III OSK 1887/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 901/18 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 29 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 901/18 oddalił skargę A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], zwolnił z dniem [...] maja 2018 r. A. C. ze służby w Policji, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.). W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że dniu [...] maja 2018 roku w związku z otrzymaną informacją o przedstawieniu skarżącemu zarzutu znęcania się nad żoną I. C. oraz grożenia S. Z. pozbawieniem życia wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Na skutek odwołania wniesionego od ww. rozkazu personalnego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, określając termin zwolnienia na dzień [...] czerwca 2018 roku, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz z dnia [...] maja 2018 r. Podniósł, że decyzja podjęta w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest niezależna i odrębna od ustaleń i wyników postępowania przygotowawczego czy sądowego, co jednak nie wyklucza możliwości wydania przez organ decyzji opartej na rozstrzygnięciu w sprawie karnej. W ocenie organu odwoławczego o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa można w rozpoznawanej sprawie mówić tylko w odniesieniu do czynu o znamionach gróźb karalnych, kierowanych wobec pokrzywdzonego. Odnośnie czynu polegającego na psychicznym i fizycznym znęcaniu się przez skarżącego nad swoją żoną oczywistość jego popełnienia nie została wykazana przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w ww. wyroku uznał, że skarga A. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, stwierdził, że oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa zachodzi wówczas gdy brak jest wątpliwości co do przebiegu określonego zdarzenia i charakteru udziału w nim osoby dopuszczającej się takiego czynu. Jest to więc coś pewnego i niebudzącego wątpliwości w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1028/16; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 254/17; wyrok z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2098/16). Skoro z niezakwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż skarżący będąc pod wpływem alkoholu wywołał na swojej i sąsiada - pokrzywdzonego posesji w obecności wielu osób, gwałtowną kłótnię ukierunkowaną najpierw na żonę, a później na pokrzywdzonego wobec którego używał siły i gróźb, których skutkiem była interwencja policji, w czasie której używając słów uznanych powszechnie za obelżywe znieważył pokrzywdzonego i żonę, grożąc im pozbawieniem życia, to powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na oczywistość popełnienia czynów o znamionach przestępstw opisanych w art. 190 § 1 k.k. W ocenie WSA w Gliwicach, zachowanie skarżącego w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości uniemożliwia mu pozostanie w służbie. Zadania powierzone Policji wymagają bowiem, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy). Stąd wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/GI 901/18 złożył A. C., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w mechanicznym przepisaniu w treści uzasadnienia zaskarżanego wyroku uzasadnień decyzji organów I i II instancji, co budzi uzasadnione wątpliwości co do rozpoznania przez sąd istoty sprawy. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2, art. 75 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie uchylenia decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sytuacji, w której organy te zaniechały przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków I. C. i S. Z. oraz dowodu z akt osobowych skarżącego, które to dowody miały istotne znaczenie dla ustalenia czy popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa groźby karalnej zostało w ogóle uprawdopodobnione; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie uchylenia decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] pomimo zastosowania przez organy dowolnej oceny dowodów i uznanie, że świadkowie M. M., K. T., P. W. i H. S. mogli potwierdzić zeznania S. Z., podczas gdy przybyli oni na miejsce zdarzenia dopiero godzinę po rzekomym popełnieniu przez skarżącego czynu zabronionego, a ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że rzekome groźby miały nastąpić jeszcze przed ich interwencją, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie uchylenia decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sytuacji, gdyż w sprawie nie zaistniała opisana w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Mając na uwadze powyższe naruszenia, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2021 r. poinformowano strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090) oraz wynikających z tego konsekwencjach. Pismem z 2 grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oraz Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z 3 grudnia 2021 r. wyrazili zgodę na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym. Rozprawa w dniu 24 marca 2022 r. odbyła się na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 13 stycznia 2022 r. przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie posiedzenia na odległość. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzuty skargi kasacyjnej, wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, nie znajdują uzasadnienia. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa stanowi inaczej. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz kontroluje legalność zaskarżonego aktu z punktu widzenia przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organy administracyjne w ramach przedmiotowego postępowania. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Dlatego też przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych decyzji. Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Również zarzuty naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, art. 78 § 1 i 2, art. 75 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie nie zasługują na uwzględnienie. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa procesowego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12). Jedynie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej wyraźnie dopuszcza się w orzecznictwie sądowym kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa materialnego z tym jednak zastrzeżeniem, że strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10). Ubocznie jedynie dodać należy, że podniesione zarzuty naruszenia powołanych przepisów postępowania administracyjnego w żaden sposób nie zostały uzasadnione. Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez ich niewłaściwe zastosowanie. Po pierwsze art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w ogóle nie był stosowany przez Sąd I instancji. Po drugie jest to przepis o charakterze wynikowym i jego zastosowanie jest zawsze wynikiem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie wskazał żadnych okoliczności ani przesłanek odpowiadających art. 145 § 1 pkt 1 – 8 k.p.a. Jeżeli chodzi o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, to stanowi on, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Jak wskazano wyżej strona skarżąca kasacyjnie nie zdołała podważyć ustalonego w sprawie stanu faktycznego przyjętego w niniejszej sprawie. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1990 r. o Policji jest regulacją wyjątkową, która została wprowadzona w trosce o autorytet Policji oraz z uwagi na społeczną rolę tej formacji i charakter powierzonych jej zadań. Wskazany przepis służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić policjanta wiarygodności w oczach opinii publicznej (vide: WSA w Lublinie z 15 czerwca 2021 r., III SA/Lu 100/21). Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji. (tak NSA w wyr. z 16 stycznia 2020 r., I OSK 3430/18). Sąd I instancji, uznał, że zgromadzony w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy wskazuje na oczywistość popełnienia przez A. C. czynu o znamionach przestępstwa. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji wskazał, że "z niezakwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż skarżący będąc pod wpływem alkoholu wywołał na swojej i sąsiada - pokrzywdzonego posesji w obecności wielu osób, gwałtowną kłótnię ukierunkowaną najpierw na żonę, a później na pokrzywdzonego wobec którego używał siły i gróźb, których skutkiem była interwencja policji, w czasie której używając słów uznanych powszechnie za obelżywe znieważył pokrzywdzonego i żonę, grożąc im pozbawieniem życia, to powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na oczywistość popełnienia czynów o znamionach przestępstw opisanych w art. 190 § 1 K.k." Należy zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, toczącym się na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji mogą być wykorzystywane dowody zebrane w trakcie innego postępowania, w tym także karnego, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe rozważania na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną.