I GSK 622/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 873/23 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 873/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR) w Krakowie z 4 sierpnia 2023 r. nr 48/OR06/23 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz strony 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z. B. – dalej określany jako strona lub Skarżący - złożył 23 stycznia 2023 r. wniosek o przyznanie pomocy w przedmiocie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę w ramach działania "Nadzwyczajne tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Organ pierwszej instancji decyzją z 7 marca 2023 r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy. Po rozpoznaniu odwołania strony organ odwoławczy decyzją z 9 maja 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy ponownie decyzją z 14 czerwca 2023 r. organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanej pomocy. Od decyzji tej Skarżący pismem z 20 lipca 2023 r. złożył odwołanie. Organ odwoławczy postanowieniem z 4 sierpnia 2023 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja została stronie doręczona przez Platformę Usług Elektronicznych ARiMR (PUE). Zapisy rejestru dotyczącego PUE ARiMR wskazują na to, że strona wyraziła zgodę na przesyłanie mu pism dotyczących wnioskowanej pomocy. Zgodnie z zapisami dostępnymi na potwierdzeniu pochodzącym z PUE ARiMR strona została zawiadomiona (SMS-em) o decyzji nr 0108-2023-0002(2) do odebrania w dniu 14 czerwca 2023 r. o godz. 14:48. Odebrania decyzji dokonano 29 czerwca 2023 r. o godz. 15:01. Wobec tego ostatnim dniem o wniesienia odwołania był 6 lipca 2023 r. W sprawie odwołanie zostało złożone osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 21 lipca 2023 r. Oznacza to, że odwołanie złożone zostało po upływie ustawowego terminu i dlatego nie było możliwości jego merytorycznego rozpoznania. Uzasadniając uchylenie zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że warunkiem koniecznym dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania, jest doręczenie stronie postępowania decyzji przez organ pierwszej instancji. Jeżeli decyzja nie zostanie doręczona, w ogóle nie otwiera się termin do jej zaskarżenia i w razie stwierdzenia tego faktu przez organ odwoławczy, do którego odwołanie wpłynęło, zastosowanie powinien znaleźć art. 134 k.p.a., zaś przedmiotem rozstrzygnięcia powinno być stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Wspomniany środek zaskarżenia może zostać wniesiony tylko w przypadku wejścia decyzji do obrotu prawnego, o czym stanowi art. 110 § 1 k.p.a. Postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania może zostać wydane w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi prawidłowość doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji oraz ustali, że strona uchybiła terminowi do jego wniesienia. Podkreślił także, że organ odwoławczy nie przeprowadził należytego postępowania, które mogłoby dać odpowiedź na pytanie, czy decyzja organu I instancji została stronie doręczona. Za przedwczesne w związku z tym uznać należy wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zauważył również, że jak wynika z art. 10c ust. 3 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 1129 – dalej: ustawa o Agencji, jeżeli postępowanie administracyjne lub inne postępowanie zostało wszczęte na wniosek złożony za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji, wymiany korespondencji dotyczącej postępowania, w tym składania pism przez stronę postępowania i doręczania pism stronie postępowania, oraz wykonywania przez stronę postępowania innych czynności dotyczących postępowania, w tym podpisywania dokumentów, dokonuje się za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji zgodnie z ust. 7, pod warunkiem, że strona tego postępowania wyraziła na to zgodę za pomocą tego systemu. Jak wynika z tego przepisu, skuteczność doręczenia między innymi decyzji stronie postępowania, może nastąpić po pierwsze wówczas, gdy wyraziła na to zgodę oraz przy zachowaniu warunków wynikających z ust. 7 tego przepisu. Wbrew twierdzeniom organu brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu, z którego by wynikało, że strona wyraziła zgodę na doręczanie mu korespondencji za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji, czyli w drodze elektronicznej. Wyrażenie takiej zgody uznać należy za oświadczenie woli strony postępowania. Musi być ono wyrażone w taki sposób, aby organ bez żadnych wątpliwości mógł stwierdzić, że strona chce, aby korespondencja była skierowana do niej w sposób elektroniczny. Jak wynika z kolei z art. 10c ust. 4 Ustawy ARMR, zgoda strony jest równoznaczna z żądaniem doręczania pism stronie postępowania za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji i co bardzo istotne w sprawie, jest ona skuteczna, jeżeli strona postępowania została pouczona o skutkach jej wyrażenia, w szczególności o tym, że wymiana korespondencji dotyczącej postępowania oraz wykonywanie przez stronę postępowania innych czynności dotyczących postępowania będą dokonywane zgodnie z ust. 7, czyli za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego by wynikało, że strona wyraziła zgodę na doręczenie jej pism drogą elektroniczną za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji, czy też, aby został pouczony o skutkach tak wyrażonej zgody. Organ nie wskazał karty akt, na której dokument taki miałby się znajdować. Wprawdzie na karcie 8C znajduje się dokument stanowiący zapewne wydruk z Platformy Usług Elektronicznych Agencji zatytułowany "Wyszukiwanie zgód na prowadzenie postępowania drogą elektroniczną" z zakreśloną informacją "P108.[...] (data zgody); Potwierdzone (status zgody) oraz numer telefonu", lecz nie jest to dokument z którego wynika, że Skarżący wyraził zgodę na elektroniczną formę komunikacji. Dokument taki musi wskazywać na źródło, jakim jest dokument zawierający oświadczenie o wyrażeniu zgody. Z akt sprawy powinno, więc wynikać, że zgoda została wyrażona. Dopiero taki dokument źródłowy, zawierający oświadczenie woli strony stanowiłby podstawę do stwierdzenia, że wyraził on zgodę na doręczanie korespondencji w sposób elektroniczny. Tymczasem z akt nie wynika, na jakiej podstawie organ odwoławczy twierdzi, że zgoda została wyrażona i tym samym zamieszczony na karcie 8C wydruk jest zgodny z rzeczywistością. Bez przesądzenia, czy decyzja organu I instancji została doręczona, co można rozważać jedynie w przypadku ustalenia, że strona wyraziła zgodę na kierowanie do niego korespondencji drogą elektroniczną, wydane postanowienie jest przedwczesne. W ocenie Sądu pierwszej instancji w aktach sprawy brak jest również dokumentów, z których wynikałoby, że doszło do uwierzytelnienia w systemie Agencji podmiotu składającego wniosek (art. 10c ust. 1 Ustawy ARMR). Uwierzytelnienie to powinno nastąpić albo w sposób określony w art. 20a ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, bądź też za pomocą loginu i kodu dostępu do systemu teleinformatycznego Agencji. Sąd podał, że nie zasługuje na uwzględnienie zapatrywanie organu, iż w przypadku wyrażenia zgody na elektroniczne doręczanie pism, czynność taka powinna być dokonywana jedynie na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji i nie obowiązuje już na etapie postępowania odwoławczego. Strona wyraża bowiem zgodę na doręczenia pism w toku postępowania administracyjnego, które rozpoczyna się, jak w niniejszej sprawie przez złożenie wniosku, zaś kończy wydaniem decyzji ostatecznej. Może ono zatem zakończyć się decyzją organu pierwszej instancji, jeżeli uzyska ona walor ostateczności, bądź też w razie skorzystania przez stronę z możliwości wniesienia odwołania, wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Jest to cały czas to samo postępowanie, choć w przypadku zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej, kontynuowane jest przed innym organem. Końcowo Sąd pierwszej instancji wskazał także, że organ naruszył art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) Z przepisu tego wynika, że organ po otrzymaniu skargi w określonym terminie przekazuje sądowi administracyjnemu tę skargę oraz odpowiedź na skargę i co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy kompletne i uporządkowane akta sprawy. Wymogu tego nie spełnia przekazanie, jak w niniejszej sprawie, wybranych dokumentów z akt sprawy i to w większości kserokopii tych dokumentów. Bez znaczenia pozostaje, że przekazane kserokopie poświadczone zostały za zgodność z oryginałem. Organ administracyjny powinien przekazać kompletne akta, nie zaś wybrane dokumenty. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia powinien móc stwierdzić, jakie dokładnie czynności przez organ były podejmowane. Organ administracyjny nie może "wybierać" dokumentów, które jego zdaniem prześle sądowi administracyjnemu i które jego zdaniem są "wystarczające" dla podjęcia rozstrzygnięcia przez ten sąd. Sąd powinien mieć możliwość prześledzenia całego toku postępowania i dopiero w oparciu o takie kompletne akt jest w stanie zaakceptować poprawność rozstrzygnięcia organu administracyjnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ odwoławczy usunie stwierdzone nieprawidłowości i w pierwszej kolejności dokona ustaleń, strona wyraziła zgodę na doręczanie mu pism za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Agencji. W razie stwierdzenia braku oświadczenia strony o wyrażeniu takiej zgody, organ przyjmie, że decyzja organu I instancji, od której strona wniosła odwołanie nie została skutecznie doręczona. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Krakowie wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi poprzez jej oddalenie. Ewentualnie organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W każdym z przypadków autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. naruszenie art. 144 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż organ II instancji nie przeprowadził w sposób należyty postępowania, w zakresie uzyskania odpowiedzi czy decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona oraz czy strona faktycznie, zgodziła się na sposób doręczeń za pośrednictwem PUE ARiMR, podczas gdy z akt sprawy wyraźnie wynika, że strona wyraziła zgodę na doręczanie pism drogą elektroniczną, a doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 29 czerwca 2023 r., czego skutkiem było uwzględnienie niezasadnej skargi i uchylenie prawidłowego postanowienia; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 10c ust. 1 i ust. 2 ustawy o Agencji z 9 maja 2008 (Dz.U. z 2023 r. poz. 1199) poprzez błędne przyjęcie, że uwierzytelnienie podmiotu ,składającego wniosek nie nastąpiło w sposób określony w art. 20a ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, gdyż nie wynika ono z akt sprawy, podczas gdy, wprost to wynika z przepisu ustawy ARiMR, że uwierzytelnienie podmiotu składającego wniosek następuje w sposób określony w art. 20a ust.1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, czego skutkiem było uwzględnienie niezasadnej skargi, i uchylenie prawidłowego postanowienia: 3. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., w zw. z art. 10c ust. 3 w zw. z art. 10c ust. 7 ustawy o Agencji z dnia 9 maja 2008 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1199) poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku wyrażenia zgody na elektroniczne doręczanie pism, czynność taka powinna być wykonywana na etapie postępowania przed organem I instancji jak i również na etapie postępowania przed organem II instancji, podczas gdy z brzmienia przepisu ustawy o ARiMR wynika, iż postępowanie za pośrednictwem PUE ARiMR w przypadku wyrażenia zgody na elektroniczne doręczanie pism jest wyłącznie dokonywane na etapie postępowania I instancji. Natomiast w przypadku wniesienia odwołania zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzjach wydanych przez organ I instancji i doręczanych przez PUE ARiMR Stronie, odwołanie należy wnieść za pośrednictwem organu I instancji, który wydał decyzję, osobiście do organu lub za pośrednictwem Poczty Polskiej 4. naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a., poprzez przedstawienie stanu sprawy w treści wyroku niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. uznanie, iż Dyrektor przedłożył do WSA w Krakowie niekompletne (wybrane dokumenty) stanowiące akta sprawy i to w większości kserokopie tych dokumentów, czego skutkiem według Sądu jest brak możliwości prześledzenia całego toku postępowania administracyjnego i w oparciu o takie niekompletne akta nie był Sąd w stanie zaakceptować poprawności rozstrzygnięcia organu administracyjnego. WSA w Krakowie nie wskazał w treści wyroku, które dokumenty według Sądu miałyby świadczyć o braku kompletności akt administracyjnych, podczas gdy organ II instancji przedłożył, w odpowiedzi na skargę wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy m.in. oryginały oraz kopie, które zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez pracownika urzędu obsługującego organ administracji publicznej, gdzie oprócz ogólnej klauzuli "Za zgodność z oryginałem" zawarte było imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe pracownika urzędu obsługującego dany organ administracji publicznej, a także data dokonanego poświadczenia. 5. naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a., poprzez przedstawienie stanu sprawy w treści wyroku niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez uznanie, iż Dyrektor przedłożył do WSA w Krakowie nieuporządkowane akta sprawy tj. nieułożone w porządku chronologicznym oraz nieponumerowane, podczas gdy wraz z odpowiedzią na skargę, która wpłynęła do WSA w Krakowie w dniu 27 września 2023 r, organ II instancji przedłożył teczkę sprawy z dokumentacją ponumerowaną oraz ułożoną zgodnie z historią sprawy W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych (art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Prawodawca, zatem jako istotne elementy skargi kasacyjnej wskazuje zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne zostały określone w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Wynika z niego, że podstawa kasacyjna to naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów o postępowaniu, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inaczej rzecz ujmując, podstawa kasacyjna oznacza naruszenie prawa, nie zaś sam przepis prawa. W podstawie kasacyjnej musi występować, więc naruszenie tego prawa. Zatem w zarzucie kasacyjnym (podstawie kasacyjnej) należy podać postać tego naruszenia (czy jest to błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie) oraz sposób naruszenia tego prawa, gdyż, jak to już wcześniej zauważono, przepis prawa może być naruszony na wiele sposobów. W orzecznictwie stwierdza się, że skoro art. 174 P.p.s.a. przewiduje, jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest prawidłowe ustalenie, jakiego charakteru normy prawne zaskarża i w jaki sposób (zgodnie z art. 174 P.p.s.a.) doszło do ich naruszenia. Okoliczność jest ta o tyle istotna, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona składająca skargę kasacyjną musi jednocześnie wskazać, w jaki sposób uchybienie tym przepisom mogło wpłynąć istotnie na wynik postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Tylko wykazanie, że gdyby do naruszenia nie doszło, zapadłoby odmienne rozstrzygnięcie, skutkuje uwzględnieniem środka odwoławczego opartego na tej podstawie kasacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany, ale wręcz nawet nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 2348/11, LEX nr 984581). Skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego jak i zarzutach naruszenia prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji NSA w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Przechodząc do rozpoznania środka odwoławczego stwierdzić należy, że najdalej idącymi zarzutami są te sformułowane w pkt 4 i 5 petitium skargi kasacyjnej a dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 P.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił, bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia ww. przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa (zob. wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20, 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 2671/16,19 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 2336/16, 4 października 2018 r. sygn. akt II GSK 2983/16, 18 października 2016 r. sygn. akt II OSK 702/15, 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15, 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. odpowiednio wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 4 września 2014 r. sygn. akt II CSK 478/13, z 4 września 2014 r. sygn. akt I PK 25/14, 7 listopada 2019 r. sygn. akt I CSK 433/18, 11 marca 2020r. sygn. akt I CSK 573/18 oraz postanowienie z dnia 23 maja 2018r. sygn. akt III CSK 4/18). W konsekwencji poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a skarżący kasacyjnie organ nie mógł zwalczać stanowiska Sądu pierwszej instancji dotyczącego oceny zawartości akt administracyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 § 2 P.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z jego brzemieniem organ, o którym mowa w § 1 a więc organ, którego akt był przedmiotem zaskarżenia skargą, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta przedkładane sądowi powinny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta powinny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (zob. wyroki: WSA w Warszawie z 21 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2170/07, WSA we Wrocławiu z 29 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 306/18, WSA w Rzeszowie z 3 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 400/18). Z kolei akta sprawy, o których mowa w art. 133 § 1 i art. 54 § 2 P.p.s.a., oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Należy zatem przyjąć, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał, prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu. Przepisy nie nakładają na sąd obowiązku zgromadzenia kompletnych akt postępowania w sprawie toczącej się przed nim, a tylko dokonanie oceny na podstawie akt przesłanych przez organ, a wyjątkowo uzupełnianych dodatkowymi istotnymi dowodami (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1548/06, wyrok WSA w Poznaniu z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 979/18). W przypadku, gdy akta te nie spełniają wymagań określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia na mocy art. 62 pkt 1 P.p.s.a. zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów. Powyższe uzupełnienie powinno dotyczyć dokumentów, które stanowiły składnik akt sprawy administracyjnej i którymi dysponował organ, podejmując zaskarżony do sądu akt. W piśmiennictwie zauważa się, że niekompletność akt administracyjnych sprawy nie może być utożsamiana z niekompletnością materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. Przypisywana omawianemu wymaganiu waga jest wynikiem tego, że to na podstawie akt sprawy sąd administracyjny ocenia, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo zebrany oraz, czy jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania kwestionowanego aktu administracyjnego. W razie zatem, gdyby organ administracji nie przedłożył sądowi pełnych akt sprawy (co powinno wynikać z tychże akt), sąd nie powinien orzekać w sprawie, lecz powinien wezwać organ administracyjny do uzupełnienia akt sprawy. Jeżeli tego nie uczyni, wydany wyrok nie będzie zgodny z prawem (por. A. Bińczyk, M. Kopacz, O znaczeniu akt sprawy dla wyniku sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, ZNSA 2013, nr 3, s. 125 i n.; K. Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 50 i n.). Trafnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że organ przekazał mu akta administracyjne, wbrew wyżej wskazanemu obowiązkowi, składające się z dokumentów, pism, których zgodność z oryginałami potwierdził pracownik organu. Zauważyć należy, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na podstawie wniosku strony złożonego drogą elektroniczną. Formę papierową mógł on przybrać dopiero po jego wydrukowaniu i uwierzytelnieniu za zgodność z wnioskiem złożonym w formie elektronicznej. Z kolei z prezentaty zamieszczonej na odwołaniu strony i załącznikach do niego od decyzji z 7 marca 2023 r. wynikałoby, że odwołanie wpłynęło bezpośrednio do Biura Powiatowego. Nie wiadomo, czy pocztą, czy zostało złożone osobiście, czy drogą elektroniczną. W tym ostatnim przypadku brak w aktach potwierdzenia złożenia tego dokumentu z PUE Agencji. Brak na prezentacji informacji o sposobie wniesienia pisma. Zatem zastrzeżenia Sądu pierwszej instancji nie są całkowicie bezpodstawne. Z drugiej strony Sąd pierwszej instancji na etapie wstępnej oceny skargi, odpowiedzi na skargę i dołączonych do nich akt administracyjnych nie dopatrzyła się niekompletności akt. Nie zastosował trybu z art. 62 pkt 1 P.p.s.a. Także sędzia sprawozdawca nie dopatrzył się przed posiedzeniem niejawnym, na którym rozpoznano sprawę, braków w aktach. Nie wystąpił o dosłanie dokumentów, które w jego ocenie istniały a nie zostały dołączone do akt spraw. Jeżeli z lektury akt sprawy bądź istoty kontrolowanego aktu wynika, iż określony materiał dokumentacyjny został zgromadzony, lecz nie przesłano sądowi administracyjnemu kompletnych akt sprawy, to obowiązkiem sądu jest ich skompletowanie. W takiej sytuacji sąd powinien wezwać organ do uzupełniania akt. Skoro skarżący kasacyjnie organ stanowczo twierdzi, że akta administracyjne są kompletne, to Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do poszukiwania dokumentu, który, w ocenie skarżącego kasacyjnie, w tych aktach się znajdował. Autor skargi kasacyjnej zdaje się polemizować z ustaleniami Sądu pierwszej instancji, który wyraźnie wskazał, iż z akt nie wynika, na jakiej podstawie organ odwoławczy twierdzi, że zgoda została wyrażona i tym samym zamieszczony na karcie 8C wydruk jest zgodny z rzeczywistością. Ze stanowiska organu wynika, ze ograniczył się do przeszukania "bazy udzielonych zgód". Zasadnie organ stwierdził, że przesłane akta zostały ułożone chronologicznie i były ponumerowane. Aczkolwiek ich numeracja nie odpowiadała chronologii tych dokumentów. Dokumenty, które wpłynęły wcześniej miały numerację późniejszą od tych które wpłynęły później. Mimo częściowo zasadnej argumentacji skarżącego kasacyjnie organu zarzut ten okazał się finalnie niezasadny, bowiem organ nie wykazał w jaki sposób zarzucane naruszenie miało wpłynąć na wynik sprawy. Tym bardzie, że stanowisko Sądu pierwszej instancji co do skutków wynikających z wydruku "bazy potwierdzeń" Agencji – karta 8c akt administracyjnych nie może być zwalczana zarzutem naruszenia art. 54 § 2 P.p.s.a Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej sprecyzowane w pkt 1 do 3 petitum skargi kasacyjnej mają względem siebie komplementarny charakter, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa także, że skarżący kasacyjnie organa, zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa jednoznacznie nie stwierdzając, czy ma na myśli przepisy prawa materialnego czy procesowego, posługuje się zwrotami: "poprzez przyjęcie, uwierzytelnieni podmiotu nastąpiło zgodnie z (...) "; "przyjęcie, że w przypadku wyrażenia zgody przez stronę czynność doręczenia elektronicznego powinna być dokonywana na etapie postępowania drugoinstancyjengo ". Analiza językowa tych sformułowań jednoznacznie wskazuje na to, że w istocie kwestionuje w ten sposób ustalenia faktyczne, które wojewódzki sąd administracyjny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Dalej należy zauważyć, że zarzuty te ogniskują się wokół centralnej kwestii spornej, czy w sprawie doszło do skutecznego (tj. zgodnego z prawem) doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego z 14 czerwca 2023. Negatywna odpowiedź na tak postawione pytanie uczyni zbędnymi rozważania na temat stwierdzenia uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skoro, bowiem zostanie przesądzone, że do doręczenia decyzji nie doszło, to w sprawie nie otworzył się jeszcze termin do jej zaskarżenia. Nadto zarzuty te wskazują na prawidłowy, w ocenie skarżącego kasacyjnie organu, sposób doręczenia decyzji z uwzględnieniem zgody Skarżącego na jej doręczenie drogą elektroniczną. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu pierwszej instancji oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie zachodzi, zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. W punkcie wyjścia podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2024 r. poz. 572, dalej określanej skrótem K.p.a.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Jak stanowi art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jak wskazują powyższe przepisy, termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym oraz terminem zawitym, którego zachowanie bądź upływ organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić z urzędu. Jest on liczony od dnia doręczenia stronie decyzji pierwszej instancji. O wejściu decyzji do obrotu prawnego i jej obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą jej doręczenia. Jeżeli decyzja nie zostanie prawidłowo doręczona, w ogóle nie otwiera się termin do jej zaskarżenia i w razie stwierdzenia tego faktu przez organ odwoławczy, do którego odwołanie wpłynęło, winien on stwierdzić niedopuszczalność odwołania. W myśl art. 109 § 1 K.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Zgodnie natomiast z art. 110 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili doręczenia lub ogłoszenia. Z art. 109 § 1 k.p.a. wyraźnie wynika, że przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej. Odnosząc się do naruszenia art. 10 c ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1199, dalej określanej skrótem jako ustawa o Agencji) należy wskazać, biorąc pod uwagę datę złożenia przez Skarżącego wniosku o udzielenie wsparcia – 23 stycznia 2023 r. że zastosowanie powinien mieć przepis w brzmieniu z tej daty. Bowiem z dniem 14 marca 2023 r. jego kształt uległ zmianie na podstawie art. 135 ustawy z 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Jednakże na podstawie art. 157 ust. 1 pkt 1c tej ustawy do wymiany korespondencji dotyczącej postępowań wszczętych na wniosek złożony za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawach dotyczących przyznania lub wypłaty pomocy finansowej prowadzonych na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 135 w brzmieniu dotychczasowym. Błędnie Sąd pierwszej instancji zastosował art. 10c w brzmieniu uwzględniającym zmiany obowiązujące od 15 marca 2023 r. Z art. 10 c w brzmieniu z daty wszczęcia postępowania wynika, że jeżeli postępowanie administracyjne lub inne postępowanie jest wszczynane na wniosek złożony za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji po uwierzytelnieniu strony tego postępowania w systemie teleinformatycznym Agencji, wymiany korespondencji, w tym doręczania pism stronie tego postępowania, dokonuje się za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji, pod warunkiem że strona tego postępowania wyraziła na to zgodę za pomocą tego systemu (ust. 1). Zgodnie z ust. 2 art. 10c zgoda jest: 1) równoznaczna z żądaniem doręczania pism stronie za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji; 2) skuteczna, jeżeli strona została pouczona o skutkach jej wyrażenia, w szczególności o tym, że wymiana korespondencji dotyczącej postępowania będzie dokonywana zgodnie z ust. 3. Brzmienie ustępu 2 swoją treścią odpowiada regulacji art. 10c ust. 4, do której odwołał się Sąd pierwszej instancji. W przypadku wyrażenia zgody wymiany korespondencji dotyczącej postępowania dokonuje się zgodnie z następującymi regułami: 1) strona składa pismo za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji, a do złożenia tego pisma nie jest wymagany podpis elektroniczny; 2) załączniki dołączane do pisma składa się zgodnie z przepisami określającymi szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać formularz, o którym mowa w ust. 1; 3) stronie po wysłaniu pisma za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji jest wystawiane przez ten system potwierdzenie złożenia tego pisma, które zawiera unikalny numer nadany przez ten system oraz datę złożenia pisma; 4) datą wszczęcia postępowania na wniosek strony złożony za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji jest dzień wystawienia potwierdzenia złożenia pisma, o którym mowa w pkt 3; 5) za datę złożenia pisma przez stronę uważa się wprowadzenie tego pisma do systemu teleinformatycznego Agencji; 6) stronie po otrzymaniu pisma w systemie teleinformatycznym Agencji jest wystawiane przez ten system zawiadomienie o otrzymaniu tego pisma, które jest przesyłane na adres elektroniczny podany w zgodzie, oraz potwierdzenie otrzymania pisma zawierające unikalny numer nadany przez ten system oraz datę otrzymania pisma; 7) za datę doręczenia stronie pisma za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji uznaje się dzień: a) potwierdzenia odczytania pisma przez stronę w systemie teleinformatycznym Agencji, z tym że strona uzyskuje dostęp do treści tego pisma po dokonaniu tego potwierdzenia, b) następujący po upływie 14 dni od dnia otrzymania pisma w systemie teleinformatycznym Agencji, jeżeli strona nie potwierdziła odczytania pisma przed upływem tego terminu. Treść ustępu trzeciego art. 10c jest zbieżna z ustępem 7 tego artykułu w brzmieniu zastosowanym przez Sąd. 4. Do pism skierowanych przez stronę i do strony w toku postępowania przed wyrażeniem zgody, a także w przypadku ustanowienia pełnomocnika do wymiany korespondencji dotyczącej postępowania przepisów ust. 1-3 nie stosuje się. Z powyższego wynika, że warunkiem skutecznego wdrożenia trybu elektronicznego doręczenia stronie korespondencji jest wyrażenie przez nią zgody, pod warunkiem, że została ona pouczenia o skutkach wynikających z tej zgody. Z regulacji tej, wbrew stanowisku organu, nie wynika także ograniczenie tego sposobu doręczania pism do postępowania przed organem pierwszej instancji. Zapis o podawaniu przez stronę adresu elektronicznego lub numeru telefonu pojawił się już po wszczęciu postępowania w sprawie - ust. 6 art. 10c w nowym brzmieniu. Z przytoczonych regulacji wynika, że zgoda strony na doręczanie jej korespondencji drogą elektroniczną za pomocą systemu informatycznego Agencji jest kluczowa dla oceny, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z 14 czerwca 2023 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie wyjaśniły zasadniczej dla sprawy kwestii czy i kiedy skarżący wyraził zgodę na doręczanie mu drogą elektroniczną korespondencji oraz czy został pouczony o skutkach wynikających z udzielanej zgody. Wyrażenie takiej zgody uznać należy za oświadczenie woli strony postępowania. Musi być ono wyrażone w taki sposób, aby organ bez wątpliwości mógł stwierdzić, że strona chce, aby korespondencja była skierowana do niej w sposób elektroniczny. Akta przedłożone Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie zawierają dokumentu, z którego by wynikało, że strona wyraziła zgodę na doręczenie mu pism drogą elektroniczną za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji, czy też, aby został pouczony o skutkach tak wyrażonej zgody. Wprawdzie na karcie 8C akt administracyjnych znajduje się dokument stanowiący zapewne wydruk z Platformy Usług Elektronicznych Agencji zatytułowany "Wyszukiwanie zgód na prowadzenie postępowania drogą elektroniczną" z zakreśloną informacją "P108[...]; 23-01-2023 09:22:05 (data zgody); Potwierdzone (status zgody) oraz numer telefonu", lecz nie jest to dokument z którego wynika, że strona wyraziła zgodę na elektroniczną formę komunikacji. Dokument taki musi wskazywać na źródło, jakim jest dokument zawierający oświadczenie o wyrażeniu zgody. Z akt sprawy powinno, więc wynikać, że zgoda została wyrażona. Dopiero taki dokument źródłowy, zawierający oświadczenie woli strony stanowiłby podstawę do stwierdzenia, że wyraził on zgodę na doręczanie korespondencji w sposób elektroniczny. Tymczasem z nadesłanych akt nie wynika, na jakiej podstawie autor skargi kasacyjnej twierdzi, że zgoda została wyrażona i tym samym zamieszczony na karcie 8C wydruk jest zgodny z rzeczywistością. W aktach administracyjnych znajdują się także dwa dokumenty: potwierdzenie przedłożenia dokumentu z 23 stycznia 2023 r. oraz powiadomienie o złożeniu wniosku.- K 125 i 126 akt administracyjnych. Brak jest informacji czy i na jaki adres elektroniczny te dokumenty zostały wysłane do strony. Ewentualnie czy i kiedy informację przesłano na numer telefonu strony. Także brak informacji o tym, czy i kiedy na numer telefonu, ujawniony w dokumencie znajdującym się na karcie 8c akt, wysłano SMS z informacją o umieszczeniu decyzji z 14 czerwca 2023 r, na Platformie Agencji. Potwierdzenie doręczenia takich danych nie zawiera. Odnosząc się do kwestii wykazania przez organ uwierzytelnienia Skarżącego albo w sposób określony w art. 20a ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, bądź też za pomocą loginu i kodu dostępu do systemu teleinformatycznego Agencji to uwagi wyżej poczynione dotyczącego odwołania się przez sad do przepisów proceduralnych w nowym brzmieniu zamiast do stanu prawnego obowiązującego przed 15 marca 2023r. zarzut organu jest częściowo zasadny. Niemniej w katach brak jest wskazania, w jaki sposób uwierzytelniono Skarżącego, czy loginem i kodem czy w inny sposób. Powyższe stwierdzenia czynią niezasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 c w związku z art. 7 i 77 K.p.a. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art.3 § 1 P.p.s.a. Wskazany art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11; wyrok NSA z 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11). Oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11; z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 344/05 i sygn. akt I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10). Taka sytuacja ma miejsce w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, bowiem pomimo częściowej wadliwości stanowiska Sądu pierwszej instancji słusznie uznano, że kontrolowane w sprawie postanowienie jest przedwczesne, zaś zakres analizy organu, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z 14 czerwca 2023 r musi zostać poszerzony o powyżej poczynione wskazania dotyczące wyrażania zgodny na doręczanie elektroniczne pism, korespondencji stronie postępowania zainicjowanego wnioskiem złożonym elektronicznie na formularzu Agencji. Wobec powyższego skargę kasacyjną, mimo częściowo wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a oddalono.