Nie można jednak uznać w świetle tego, co powiedziano wyżej, że stanowisko służbowe, na które skarżący kasacyjnie został mianowany, nie jest równorzędne z dotychczas przez niego zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza konieczności zachowania wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy. Taka interpretacja pojęcia równorzędności stanowiska służbowego byłaby nie tylko sprzeczna z pojęciem "równorzędności" ustalonym w drodze wykładni, ale także z zasadą jednostronnego i władczego kształtowania stosunku służbowego, dopuszczalnością zmian tego stosunku w zakresie warunków służby z uwzględnieniem kryteriów zobiektywizowanych uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, czemu z drugiej strony ma odpowiadać zasada dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariusza. W świetle powyższego należy przyjąć, że przy ocenie równorzędności stanowisk nie jest konieczne zachowanie identyczności wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy takich jak: zakres zadań i obowiązków, rozkład czasu pracy oraz warunki pracy. W rozpoznawanej sprawie zauważyć ponadto należy, że decyzja o przeniesieniu skarżącego na stanowisko służbowe referenta [...] była następstwem konieczności uzupełnienia braków kadrowych tej komórki. Zwolnienie zatem skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne, znajduje swoje uzasadnienie faktyczne i prawne, a nadto pozostaje w interesie społecznym (służby). Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamiać należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ww. ustawy), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych funkcjonariuszy. Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W decyzji tej przeanalizowano szczegółowo powody mianowania skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Wyniki tej analizy nie pozwalają na uznanie, że decyzja ta była dowolna. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.